joan armatrading

moge de boom van ons leven
stevig geworteld staan
in de grond van de liefde
laat goede daden de bladeren zijn
en vriendelijke woorden de bloesem
laat vrede de vrucht zijn

en wij, als één familie, in liefde verenigd
groeiend en in vreugde onze eenheid vierend
in een wereld vol vrede en tevredenheid

meet mijn woorden, ogen

zie mijn gebaren, gebruik mijn lijf,

spreid mijn ribben

zoek uit wat daar achter zit

geef me aandacht, bestudeer me

diepgaand tot ik wegloop

laat maar zitten

laat me

met rust, ik doe

het zelf wel

kijk naar buiten

naar binnen

stilte zoek ik

enkel stilte

ik zal me moeten behelpen

met mijn gebrek aan volmaaktheid

het heeft geen zin

anderen daar de schuld van te geven

je kan je geliefde verlaten

maar wat blijft

is

liefde

het tedere uur

kantelt de dag naar de nacht

ik ben een scharnier

wolken komen in mijn leven drijven,
niet langer om regen te vergieten
of om storm aan te kondigen,

maar om kleur te geven
aan de hemel
van mijn zonsondergang

alleen maar zitten

de winter komt vanzelf

en de bomen worden kaler

het geloof

is een oase in het hart,

die nooit bereikt zal worden

door de karavaan van het denken.

i draw a straight line,
dividing this side from that
white snow falls on this side
while red snow falls on the other
strangely enough, the snow never melts

i draw a curved line
this side is the south that side the north
the line turns into a barbwire fence
strangely enough, the barbwire never rusts

i draw a line deep in the earth
green fruit ripens on this side,
red fruit on the other side
strangely, those who eat the fruit
even brothers become archenemies

iI draw a line as with a knife blade
a wall rises along the line;
those who go over the wall die
strange enough, rifles and swords guard the wall


i draw a line, straight or curved

but the sky does not divide into any sides

a new sphere emerges to erase the lines.

vertraag
vertraag
vertraag je stap

stap trager dan je hartslag vraagt

verlangzaam
verlangzaam
verlangzaam je verlangen

en verdwijn met mate

neem niet je tijd
en laat de tijd je nemen -
laat

.
uit laat alle deuren op een kier

de ware ontdekkingsreis
is geen speurtocht
naar nieuwe landschappen

de ware ontdekkingsreis
is kijken met nieuwe ogen

stilte

bron van woorden

 bron van verhalen


verwarring is

aandacht schenken aan verhalen

en de stilte vergeten

het zou kunnen

dat de ander

gelijk heeft

vervreemde gevoelens

dwalen weg in de stille

vlagen van verstand

je ne te dirai point

les raisons

que tu as de m'aimer

car tu n'en as point

la raison d'aimer,

c'est l'amour

citadelle

weet gij

waar de wind geboren,

waar de dauw geboren wordt?


weet gij

kunstig op te sporen

wat hierbij, hierboven is?


weet gij

wat de sterren zijn, en

wat de zon, de mane? wat

in de bergen, in de mijnen ligt,

en in de zee bevat?


weet gij iets klaar uit te leggen

van al ‘t geen men u vragen kan?


antwoord dan en wil mij zeggen:

liefde... wat is liefde dan?

l'amour
est avant tout
audience dans le silence

aimer
c'est contempler

citadelle

als je andere mensen benadert
als andere versies van jezelf,
zul je begrip hebben
voor hun fouten en
hun kwaliteiten waarderen

herfsttijloos

winterbloem in

lentepracht