leo vroman

like cats, we are,
knowing in our eyes,
seeing each other in
flashing claws,
sharp ecstasy.

moon-time nights
belong to us,
hunters and hunted,
you and i.

shadows draw us in,
entice us, so
intimate our love.

darkly, we sing
the music of the moon,
notes from long ago.

you knew me then,
as you know me now.
gold on black is
our moon song,
together we sing it
to the night.

er is een planeet waar vrouwen willen wonen
waar vrouwen niet meer naar de top hoeven te klimmen
omdat er – behalve bergtoppen – geen ‘toppen’ meer bestaan
waar verschil niet als verdeeldheid wordt ervaren
maar als een aanleiding om elkaar te versterken

er is een planeet waar mensen willen wonen
waar ‘land’ niet betekent: natie of staat
waar geen mens illegaal is
waar mens-zijn niet slechts betekent: man of vrouw zijn
waar niet alleen rijke mensen ‘bio’ eten

er is een planeet waar dieren willen wonen
waar dier-zijn niet betekent: tweederangs en dom en vlees
waar het plezier van een zomerse barbecue geen wrede genocides meer waard is
waar ook feministen hebben begrepen
dat de aarde ons bezit niet is

er is een planeet waar mensen en dieren willen wonen
waar ‘land’ niet gekocht of verkocht kan worden, maar van ons allen is
waar noch mensen, noch dieren gebruiksvoorwerpen zijn
waar noch mensen, noch de aarde uitgebuit of verkracht worden

er is een planeet waar mensen en dieren reeds wonen
waar de tijd wegtikt
waar het nooit te laat is om te beseffen dat
wo/man did not weave the web of life; s/he is merely a strand in it
whatever s/he does to the web, s/he does to her/himself

when i was four years old
they tried to test my i.q.
they showed me a picture
of 3 oranges and a pear
they asked me
which one is different
and does not belong
they taught me different is wrong

met wie geloof je dat je lot is verbonden?

waar komt je kracht vandaan?

ik denk dat hoe dan ook, waar dan ook

elk gedicht van mij die vragen moet herhalen

die niet hetzelfde zijn. er is een wie, een waar

die niet gekozen zijn – die zijn gegeven – en soms onwaar gegeven

in het begin pak je wat je pakken kunt

om te overleven.

*

dit maakt ons ademloos bij haar geluid
wanneer het stijgt, of donker zingt en klaagt ;
het leven zelve beeft in deze toon.

zoals de zee, die om dit eiland sluit,
verlangens oerzang naar de kusten draagt. -
er is geen scheiding in hun beider schoon.

sometimes I feel like a motherless child 
a long way from home
sometimes I feel like I'm almost gone
way up in the heavenly land
true believers a long way from home
along way from home
sometimes I feel like a motherless child 
a long way from home
true believers a long way from home 
a long way from home 
a long way from home 
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
...........................................
..........................................

blad valt niet, blad dwarrelt
angstvallig naar beneden - houdt zich vast
aan de takken, krult
zijn vingers om de wind

sterft niet stilaan af
maar schreeuwt de wereld in vlammen
als de ondergaande zon
blad wil niet liggen wil
niet roesten op de aarde wormenvoer
en deken voor narcissen

ijdel blad wil gaan naar waarvandaan
het kwam de boom bedekken
met een groene mantel der liefde

slangen die niet van huid kunnen verwisselen,
gaan ten gronde.
evenzo de geesten die men verhindert van mening te veranderen:
zij houden op geest te zijn.

friedrich nietzsche,

'dit is,' zegt mijn onbemande tante,
'wat ik doe: insteken, omslaan,
doorhalen en af laten glijden.'

alsof ze verklapt hoe ze praat.
beheerst gaan haar handen tekeer,
als een uurwerk tikken haar naalden.

ik zie hoe ze de draad kwijtraakt:
hij kruipt tussen haar vingers door en
verstopt zich in de halve sok op haar schoot.

