Leesgroep

Berichten van 2 augustus 2010 tot 8 augustus 2010

Zaterdag 7 augustus 2010

Meneer Ibrahim en de bloemen van de koran

Meneer Ibrahim en de bloemen van de koran

ERIC-EMMANUEL SCHMITT

'Hoe lukt het u dat och, meneer Ibarhim, om gelukkig te zijn?'
'Ik weet wat er in mijn koran staat.'
Misschien moet ik uw koran maar eens inpikken. Ook al hoor je dat niet te doen als je jood bent'
' Ach Momo, wat zegt jou dat nou, joods zijn?'
'Weet ik veel. Voor mijn vader betekent het de hele dag somber zijn. Voor mij... is het alleen maar iets waardoor ik niet iets anders kan zijn.'
Menheer Ibrahim stak me een pinda toe.
'Je hebt geen goede schoenen, momo. Morgen gaan we schoenen kopen.'

In het Parijs van de jaren zestig van de vorige eeuw raakt Momo, een joods jongentje van twaalf jaar, bevriend met de oude Arabische kruidenier in de reu Bleue. Er ontrolt zich een prachtig verhaal dat de grenzen van de religie overstijgt.

Geschreven door Liliane om 08:39 Reageer op dit bericht

Meer van KAFKAN

JOHAN DAISNE
1912-1978

Danken

In deze tijden van opstandigheid,
die bruut met het verleden willen breken,
die alles beter weten, maar geen teken
of taal begrijpen van de eeuwigheid--
in deze tijd, eenzaam, maar niet alleen,
voel ik mij geroepen om te danken,
met een bedeesd geluid van blijde klanken,
voor dit bestaan en zijn duizend -en- een
schone geschenken,: een vader en een moeder,
het oude huis, het lief, de vrouw, het kind,
de buurman en de tuin, het stuifmeelpoeder
waarmee de lente altijd opnieuw begint-
de boeken, de muziek, de wetenschap,
de schutsengel in dagen moe en slap,
de moed, de arbeid en de beterschap,
en van dat alles de betekenis:
dat dit bestaan een zinrijk wonder is.

't Is goed in 't eigen hart te kijken
Nog even voor het slapen gaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hart heb zeer gedaan;

Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik, in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn handen heb gewonden
Rondom één hoofd dat eenzaam was...;

dan voel ik op mijn jonge lippen
Die goedheid lijk een avondzoen...

...

't Is goed in 't eigen hert te kijken
en zo zijn ogen toe te doen.

Alice Nahon
1896 - 1933

Leeszaal

ANNIE M.G. SCHMIDT
1911-1995

Ik ben een god in 't diepst van mijn gedachten,
maar in de bibliotheek een volontair
die hunk'rend op een baantje zit te wachten
en boeken uitleent met en zeker air.

Ik lever geestlijk voedsel aan mevrouwen
die binnenkomen en alleen maar van
de allernieuwste liefdesboeken houen,
'maar niet zo'n engerd als die Wassermann'.

Ik loop met stapels boeken rond te sjouwen
en plak een etiket op Gorters Mei.
Och, als nu jufrouw Jansen eens ging trouwen,
dan kwam er eind'lijk eens een plaatsje vrij.

Ik ben het niet alleen, die staat te wachten
achter mij staat nog een hele rij.
Ik ben een god in mijn gedachten,
maar niet zo heel veel in de maatschappij...



Guido Gezelle (1830-1899) HET SCHRIJVERKE (GYRINUS NATANS) O Krinklende winklende waterding met ’t zwarte kabotseken aan, wat zien ik toch geren uw kopken flink al schrijven op ’t waterke gaan! Gij leeft en gij roert en gij loopt zoo snel, al zie ‘k u noch arrem noch been; gij wendt en gij weet uwen weg zoo wel, al zie ‘k u geen ooge, geen één. Wat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn? Verklaar het en zeg het mij, toe! Wat zijt gij toch, blinkende knopke fijn, dat nimmer van schrijven zijt moe? Gij loopt over ’t spegelend water klaar, en ’t water niet méér en verroert dan of het een gladdige windtje waar, dat stille over ’t waterke voert. o Schrijverkes, schrijverkes, zegt mij dan, – met twintigen zijt gij en meer, en is er geen een die ’t mij zeggen kan: – Wat schrijft en wat schrijft gij zoo zeer? gij schrijft, en ’t en staat in het water niet, gij schrijft, en ’t is uit en ’t is weg; geen christen en weet er wat dat bediedt: och, schrijverke, zeg het mij , zeg! Zijn ’t visselkes daar ge van schrijven moet? Zijn ’t kruidekes daar ge van schrijft? Zijn ’t keikes of bladjes of blomkes zoet, of ’t water, waarop dat ge drijft? Zijn ’t vogelkes, kwietlende klachtgepiep, of is ‘et het blauwe gewelf, dat onder en boven u blinkt, zoo diep, of is het u, schrijverken, zelf? En ’t krinklende winklende waterding, met ’t zwarte kapoteken aan, het stelde en het rechtte zijne oorkes flink, en ’t bleef daar een stondeke staan: “Wij schrijven,“ zoo sprak het, 'al krinklen af het gene onze Meester, weleer, ons makend en leerend, te schrijven gaf, één lesse, niet min nochte meer; wij schrijven, en kunt ge die lesse toch niet lezen, en zijt gij zoo bot? Wij schrijven, herschrijven en schrijven nog, den heiligen Name van God!’

↑ Terug naar de berichten