platte kar

Op de Belgische Kunstacademie in Arendonk stonden op een dag de wanden van ons klaslokaal vol met stillevens - wel een stuk of twintig - en we mochten zelf onze keus bepalen.

Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Een oude houten deur met daaraan een blauwe werkkiel was recht in mijn straatje, ook al omdat blauw mijn kleur is. Nou, en dít is het geworden, deze keer niet in aquarel maar in gouache - een dure naam voor plakaatverf - waardoor de kleuren toch wat steviger zijn dan van een aquarel.

Ik heb er lekker aan zitten werken. Soms word je door de muze gekust... !

Jozef

 

 

Dit straatje heb ik ter plekke zitten maken in Tarquinia, ca. 80 km van Rome.

Je hebt hier te maken met hellende vlakken waarbij je donders goed op het perspectief moet letten.

Toen ik deze aquarel jaren later weer eens tegenkwam kreeg ik het idee om er dit meisje in een rood jurkje in te schilderen als accent. Ik vind dit een verlevendiging van dit Italiaanse straatje.

Jozef

 

 

Terwijl hier de voorjaarsbloei op gang komt, zijn elders in Europa de wintersporters actief. Hier zijn er twee in beeld gebracht , een snowboarder en een ervaren skier. Ze tarten beiden de wetten van de zwaartekracht maar komen toch maar heel even los van moeder aarde. Niettemin moet het wel een glorieus moment zijn even zo te zweven in een witte wereld.

Aquarel - 30 x 40 cm

Jozef

 

Een van mijn favoriete nichtjes woont in Poppel en is helemaal gek met beesten.

Ze heeft een heel groot erf rond haar huis waar je paarden, ganzen, een stuk of vijf honden en katten en een haan met kippen tegenkomt. Als ze een nieuwe hond heeft moet ik die tekenen en dat was ook zo met dit zwart/wit exemplaar. Ik ga dan foto's maken en was toen getuige van deze confrontatie, die meteen werd vastgelegd.

De tekening is gemaakt met Karisma kleurpotlood op formaat 30 x 40 cm.

Er was in dit geval sprake van een hartverwarmende tolerantie, een vreedzaam naast elkaar leven. Zo laten de dieren de mensen zien hoe het moet.

Jozef

 

 

Deze twee mooie wilgen was ik al vaak voorbijgereden met fiets en auto voor dat ik er toe kwam om ze op een vrije dag eens op lokatie te gaan schilderen in Doeveren, een klein plaatsje bij Heusden. Ik heb er met veel plezier een paar uurtjes aan gewerkt. Het was mooi weer en als ik deze aquarel weer terug zie, komt de sfeer van die middag weer helemaal terug in mijn herinnering. Er gaat eigenlijk niks boven schilderen op lokatie. Je zit midden in de natuur en alles speelt mee om je schildershart te inspireren.

Jozef

 

Deze vaas met bloemen is in aquarel geschilderd met alleen de primaire kleuren rood, geel en blauw en mengsels daarvan. Door uitsparingen heb ik er ook nog de witte bloemen kunnen bijzetten. Dit laat zien dat er met maar een paar kleuren toch goede resultaten te bereiken zijn.

Jozef

 

 

Twee jongens, twee vrienden, de grotere als beschermer van zijn jongere maatje, die zich veilig voelt bij hem maar ook zelf initiatief durft te nemen. Ze gaan beiden vol vertrouwen de onbekende verte tegemoet als gezworen kameraden.

Aquarel 20 x 30 cm.

Jozef

 

 

Goede vrienden van mij brachten van een vakantie in Griekenland o.a. foto's mee van deze ezel en ik was meteen geïnspireerd. Ik heb hem afgebeeld in bister - dat is een soort inkt gemaakt van roet uit een liefst oude schouw - opgebracht met rietpen en penseel. Hij ziet er nogal gelaten uit maar als je altijd maar hard moet sjouwen met zware lasten langs smalle Griekse bergpaadjes dan is dat niet zo verwonderlijk.

Op aquarelpapier van 40 x 50 cm .

Jozef

 

 

Als Hortensia's gedroogd worden, ontstaan er al gauw van die prachtige bestorven kleuren. Hier heb ik die geprobeerd vast te leggen met pastelkrijt. Dit materiaal is er in een zeer groot aantal kleuren en was daardoor voor dit onderwerp bij uitstek geschikt. Gemaakt op lichtgrijs pastelpapier in een afmeting van 50 x 65 cm.

Jozef

 

 

Heusden is een pittoresk stadje aan de Maas waar de tijd een beetje stil is blijven staan en alles het verleden ademt. Dit straatje is intussen wel grondig van uiterlijk veranderd maar als schilder heb ik het  authentieke verleden aan de vergetelheid ontrukt.

Deze aquarel toont hoe het er vroeger uitzag. De decoratieve lantarenpaal staat er nog wel . Hier dient hij als steun in onzekere tijden...

