harry Mullich overleden

Adrian Mayfield heeft een suf baantje bij een herenkledingwinkel. Wanneer hij er ontslagen wordt, zoekt hij zijn vader op om mee te spelen in het theater. Maar ook dat lukt niet en hij wordt noodgedwongen zwerver in de grootstad Londen. Hij gaat in op het aanbod van een kunstenaar om een dak boven zijn hoofd te hebben. Deze kunstschilder heeft echter andere plannen met Adrian dan die voor zichzelf wil toegeven. Zo belandt hij in een bizarre wereld van intellectuelen, schrijvers en kunstenaars en die hebben zo hun eigen gewoontes. Adrians oude leven lijkt verder af dan ooit.

Floortje Zwigtman heeft met deze lijvige roman een uiterst minutieuze beschrijving neergezet van het leven op het einde van de 19^de eeuw in de grootstad Londen. De lezer bekijkt die wereld door de ogen van de eenvoudige Adrian, die eerst moeite heeft om het hoofd boven water te houden en een zin aan zijn leven te geven, want de meeste dagen zijn grauw en geven hem een “Oh…hell!”-gevoel.
Door zich op sleeptouw te laten nemen door een homofiele kunstenaar komt hij ook achter zijn eigen geaardheid; iets waar hij aardig mee in de knoop ligt, maar zich ook mee verzoent. Deze man leidt Adrian ook binnen in het excentrieke wereldje van een Londens clubje kunstenaars. Zij hebben zo hun eigen sociale status en leven eerder naast de andere sociale klassen. De eenvoudige Adrian voelt er zich niet altijd even goed, maar blijft er toch vertoeven omdat het hem weghoudt van de armoede en banaliteit van het leven.
De auteur is zeer nauwgezet aan het werk gegaan. Alle personages, elke plaats, elke handeling wordt minutieus beschreven en uitgewerkt. Daardoor wordt er een heel gedetailleerd beeld geschetst, maar verloopt het verhaal heel erg traag. Er wordt heel veel gepraat en van gedachten gewisseld, waardoor de lezer een prachtig beeld krijgt van de toenmalige tijdsgeest.
De adolescent (en ook de volwassene) die zich aan dit boek waagt, zal echter heel wat leeservaring moeten bezitten – en doorzettingsvermogen – om deze roman ten volle te smaken. En met het vooruitzicht dat er nog een tweede deel volgt.Bekroond met de Gouden Uil Jeugdliteratuur 2006, Gouden Zoen 2006.

Floortje Zwigtman pseudoniem van Andrea Oostdijck (Terneuzen, 13 november 1974) is een Nederlands kinderboekenschrijfster. Ze heeft de PABO in Middelburg gevolgd en verschillende jaren voor de klas gestaan.
Ze debuteerde in 2001 met het boek Spelregels: Het verhaal van een muddeleeuws huwelijk, dat speelt in de middeleeuwen. Voor Wolfsroedel( 2002 won ze twee prijzen voor kinderboeken, de Gouden Uil en een Zilveren Zoen.
Haar boek Schijnbewegingen (2005) beschrijft het avontuurlijke maar menselijke leven van de jonge homoseksueel Adriaan Mayfeld in de tijd van Oscar Wilde (1894). Dit boek won in 2006 de Gouden Uil en de Gouden zoen. Het boek vormt het eerste deel van de tiologie 'Een groene bloem'. Het tweede deel :'Tegenspel' verscheen in februari 2007, waarna bijna tegelijk de korte spin-off 'Kersenbloed volgde. Het laatste deel van de triologie 'Spiegeljongezn verscheen in  februari 2010.

Nobelprijs 2010: Mario Vargas Llossa

Mario Vargas Llossa (1936) heeft zich in een omvangrijk oeuvre van meet af aan bezig gehouden met het in kaart brengen van machtsstructuren en met de pogingen van individuen om hun vrijheidsstreven tegen de stroom een vorm te geven, thema’s waar de Nobelacademie hem nu om prijst. Persoonlijke en maatschappelijke ervaringen waren daarbij steeds weer een bron van inspiratie.

