x

nu onze oren doof
en onze ogen blind van wasdom zijn,
hebben wij de fragiele taal verleerd
waarmee de werkelijkheid ons droomt

zoals de rozenstruik haar rozen droomt

omhels het leven,
de lach,
het licht en
de liefde

in de verte

draagt ze

haar warme gloed

de hoogte in

haar licht

schijnt op mijn gezicht

ik voel me veilig

haar rode kleur

de ochtendgeur

is fris en alles ruikt

naar nieuw

het is een dag die mooi begint

straks speelt een kind

zomaar in haar stralen

wie zal het halen

bij het tikkertje spelen

ik kijk wat rond

luister naar de stilte

en boven mijn hoofd

vliegt een vogel

hij weet zich klein

maar vrij in deze ochtenduren

waar het geluid uitgestorven lijkt

de dag is jong

ik bewonder

in de verte
keek ik
turend voor me uit

in gedachten verzonken
op zoek naar het licht
in mezelf

Ins Licht - Karin R. Haslinger

elke dag
kunnen
leven
alsof het je laatste is

de toekomst
is
niet
meer
wat hij geweest is

geen andere mensen
nodig hebben is
niet echt een kenmerk van
persoonlijke volwassenheid

ik zocht wat grond,
maar al wat ik vond
was een handvol korrels zand,
een oud, grijs niemandsland.

de korrels liet ik door mijn vingers glijden
om hechten te vermijden
spreidde ik mijn vingers verder uit
en voelde zanderig stromen langs mijn huid.

en ik wist:
ik heb mij niet vergist.
in iedere korrel zand stroomt verleden,
duizenden verlangens en gebeden.

in iedere korrel zand
ligt een wens verborgen,
miljoenen zorgen
in een handvol niemandsland.

dit is mijn vader, moeder, broer en zus.
heel het leven stroomde tussen mijn vingers door.
een glimlach, pijn, smart, een liefdeskus,
een beweging zonder spoor.

toen ik mijn handpalm sloot
en alles éven vast wilde houden,
voelde ik leven en dood,
alle zeeën, bergen en wouden.

in iedere druppel water
is vroeger en later,
in iedere korrel zand
is niemandsland.

niemand kan het betreden,
niet vatbaar voor rede
is het tijdloos heden
in toekomst en verleden.

wil je het zijn?
stop jouw en mijn.
nú is het daar.
ben je klaar?

wat hij ook doet,
ieder mens
speelt altijd
de hoofdrol in de
geschiedenis van de wereld

de alchemist

men zegt dat ik leeftijdloos ben,
maar dat is niet helemaal waar -
van het intuïtieve ga je naar het pragmatische,
je begint dus veel meer te calculeren
met het stijgen der jaren.

volgens het schema van schiller
zit ik nu in de esthetische jaren,
je voelt dat toch een beetje.
de ouderdom heeft vat op je.
de logische jaren kun je
zo relativeren vandaag.
dat kon je niet toen je er volop in zat.
maar nu kan je dat ongelofelijk relativeren.
het is alsof je van op een afstand toekijkt.
over je graf heen.

en wat is de volgende fase na de esthetiek?
dat is de dood natuurlijk.
die bestaat niet.
de dood is een geboorte.
de geboorte is de dood,
en de dood is de geboorte.
het is ondeelbaar.
wij mensen hebben het deelbaar gemaakt.
iets gescheiden wat niet te scheiden is.
geboren worden is doodgaan, automatisch.
je wordt geleidelijk aan geconfronteerd met je einde,
dat is een ontwikkeling,
je bent nog altijd bezig met geboren worden.