bert boone

they are not long,
the weeping and the laughter,
love and desire and hate:
I think they have no portion in us
after we pass the gate.
they are not long,
the days of wine and roses:
out of a misty dream our path
emerges for a while,
then closes within a dream.

music is a cry of the soul

it is addressed and should appeal
instantly to the soul of the listener

it is a revelation, a thing to be reverenced



muziek als initiatie in de mysteriën van de menselijke ziel.....

i do not want to hurt this frog,
but my true lovers heart to turn,
wishing that she no rest may find,
till she come to me and speak her mind.

it is a good viewpoint
to see the world as a dream

when you have something
like a nightmare, you will wake up
and tell yourself it was only a dream

it is said that the world we live in
is not a bit different from this

zoveel verder
dan je eerste slaap
wil ik je minnen

adem ik rijm
op je bevroren woorden
ijsrozen op het raamkozijn

gemis
gebotteld in verlangen
zo drink ik je het liefst

...
er is in ieder deel een deel
van het ondeelbare geheel,

gelijk in elke kus, hoe kort,
het hele leven meegegeven wordt.

als het witte licht
van deze lamp echt is,
en echt de hand die schrijft,

zijn dan de ogen die zien
wat er geschreven staat echt?

wat ik zeg vervaagt
van het ene woord tot het andere.

ik weet dat ik leef
tussen twee haakjes.

in elke droom

zit een alternatieve toekomst verpakt

the sound of the bowls
lead to silence,

that spaciousness in which
there are no stories and
thus no problems,

just the joy of being.

with the smile of sound and silence ...

le silence uni de l'hiver
est remplacé dans l'air
par un silence à ramage;
chaque voix qui accourt
y ajoute un contour,
y parfait une image.

et tout cela n'est que le fond
de ce qui serait l'action
de notre coeur qui surpasse
le multiple dessin
de ce silence plein
d'inexprimable audace. 

Vergers (1924/1925)

de golven zijn de dagen
de dagen van het jaar
het lijkt of zij vertellen
hoe het ons vergaat

maar de onderstroom
die niemand ziet
bepaalt de richting
op elk gebied...

ik ben moe,

ik heb vandaag
je borst tien keer
niet aangeraakt, lieve woorden
niet gezegd, gedacht aan je nagels
in mijn rug die een eeuwigheid achter
mij ligt en waaruit ik vanmorgen
ben opgestaan als uit een bed

ik geloof niet dat ik het kan:
niet van je houden. drinken
en je niet kunnen vergeten,
dat kan ik. en iedere dag een beetje
sterven, zodat het tenslotte slechts
een koud kunstje wordt.

rustig maar.
ik doe gewoon mijn werk.
da’s al.
meer is er niet.
iedereen doet zijn werk.
jij, ik, hij, zij,
wij allemaal
doen ons werk.
hetgeen waar we voor weggelegd zijn.
dat maakt ons niet altijd gelukkig.
nee, helemaal niet.
niet helemaal, nee.
maakt het jou gelukkig?

hadden we maar
meer dan één hart,

konden we het afstoten
als een verwelkte bloem...