Zondag 15 januari 2017
Juist die kleine dingetjes die weten te raken
deze yingyang ketting met bewegend balletje erin
droeg ikzelf al ruim veertig jaar geleden
toen Marco Paulo in mijn buik groeide en erna Micha
dit raakt
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 15 januari 2017
Je zegt dat je van de regen houdt
maar je gebruikt een paraplu
om niet nat te worden
Je zegt dat je van de zon houdt
maar je zoekt de schaduw op
zodra de zon gaat schijnen
Je zegt dat je van de wind houdt
maar zodra het gaat waaien
sluit je het raam
Dus daarom ben ik bang
wanneer je zegt dat je van mij houdt
Bob Marley
Vanmorgen zitten Senne en Marco-Paulo lekker te schaken
nog steeds geen aankondiging broertje
groetjes aan oom Servaes
gister waren Marco en ik er een middagje heen
Senne ahd ent een sneeuwpop gemaakt
zo leuk
na afloop met mijn broer een heerlijke loempia ergens gegeten
bleef hij hier logeren
oren van elkaars bol geklept
knetter leuk dat ouder worden en meer tijd voor elkaar
Zaterdag 14 januari 2017
terwijl..
Ondertussen....
terwijl wij hier blijgemoed naar een klein wondertje uitkijken
nog geen tekenen van zijn komst trouwens..
(zo ga ik wat uurtjes bij hen op visite met mijn broer Marco...)
is het in Moira Griekenland vreselijk
We praten over vluchtelingen uit Syrië en Afghanistan!
Helaas er zitten in Moria zo'n 40 culturen -
waarvan ongeveer 50% uit Afrika komt met vele schrijnende situaties zoals de Eritreeërs en de Gambianen –
om er maar een paar te noemen!
De Syriërs zijn de enige die in de picture zijn.
Hoewel ze in Athene ook geen kant op kunnen…
Tentjes en dekens vervangen voor andere tentjes en dekens is natuurlijk van de zotte.
De boot is een aanfluiting.
Er zijn een aantal gezinnen naar hotels en appartementen gebracht - maar het blijft schrijnend.
Zoals altijd proberen we het weer op te lossen met actie en geld.
Maar de vraag die hier aan ten grondslag ligt:
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat wij zo HARTE-loos zijn
om onschuldige mensen op te sluiten in detentiekampen
waar we elders onze dieren niet in zouden stallen.
Kortom dat we alles willen regelen en controleren en niet eens de MOEITE nemen om
de MENS achter de vluchteling te ONT-moeten…
in 1994 heb ikzelf ook moeten vluchten met mijn zonen
De extreme angst die je dan door maakt
dan is de saamhorigheid onderling ook wel groot
deze mensen hebben bijna allemaal een groot trauma opgelopen
de anderen aan de kant van de lijn hebben geen flauw benul wat dit betekent
en dan na alle hel en verdoemenis hier op je blote voeten te moeten banjeren
afgelopen nacht hoorde ik was t daar 15 onder nul notabene
het doet mij verdriet niets te kunnen betekenen voor hen
wens dat iemand die iets kan doen, dit ziet
zelf zend ik veel liefde
Vrijdag 13 januari 2017
Tejo schreef:
De bloem bloeit door....
Dat is haar uiteindelijke waarheid.
-
Wie daarvan geniet, doet er zijn voordeel mee.
De winst van de bloem ligt in de ontdekking van zichzelf.
In het hart van de schoonheid ligt een waarheid die
wezenlijk is, vol geheimen en die alle erkenning te
boven gaat. Zij is met ons hart verbonden door een
uitgelezen band. Door het contact met de waarheid
verdiept zich ons zelfbewustzijn, wordt zoet
en gaat stralen. Ons innerlijke wezen wordt groter en
krijgt kleur en wordt verrijkt. Ons bestaan schijnt zich
te vermengen met haar kleur en sap--
het is een liefdesband.
