VAN REYBROUCK WINT AKO LITERATUURPRIJS
'Congo. Een geschiedenis' zet zijn literaire opmars voort.
David Van Reybrouck kreeg zijn derde onderscheiding in evenzoveel weken.
De prijs voor het beste Nederlandtalige fictie- of non-fictieboek werd in het Teylers Museum in  Haarlem uitgereikt.
'Zes meesterwerken' had de vijfkoppige jury nog in de finale. Daaronder drie Vlamingen, waarvan Tom Lanoye en David Van Reybrouck van te voren als grootstekanshebbers werden getipt.
De laudatio liet weinig vooruitzicht op spanning. De mededeling dat de jury kos voor een boek dar verrast en ontroert, kon nog op betrekking hebben op beide kanshebbers. Maar de volgende zin, dat het winnende boek ' het anekdotische aan het historische koppelde' liet niets meer aan de verbeelding over.

Congo, een geschiedenis haalt daarmee zijn derde grote onderscheiding op korte tijd binnen.
Eind oktober kreeg het al de LIBRIS LITERATUURPRIJS en begin vorige week de JAN GRESHOFF-PRIJS.

David Van Reybrouck (39) beschrijft in zijn boek de geschiedenis van Congo van 1850 tot 2010. Volgens de jury verbindt hij op weergaloze wijze het begin van de Belische aanwezigheid met de huidige situatie in dat land.' Door zich te baseren op historische gegevens en zich uitgebreid te documenteren', zegt de jury, 'gaat de schrijver te wer als historicus, maar hij doet geen enkele moeite de romancier in zichzelf te onderdrukken. Zijn superieuere literaire stijl geven de feiten vleugels, haalt ze onderuit en dompelt de lezer onder in een verbijsterende historische documentaire'.
Congo. een geschiedenis is een knap gecompnneerd verhaal over uitbuiting, slavernij, colionalisme, terreur, veerkracht en overleven. Het is het verhaal dat Van Reybrouck moest vertellen en dat hij doet zonder ook maar een moment de greep op zijn materiaal te verliezen: persoonlijk meeslepend humaan,toegankelijk en bijna achteloos.

Vorig jaar won Erwin Mortier met Godenslaap en erdere laureaten waren Doeschka Meijsing (2008) A.F.T.(2007), hans Münsterman en Jan Siebelink

bron: De Standaard

Harry Kurt Victor Mulisch (Haarlem, 29 juli 1927 - Amsterdam, 30 oktober 2010) geldt als één van de belangrijkste naoorlogse Nederlandse schrijvers. Hij wordt gerekend tot "De Grote Drie" van de naoorlogse Nederlandse literatuur, waartoe ookWillem Frederik Hermans en Gerard Reve behoren.

Geboorte en jeugd

Mulisch' vader Kurt Victor Karl Mulisch werd in 1892 geboren in Gablonz an der Neiße in het toenmalige Oostenrijk-Hongarije, nu Jablonec nad Nisou in Tsjechië. In de Eerste Wereldoorlog was hij commandant van een batterij zware bereden veldartillerie aan het Russische, Italiaanse en Franse front. Na de oorlog emigreerde hij naar Nederland. Mulisch' moeder Alice Schwarz zag op 16 maart 1908 in Antwerpen het levenslicht als dochter van een joodse bankier uit Frankfurt am Main. Vanwege hun vriendschappelijke contacten met Duitse officieren vluchtte het gezin Schwarz na deEerste Wereldoorlog van Vlaanderen naar Nederland. Aldaar ontmoetten Karl Mulisch en Alice elkaar via haar vader, die de oorlogsveteraan aan een baan hielp. Naar aanleiding van deze samenloop van omstandigheden zou Mulisch later concluderen dat hij zijn bestaan te danken had aan de Eerste Wereldoorlog.

In april 1926 trouwden Karl Mulisch en Alice Schwarz in Amsterdam en uit het huwelijk werd op 29 juli 1927 hun enige zoon Harry geboren op het adres Westerhoutpark 16 te Haarlem, waar de familie zich had gevestigd. Harry werd grotendeels opgevoed door de huishoudster, Frieda Falk, die in 1891 geboren werd in Posen in het toenmalige Duitse Keizerrijk, thans Poznań in Polen. Met haar reisde de vierjarige Harry, die gedeeltelijk in het Nederlands en in het Duits werd opgevoed, in het najaar van 1931 naar Berlijn (ten tijde van de Weimarrepubliek) en verdwaalde er in het labyrint van de Tiergarten. Naar eigen zeggen zouden dit de plaats en het moment geweest zijn waarop de voorwaarden voor zijn schrijverschap tot stand kwamen.