'als je hem maar laat lopen,' stelt mijn
tante vast, 'dan komt hij wel terecht.'
aanhalig springt de bol tegen haar voet.

eer maakt men lakens wit met inkt,
eer speelt men schaak met bezemstelen,
eer vindt men nog een roos die stinkt,
eer ruilt men stenen voor juwelen,

eer breekt men ijzer met zijn handen,
eer zal men stijgen in valleien,
eer legt men een garnaal aan banden,
eer leert men geiten kousen breien,

eer plant men bomen op de weg,
eer zal men kakken in zijn hoed,
dan dat ik u mijn ziel blootleg
en zeg wat ik thans lijden moet.

si c'est aimer, madame, et de jour, et de nuit
rêver, songer, penser le moyen de vous plaire,
oublier toute chose, et ne vouloir rien faire
qu'adorer et servir la beauté qui me nuit:

si c'est aimer que de suivre un bonheur qui me fuit,
de me perdre moi même et d'être solitaire,
souffrir beaucoup de mal, beaucoup craindre et me taire,
pleurer, crier merci, et m'en voir éconduit :

si c'est aimer que de vivre en vous plus qu'en moi même,
cacher d'un front joyeux, une langueur extrême,
sentir au fond de l'âme un combat inégal,
chaud, froid, comme la fièvre amoureuse me traite :

honteux, parlant à vous de confesser mon mal!
si cela est aimer : furieux je vous aime:
je vous aime et sait bien que mon mal est fatal :
le coeur le dit assez, mais la langue est muette.

als mijn bestaan zolang bestand mag zijn
tegen mijn verdriet, mijn bitter lijden,
dat ik beleef hoe, door de kracht der tijden,
vrouwe, geen glans meer in uw ogen schijnt,
hoe uw fijn gouden haar naar zilver gaat,
hoe ge geen guirlandes meer zult dragen
en ik niet waag over mijn leed te klagen
als ik de bleekheid zie van uw gelaat,
dan geeft het liefdesverdriet mij zo’n moed
dat ik de waarheid niet meer zal ontvluchten,
de jaren noem, de dagen en de uren;
al zal ‘t te laat zijn voor verlangen zoet,
dan zal toch niet aan wat ik moet verduren
de troost ontzegd zijn van uw late zuchten.

soms maakt afscheid nemen
nauwelijks meer geluid,
dan stappen in het grind.

soms maakt afscheid nemen
nauwelijks meer geluid,
dan blaren in de wind.

soms maakt afscheid nemen
nauwelijks meer geluid,
dan de traan die je pinkt.

blue mountains to the north of the walls,
white river winding about them;
here we must make separation
and go out through a thousand miles of dead grass.

mind like a floating wide cloud,
sunset like the parting of old acquaintances
who bow over their clasped hands at a distance.
our horses neigh to each others
as we are departing

in een uit verlatenheid geworpen duisternis
die niet anders kan dan verlangen
naar wensgedroomde verlossing
is lijden niets anders dan lijden.
oneindig zichzelf,
niet gerelateerd aan,
niet in verbinding staande met.

in een uit duisternis geworpen verlatenheid
is onwetendheid geen mysterie,
maar niets anders dan het besef van leegte.
leegte zonder houvast,
beweging zonder doel,
gedachte zonder substantie.

een oneindige vrije val
in een bodemloos zwart gat,
kaleidoscopische illusie zonder werkelijkheid.
een opgejaagd niets, bang om zichzelf te worden.

wat wij delen is de drang
gevoel te vangen
het reizen door de tijd
het zoeken naar
een woord
dat stilte spreekt

wij reizigers...

wanneer was de laatste keer
zo kruipen treinen in het landschap
en schrapen sterren strepen
op de tijdslijn
en schrapt een mens mijn naam
verschijn ik op een andere lijst
met naam en nummer
zo verdorren bloemen waar ik bij sta
en slacht ik schaapjes tot het dag wordt
de klok is een uitvinding
tijd is iets anders

profitez du moment présent de votre vie,
car ce moment ne reviendra pas.
l'avenir peut être meilleur ou pis,
mais maintenant vous êtes là.

voyez où vous êtes dans le cours de l'existence,
par rapport à l'avenir au passé
puis chaque instant, pleinement,
au jour le jour vivez.

regardez ce qui se passe ici
écoutez les sons du moment.
respirez le parfum de la vie
et buvez-en l'enchantement.

faites-le maintenant,
pas plus tard, pas demain,
car ce précieux instant
jamais ne revient.