(*)
Tagore Testament
Mart met de voetjes door de sneeuw
Wilma aan t werk voor ons kindeke
Vrijdag 13 januari 2017
k Zit maar te dromen
zou de kleine vandaag misschien gaan komen
of hebben we fijn nog wat geduld
mijn hart is vol van liefde vervuld
spelen met plaatjes
in volle verwachting
afwachting
of voel ik mij bij deze meer senang
bijna gaat alles in gang
nog geen tekens van het front
oma worden
de tweede keer alweer
juichend, zingend en dansend ga ik vandaag in het rond
Vrijdag 13 januari 2017
Vrijdag de dertiende...sneeuw
Hoe heerlijk
om zo helemaal opgetogen te zijn
En bij het krieken van de dag
de drang te voelen
Om in de puurheid
van de nog onbetreden sneeuw
Als eerste voetafdrukken
en verse sporen te maken
De natuur
heeft alles in het leven even toegedekt
En haar voorzien
van een onaardse schoonheid
Met guirlandes
van hagelwitte sneeuwcontouren
Na het neerdalen
van deze koude deken vol met rust
In mij roert het kind
van nu verbonden aan weleer
De vroege ochtendstond trekt aan mij
en roept mij wakker
Al bij de eerste oogopslag
voel ik de stilte die is neergedaald
De subtiele verandering in de sfeer
van dit witte wonderland
~* Bron van Wijsheid *~
Krijg ik van Renate een lief berichtje
doet me dat goed
***
Knuf lieve moemsje
dankjewel dat je in ons leven bent gekomen
fijn om ff te bewaren toch!
Vrijdag 13 januari 2017
en dan ineens valt het pas echt op
dat Kaya heel slecht ziet
stapje voor stapje zet ze haar pootjes op de open plekken van Indy.
Nu begrijp ik dat ze bij de trap was gevallen
boven in het donker zit te shaken
arm puppeke
maar met mij mee als de staart operatie is
8 febr. samen
">
Er zijn nogal wat mensen
die teleurgesteld zijn,
en zich verraden voelen
door de liefde
Maar liefde verraad niet,
het is de mens die verraad
en het verraad
is niet aan de ander
maar aan de liefde zelf
Wat zich niet
heeft laten aanzien als liefde
dat was het dus ook niet
Want liefde
vergt het bewustzijn
geen oneigenlijke
bestaansgrond te volgen
Maar het hart te volgen
zonder gewin, egoïsme
of eigenbelang
Met de vrijheid voor een ieder
om de eigen weg te volgen
Met het besef dat liefde
alleen in vrijheid
gegeven kan worden
~* Bron van Wijsheid *~
Donderdag 12 januari 2017
sneeuw
en ja hoor
Claire net thuis
geen vlokje te bekennen en tien minuutjes later dit
Donderdag 12 januari 2017
bijna vrijdag de dertiende
Vroeg uit de veren
met Gerda naar de kledingruil in Bemmel
Leuke ugs gescoord voor de a.s. baby van onze Lijn
Thuisgekomen stond Annemiek mijn rechterhand er al
aansluitend kwam din ( ex rechterhand) theeteuten
gevolgd door Claire die bleef eten en schilderen
samen koken / smullen
Ze heeft genoten en ikzelf
helemaal
durven knoeien, klodderen en zomaar kwasten
dat openbaar plaatsen
Zij was op zoek naar haar kern
en ik dacht natuurlijk aan vrijdag de dertiende
een fijne dag al met al
Woensdag 11 januari 2017
speciale editie voor Servaes!
°°°°/////////°°°°
nog steeds niets bij onze Marlijn
bijna vrijdag de dertiende
dit is toch een geluksdag
de dag dat k wilde trouwen ooit
zou het dan toch keurig op tijd komen
ons kleine mannetje
de Vuust van zijn opa zaliger dragend
k houd je op de hoogte hoor
liefs
Woensdag 11 januari 2017
Liefde in het ouder zijn
Terwijl we de wegen van het leven doorlopen, winnen en verliezen we keer op keer een beetje in het houden van, maar telkens weer is er hoop dat wij het toch opnieuw zullen vinden.
Bewuster in je emoties en gedachten dan voorheen, maar misschien met minder roze wolken en fladderende vlinders dan bij de eerste, tweede, derde keer.
Misschien zal het voelen alsof je vliegen kan in je dromen, maar je verwacht door inzicht en besef niet meer dat liefde van een ander jouw hart kan helen.
Misschien zal houden van in het zien van eigen ervaringen dan veranderd zijn, maar je zal een ander onvoorwaardelijk lief kunnen hebben, want de herkenning in de reflectie van hem of haar ben jij.
