osho

als een zonderling waad ik

een weg op je strand

sterven wil ik

als jij doodgaat.

vaag verdriet streelt mijn tranen

terwijl ik

naar de eeuwigheid

van de wind tast.

een lucht die blauwe linten weeft

laat zich beminnen om

haar schoonheid.

in onvruchtbaar zand schrijf ik

een afscheidsbrief in oneindigheid aan woorden.

later

veel later,

herinner jij mijn wandelgang

als de stilte zichtbaar wordt.

uit: Als een zwerfspin schuim ik langs jou'

Zondag 17 september 2006
Dichters lezen uit eigen werk tijdens de wandeling.

Prijs 4.00 euro per persoon

Samenkomst om 10.30 uur voor het hoofdgebouw van de Mijn.

Info: Edith Oeyen 011-34.49.91 edith.oeyen@telenet.be

voor altijd gevleid zijn de bomen
om samen te dansen met de wind
bladeren vallen als tranen in stromen
verliezend wat zij ooit hebben bemind

de leegte heeft één

goede eigenschap: leegte

wat je ook invult.

if not now… then when?
if not now… what then?

we all must live our lives
always feeling
always thinking
the moment has arrived

ook als het waar is wat we weten –
en niets ons wacht, heus, heus –
dan nog wacht mij, zo lang ik leef
en zwaarder kortademiger elk jaar
mijzelf het duin op hijs: de zee, zee.

steeds onmiskenbaarder is zij dan voorzien,
steeds meer de meesteres die onderwijst
dat niets mij wacht, niets, heus, heus.
probeer het maar, zegt zij, en denk je
vrij, de duinen op en daarna nergens mij.

neem mijn hand
we gaan wandelen
we gaan alleen maar wandelen
we gaan onze wandeling genieten
zonder te denken dat we ergens aankomen
loop vreedzaam
loop gelukkig
ons lopen is een vredesloop
ons lopen is een geluksloop

de hemel heeft het al gezegd

tegen jou en mij

‘t gaat om het vinden van de weg

want hemelsbreed

zijn wij

dichtbij

het is mij een droom, te ontwaken

door een hand op het haar en de slapen

en de streling van zaaien en rapen

meer dromen te voelen maken;

hoor in het omhullend geruis

van een adem de zee, de wind

op een lang strand, en een kind

ver van het ouderlijk huis –

zij vroeg mij waar we waren.

het was herfst in mijn droom en ook buiten

bewogen zich dorre blaren

door de lucht, en over de ruiten.

like cats, we are,
knowing in our eyes,
seeing each other in
flashing claws,
sharp ecstasy.

moon-time nights
belong to us,
hunters and hunted,
you and i.

shadows draw us in,
entice us, so
intimate our love.

darkly, we sing
the music of the moon,
notes from long ago.

you knew me then,
as you know me now.
gold on black is
our moon song,
together we sing it
to the night.

er is een planeet waar vrouwen willen wonen
waar vrouwen niet meer naar de top hoeven te klimmen
omdat er – behalve bergtoppen – geen ‘toppen’ meer bestaan
waar verschil niet als verdeeldheid wordt ervaren
maar als een aanleiding om elkaar te versterken

er is een planeet waar mensen willen wonen
waar ‘land’ niet betekent: natie of staat
waar geen mens illegaal is
waar mens-zijn niet slechts betekent: man of vrouw zijn
waar niet alleen rijke mensen ‘bio’ eten

er is een planeet waar dieren willen wonen
waar dier-zijn niet betekent: tweederangs en dom en vlees
waar het plezier van een zomerse barbecue geen wrede genocides meer waard is
waar ook feministen hebben begrepen
dat de aarde ons bezit niet is

er is een planeet waar mensen en dieren willen wonen
waar ‘land’ niet gekocht of verkocht kan worden, maar van ons allen is
waar noch mensen, noch dieren gebruiksvoorwerpen zijn
waar noch mensen, noch de aarde uitgebuit of verkracht worden

er is een planeet waar mensen en dieren reeds wonen
waar de tijd wegtikt
waar het nooit te laat is om te beseffen dat
wo/man did not weave the web of life; s/he is merely a strand in it
whatever s/he does to the web, s/he does to her/himself

when i was four years old
they tried to test my i.q.
they showed me a picture
of 3 oranges and a pear
they asked me
which one is different
and does not belong
they taught me different is wrong

met wie geloof je dat je lot is verbonden?

waar komt je kracht vandaan?

ik denk dat hoe dan ook, waar dan ook

elk gedicht van mij die vragen moet herhalen

die niet hetzelfde zijn. er is een wie, een waar

die niet gekozen zijn – die zijn gegeven – en soms onwaar gegeven

in het begin pak je wat je pakken kunt

om te overleven.

*

dit maakt ons ademloos bij haar geluid
wanneer het stijgt, of donker zingt en klaagt ;
het leven zelve beeft in deze toon.

zoals de zee, die om dit eiland sluit,
verlangens oerzang naar de kusten draagt. -
er is geen scheiding in hun beider schoon.

sometimes I feel like a motherless child 
a long way from home
sometimes I feel like I'm almost gone
way up in the heavenly land
true believers a long way from home
along way from home
sometimes I feel like a motherless child 
a long way from home
true believers a long way from home 
a long way from home 
a long way from home 
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
a long way from home
...........................................
..........................................

blad valt niet, blad dwarrelt
angstvallig naar beneden - houdt zich vast
aan de takken, krult
zijn vingers om de wind

sterft niet stilaan af
maar schreeuwt de wereld in vlammen
als de ondergaande zon
blad wil niet liggen wil
niet roesten op de aarde wormenvoer
en deken voor narcissen

ijdel blad wil gaan naar waarvandaan
het kwam de boom bedekken
met een groene mantel der liefde

slangen die niet van huid kunnen verwisselen,
gaan ten gronde.
evenzo de geesten die men verhindert van mening te veranderen:
zij houden op geest te zijn.

friedrich nietzsche,