Berichten van 3 april 2006 tot 9 april 2006

verloren in het lover klinkt
der nachtegalen slagen,
dat zacht het avonduur omringt
met melodieus versagen.


nu ginds de late zon verpoost
door moeheid kromgebogen,
toe, blozend rode rozenkroost,
toon thans uw mededogen:


gelijk dit woord dat is gestelpt
nog voor het werd ontstoken,
ligt in het lommer van een kelk
de winter doorgebroken.

STEHEN, im Schatten

des wundenmals in der Luft.

Für-niemand-und-nichts-Stehn.

Unerkannt,

für dich

allein.

Mit allem, was darin Raum hat,

auch ohne

Sprache.

there is no reason for illusions
but still we want to believe

that life is worthy - we demand more
than we can find. all the rest

remains ideal – even for
whoever lives in wilderniss

only seldom she is found
and always she is lost

in brightness. the place
of individuals remains their

solitude, solaris
solitaris

head bursting out of its skull
brain bursting out of its hulster
my ego has again departed
I is no longer the other 
but a multitude of me

unriddle the structures of time
externalise your fears
befriend your neurosis

make sure heaven will lose
its utter sanctity

geen dag kan zo beginnen,
als deze dag begon;
ik kwam mijn kamer binnen
en daar was enkel zon.

de klok was staan gebleven,
maar ik vroeg naar geen uur;
de tijd was opgeheven,
daar was slechts licht en duur.

en duur en licht en luister;
de winter was voorbij;
in rouwfloers sloop het duister
en vluchtte weg van mij.

de zon op drup en perel,
viel over knop en tak;
en voor me zong de merel
op buurmans pannendak.

geen dag kan zo beginnen,
als deze dag begon:
ik kwam mijn kamer binnen
en daar was enkel zon.

maar in de nachten dwaal ik
tussen rotsen aan het strand
voel de golven van de zee
spelend met wat ribbels zand

een verraderlijk moment
want met al haar krachten
slaat zij haar golven om mij heen
en word ik weerloos geboeid
in mijn sterfelijke eenzaamheid

daar bij de oorsprong
ben ik er toch
en schreeuw mij stil

maar door de wind gedragen
vervaagt mijn stem

en als ik dreig te verdrinken
is daar die glinstering
van het verlossende morgenlicht
dat mij de weg wijst,
terug naar het strand

wat rest zijn druppels
van een gekoesterd verlangen
zilte tranen op mijn huid
maar in de nachten dwaal ik...

* © Linside *

er is niets tussen ons

dat is
liefde

as a flower blown out by the wind
goes to rest and cannot be defined
so the wise man freed from individuality
goes to rest and cannot be defined.
gone beyond all images-
gone beyond the power of words