Een gevoel van rust is wat je in liefde in het ouder zijn zal kunnen vinden, omdat je weet dat deze zonder imperfecties net als jij niet realistisch is, niet echt bestaat, maar door begrip en acceptatie gelijkwaardig in een verbinding is of kan zijn.
Peggy Wong
mijn rechterhand Annemiek
Woensdag 11 januari 2017
Trots
Trots
***
Zoals de golven
hun koppen schuimend en bulderend toevertrouwen
aan de stille kust
vol overgave
keer op keer.
Zoals het zand
daar ligt, gevormd
door eb en vloed, wind en water
mij draagt en mij laat aarden
steeds opnieuw.
Zo is mijn vader
als bruisend water
het weidse strand
nog altijd hier.
En zo maak ook ik mijn golfbeweging
van oost naar west naar oost
en kom ik steeds meer thuis.
Trots op mijn trotse vader.
***
ode aan zijn vader
Rutger
mijn lieve buurman!
Woensdag 11 januari 2017
Dinsdag 10 januari 2017
Dinsdag 10 januari 2017
de boom
Lao Tse stuurde zijn leerlingen erop uit,
om te vragen waarom juist een bepaalde boom niet gekapt was, terwijl verder het hele bos omgehakt was en de grond braak lag.
Ze vroegen aan de houthakkers:
"waarom hebben jullie deze boom niet omgehakt?"
De houthakkers zeiden: "aan deze boom heb je helemaal niks.
Je kunt er niets mee doen omdat elke tak zoveel knoesten heeft, nergens is hij mooi recht.
Je... kunt er geen deurpost van maken,
je kunt er geen meubels van maken.
Hij deugt ook niet als brandhout omdat hij rook geeft die schadelijk voor de ogen is;
je loopt gevaar er blind van te worden.
Deze boom is compleet waardeloos, daarom."
De discipelen kwamen terug om dit aan Lao Tse te vertellen.
Die moest erom lachen en hij zei: "Zorg dat je zo'n boom bent!
Als je in deze wereld wilt overleven, wees dan als die boom.
Dan heb je van niemand iets te vrezen.
Als je keurig recht bent, zul je omgehakt worden, je zult een meubelstuk in iemands woning worden.
Als je er mooi uitziet, zul je op de markt verkocht worden, word je koopwaar.
Wees als die boom, totaal waardeloos.
Dan heb je van niemand iets te vrezen.
En je zult hoog en breed uitgroeien en duizenden mensen
zullen schaduw bij je kunnen vinden."
Lao tze
Dinsdag 10 januari 2017
en ook dit is waarheid
facebook
waar liefdevolle contacten ontstaan
waar je elkaar bij de hand pakt
om even samen een stukje verder te gaan
waar je elkaar tot heil kunt wezen
nee , in alle openheid heb ikzelf daar niets te vrezen
Dinsdag 10 januari 2017
Alleen mijn hart
Alleen mijn hart kan ik je geven.
Niets dan een hart dat ontroering kent
en dat vertederd wordt door de rimpel
in een oud gezicht, of door een glimlach
op het gezicht van een spelend kind.
Niets dan een hart heb ik je te geven.
Een hart dat geraakt wordt door
een stil gebaar van liefde, of door
een zonnestraal die door de wolkenlucht
heen breekt en ons verwarmt.
Alleen mijn hart heb ik je te geven,
een hart dat zelf zo dikwijls geen
antwoord weet op het lijden van de ander.
Een hart dat in liefde en stilte
de pijn van de ander meedraagt.
Alleen mijn hart kan ik je geven.
Hans Stolp
Mariska en Yara
wat vliegt de tijd
Happie en Flappie van Floris ooit
herstelt met de zakdoek van zijn opi
Dinsdag 10 januari 2017
'Zolang de liefde maar blijft winnen':
Zolang het vuur zal blijven branden
Schieten vonken naar de sterren
Zolang de zee rolt op de stranden
En er werk komt uit de handen
Zolang de kinderen blijven zingen
En alles gaat zoals het moet
En als liefde maar blijft winnen
Komt het allemaal wel goed
Daniël Lohues
Maandag 9 januari 2017
Wat is de functie van boosheid?
Boosheid en de pijn
Voordat we ons boos voelen, ervaren we eerst pijn. Pijn omdat we ervan overtuigd zijn dat ons iets onredelijks is aangedaan, ons iets is ontnomen of ons iets niet is gegund. Onze perceptie van de realiteit is dat iets of iemand schuldig is aan het feit dat we niet krijgen wat we willen of denken nodig te hebben. We voelen ons benadeeld en in de kou gezet. Er is sprake van een dader-slachtoffer verhouding.
