marcel proust

stilte

bron van woorden

 bron van verhalen


verwarring is

aandacht schenken aan verhalen

en de stilte vergeten

het zou kunnen

dat de ander

gelijk heeft

vervreemde gevoelens

dwalen weg in de stille

vlagen van verstand

je ne te dirai point

les raisons

que tu as de m'aimer

car tu n'en as point

la raison d'aimer,

c'est l'amour

citadelle

weet gij

waar de wind geboren,

waar de dauw geboren wordt?


weet gij

kunstig op te sporen

wat hierbij, hierboven is?


weet gij

wat de sterren zijn, en

wat de zon, de mane? wat

in de bergen, in de mijnen ligt,

en in de zee bevat?


weet gij iets klaar uit te leggen

van al ‘t geen men u vragen kan?


antwoord dan en wil mij zeggen:

liefde... wat is liefde dan?

l'amour
est avant tout
audience dans le silence

aimer
c'est contempler

citadelle

als je andere mensen benadert
als andere versies van jezelf,
zul je begrip hebben
voor hun fouten en
hun kwaliteiten waarderen

herfsttijloos

winterbloem in

lentepracht

mijn enige toevlucht 

ikzelf,

mijn veilige eiland

houd op met het bouwen van bruggen over
de woelige wateren van het samsarische bestaan,
waarmee je probeert om de ‘verre oever’ te bereiken,
nirvana

het is beter om je gewoon te ontspannen,
op je gemak te zijn, onbekommerd, in totale natuurlijkheid,
en gewoon mee te gaan met de oorspronkelijke stroom,
hoe die ook loopt

en onthoud hierbij:
of je nu met de stroom meegaat of niet,
de stroom gaat altijd met jou mee.

uit   natural great perfection -
dzogchen teachings and vajra songs

de tijd snelt voorbij

voor het is uitgesproken,

alweer een nieuw nu.

whatever I live through
I will still be left
with what
I will not live through

whatever I lose
I will always be left
with what
will never be found

in endless questing
in endless disquiet
what spaces still
will I not overcome
in the time
I do not have

© Vyacheslav Kuprianov
vert Francis R. Jones
uit In anyones’s tongue

er ligt in deze tuin een weggegooide steen

als je hem met je hand aanraakt voelt hij koud aan

maar als de ondergaande zon erop schijnt,

doordrenkt en kleurt hem het rode licht

vert. germain droogenbroodt

from a still wider and more
comprehensive point of view,
universal life itself appears to us
as a struggle between multiplicity and unity -
a labor and an aspiration towards union

we seem to sense that -
whether we conceive it as a divine being
or as a cosmic energy -
the spirit working upon and within all creation
is shaping it into order, harmony, and beauty,
uniting all beings
(some willing but the majority as yet blind and rebellious)
with each other through links of love,
achieving - slowly and silently,
but powerfully and irresistibly -
the supreme synthesis.

uit psychosynthese

je kunt op twee manieren
tegen het leven aankijken:

ofwel geloof je dat er geen wonderen bestaan,
ofwel geloof je dat alles een wonder is.

ik ben van de tweede soort:
daarnet nog de transformatie van
kweeperensap en suiker
naar gelei bewonderd!

een reeks van 24 dit jaar....
en de potjes van 2005+2006 zijn
nog niet verwerkt.......

Alleen wie bekende
wegen durft te verlaten,
ontdekt nieuwe gebieden en
komt tot nieuwe inzichten.

de mens die zich omringt met feiten,
die niet toestaat dat hij verrast wordt,
geen flits van intuïtie kent,
geen creativiteit heeft,
geen risico neemt,
die mens
leeft in een afgesloten cel

blutsen en builen

wonden en pijn

tijd om de plakkers eraf te halen