Ik dacht alles in de hand te hebben
tot ik wist dat ik gedragen werd door te tijd
Ik dacht dat ik alles zeker wist
tot ik zag dat ik daar niet zo zeker van was
Ik dacht dat ik alles zag
tot ik ontdekte dat ik blind was voor mezelf
Ik dacht dat ik bezig was met groeien
tot ik ontdekte dat ik dat juist moest ontgroeien
Ik dacht dat ik geworteld was
tot ik ontdekte wat vrijheid betekent
Ik dacht dat ik alleen was
tot ik ontdekte dat ik deel van alles ben
Nu, laat ik me dragen door wijsheid
leer ik te varen op onzekerheid
Nu, kijk ik naar binnen,
ook naar de dingen die ik liever niet zie
Nu, omarm ik mijn innerlijk kind
en laat het vrij om de wereld in te gaan
Nu, reist mijn lichaam mee met mijn geest
en mijn wortels zijn daar waar ik sta
Nu ben ik
Wat een teleurstelling is het voor kunstenaars om vergeten en door anderen vervangen te worden, nadat ze door de massa een ogenblik zijn opgehemeld!
Maar hoezeer zij zich ook opvreten, zichzelf wijsmaken dat het niet rechtvaardig is, het is nu eenmaal zo: het publiek heeft geen mededogen, het zoekt vernieuwing en degenen die het even heeft toegejuicht, worden snel door nieuwe vervangen en de nieuwe door nog nieuwere…
Tenzij je een geheim kent:
dat je in staat bent het leven in jezelf te vernieuwen.
Deze wet geldt niet alleen voor kunstenaars, maar voor ons allemaal.
Als je elke dag nieuw leven weet uit te stralen, een leven van liefde, licht en zuiverheid, zal men je nooit willen vervangen, ook al ben je driehonderd jaar oud!
Men vervangt de zon niet, wel allerlei dingen en mensen, maar men is er nog nooit in geslaagd de zon te vervangen.
Mannen vervangen hun vrouw en vrouwen hun man om allerlei redenen.
De ware reden echter is, dat beiden hun leven hebben laten stagneren.
Niemand heeft er zin in wezens te vervangen die het leven uitstralen, want aan het leven heeft men de grootste behoefte.
~☼~
Omraam Mikhael Aivanhov
