helene caya

op reis

verder word ik gedreven,
een onbekend land in -
de grond wordt harder,
de lucht prikkelender, kouder

aangeroerd door de wind
die mij toewaait
vanuit een mij onbekende einder
trillen de snaren in afwachting

aldoor vragend zal ik aankomen
daar waar het leven weg klinkt -
een klare zuivere toon
in de stilte.

in de liefde
is enkel het onmogelijke
de moeite waard

de bloemige buitenwereld
op vensters ijzig ingekrast
ik lees onder het zware goed
mijn oren warm

beneden
houdt kolenvuur deuren dicht
scharrelen de stemmen, fladdert
muziek langs draagbalken

ik schijn de batterijen loom
op het verdromen van prentjes
tot achteloos de slaap opkruipt
in wolkjes condens

met de grammofoon
zingt mijn moeder brel
mon enfance
ze ruist door sluimer heen

nog steeds

nieuwe tuinbewoner
begroet me deze avond:
een grote egel die aan de drinkbak
van de kippen zijn dorst komt lessen
bij het vallen van de avond!

laat het zo genoemd worden,
omdat het niet gekend kan worden

het kennen is onmogelijk

wat in dit beginsel van het iets besloten ligt,
kan niet begrepen worden

we kunnen geen
nieuwe oceanen ontdekken
zonder het zicht
op de kust te verliezen

het gevoel van liefde 
versmelt met dat van verlies

met het genot van een moment
of een ontmoeting komt
gelijktijdig het besef 
hoe teder, hoe kwetsbaar
en hoe tijdelijk dat moment is
en hoe de tijd er
een eind aan zal maken

hoe onmogelijk het is 
een liefde vast te houden
in woorden of gevoelens

één na één
doe ik alle geluiden
rondom mij uit en
leg de wereld
naast mij neer

luisterend
hoe de ruimte
stilte zuigt en hoe
langzaam licht
zich spreidt

vouw ik me
open
en word heel even
een deeltje
eeuwigheid

als je denkt met je hoofd
raak je verward 

denken doe je met je hart

als je doet
wat je altijd hebt gedaan
gebeurt er
wat er altijd is gebeurd