stille zaterdag

welzalig de weg
die gij vandaag gaat, o ziel,
want een plaats van verpozing
is voor u gereed gemaakt

si tu crois
que le désert est vide
c’est que tu ne
sais pas le regarder

verwoord en gedicht
gezongen in harmonie
van helder licht

dat je niet

verwisselbaar bent,

een passant,

een nummer, een functie,

dat je niet berust

op een toevalligheid,

er net zo goed

niet had kunnen zijn,

maar dat je bestaat

zoals jij alleen bestaat,

onvergelijkelijk,

onvergetelijk,

het is een vriendin

die je dit zegt

het was
stilte kwadraat gevoel
of zelfs iets meer
of misschien omgekeerd

goesting
moest het voor me doen
goesting
of toch weer niet
maar toch

het was dodelijk
moed voor nodig
en volle harding

si on pouvait
si on voulait
si on osait
....

licht aan en ontvlam mij

zo, denk ik wijs

mijn wil heb ik gevonden

maar waar is de weg?

als je weet wat je wilt
en je staat tegelijkertijd onbevangen
open voor alles wat er op je weg komt,

werkt heel het universum samen
aan de realisatie ervan!

door de poort van het voelen
van je zwakheid ligt je kracht
door de poort van het voelen van je pijn
ligt je vreugde
door de poort van het voelen
van je angst ligt je veiligheid
door de poort van het voelen van je eenzaamheid
ligt je vermogen vervulling, liefde
en kameraadschap te vinden
door de poort van het voelen van je haat
ligt je vermogen lief te hebben
door de poort van het voelen van je wanhoop
ligt je ware en gerechtvaardigde hoop
door het accepteren van de tekortkomingen
van je jeugd ligt je vervulling nu

wie zou je zijn zonder je verhaal?

er is geen verhaal dat jou is
of dat naar jou leidt.

elk verhaal leidt bij jou vandaan.

keer het om; maak het ongedaan.

jij bent wat bestaat vóór alle verhalen.

jij bent wat overblijft wanneer het verhaal begrepen is.

par les soirs bleus d'été,
j'irai dans les sentiers,
picoté par les blés,
fouler l'herbe menue:
rêveur, j'en sentirai la
fraîcheur à mes pieds.
je laisserai le vent
baigner ma tête nue.

je ne parlerai pas, je ne penserai rien:
mais l'amour infini me montera dans l'âme,
et j'irai loin, bien loin, comme un bohémien,
par la nature, - heureux comme avec une femme.

arthur rimbaud

ik was in gedachten verzonken
mijn blik bij de sterren beland
er kwam tussen mij en de sterren
ineens een verbinding tot stand

ik weet niet waarover ik peinsde
ik hoorde een raadselig koor
diep in mij weerklonken de sterren
en lieten voor altijd een spoor.....

.... nacht van de duisternis

wat vogels in de kruinen van de bomen,
zwak zonlicht speels door ‘t aarzelende
groen, een windvlaag over ‘t water, en
de hemel gehuld in stijf gesteven blauw katoen.

wat mensen lachend door een warme wereld,
een spel van kleur en vreugde op ‘t gezicht,
een windvlaag over ‘t water, en de hemel
in declamatie van een speels gedicht.

verlangen en geluk in licht en lachen
‘t gevoel, een nieuwe mens, een nieuw seizoen,
je stapt er toch weer in, met al je dromen;
om aan het spel van ‘t leven mee te doen

het is net alsof ze niet rent,
maar vliegt en de grond kust
met een speciaal loopvlak, vluchtig,
zonder passie, maar wel teder.
de adem stuwt haar als een
menselijke raket door de ruimte,
waarbij het groene gras wel erg
gemakkelijk over zich laat lopen.

de lucht kan slechts wijken,
valt dapper een paar longen binnen,
dringt er ook diep in door,
maar wordt uiteindelijk
gewoon weggeblazen

onvermoeibaar, lijkt het wel,
beweegt ze zich voort binnen
de grenzen van tijd en ruimte:
een pseudo-schaakstuk, ontsnapt
en voor niemand anders op de loop
dan voor zichzelf.

blij met mijn eerste wedstrijdprestatie: 10km in 1u03