wijsheid

de avonden donkeren al.

dit is het regenende jaargetijde

waarin wij haar eenmaal ten grave droegen;

ook toen sloegen de bladeren en de regen

over de paden en de zwarte wegen

en het woei duisternis in de donkere groeve.

alleen was het toen vroeger herfst

en droever.

ooit waren wij nog in grijs gevangen
maar reikten de kleuren al naar ons toe,
we waren moe, gaven elkaar een kinderhand
en spelend in het warme zand raakten wij
dichter bij gehechtheid aan de wind en bouwden
zandkastelen als een kind.

nu huppelen wij giechelend naar de zee;
ontzinnen, beminnen en stromen mee.

© Ina Sousa, april 2003
www.inasousa.nl

ieder kind is een kunstenaar

de moeilijkheid is er een te blijven als je groot wordt

what lies behind us

and what lies before us

are tiny matters

compared to what lies within us

denk je soms nog aan levensjaren
die je doorbracht met bladeren
in dagen die te kostbaar
voor de woorden waren,

statische gedichten, een brief waaruit
een blauwe distel stak,
het lint dat rond een bundeltje
verwijten nog van spijt getuigde?

het staat je goed, dit loslaten
van mensen en hun gang,
maar je lijkt bang voor
schaduw op een smal trottoir.

ik had je graag teruggevoeld -
ik zag je, denk ik, ergens bij
een plein waar trucks en treinen
rijden, maar je leek niet
op jezelf.

je was ook zo voorbij.
ik zou je dit keer namen geven,

maar misschien hoef je die

niet meer van mij.

uit: Vuurwerk zei ze

Liefde.

Hoe dieper je in jezelf gaat,

des te minder zul je jezelf vinden -

en toch is dat precies de kern van je wezen.

En omgekeerd ook:

want hoe meer je naar buiten treedt,

des te meer zul je jezelf tegenkomen -

en toch is dat precies de kern van je niet-zijn.

Dit zijn de twee wegen die je kunt gaan.

De eerste is de weg van de meditatie

en de tweede is de weg van het denken.

als een zonderling waad ik

een weg op je strand

sterven wil ik

als jij doodgaat.

vaag verdriet streelt mijn tranen

terwijl ik

naar de eeuwigheid

van de wind tast.

een lucht die blauwe linten weeft

laat zich beminnen om

haar schoonheid.

in onvruchtbaar zand schrijf ik

een afscheidsbrief in oneindigheid aan woorden.

later

veel later,

herinner jij mijn wandelgang

als de stilte zichtbaar wordt.

uit: Als een zwerfspin schuim ik langs jou'

Zondag 17 september 2006
Dichters lezen uit eigen werk tijdens de wandeling.

Prijs 4.00 euro per persoon

Samenkomst om 10.30 uur voor het hoofdgebouw van de Mijn.

Info: Edith Oeyen 011-34.49.91 edith.oeyen@telenet.be

voor altijd gevleid zijn de bomen
om samen te dansen met de wind
bladeren vallen als tranen in stromen
verliezend wat zij ooit hebben bemind

de leegte heeft één

goede eigenschap: leegte

wat je ook invult.

if not now… then when?
if not now… what then?

we all must live our lives
always feeling
always thinking
the moment has arrived

ook als het waar is wat we weten –
en niets ons wacht, heus, heus –
dan nog wacht mij, zo lang ik leef
en zwaarder kortademiger elk jaar
mijzelf het duin op hijs: de zee, zee.

steeds onmiskenbaarder is zij dan voorzien,
steeds meer de meesteres die onderwijst
dat niets mij wacht, niets, heus, heus.
probeer het maar, zegt zij, en denk je
vrij, de duinen op en daarna nergens mij.

neem mijn hand
we gaan wandelen
we gaan alleen maar wandelen
we gaan onze wandeling genieten
zonder te denken dat we ergens aankomen
loop vreedzaam
loop gelukkig
ons lopen is een vredesloop
ons lopen is een geluksloop

de hemel heeft het al gezegd

tegen jou en mij

‘t gaat om het vinden van de weg

want hemelsbreed

zijn wij

dichtbij

het is mij een droom, te ontwaken

door een hand op het haar en de slapen

en de streling van zaaien en rapen

meer dromen te voelen maken;

hoor in het omhullend geruis

van een adem de zee, de wind

op een lang strand, en een kind

ver van het ouderlijk huis –

zij vroeg mij waar we waren.

het was herfst in mijn droom en ook buiten

bewogen zich dorre blaren

door de lucht, en over de ruiten.