Mario Vargas Llosa in vogelvlucht.

1936
Mario Vargas Llosa wordt geboren op 28 maart in Arequipa. Zijn vader heeft zijn moeder dan al verlaten.

1946
Ontmoet voor het eerst zijn vader in Lima. Zijn ouders komen weer bijeen.

1949
Zijn vader stuurt hem naar de militaire academie.

1943
Vargas Llosa gaat rechten en literatuur studeren aan de universiteit in Lima.

1955
Trouwt met Julia Urquidi, de schoonzus van zijn oom. Ze is 13 jaar ouder dan hij.

1957
Werkt, naast zijn studies, als journalist en publiceert zijn eerste kortverhalen.

1958
Krijgt een beurs om in Madrid te promoveren.

1959
Debuteert met De jonge honden van Miraflores.

1960
Verhuist naar Frankrijk.

1963
Zijn roman De stad en de honden is geïnspireerd op zijn ervaringen op de cadettenschool

1964
Zijn huwelijk met Julia Urquidi loopt op de klippen.

1965
Trouwt met zijn nichtje Patricia Llosa met wie hij drie kinderen krijgt.

1966
Publiceert zijn roman Het groene huis

1969
Trekt de internationale aandacht met Het gesprek in de kathedraal

1975
Publiceert het essay De eeuwigdurende orgie over zijn liefde voor Gustave Flaubert.

1977
Vereeuwigt zijn eerste vrouw in Tante Julia en meneer de schrijver.

1981
Krijgt veel lof voor de historische roman De oorlog en het einde van de wereld.

1988
Publiceert de erotische roman Lof van de schoonmoeder.

1990
Llosa stelt zich kandidaat bij de presidentsverkiezingen in Peru met een neoliberaal programma. Uiteindelijk werd Alberto Fujimori president.

1993
Llosa schrijft een autobiografisch boek over zijn presidentscampagne: De vis in het water.

1995
Bekroning met de Cervantesprijs, de belangrijkste literaire prijs in de Spaanstalige wereld

2000
Wordt wereldwijd geprezen om Het feest van de Bok, een politieke roman over de dictatuur van Rafael Trujillo in de Dominicaanse Republiek.

2003
Publiceert Het paradijs om de hoek, over Flora Tritan, een socialistische activiste en grootmoeder van de schilder Paul Gaugin.

2006
Publiceert Het ongrijpbare meisje

2009
Publiceert Mijn Latijns Amerika, waarin hij zijn liefde verklaart aan dat continent.

2010
Volgende maand verschijnt een nieuwe roman waarin Het Congo van Leopold II een cruciale rol speelt: El sueno del celta (De droom van de Kelt) Het boek verschijnt volgend jaar in het Nederland bij de uitgeverij Meulenhoff

Boeken voor het volgend werkjaar:

Zang 267

FRANCESCO PETRACA
1303-1374

Ach mooi gelaat waarin de ogen straalden,
ach tred en houding, sierlijk en vol kracht.
Ach stem die harde harten heeft verzacht
en 't beste in de mens naar boven haalde!

 ach lieve glimlach die mijn lot bepaalde
en mij een dodelijke wond toebracht!
Verheven ziel, bestemd tot grote macht
als u in beter tijden naar ons daalde!

U ben de vlam die mij heeft aangedreven,
u bent de adem die mij leven doet.
Nooit zal ik dit verlies ten boven komen.

De laatste dat ik u zag bij leven,
hebt u mijn hoop met tederheid gevoed.
De wind heeft onze woorden meegenomen.

Volgens de Portugese Media is Jose Saramago vrijdag gestorven op het Spaanse eiland Lanzarote.
Hij leed aan leukemie en zou vrijdagochtend onwel geworden zijn waarna hij stierf.

