pieter nicholas van eyck


hier, in mijn eigen leven: ik.
op gras en takken stilte en sneeuw -
wat droomde ik van heelal en eeuw?
daar is alleen: dit ogenblik.
ik voel 't - en toch, niet gans als míjn,
maar of 't mij toeruist door die boom:
een stem, van verder dan mijn droom
gezongen uit een dieper zijn.
wel weet ik: als die stem mij richt,
wordt eens dit bont-verweven lot
plotseling tezaamgetrokken tot
één helle kern, een flitsend licht.

