margreet van hoorn

het is net alsof ze niet rent,
maar vliegt en de grond kust
met een speciaal loopvlak, vluchtig,
zonder passie, maar wel teder.
de adem stuwt haar als een
menselijke raket door de ruimte,
waarbij het groene gras wel erg
gemakkelijk over zich laat lopen.

de lucht kan slechts wijken,
valt dapper een paar longen binnen,
dringt er ook diep in door,
maar wordt uiteindelijk
gewoon weggeblazen

onvermoeibaar, lijkt het wel,
beweegt ze zich voort binnen
de grenzen van tijd en ruimte:
een pseudo-schaakstuk, ontsnapt
en voor niemand anders op de loop
dan voor zichzelf.

blij met mijn eerste wedstrijdprestatie: 10km in 1u03

als ik zwijg kan ik u horen. wat ik hoor
legt mij het zwijgen op. wat ik verzwijgen moet

hoor ik met mijn ziel vol tanden aan.
als ik u uitspreek scheuren de talen mij open

– dus ik zwijg en ik slaap
in het voorhoofd van uw nacht.

blijf, trek het laken der firmamenten
niet van mij af. laat uw naakte hemel

en diens hemisferen als een dakloos
raadsel op mijn ogen rusten.

leg een vinger op mijn lippen liefste.
uit één vinger valt men niet.

als wij, de grote mensen, moe zijn

van het praten met elkaar,

als wij moe zijn van het slapen

met elkaar, het wandelen

en handeldrijven met elkaar,

het tafelen en oorlog voeren

met elkaar, als wij zo moe zijn

van elkaar, van het elkaren

van elkaar, dan zetten wij de kat

op onze schouder, gaan de tuin in

en zoeken de kinderstemmen achter

de hoge hagen en in de boomhut.

en zwijgend leggen wij onze vermoeidheid

in het gras, en de jaren die zwaar

en donker sliepen in de zoom

van onze jas ontbloten zich daarboven

in een jongenskeel en dansen op

en neer in een vochtige meisjesmond.

als wij, de grote mensen, moe zijn

van het praten,

van het praten,

van het praten met elkaar,

gaan wij de tuin in en verzwijgen ons

in de kat, in het gras, in het kind.

vanochtend
het bos
alleen voor mij
twee herten
en een grote bonte specht

problems
are only

opportunities

in work clothes

de langste reis
is de reis naar binnen

wie zijn lot gekozen heeft,
de tocht begonnen is
naar zijn eigen bodem
(is er een bodem?)
nog midden onder u
staat hij al buiten het leven,
geïsoleerd in uw gevoel
als de ter dood veroordeelde
of zoals hij,
welke het naderend afscheid
tevoren reeds toewijdt
aan de uiteindelijke eenzaamheid
van ieder mens.

in een sfeer van ontmoeting
mezelf tegenkomen

The birds
have vanished
into the sky,
and now the last cloud
drains away
 
we sit together,
the mountain
and I, until
only the mountain remains

if you can spend
a perfectly useless afternoon
in a perfectly useless manner,
you have learned how to live.

er komt een dag dat ik al die werkloos
opgeslagen dekens en kussens weer
zal delen.
dat ik beschroomd mijn jurk
losknoop. dat ik mijn zachte jaden zegel
zal verbreken.

en ik kan je niet beschrijven
op hoe ontelbaar veel tedere manieren
ik de liefde met je zal bedrijven.

zo alleen met liefde
zo alleen zijn wij
stil in elkaar geëtst
zachte ademkrassen

zo - alleen de liefde
zo groot en zo veel
onder onze huid
overal ragfijn gefluister

zo alleen is liefde
zo licht geschreven
tussen ons enkel stilte
waaruit de woorden

waaruit het gedicht.

wanneer ik verdwaal
in je denken

wijs me dan het
voetspoor naar je toe -

leid me naar het pad

waar geen struikelstenen liggen:

ontrafel een fragment uit die droom

en ontdek hoe verloren liefde pijnigt

herbouw de constructie uit je leven

en weet me te vinden in het bos

van zoveel tekens,

kijk naar de maan en de sterren,

zij wijzen je de nacht aan

die ons samen schrijft.

uit: de ijslaag die ons draagt is dun

we
don't see
things
as they are,
we see things
as we are

la solitude m’effraie.
c’est vrai, même si je crois,
soudain: ce n’est pas vrai.

en na ons komen er nog
honderden
die het opnieuw zullen zeggen
en denken en voelen
en doen....

een stoet die in beweging blijft
jonge mensen die de draad
overnemen,
altijd,
altijd weer.....

daar ons leven,
door de wind gestriemd
met duizend kwaden,
vele malen brozer is
dan bellen op het water,
is het een wonder om na een nacht slapen,
inademend, uitademend, monter te ontwaken.....

bedrieg je jezelf
als je hardnekkig tracht
je eigen weg te gaan?


ja, omdat je eigenlijk nooit jezelf voldoende kent!
neen, omdat je kordaat moet weigeren de richting
van je weg te laten bepalen door de anderen!

maak dus een balans van ja en neen.
leer zoveel als mogelijk van iedereen,
maar verloochen nooit jezelf en
draag vooral geen maskeradepak om
te behagen of om te misleiden!