Saramago won in 1998 de Nobelprijs voor de Literatuur.
De overtuigde communist Saramago werd in 1922 geboren als zoon van dagloners.

Saramago verliet voortijdig het onderwijs en schopte het na veel carierewendingen tot journalist.

In 1969 sloot hij aan bij de clandestiene Communistische Partij van Portugal en nam in 1974 deel aan de Anjerrevolutie die het dictatoriale regime van Salazar deed vallen.

In 1988 Huwde Saramago met de Spaanse journaliste Pilar del Rio die ook zijn boeken vertaalde.

Saramago publiceerde in 1947 zijn eerste roman. Zijn internationale doorbraak kwam met de roman "Het jaar van de dood van Ricardo Reis" het verfilmde "Stad der blinden" en "Het evangelie volgens Jezus Christus" dat een rel veroorzaakte in het Katolieke Portugal.

Saramogo ruilde Potugal voor Het Canarische eiland Lanzarote en woonde daar tot aan zijn dood. (Knack)



In 2005 lazen wij met de leesgroep Kafkan" De stad der blinden."
Hier volgen enkele bedenkingen.

Het boek is zeer goed onthaald. Niet iedereen heeft het “graag” gelezen, maar het heeft niemand onberoerd gelaten.

Dit boek is zeker de Nobelprijs waard.

Ik heb steeds beweerd dat een werk wààr moet zijn of minstens waar moet kunnen zijn. Ik ben bekeerd (Alex)

Ik heb spijt het boek te hebben gelezen.

Het is zoals iemand het zei, “je kan het moeilijk een ‘mooi’ noemen!”

Nog te vaak ben ik met de verhaallijn bezig en bedoel ik met een ‘mooi’ boek één waar ik me kan in vinden en waarin ik kan wegdromen. Nogmaals heb ik ondervonden hoe ‘ver-rijkend’ onze leesgroep kan zijn. (Sylvie)

De uitdrukkingen benauwend, luguber, beangstigend en beklemmend kwamen regelmatig terug.

Sommigen waren op bepaalde momenten bang dat we zelf blind zouden worden, bang dat we in een zelfde situatie zouden terechtkomen.

Voor sommigen duurde het te lang voor er iets gebeurt, lange zinnen veel herhalingen.

Iemand anders vindt dat juist die lange zinnen vaart geven aan het boek

De chaos die er heerst wordt op een uitzonderlijke wijze weergegeven.

Er zijn verschillende wijzen van blindheid. Er zijn zoveel manieren van blind-zijn.

Het niet meer zien met de ogen en de innerlijke blindheid.

De blindheid van het hart, maar ook de manier om de dingen te bekijken en te zien.

Zien is voelen met het hart.

Onroerende scène: het wassen van de oude blinde

De vrouwen die zich wassen in de regen.

Blindheid brengt kilte: "Zien” is begrip opbrengen, is voelen met het hart.

Bij de gangsterbende  is de “echte blinde” de “ziende”

De rode draad in het boek is: in nood komt het beste en het slechtste in de mens naar boven.

Er komt veel slechtheid maar ook veel goedheid aan bod:

p 136… Ik  kan me niets erger voorstellen dan wat we hier meemaken…ik ben bang dat het kwaad geen grenzen kent

Iemand vindt het boek weinig poëtisch maar sommige delen bewijzen het tegendeel

Opvallend is het niet gebruiken van namen, maar van omschrijvingen:

De oogarts; de man die eerst blind wordt het meisje met de zonnebril; de vrouw van de oogarts; de oude man…

Opvallend is de rol van de “oude man” die later naar het asiel komt

hij is eigenlijk een troost voor de inwonende:

”Het is buiten eigenlijk nog slechter dan hier.”

De vrouw van de oogarts is een sterke vrouw.

zij heeft erbarmen

kan begrip opbrengen

De gemeenschap van de oogarts met de jonge vrouw moet men zien in de context van het ganse gebeuren. Het is een gebaar van mededogen en van de vrouw van de oogarts en van de jonge vrouw.

