.

ergens diep van binnen

 draegh ick genegenheyt

 .

sulcks seg ick niet

 in sinnen

 want licht word ick

 in ’t aerdsche verleyt

 .

ende soude ick u niet puer

 konnen beminnen

 .

woorden botsen

 klincken als klancken

 ’t is een slaken

 uyt verscheydene flancken

 .

oock vanuyt

 ergens diep van binnen

 .

ende als de stilte mij seght

 het voelt gelijck

 het is bedoelt

 .

vloeyt warmte

 als een teeder gherecht

 door mijne poriën henen

 .

kleuren lippen rooder

 wassen oghen

 tot oprecht

 .

ergens diep van binnen

 sal ick dan singhen

 in frêle sielentaole

 .

sonder aenraecken

 hebt ghij weet

 van een schenckend onthael

 .

.

als stilte overgaet

 in doelloos swijghen

 ende daghen sich

 van licht door schaduwe

 naer den nacht

 aen elkander rijghen

 .

dan sterven bladeren

 aen de huyt

 bevriest het levenssap

 rondomme de siele

 .

de adem stockt

 in een wezenloos gheluyt

 .

swalckende door

 de ijle lucht

 soeckt het kwetsbare

 naeckend ghekleed

 .

al roepende

 naer de vrucht

 die verloren viel

 .

.

den dagh daerna

 is daer die melancolie

 van overvloet

 wanneer ’t ghevoel is uytgeput

 door menighvuldigheyt van nuance

 .

’t is oft de siele wordt beboet

 door al wat haer aenghereyckt

 aen kansen

 .

woorden die nu rusten

 in den gheest

 oft in een enkel herte

 achter veelal ghesloten oghen

 .

den dagh daerna

 roept ghij in de leeghte

 van een woestijne

 met vergane glorie

 .

terwijl in ’t bloet

 nogh wat chocolade drijft

 die nu puer, en somtijts

 ongewilt bitter smaeckt

 .

totdat het heden weder

 aen morgen beklijft

 ende hope sachtkens

 de verwachtinghe raeckt

 .

.

heden dede ick den oorloghe aen

 ’t kint in hem krijschte

 hoort toch, siet in mijne oghen

 .

’t schockte mij, ick wierd medeghesoghen

 mijn ghevoel eyschte, en en konde niet anders

 dan even met sijne tranen mede te gaen

 .

de bommen vielen voor mijne oghen

 hij was seventigh jaeren weder

 twee meter van mij af

 .

een levenslanghe straffe

 door den mensch bedroghen

 .

https://blog.seniorennet.be/juliaansetaal/ 

op de url vindt u :

Deel 1    Eerste deel van Gedichten in Juliaanse Taal,

mijne siele spiegelt sich
aen 't licht van desen tijt
der verloren oceaen
.
in den beginne was er sien
wazigh noch
als door een sluijer
nu, scherper
.
doch vaker ende dieper
ervaer ick
de verwe van nieuwe maen
.
al is d'aerde
vol van monden
ende kent sij
ontelbare wouden
met handen
.
een mensch wordt
ongevraeght henen ghesonden
ende dwaelt
aldoor
.
ende als enkeling
onteghensegghelijck
aen sichselven gheketent