quand tu caresses ma fourrure
est-ce que tu m'entends ron ron?
je sais que je ne suis qu'un châton rousse
je veux être une femme
mes petits yeux sont bleu chinois
ils voient avec tristesse
la main qui me caresse
une main d'un autre espace
j'aimerais être aimée
mais les dieux ordonnent
tu es femme
et moi petit châton
ik zou deze ochtend graag inpakken. voor later.
de witte aarde. die rode buik van de wolken.
en de blauwe ontblote navel daartussenin.
de traagheid waarmee ik uit bed stap.
het zachte spoelen van warm water.
om m'n huid langzaamaan wakker te maken.
de poes wachtend op de stoel.
en dan het hevig koken van de waterketel.
het gedruppel van koffie en het ontwaken van de geur.
o, ik mag de stilte niet vergeten.
en al die letters in m'n ochtendboeken.
het leeslint tussen de bladen.
en dan het licht dat lanterfantert naar de dag.
o, wat zal ik dat later allemaal missen.
ef
na die dag met jou
ik bij het raam
met niets dan liefde aan,
denkend aan de stilte
tussen onze zinnen
en aan je handen.
dit weet ik nu:
handen
groeien langzaam
diep in je.
where are you this moment? only in my dreams.
you're missing, but you're always a heartbeat from me.
niemand
zag de wereld
ooit zoals hij was
ankie peypers
in mij is een jonger vrouw dan ik
met lichter ogen en smaller handen.
zij staat op kleine gespitste voeten
door mijn ogen naar buiten te zien,
zij kijkt naar de dagen, naar licht en naar kleuren,
ziet alles verwonderd, ziet alles heel schoon.
beiden verlangen we, dat zij kon spreken,
dat zij kon bewegen en leven en breken
de donkere, die om haar woont.
Taal en teken
Uitgever: Contact, Amsterdam, 1956