De vrouw is bewonderenswaardig, zij kan enkel volhouden langs de gesprekken met haar man

“Zien “ brengt verantwoordelijkheid mee.

Zij moet de beslissen - beslissen brengt risico mee

De reactie van de regering is er een van onmacht en paniek;

men reageert nog op epidemieën zoals in de middeleeuwen (pest cholera melaatsheid).

Men stoot deze mensen uit de gemeenschap.

Macht wordt altijd misbruikt.

Deze blindheid is een sociaal probleem. Er moet georganiseerd worden.

Het leger blijft het gebouw bewaken: bevel is bevel en moet uitgevoerd worden.vb op gezette tijden eten bezorgen.

p151…toen de autoriteiten de blinden vingen en hier heen overbrachten, weigerden ze rekening te houden met humanitaire overwegingen, de wet, zo zeiden ze, is voor iedereen gelijk en democratie is onverenigbaar met voorkeursbehandelingen…

De schrijver leert ons ook iets over de relativiteit van cultuur en beschaving:

Iedere cultuur heeft dezelfde primaire behoeften maar iedere cultuur heeft zijn eigen uitingsvormen.

Iedereen wenst een menswaardig bestaan.

p154…Men kan zich dus de woede en opstandigheid voorstellen en tevens hoe pijnlijk ook, maar feiten zijn feiten, de angst van de overige zalen, die zich al bestormt zagen door de hongerlijders, terwijl ze zelf heen en weer werden geslingerd tussen de klassieke verplichting tot menselijke solidariteit en gehoorzaamheid aan het oude en niet minder klassieke gebod dat naastenliefde welbeschouwd bij jezelf begint…(houding tav derde wereldlanden)

groep - reclameren -oproer

gevolg – straf  drie dagen geen eten

              daarna mindere dosis

oproer-oorlog-meer armoe

Tijdens oorlogstijden gelden andere normen zie de moord met de schaar…

Wie kan nog  juist oordelen in zulke vernederende omstandigheden.

Het is niet het systeem die de samenleving kan ordenen, maar wel de solidariteit.

Men is verwonderd dat het boek geschreven is door een man.

De schrijver diept de verhoudingen en de verschillen tussen man en vrouw uit.

Het boek is een: “Ode aan de vrouw”.

Het zijn vaak de vrouwen die de moeilijke situaties moeten oplossen.

Bij oorlog en ontij zijn het de vrouwen die zorgen voor de primaire levensbehoeften (voedsel)

Vrouwen zijn solidair met elkaar.

–na de verkrachting –de betaling in natura – laten de vrouwen elkaar niet los:

p169…Verdoofd, blind, zwijgend strompelden de vrouwen door de gangen, nog net wilskrachtig genoeg om de hand niet los te laten van degene die voor hen liep, de hand, niet de schouder zoals toen ze gekomen waren, waarschijnlijk zou geen van hen antwoord kunnen geven als men hen zou vragen waarom lopen jullie hand in hand, het was gewoon zo gegaan, er zijn gebaren waarvoor je niet meteen een verklaring kunt vinden, soms ook niet na lange tijd…

…Zeven naakte vrouwen de vrouw van de oogarts die een voor een haar zusters waste en daarna zichzelf.

Vrouwenmisbruik is van alle tijden.

p189De vrouwen herrijzen in elkaar, de eerbare in de hoeren de hoeren in de eerbare, zei het meisje met de zonnebril. Daarop viel een lange stilte, voor de vrouwen was alles gezegd, de mannen zouden de woorden moeten zoeken en wisten dat ze die niet konden vinden.

De brand.die veel slachtoffers eist is ook hun redding, zo ontdekken de overgeblevenen dat ze het gebouw kunnen verlaten.

Het is verwonderlijk hoe de mens altijd opnieuw probeert te overleven, hoe veerkrachtig hij kan zijn.

