rumi

je sens la tendresse dans l'air
doucement je renifle

est-ce une romance qui s'annonce
ou ai-je peur du vent?

sneeuw is liquid paper
kwistig gepenseeld
in het landschap

sneeuw is witte corrector
op de bezoedelde bodem
en wist de sporen uit
van mensen

sneeuw verhult zo lang
de sluikstort en het gelekte gif
tot zij smelt

uw geest zal zijn
als de gedachten die hij koestert,
want de ziel wordt getint
met de kleuren van haar gedachten

uit marcus aurelius meditations

In den duftenden Frühling will ich hinaus,
hinweg aus dem kalten, beengenden Haus
in die freie verlockende Weite;

was soll mir der Bücher verdrießlicher Kram,
die ich immer und immer vergeblicher nahm,
ich werfe sie freudig zur Seite.

denn find' ich nicht draußen der Blätter genug?
da schimmert geheimnißvoll jeglicher Zug
von des Ewigen eigenen Händen,

das wieget die übrigen Lettern wohl auf,
so will ich denn auch in geflügeltem Lauf
von dem Einen zum Andern mich wenden.

da bin ich nun draußen und blicke umher,
wie wird das Studiren schon wieder mir schwer,
hier unter den blühenden Bäumen!

sie senden schon Blüthe auf Blüthe mir zu,
so will ich hier rasten in seliger Ruh,
und will nur genießen und träumen.

is het aangenaam
'thuis' komen
in het bezit van een flesje levenselixir
mij intuïtief aangereikt vanuit de voorouderlijke lijn
-
het voelt goed
een 'afstammeling' te zijn van deze mensen,

voor het eerst voel ik werkelijk verbinding met mijn 'roots'

geef je harten,
maar geeft ze niet aan elkander in bewaring
want alleen de hand des levens kan je harten bevatten

en staat tezamen,
maar niet te dicht bijeen,
want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf,
en de eik en de cipres groeien niet in elkanders schaduw

uit de profeet

sometimes

the best answer is

silence