Jozef

 

Een tafereeltje dat je op het Brabantse platteland nog steeds kunt tegenkomen, een boer die zijn koeien naar de wei of naar de stal brengt en als je goed kijkt zie je, dat ie praat tegen zijn beesten.

Jozef

 

 

Een pak sneeuw - we hebben het dezer dagen nog weer kunnen zien - verandert de wereld en dempt het geluid, er lijkt een stilte te vallen en zelfs het onooglijkste konijnenhok, wordt een minipaleis.

Het dorre gras langs de kant van de weg krijgt een witte

jas en de bosrand achter deze boerderij valt stil van verwondering.

Een pak sneeuw maakt alles mysterieus en bijzonder. Het alledaagse is op slag verdwenen.

Aquarel van 30 x 40 cm

Jozef

 

Toen deze hond overleed was het huisgezin waar hij thuishoorde zeer bedroefd en kreeg ik de vraag een portret van hem te maken.

Omdat ze er een goede foto van hadden zei ik ja. Gedaan met Karisma kleurpotlood op grof papier waardoor de tekening heel mooi open blijft.

Ze waren er heel blij mee ...

Jozef

 

 

Dit portret van de actrice Kitty Courbois is gemaakt met Karisma kleurpotlood in een enkele kleur : terracotta.

Ik heb een dummy (nepboek) voor dit soort portretten altijd onder handbereik zodat ik meteen kan beginnen als ik de kriebels krijg, en dat gebeurt vrij regelmatig en dat moet ook zo blijven als het aan mij ligt...

Jozef

Persoonlijk vind ik het mooie van dit laantje in Den Dungen de verrassende compositie. De voorgrond heeft een directe inkijk maar na de bocht zie je voornamelijk de rechter zijkant, met tussen de stammen door nog iets van de achtergrond.

De lange rij steeds kleiner wordende bomen geven er wel een levendige suggestie van diepte aan.

Geschilderd in aquarel op formaat 30 x 40 cm.

Jozef

 

 

De man is Dean, de broer van mijn Amerikaanse zwager, en het jongetje is Tyler, zijn kleinzoon.

Dean is al een paar jaar overleden en zijn kleinzoon is nu een bink van 23 jaar.

Op vakantie in Nederland legde mijn zus mij dit familiekiekje voor en kon ik daar niet een schilderij van maken ?  Het is deze aquarel van 20x30 cm geworden en de nog in leven zijnde moeder van Dean word niet moe mij te bedanken voor dit schilderijtje. Ze schreef:  "It is so real that I cried when I got it and I gave it a place of honour in my living room and look at it every day in memory of my son". Een mooi vak hebben wij schilders toch...

 

 

 

 

 

Deze Tilburgse straatmuziekant heb ik als schooljongen gekend. Op zon- en feestdagen en vooral als het kermis was stond hij altijd te spelen bij de spoorovergang aan het NS-plein. Hij had een zeer intense doordringende blik waarmee hij de voorbijgangers uitnodigde wat muntgeld in de vilten hoed te gooien, die hij tussen zijn tanden vasthield.

Ik ben na mijn diensttijd uit Tilburg vertrokken en in de Langstraat gaan wonen. Toen ik met pensioen ging en weer naar mijn vaderstad terugkeerde kwam ik een boek tegen waarop Jan de Kat - zo heette deze accordeonspeler - op de cover stond en naar die foto heb ik hem getekend, voor mij een jeugdherinnering.

De tekening is gemaakt met siberisch krijt op grijs papier van 50 x 65 cm en met wit krijt opgehoogd.

Later las ik ergens dat de accordeon van Jan de Kat hem geen windeieren legde.

Hij was een van de eerste gewone mensen in Tilburg die een auto kon kopen.

Jozef

 

 

Aan deze aquarel heb ik mooie herinneringen. Het was een prachtige dag en ik trok er op uit om deze pittoreske plek in aquarel vast te leggen. Ik vond tegen de gevel van een boerderij het gewenste standpunt met een stenen stoep waar ik mijn spullen onder handbereik kon uitstallen. Na een schets met potlood 2b kwam mijn aquarel al spoedig wat op gang en de boerin kwam geïnteresseerd eens kijken waar ik allemaal mee bezig was. Een half uur later verscheen ze weer in deuropening om mij een bakje koffie met een dik beboterde snee peperkoek aan te bieden wat ik me allemaal goed liet smaken.

Ze kwam met stijgende verbazing nog een paar keer terug om mijn vorderingen in ogenschouw te nemen en was , net als ik, zeer tevreden met het eindresultaat.

Niet zo heel lang daarna zijn ze op dit terrein woningen gaan bouwen en was er spoedig niks meer te zien van dit weiland met prachtige boomgroepen en uitzicht op Udenhout.

Zo ben je als schilder soms ook een beetje historicus  omdat je mooie plekjes vastlegt die intussen verdwenen zijn.

Vanzelfsprekend heb ik de boerin hartelijk bedankt voor haar vriendelijke gastvrijheid.

Jozef