Er is veel sarcasme: vb stemming door de hand op te steken.

Het is een van de weinige boeken die een goed einde heeft.

Belang van de media/we weten en zien alles, het brengt angst bij kinderen.

De schrijver is een politiek en sociaal bewogen mens. Het boek “De stad der blinden” van José Saramago heeft bij iedereen heel wat gevoelens losgemaakt.

20januari 2005

ZEEPIJN

Charlotte Mutsaers

Flapstekst

Door dit boek loopt een spoor. Het begint bij een schelpenwinkel in Oostende en het eindigt bij een graf in graniet. Op dat graf ligt een dennenappel van een zeepijn. Wie hem opraapt, zal merken dat het vanzelf Kerstmis wordt.

Reacties van de lezers:

Niet iedereen kon zich terugvinden in het boek.

Iemand vond het boek origineel, scherp, en filosofisch.

Er zit geen verhaal in het boek het zijn alleen maar beschouwingen

Sommigen konden het niet opbrengen het boek uit te lezen.

Iemand anders heeft het boek gelezen als bedverhalen, iedere avond een hoofdstukje.

Voor Oostendenaars komen er bekende mensen en plaatsen in voor.vb het beschrijven van de beiaard die 49 klokken heeft waarvan verschillende de naam dragen van een bekende inwoner van Oostende. De schrijfster vindt een denappel op het graf van haar ouders, ligt daar de oorsprong van haar zoektocht?

Het is opvallend hoe de schrijfster steeds verder graaft naar

het verband tussen een pijnboom en de zee.

Charlotte Mutsaers komt in haar boek over als verwaand en getormenteerd.

Zie ook de foto op de achterzijde van het kaft.

De schrijfster die naar eigen zeggen vaak in de spiegel kijkt is hier overmatig opgemaakt de foto is bijna karikaturaal.

We hebben het gevoel dat de schrijfster orde op zaken wil stellen, afrekenen met de vooroordelen uit haar jeugd.
De schrijfster legt de link naar schrijvers die zelfmoord plegen. Wij vragen ons af of de schrijfster zelf niet in een neerwaartse spiraal zit waar ze door het neerschrijven van haar beschouwingen probeert zich te bevrijden.
Zeepijn is opgebouwd uit kleine en grote voorvallen en inzichten die in de vorm
van essays, verhalen, brieven en gedichten met foto's en tekeningen aan elkaar geschakeld
zijn. Ze vormen allen tezamen de zoektocht van de schrijfster die via allerlei
overbruggingen en labyrinten tussen de dingen die haar het meest intrigeren, pijnbomen en
de zee, misschien wel op zoek is naar verzoening met de dood.

Weerzien

ANNA ENQUIST

Hoe de mensen hoe deze mensen, hoe

een man en een vrouw na jaren elkaar-

hoe na jaren deze mensen elkaar zullen

zien, harnas van vroeger over het sleets

lichaam, hoe in hun botten de moeheid

en deceptie jaar na jaar kerven.

Hoe mensen door afscheid op afscheid

gestriemd en geslagen, het kijken

verdragen in de laatste smalle kier

die de tijd hen laat, in laat licht

ontluisterd. Dat ligt aan de ogen;

genadig wrikt tovenaar geheugen

aan de deur van de tijd; ontzien

in het zien (weggeblazen heupen,

dood haar). Die daar staan ont-

staan voor elkaar bedrieglijkerwijs

in vijvers van vroeger.  Zij bieden

elkaar een diep water, hier.

Zo zien een man en een vrouw na

jaren elkaar of niet of anders. Vuur!

Een groots boek over verlangen en ontgoocheling, huwelijk, overspel en bedrog. Geconstrueerd als een hechte legpuzzel, een woud van symbolen, waarin het verhevenste en het banaalste elkaar afwisselen. Brouwers  schrijft stilistisch meesterlijk over de vraag of het tussen man en vrouw in deze gebroken schepping ooit goed komt

In filmische scènes ontrolt zich een merkwaardig drama, waar aan het slot alle betrokkenen zich kunnen afvragen: wat waren nu eigenlijk precies de gebeurtenissen die hiertoe hebben geleid?