Mulisch leerde schrijven op een particulier instituut in Haarlem, dat hij bezocht tussen 1933 en 1939. In deze jaren schreef Harry al zijn eerste verhaal, De pottebakker, een verhaal over een komisch voorval op school. In 1936, toen Mulisch negen was, scheidden zijn ouders. Zijn moeder verhuisde naar Amsterdam (en zou in 1951 naar Californië emigreren), terwijl Harry bij zijn vader, K.V.K. zoals hij hem later in zijn geschriften vaak noemde, in Haarlem bleef. Zijn vader werd na de vrolijke jaren twintig zwaarmoedig. Bovendien daalde zijn inkomen waardoor de afgeslankte familie een aantal keren verhuisde naar kleinere woningen.

In de jaren dertig kreeg Mulisch grenzeloze interesse in de chemie, die was gewekt door het jongensboek De ongelooflijke avonturen van Bram Vingerling (1927) van Leonard Roggeveen. Later besefte Mulisch dat Bram Vingerling in feite de alchemie beoefende, een van de belangrijkste thema's uit zijn oeuvre.

Tweede Wereldoorlog en revelatie van een jonge schrijver

Met de kreet "Krieg, Krieg! Herr Mulisch! Es ist Krieg! Die Deutschen sind da!", uitgeschreeuwd door opvoedster Frieda, begon voor de twaalfjarige Harry de Tweede Wereldoorlog. In de oorlogsjaren was Mulisch’ vader in opdracht van de nazi's directeur personeelszaken van Lippman-Rosenthal & Co. Dit bankiershuis had de taak geconfisqueerde joodse bezittingen, zoals tegoeden, effecten en andere kostbaarheden te 'beheren'. Dankzij de samenwerking met de nazi's was K.V.K. in staat zijn joodse ex-vrouw en zijn joodse zoon uit Duitse handen te houden. Harry's groot- en overgrootmoeder van moeders kant zijn in 1943 naar concentratiekampen weggevoerd. Doordat Mulisch enerzijds de zoon was van een collaborateur en anderzijds een kind van een joodse vrouw (en kleinzoon van slachtoffers) leefde hij in een merkwaardige positie. Deze omstandigheden leverden stof op voor een groot deel van zijn werk. Het heeft hem duidelijk gemaakt hoe ingewikkeld dingen als ‘goed’, ‘kwaad’ en ‘schuld’ liggen. Dit is waar zijn werk vooral over gaat. Een gevleugelde uitspraak van Mulisch was: "Ik heb de oorlog niet zo zeer 'meegemaakt', ik 'ben' de Tweede Wereldoorlog." Na de bevrijding zou vader Mulisch worden opgepakt wegens collaboratie.

In 1941 verhuisde Mulisch met zijn vader en Frieda naar de Anna van Burenlaan in Haarlem. Mulisch verklaarde het belang van dit huis in zijn leven: "In dat huis is het allemaal gebeurd. Daar beleefde ik de oorlog. Daar schreef ik mijn eerste verhalen en romans. Daar ging ik voor het eerst met een meisje naar bed." Na vier jaar Eerste Christelijk Lyceum van Haarlem bleef hij weg van school. Directe aanleiding was het zakken voor een herexamen, de dag na 5 september 1944 (Dolle Dinsdag), waarna Mulisch een autodidact pur sang werd.

Aanvankelijk produceerde Mulisch in zijn kamertje chemische boeken die voor iedereen toegankelijk moesten zijn. Maar ondanks zijn zelfverklaarde afkeer van literatuur werd Mulisch wel degelijk beïnvloed door bepaalde schrijvers. Edgar Allan Poe was de eerste invloed op de jonge Mulisch, wat blijkt uit zijn eerste probeersels. Van Thomas Mann leerde hij de discipline om elk woord, iedere zin af te wegen, terwijl hij tegelijkertijd diep onder de indruk raakte van de overvloedige stijl van Dostojevski. Jorge Luis Borges was in de jaren zestig de laatste auteur die hem genoeg kon boeien om diens oeuvre te verslinden. Verder heeft hij naar eigen zeggen nooit veel literatuur gelezen, enkel het hoogst noodzakelijke om op de hoogte te blijven van collega-schrijvers. Hij zei dan ook van zichzelf: ‘Ik ben een schrijver, geen lezer’.

