x

blad valt niet, blad dwarrelt
angstvallig naar beneden - houdt zich vast
aan de takken, krult
zijn vingers om de wind

sterft niet stilaan af
maar schreeuwt de wereld in vlammen
als de ondergaande zon
blad wil niet liggen wil
niet roesten op de aarde wormenvoer
en deken voor narcissen

ijdel blad wil gaan naar waarvandaan
het kwam de boom bedekken
met een groene mantel der liefde

slangen die niet van huid kunnen verwisselen,
gaan ten gronde.
evenzo de geesten die men verhindert van mening te veranderen:
zij houden op geest te zijn.

friedrich nietzsche,

'dit is,' zegt mijn onbemande tante,
'wat ik doe: insteken, omslaan,
doorhalen en af laten glijden.'

alsof ze verklapt hoe ze praat.
beheerst gaan haar handen tekeer,
als een uurwerk tikken haar naalden.

ik zie hoe ze de draad kwijtraakt:
hij kruipt tussen haar vingers door en
verstopt zich in de halve sok op haar schoot.

'als je hem maar laat lopen,' stelt mijn
tante vast, 'dan komt hij wel terecht.'
aanhalig springt de bol tegen haar voet.

eer maakt men lakens wit met inkt,
eer speelt men schaak met bezemstelen,
eer vindt men nog een roos die stinkt,
eer ruilt men stenen voor juwelen,

eer breekt men ijzer met zijn handen,
eer zal men stijgen in valleien,
eer legt men een garnaal aan banden,
eer leert men geiten kousen breien,

eer plant men bomen op de weg,
eer zal men kakken in zijn hoed,
dan dat ik u mijn ziel blootleg
en zeg wat ik thans lijden moet.

si c'est aimer, madame, et de jour, et de nuit
rêver, songer, penser le moyen de vous plaire,
oublier toute chose, et ne vouloir rien faire
qu'adorer et servir la beauté qui me nuit:

si c'est aimer que de suivre un bonheur qui me fuit,
de me perdre moi même et d'être solitaire,
souffrir beaucoup de mal, beaucoup craindre et me taire,
pleurer, crier merci, et m'en voir éconduit :

si c'est aimer que de vivre en vous plus qu'en moi même,
cacher d'un front joyeux, une langueur extrême,
sentir au fond de l'âme un combat inégal,
chaud, froid, comme la fièvre amoureuse me traite :

honteux, parlant à vous de confesser mon mal!
si cela est aimer : furieux je vous aime:
je vous aime et sait bien que mon mal est fatal :
le coeur le dit assez, mais la langue est muette.

als mijn bestaan zolang bestand mag zijn
tegen mijn verdriet, mijn bitter lijden,
dat ik beleef hoe, door de kracht der tijden,
vrouwe, geen glans meer in uw ogen schijnt,
hoe uw fijn gouden haar naar zilver gaat,
hoe ge geen guirlandes meer zult dragen
en ik niet waag over mijn leed te klagen
als ik de bleekheid zie van uw gelaat,
dan geeft het liefdesverdriet mij zo’n moed
dat ik de waarheid niet meer zal ontvluchten,
de jaren noem, de dagen en de uren;
al zal ‘t te laat zijn voor verlangen zoet,
dan zal toch niet aan wat ik moet verduren
de troost ontzegd zijn van uw late zuchten.

soms maakt afscheid nemen
nauwelijks meer geluid,
dan stappen in het grind.

soms maakt afscheid nemen
nauwelijks meer geluid,
dan blaren in de wind.

soms maakt afscheid nemen
nauwelijks meer geluid,
dan de traan die je pinkt.

blue mountains to the north of the walls,
white river winding about them;
here we must make separation
and go out through a thousand miles of dead grass.

mind like a floating wide cloud,
sunset like the parting of old acquaintances
who bow over their clasped hands at a distance.
our horses neigh to each others
as we are departing

in een uit verlatenheid geworpen duisternis
die niet anders kan dan verlangen
naar wensgedroomde verlossing
is lijden niets anders dan lijden.
oneindig zichzelf,
niet gerelateerd aan,
niet in verbinding staande met.

in een uit duisternis geworpen verlatenheid
is onwetendheid geen mysterie,
maar niets anders dan het besef van leegte.
leegte zonder houvast,
beweging zonder doel,
gedachte zonder substantie.

een oneindige vrije val
in een bodemloos zwart gat,
kaleidoscopische illusie zonder werkelijkheid.
een opgejaagd niets, bang om zichzelf te worden.

wat wij delen is de drang
gevoel te vangen
het reizen door de tijd
het zoeken naar
een woord
dat stilte spreekt

wij reizigers...

wanneer was de laatste keer
zo kruipen treinen in het landschap
en schrapen sterren strepen
op de tijdslijn
en schrapt een mens mijn naam
verschijn ik op een andere lijst
met naam en nummer
zo verdorren bloemen waar ik bij sta
en slacht ik schaapjes tot het dag wordt
de klok is een uitvinding
tijd is iets anders

profitez du moment présent de votre vie,
car ce moment ne reviendra pas.
l'avenir peut être meilleur ou pis,
mais maintenant vous êtes là.

voyez où vous êtes dans le cours de l'existence,
par rapport à l'avenir au passé
puis chaque instant, pleinement,
au jour le jour vivez.

regardez ce qui se passe ici
écoutez les sons du moment.
respirez le parfum de la vie
et buvez-en l'enchantement.

faites-le maintenant,
pas plus tard, pas demain,
car ce précieux instant
jamais ne revient.

als de nacht de ramen
sluit

en niemand is nog
onderweg

dicht ik het licht
naar morgen toe.

je kunt wel alles denken
dat je wie weet wat,
dat de wortel getrokken
uit je bestaan
een mooi rond getal geeft,
het product van je wezen
een hogere macht is

maar:

waar kiemt de liefde,
waar wortelt je lust,
door welke trage lagen
sijpelt het sap
van de groeiende onmacht,
wie legt van je zijn
de bleke uiteinden bloot.

om ramen te sluiten
en deuren te openen

het is nooit te laat
om verder te kijken
diep in jezelf
en te ontdekken
dat alles wat je zo graag wilt zijn
allang in je verscholen ligt

het is nooit te laat
je leven om te gooien
de buitenlucht op te snuiven
opdat je hart beroerd wordt
en je lichaam tintelt
van ontdekte vrijheid

het is nooit te laat
om te gaan leven

* © Linside *

horizon ontwaakt,

ochtendlicht daalt schaduwen

neer op zwijgzaam zand.

afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dicht doen
en verpakken
in goede gedachten
der herinnering…
is verwijlen bij
een brok leven en
stilstaan op de pieken
van pijn en vreugde.

afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten…
is moeizaam
de draden losmaken
en uit het spinrag
der belevenissen loskomen
en achterlaten en
niet kunnen vergeten.

woordeloos verovert vrijheid mijn leven.
wacht!
loop niet te snel!

ik pak nog wat spullen
in de koffer van mijn hart.

herinneringen
zo dierbaar

overblijfselen van mijn worsteling.