Is er in werkelijkheid wel iets gebeurd?

 Het was een boeiende bespreking.

Enkele lezers waren er niet toe gekomen het boek uit te lezen.

Een paar mensen vonden het een mooi boek.

Anderen waren wel te vinden voor het mooie taalgebruik maar hadden wel moeite met de inhoud.

Het verhaal is zeer summier, zit verpakt in lyrische omschrijvingen, met herkenbare situaties.

Vb: receptie

Blz. 19 …”Ik wilde ongemerkt richting uitgang schuifelen, maar plotseling stond de hooggeleerde Möser weer voor me, zijn toga op borsthoogte bemorst met een bleek soort eetbaar gras waar een garnaaltje tussen hing. … Hij dreef mij met mijn rug tegen de vitrine en stond zo dicht tegenover me dat ik zijn kleren en adem rook…Terwijl het zweet van mijn wenkbrauwen lekte, beperkte ik me tot nu en dan knikken, zonder het besef van zijn betoog, dat alleen maar uit op mij inhamerend stemgeluid leek te bestaan. Met gerimpelde vinger wees hij naar de vitrine, en naar het gefacetteerde zirkoon, de verkiezelde boomstam, … Het garnaaltje plakte nu op een andere plaats tegen zijn gewaad.”

Alle hoofd personages komen irritant over

Het boek is eerder deprimerend, er is geen enkele gezonde relatie tussen de verschillende personages.

De liefde wordt voorgesteld al vernietigend.

Jelmer van Hoff is een zwakke persoonlijkheid met zeer weinig zelfvertrouwen.

Vanwege zijn faalangst afgekeurd als leraar geschiedenis,

leeft op een woonboot samen met zijn ziekelijke hond en zijn vrouw Paula Doorenbos.

Sinds de geboorte van hun mongoloïde dochter Hanneke is hun huwelijk uitgeblust.

Paula is arts zeer dominant en koel. Paula heeft het kind nooit kunnen accepteren

en heeft Jelmer verboden haar nog aan te raken

De geboorte van hun dochtertje vormt het breekpunt in de relatie tussen Paula en Jelmer.

Paula bezoekt haar kind nooit en zwijgt het dood.

De woonark van Jelmer en Paula die vast op een basalten onderbouw in het water lijkt te rusten, komt los en geraakt op drift, net als hun huwelijk.

Crisissituaties en ruzies gaan gepaard met noodweer, storm en watersnood.

Jelmer gaat wel op bezoek en heeft wel contact met zijn kind.

Hanneke is zijn reden van bestaan.

De hond speelt een grote rol in hun contacten.

Op de vraag, hoe het kan dat een ouder zijn gehandicapt kind kan verstoten

werd de opmerking gemaakt dat men niet te vlug mag oordelen.

Ontkenning kan een vorm van zelfbescherming zijn.

Beide ouders reageren verschillend en dat kan tot een breuk leiden in de relatie,

zoals ook in dit boek wordt beschreven.

Een gehandicapt kind is altijd een belasting voor het gezin.

Door de vele zorgen en aandacht voor het gehandicapt kind

kunnen de andere kinderen in de verdrukking komen.

Het kan gebeuren dat een ouder het gehandicapte kind gebruikt om zelf in de belangstelling te staan.

Soms kan het een band scheppen tussen ouders en de andere kinderen.

In deze nacht

was alles donker

ik flitste

met mijn oog

en zag

een heldere hemel

met lichtjes vol

uit  ‘mijn droom’

Theo Hebbelinck

leven

is

met je handen

zeggen

hier is mijn hart

dat van je houdt

uit’ gedachtenis’

Theo Hebbelinck