gabriela mistralthe night, it is deserted
from the mountains to the sea.
but I, the one who rocks you,
I am not alone!
the sky, it is deserted
for the moon falls to the sea.
but I, the one who holds you,
I am not alone !
the world, it is deserted.
all flesh is sad you see.
but I, the one who hugs you,
I am not alone!
gabriël smit
op dit grote lege vel wit papier
een enkele letter zijn, een vlugge
kleine krulstreep, bijvoorbeeld
een e, - en plotseling een onmetelijk
veld van ongeweten mogelijkheden,
gegevens tussen hemel en hel,
of soms eenvoudig niet meer
dan alleen maar: en..., met een
kleine, bedeesde leegte erachter
of een tot de uiterste verten
voldragen slotwoord: ik ben.
een enkele letter, alsof een even
in de hoge nacht aangestipte ster
naar alle kanten vonken schiet,
een nieuwe melkweg wordt geboren,
een heelal van nooit geleefde
woorden, een borst vol vonken
of onverhoeds dichte, langzaam
dalende sneeuw van zwevend
ongeschonden licht, waarin
alle dingen aandachtig tot zichzelf
komen en zeggen: wij zijn.
een enkele letter, - overal verten
ongekend, want ook hetzelfde
is altijd anders, als mensen
zijn, anders gesproken, verzwegen,
gegild, gefluisterd, gespuwd, gekust,
maar ongemerkt als de bladeren
aan een boom, niet te onderscheiden,
schaduw van gevaar, maar vol
even trillende, dichte oogleden
over een ritselend binnenlicht,
een geheimzinnige geborgenheid
voor kleine vogels en voor alles
wat voorzichtig zegt: ik mag zijn.
een enkele letter: en niet weten
door wie geschreven, maar wel
weten hoe een grote hand
iets begonnen is dat een woord
moet worden, dat geboren wordt
naar een nog ongeweten, wijde
verte van levend spreken waarin
alles opengaat naar samen,
waar het woord terzelfder tijd
zijn enige, eigen antwoord krijgt:
je bent, omdat wij zijn.
Uit: Evenbeeld
Uitgever: Ambo, Baarn 1981
annie reniers
verlaten rekt de rivier zijn rotsen
naverlangend
naaldstil een laatste wesp
in spichtig gras
vertelt
en wij
waaiend met het wuivende
vurig met het smeulende
in het ondergegane blauw
van wolken
we leggen het oor aan luistergras
en vernemen een hartslag
van ruimte
de vrijgegeven witheid
van een sterven
en een weerklank
in ander zijn
Hermien Koekkoek
ik ben dat ik lang gedacht
een wij en jij mijn spiegelbeeld
ontvangt mijn blikken onverdeeld
jij trekt aan mij met domme kracht
door samen heb ik mij verzacht
naar jou mijn zwakke plek verheeld
ik heb wat lang toneelgespeeld
als wolf gehuld in schapenvacht
het schapenmasker afgezet
maakt plaats voor wie ik zie
geen wij maar ik dit zelfportret