09 - 10

roerloos stil
en in ademloze rust
wondermooi
zo ligt ze daar
mijn tederheid
als een nevel van licht
verweven in een wachten
dat klaar is om zich leeg te schenken
aan omarmende tijden
die ooit zullen kiemen
uit eeuwenoude
nooit vergeten vrouwendromen

beeld: © Peter Van Goethem

vandaag misschien of morgen
of god weet wanneer
zal ik me wagen aan jou
en aan de liefde die licht is en vol leven
iemand zal mijn naam noemen zachter en zoeter
dan alles wat ooit uit een mensenmond weerklonk

in deze echo zal ik schuilen
wonen in woorden
staan op heilige grond
luisterend naar mezelf
en naar wat in het hart leeft van zovelen
die op zoek zijn naar wat liefs vol lichtend leven

op een dag in het hier en nu
zal ik zijn wie ik ben
geen mens van vrees en verdriet
alleen maar een onbevangen vrouw
die vertrouwt en zich verbindt
met hen die me omringen
hier en nu
of in jouw onvatbaar licht

de herders stonden in die nacht vooraan
en de eenvoudigen, de minsten daar, verstonden
het grote wonder, raakten opgewonden
van woorden die niet eens werden verstaan.

men kent de namen van de mannen niet.
er staat geschreven dat er herders waren,
drie, vier of meer, maar na tweeduizend jaren
zijn zij nog steeds een dierbaar kinderlied.

en het werd waar: de minderen zijn meer.
zij hadden geen geschenken meegenomen.
de koningen zijn later pas gekomen,
maar herders knielden toen als eersten neer.

van tranen of van licht, de ogen blind,
gaven zij zo zichzelf als offerande.
met grote, ruwe, moegewerkte handen
streelden zij zacht het nieuwgeboren kind.

op de grens van licht en duister
tussen zorgen en verdriet
kwam zij zonder glans en luister
met een ster in het verschiet.

troost en liefde van de moeder
kwamen tot ons in een kind
en geen mens staat ons ooit nader
dan de zoon door god bemind.

steeds weer tussen licht en duister
horen mensen groot en klein
door de wind het zacht gefluister
ook voor jou zal ik er zijn.

in het kind-zijn voel ik mij geborgen.
daar, waar het allemaal begint,
waar men schoorvoetend wegen vindt
naar de dag van morgen.

daar, waar ziel en zaligheid
opgaan in ongekunsteld leven.
waar men bereid is te vergeven
na een verbeten strijd.

daar, waar het kind wordt geboren,
treden vergeten dromen naar voren,
durven mensen weer te vragen.

en wanneer hoogmoed de hoop verdrijft,
waardoor men in dromen steken blijft,
weet ik mij door het kind gedragen.

silence is not a lack of music.
silence is not a lack of curses.
silence is not a lack of screams.
silence is not a lack of colors
or voices or bodies or whistling wind.
silence is not a lack of anything.

silence is resting, nestling in every leaf of every tree,
in every root and branch.
silence is the flower sprouting upon the branch.

silence is the mother singing to her newborn babe.
silence is the mother crying for her stillborn babe.
silence is the life of all these babes, whose breath
is a breath of god.

silence is seeing and singing praises.
silence is the roar of ocean waves.
silence is the sandpiper dancing on the shore.
silence is the vastness of a whale.
silence is a blade of grass.

silence is sound and silence is silence.
silence is love, even the love that hides in hate.

silence is the pompous queen and the harlot and the pimp
hugging his purse on a crowded street.

silence is the healer dreaming the plant,
the drummer drumming the dream.
it is the lover's exhausted fall into sleep.
it is the call of morning birds.

silence is god's beat tapping all hearts.
silence is the star kissing a flower.
silence is a word, a hope, a candle
lighting the window of home.

silence is everything --the renewing sleep
of earth, the purifying dream of water,
the purifying rage of fire, the soaring
and spiraling flight of air. it is all
things dissolved into no-thing--
silence is with you always....
the presence of I AM

alsof ik alleen op de wereld ben

alles wit, onaards rustig, overdonderend stil

als een sneeuwvlok
lag ze naast mij
te smelten

we ontdooiden
elkaars verlangen
na de vries van het gemis

ik dacht
dat ik reeds een krokus
zag openbloeien

ich träumte von lieb um liebe,
von einer schönen maid,
von herzen und von küssen,
von wonne und seligkeit.

und als die hähne krähten,
da ward mein herze wach;
nun sitz' ich hier alleine
und denke dem traume nach.

die augen schließ' ich wieder,
noch schlägt das herz so warm.
wann grünt ihr blätter am fenster?
wann halt' ich mein liebchen im arm?

tijd te kort
om woorden te wikken

tijd te kort
om precies weten te zeggen
wat ik voor je voel

maar tijdloos
blijf ik bij je
in gedachten

grenzeloos beroer ik jou
met hoofd en hart en handen

they are not long,
the weeping and the laughter,
love and desire and hate:
I think they have no portion in us
after we pass the gate.
they are not long,
the days of wine and roses:
out of a misty dream our path
emerges for a while,
then closes within a dream.

music is a cry of the soul

it is addressed and should appeal
instantly to the soul of the listener

it is a revelation, a thing to be reverenced



muziek als initiatie in de mysteriën van de menselijke ziel.....

i do not want to hurt this frog,
but my true lovers heart to turn,
wishing that she no rest may find,
till she come to me and speak her mind.

it is a good viewpoint
to see the world as a dream

when you have something
like a nightmare, you will wake up
and tell yourself it was only a dream

it is said that the world we live in
is not a bit different from this

zoveel verder
dan je eerste slaap
wil ik je minnen

adem ik rijm
op je bevroren woorden
ijsrozen op het raamkozijn

gemis
gebotteld in verlangen
zo drink ik je het liefst

...
er is in ieder deel een deel
van het ondeelbare geheel,

gelijk in elke kus, hoe kort,
het hele leven meegegeven wordt.

als het witte licht
van deze lamp echt is,
en echt de hand die schrijft,

zijn dan de ogen die zien
wat er geschreven staat echt?

wat ik zeg vervaagt
van het ene woord tot het andere.

ik weet dat ik leef
tussen twee haakjes.

in elke droom

zit een alternatieve toekomst verpakt