Vroege kindertijd
Vaak waren we ooit slachtoffer in een gelijke situatie. Iets wat zich heeft afgespeeld in onze vroege jeugd en/of kindertijd. Thema’s als misbruik, verwaarlozing en mishandeling liggen hier aan ten grondslag. Maar ook is het van cruciaal belang hoe jij als kind geleerd hebt met emoties van boosheid om te gaan.
Hoe gingen jouw ouders met jou om wanneer je als kleuter stampvoetend in de kamer stond? Mocht jij je uiten of was er totaal geen begrip voor jouw gevoelens? Werden jouw behoeften bevredigd door jouw ouders wanneer je dit gedrag vertoonde of werd je misschien juist gestraft?
Razernij
Wanneer we iemand schuldig bevinden aan de omstandigheden waarin we ons bevinden, betekent dat we de regie uit handen hebben gegeven. We stellen iemand anders verantwoordelijk voor ons welbevinden. Dat zou tevens betekenen dat diegene ook onze narigheid kan oplossen. Dat is natuurlijk niet waar.
En daar ligt nu het ware probleem dat onze boosheid in stand houdt en ons kan drijven tot ware razernij. We geloven, onbewust, in de illusie dat de ander ons nog kan geven wat we zo nodig hebben en dat we dat kunnen verkrijgen door onze boosheid. Het slechte nieuws is; we gaan het nooit krijgen. Het goede nieuws is: we hebben het niet meer nodig.
Slachtoffer
Het slachtoffer dat we eens waren voelen we nog steeds aanwezig in ons. We begeven ons zodoende nog altijd in een slachtofferpositie en diep van binnen willen we niets liever dan dat de ander verantwoording neemt voor zijn daden.
We hunkeren naar erkenning, wachten eindeloos tot de ander door de knieën zal gaan en ons de erkenning zal geven voor het leed dat ons is aangedaan. Maar het zal ons niets brengen. Het gat dat in onze ziel geslagen is zal de ander nimmer kunnen dichten.
De regie over ons leven geven we hiermee weg, het maakt ons gevoelloos en apathisch.
Zodoende zijn we niet meer in staat tot het maken van een beweging in de juiste richting en vreet de boosheid ons van binnen op. Zo donker als het eens was blijft het omdat we nog altijd wachten tot de ander ooit het licht aan zal doen.
Ruimte geven
Het is dan ook van groot belang om die boosheid de ruimte te geven. Om er uiting aan te geven op een constructieve wijze. Daarbinnen in die boosheid zit namelijk een enorme explosieve kracht welke kan imploderen of exploderen.
In beide gevallen heeft dat een enorm destructieve werking; op onszelf of de ander. We worden ziek, of relaties lopen op de klippen. We voelen ons niet meer bij machte om het roer in eigen handen te nemen en houden de ander onbewust verantwoordelijk voor onze nare positie.
Kalmte en verlichting
Uiting geven aan gevoelens van boosheid geeft ruimte en verlichting. De energie verlaat je lichaam door bijvoorbeeld te gaan sporten, je gevoelens op te schrijven of erover te praten.
Wanneer je enigszins gekalmeerd bent, kun je jezelf de vraag stellen: wat heb ik nu nodig nu ik mij zo boos voel? Het antwoord dat volgt vanuit jouw onderbewuste, kan je totaal verrassen. Het heeft namelijk nooit met het nu te maken maar altijd met het kind dat we waren en dat we toen niet kregen wat we zo nodig hadden.
Realiteit
En het kind was niet in staat om aan te geven wat het nodig had, kon het niet benoemen. Tevens was het afhankelijk van de ouder/verzorger. De perceptie: “de ander is verantwoordelijk voor mijn behoeften”, is dus de realiteit van het kind. Niet van de volwassene. We zijn nu namelijk bij machte om onze behoeften zelf te vervullen. Indien nodig zelfs uit te stellen.
We hoeven niet langer te wachten op de ander. We kunnen onze boosheid loslaten. We zullen nooit meer krijgen wat we toen zo nodig hadden en nu hebben we het niet meer nodig. Wij kunnen nu zelf het licht aan doen.
Zondag 8 januari 2017