jacques ancet

van alle dingen

is eenvoud

het moeilijkst na te bootsen

niemand zag de wereld
ooit zoals hij was

als een voorbijganger ben ik nu, wandelaar
die met de weifelstok der blinden
in de leegte tast en langs de kantlijn
van tastbaar leven schrijdt

alleen het woord, als weemoed nu
leidt nog zijn eigen leven
en stroomt als donker bloed
door de lethargie der dagen

nog adem ik,
met de weeklacht van de wind
en overleef in een web van winterwoorden
die de tijdspin met de kille uren weeft
die zonder jou zijn heengegaan

ik heb de tijd, het uurglas omgekeerd
opdat het zand niet nutteloos verzwindt
maar tussen droom en werkelijkheid
de tegentijd, de weg naar jou toe vindt

winterwoorden uit tussen de stilte van je lippen

to me,

as well as to you
have the himalayas been given,
an expanse of the ethereal

and the loneliness of my soul

like yours
is caressed there,
somewhere

also the himalayas have given

the summit of sound,
to my lips
never to be questioned
just experienced from within

like itself - incomplete.

de wil zet de wereld
in beweging 

liefde bepaalt de afloop

1000 dagen blog
de tijd snelt voorbij

voor het is uitgesproken
alweer een nieuw nu

van mirre, van wierook, van klinkklaar goud
stonden hun mantels bol.
maar de wind was tegen, de sneeuw was koud
en de wereld was daarvan vol.

en achter hen slonk hun koninkrijk
en voor hen zwol de nacht,
en een ster, die eerbiedig gehoorzaamd werd,
was het overschot van hun macht.

toen, plotseling, waaide de sneeuwvlaag om
en sneeuwde terug naar de hemel;
en de ster, die nu op een afdak glom,
wenkte hen af van de hemel.

daar lag inderhaast wat stro,
- een trog als wankele troon,
maar ach, want het ontroerde zo -
iets lieflijks: gods zoon.

en dit was dus des werelds heer?
en dit was zijn paleis?
zij deden voorzichtig hun kronen neer
en baden het kyrie eleis.

we willen het allemaal, en hebben het nodig
er zijn maar weinig menen die vinden dat ze er genoeg van hebben
velen zijn er bang voor
bijna niemand begrijpt er iets van
we zijn er allemaal naar op zoek
en voelen ons heel wat meer mens als we haar gevonden hebben
wat is deze mysterieuze kracht die zo een stempel op ons leven drukt?

liefde

het is geen kwestie van verbonden raken met iets of iemand
het gaat om de ontdekking dat we altijd verbonden zijn geweest
liefde is besef van grenzeloosheid
het is een hartsverbondenheid waarin huidskleur, leeftijd, sekse, uiterlijk of geld volkomen onbelangrijk zijn
bovenal is liefde een diep gevoel van spirituele verbondenheid,
het is een verbondenheid met de fundamentele waarheid die aan alle leven ten grondslag ligt

moeten

vervangen door

willen

You already live the season of the postponed time:
you named it the autumn of the roses

inhale them and inflame - and listen,
when heaven extinguishes, to the silence of the world.

mijn leven lang hebben het gezang van de nachtegaal
en de kleuren van de pauw mij in vervoering gebracht

zeg mij niet, dat de een niets meer is dan stem
en de ander, alleen maar kleur.

er zijn geen slechte dagen
in deze 365 dagen...

er zijn alleen maar dagen
waarop we wat minder kunnen dragen.

laat mij jou dan wensen
dat er tussen al die mensen
die je al het beste wensen

wel altijd iemand is
die je dan zal vragen
of ze de last wat mee mag dragen

de uren van december

die langzaam

in donker over gaan

de uren die ik

niet herken

uren van

december

zoals altijd

is er weer

een jaar

voorbij gegaan

vrijheid

is kiezen

voor

structuur

spiritualiteit is in wezen vrouwelijk

het is ontvankelijk het leven
tegemoet zien

en aanvaarden wat is

wanneer ik
weer tot mezelf kom

en het uiterlijk
loslaat

wanneer het lawaai
wegebt

en mijn gedachten
tot rust komen

wanneer ik overga
van praten naar luisteren

van handelen
naar zijn

wanneer ik de
confrontatie aanga

en niet langer
vlucht

dan pas
kan god

ter wereld
komen

in mij
door mij
bij de mensen

uit alles loslaten omdat hij mij niet loslaat

ik dacht
dat ik nog iets moest bereiken
maar eigenlijk ben ik het al
nu