Mulisch' volgende teken van zijn schrijverstalent was het verhaal De kamer. Het werd op 8 februari 1947 gepubliceerd in Elseviers Weekblad. Het verhaal gaat over iemand die in zijn jonge jaren verwonderd was over een kamer. Hij kan de bekoring niet verklaren, totdat hij veertig jaar later terugkeert en de kamer bewoont. Dan komt hij erachter waarom deze kamer hem fascineerde: het blijkt zijn sterfkamer te zijn.

De jonge Mulisch hield zich eind jaren veertig bezig met occultisme, spiritisme en het toneel. Hij sloot zich aan bij het Amsterdamse Reis-Opera-Gezelschap en trok met een operette voor arbeiders door de polder. Inmiddels was hij in 1949 begonnen aan zijn eerste volwassen roman. Pas na twee jaar intensief schrijven zou hij zijn debuut archibald strohalm afronden.

Vrouwen en kinderen

In 1971 trouwde Mulisch met de kunstenares Sjoerdje Woudenberg. Met haar kreeg hij twee dochters, Anna (1971) en Frieda (1974). Sinds 1989 woonde hij samen met zijn vriendin Kitty Saal, met wie hij een zoon Menzo (1992) kreeg.

Overlijden

Op 29 oktober 2010 berichtten media dat Mulisch ernstig ziek was en niet lang te leven meer zou hebben. Op 30 oktober 2010 rond acht uur 's avonds overleed hij op 83-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker.
De overledene wordt op zaterdag 6 november 2010 begraven op de begraafplaats Zorgvlied te Amsterdam. Men houdt eerst in de Amsterdamse Stadsschouwburg een voor iedereen toegankelijke afscheidsplechtigheid.

Adrian Mayfield heeft een suf baantje bij een herenkledingwinkel. Wanneer hij er ontslagen wordt, zoekt hij zijn vader op om mee te spelen in het theater. Maar ook dat lukt niet en hij wordt noodgedwongen zwerver in de grootstad Londen. Hij gaat in op het aanbod van een kunstenaar om een dak boven zijn hoofd te hebben. Deze kunstschilder heeft echter andere plannen met Adrian dan die voor zichzelf wil toegeven. Zo belandt hij in een bizarre wereld van intellectuelen, schrijvers en kunstenaars en die hebben zo hun eigen gewoontes. Adrians oude leven lijkt verder af dan ooit.

Floortje Zwigtman heeft met deze lijvige roman een uiterst minutieuze beschrijving neergezet van het leven op het einde van de 19^de eeuw in de grootstad Londen. De lezer bekijkt die wereld door de ogen van de eenvoudige Adrian, die eerst moeite heeft om het hoofd boven water te houden en een zin aan zijn leven te geven, want de meeste dagen zijn grauw en geven hem een “Oh…hell!”-gevoel.
Door zich op sleeptouw te laten nemen door een homofiele kunstenaar komt hij ook achter zijn eigen geaardheid; iets waar hij aardig mee in de knoop ligt, maar zich ook mee verzoent. Deze man leidt Adrian ook binnen in het excentrieke wereldje van een Londens clubje kunstenaars. Zij hebben zo hun eigen sociale status en leven eerder naast de andere sociale klassen. De eenvoudige Adrian voelt er zich niet altijd even goed, maar blijft er toch vertoeven omdat het hem weghoudt van de armoede en banaliteit van het leven.
De auteur is zeer nauwgezet aan het werk gegaan. Alle personages, elke plaats, elke handeling wordt minutieus beschreven en uitgewerkt. Daardoor wordt er een heel gedetailleerd beeld geschetst, maar verloopt het verhaal heel erg traag. Er wordt heel veel gepraat en van gedachten gewisseld, waardoor de lezer een prachtig beeld krijgt van de toenmalige tijdsgeest.
De adolescent (en ook de volwassene) die zich aan dit boek waagt, zal echter heel wat leeservaring moeten bezitten – en doorzettingsvermogen – om deze roman ten volle te smaken. En met het vooruitzicht dat er nog een tweede deel volgt.Bekroond met de Gouden Uil Jeugdliteratuur 2006, Gouden Zoen 2006.

