albert einstein

blutsen en builen

wonden en pijn

tijd om de plakkers eraf te halen

gloire à qui

n'ayant pas d' idéal sacro-saint

se borne

à ne pas trop

emmerder ses voisins

het begint met de zon,
het is een dagvogel

er is het moment nu,
en er is licht en lucht

en de wereld is horizontaal en rustig

lie still,
sleep becalmed,
sufferer with the wound in the throat

de voornaamste taak van
de mens is zichzelf
het leven te schenken

de piraat in mij
ging met mij aan de haal
met zijn ene goeie oog
lonkte hij naar mooie vrouwen

zij vonden hem mannelijk, en stoer en ... gevaarlijk
hij vond hen lief, en sensueel en ...... vrouwelijk

en hij danste de hele nacht
hey babe, the night is long...
let's dance once more

dance me to your beauty
with a burning violin
dance me through the panic
'til I'm gathered safely in
lift me like an olive branch
and be my homeward dove
dance me to the end of love

in 't schijnsel van de maan
verdween hij in de schaduw

iemand die niet kan vergeven,
is te vergelijken
met een stad waarin het verkeer
volkomen is vastgelopen

god is simpel genoeg

het is de mens die vreselijk ingewikkeld in mekaar zit!

er is een omdat en het ruist als het dak
van een sparrebos bij nacht bij eindaugustuswind.
ik ben gaan liggen op mijn rug met boven mij
een sterrenwak precies als toen ik dertien was.
het was opnieuw als lag ik denkend in een kuil.
takken zwarter dan het doodstil uitspansel.

omdat ik niet mijn eigen macht zal zijn,
omdat mijn strekking steeds een klacht zal zijn,
omdat ik niet begrepen heb wat mij
naar deze onbegrepen plek heeft toegewild,
omdat ik niet mijzelf bevatten kan
als pogend te bevatten – daarom ben ik vrij.

in my heart the old love
  struggled with the new;
it was ghostly waking
all night through.

dear things, kind things,
  that my old love said,
ranged themselves reproachfully
round my bed.

but I could not heed them,
for I seemed to see
the eyes of my new love
fixed on me.

old love, old love,
   how can I be true?
shall I be faithless to myself
or to you?

humor is
een prachtige waterlelie
die wortelt
in het troebele water
van verdriet

sache que le son et l'amour ne sont qu'un,
qu'ils viennent au nom du silence
et qu'ils retournent vers le silence

sache que déjà tu as commencé à fuir le bruit
pour aller vers le silence et la lumière
sache que le son...
est le passage

op reis

verder word ik gedreven,
een onbekend land in -
de grond wordt harder,
de lucht prikkelender, kouder

aangeroerd door de wind
die mij toewaait
vanuit een mij onbekende einder
trillen de snaren in afwachting

aldoor vragend zal ik aankomen
daar waar het leven weg klinkt -
een klare zuivere toon
in de stilte.

in de liefde
is enkel het onmogelijke
de moeite waard

de bloemige buitenwereld
op vensters ijzig ingekrast
ik lees onder het zware goed
mijn oren warm

beneden
houdt kolenvuur deuren dicht
scharrelen de stemmen, fladdert
muziek langs draagbalken

ik schijn de batterijen loom
op het verdromen van prentjes
tot achteloos de slaap opkruipt
in wolkjes condens

met de grammofoon
zingt mijn moeder brel
mon enfance
ze ruist door sluimer heen

nog steeds