Floortje Zwigtman pseudoniem van Andrea Oostdijck (Terneuzen, 13 november 1974) is een Nederlands kinderboekenschrijfster. Ze heeft de PABO in Middelburg gevolgd en verschillende jaren voor de klas gestaan.
Ze debuteerde in 2001 met het boek Spelregels: Het verhaal van een muddeleeuws huwelijk, dat speelt in de middeleeuwen. Voor Wolfsroedel( 2002 won ze twee prijzen voor kinderboeken, de Gouden Uil en een Zilveren Zoen.
Haar boek Schijnbewegingen (2005) beschrijft het avontuurlijke maar menselijke leven van de jonge homoseksueel Adriaan Mayfeld in de tijd van Oscar Wilde (1894). Dit boek won in 2006 de Gouden Uil en de Gouden zoen. Het boek vormt het eerste deel van de tiologie 'Een groene bloem'. Het tweede deel :'Tegenspel' verscheen in februari 2007, waarna bijna tegelijk de korte spin-off 'Kersenbloed volgde. Het laatste deel van de triologie 'Spiegeljongezn verscheen in  februari 2010.

Nobelprijs 2010: Mario Vargas Llossa

Mario Vargas Llossa (1936) heeft zich in een omvangrijk oeuvre van meet af aan bezig gehouden met het in kaart brengen van machtsstructuren en met de pogingen van individuen om hun vrijheidsstreven tegen de stroom een vorm te geven, thema’s waar de Nobelacademie hem nu om prijst. Persoonlijke en maatschappelijke ervaringen waren daarbij steeds weer een bron van inspiratie.

Mario Vargas Llosa in vogelvlucht.

1936
Mario Vargas Llosa wordt geboren op 28 maart in Arequipa. Zijn vader heeft zijn moeder dan al verlaten.

1946
Ontmoet voor het eerst zijn vader in Lima. Zijn ouders komen weer bijeen.

1949
Zijn vader stuurt hem naar de militaire academie.

1943
Vargas Llosa gaat rechten en literatuur studeren aan de universiteit in Lima.

1955
Trouwt met Julia Urquidi, de schoonzus van zijn oom. Ze is 13 jaar ouder dan hij.

1957
Werkt, naast zijn studies, als journalist en publiceert zijn eerste kortverhalen.

1958
Krijgt een beurs om in Madrid te promoveren.

1959
Debuteert met De jonge honden van Miraflores.

1960
Verhuist naar Frankrijk.

1963
Zijn roman De stad en de honden is geïnspireerd op zijn ervaringen op de cadettenschool

1964
Zijn huwelijk met Julia Urquidi loopt op de klippen.

1965
Trouwt met zijn nichtje Patricia Llosa met wie hij drie kinderen krijgt.

1966
Publiceert zijn roman Het groene huis

1969
Trekt de internationale aandacht met Het gesprek in de kathedraal

1975
Publiceert het essay De eeuwigdurende orgie over zijn liefde voor Gustave Flaubert.

1977
Vereeuwigt zijn eerste vrouw in Tante Julia en meneer de schrijver.

1981
Krijgt veel lof voor de historische roman De oorlog en het einde van de wereld.

1988
Publiceert de erotische roman Lof van de schoonmoeder.

1990
Llosa stelt zich kandidaat bij de presidentsverkiezingen in Peru met een neoliberaal programma. Uiteindelijk werd Alberto Fujimori president.

1993
Llosa schrijft een autobiografisch boek over zijn presidentscampagne: De vis in het water.

1995
Bekroning met de Cervantesprijs, de belangrijkste literaire prijs in de Spaanstalige wereld

2000
Wordt wereldwijd geprezen om Het feest van de Bok, een politieke roman over de dictatuur van Rafael Trujillo in de Dominicaanse Republiek.

2003
Publiceert Het paradijs om de hoek, over Flora Tritan, een socialistische activiste en grootmoeder van de schilder Paul Gaugin.

2006
Publiceert Het ongrijpbare meisje

2009
Publiceert Mijn Latijns Amerika, waarin hij zijn liefde verklaart aan dat continent.

2010
Volgende maand verschijnt een nieuwe roman waarin Het Congo van Leopold II een cruciale rol speelt: El sueno del celta (De droom van de Kelt) Het boek verschijnt volgend jaar in het Nederland bij de uitgeverij Meulenhoff