Terug thuis bij mezelf

Verwoorden

Hoe verwoord je

 

De warmte en het licht van de zon

Het geluk dat opborrelt vanuit je innerlijke bron

Het heimwee naar je speelse kindertijd

Toen alles nog eenvoudig was en zonder spijt?

 

Hoe verwoord je

 

Dat je eenzaam bent midden een warm gezin

Dat je twijfelt over de eerlijkheid van het begin

Dat het leven zo moeilijk voor je liep

En je ziek werd van emotie en viel … onnoemelijk diep?

 

Hoe verwoord je

 

Dat je het niet meer aankan ondanks perfecte omstandigheden

Dat je worstelt met je eigen innerlijk geweten

Dat je niet meer weet hoe het nu verder moet

Ondanks je diepgeworteld optimisme en je eindeloze moed?

 

Hoe verwoord je

 

Dat het je spijt dat je je geliefden pijn en verdriet aandoet

Dat je dit eigenlijk niet wilt en het toch maar doet

Dat je liefde in je hart verder reikt dan je gezin

Dat je mensen om je heen wilt en vreemden bemint?

 

Hoe verwoord je

 

Dat je aangetrokken bent tot een zielsverwant

Dat dit gevoel je diep verteert en innerlijk verbrandt

Dat je de passie in jezelf plots herkent

En je verlangens zo hevig en sterk worden dat je ze verwent?

 

Hoe verwoord je

 

De strijd tussen verstand en gevoel

De oorlog in je hoofd en het inwendig gewoel

De spanning in je lijf, de hormonen op hol

Dat je ’t niet meer aankan; dat hou je niet meer vol!

 

Hoe verwoord je

 

Dat je wilt leven vanuit jezelf, elk facet aan bod

Het complete plaatje: elk gevoel, elk verdriet en elk genot?

 

Hoe verwoord je

         Onmacht

         Teleurstelling

         En verdriet?

Hoe verwoord je

         Verwondering

         Vreugde

         En blijdschap?

Hoe verwoord je

         Immens

         Intens

         En intiem?

Hoe verwoord je

         Enthousiasme

         Passie

         En over je grenzen heen walsen?

 

Hoe verwoord je

         Wie je werkelijk “echt” bent?

 

Zoek geen antwoorden op het waarom

Van mijn Doen en Laten.

Laat me gewoon mijn eigen zelve zijn … Accepteer me

En dan zal ik je niet hoeven te verlaten.

 

Dan zeg ik héél gemeend

Dat ik van je hou.

Jij, mijn man

Ik, je vrouw.

 

 

Kathleen, oktober 2016

Ondersteboven

 

Zon en fonkelend licht

Op je stralend knapgelijnd gezicht.

Jij, kunstige sculptuur

Jong Krachtig Mannelijk Fysiek.

Levendige Speelse Mimiek

Helderblauw Glinsterend Azuur.

 

Je beroert me

Tot in ’t diepste van mijn ziel.

Je diepdonkere blik doorboort me.

Je ziet elke vezel, elk miniem detail.

 

Subliem en Subtiel

Verlies ik mezelf in jouw adem.

Waterval van Sensatie.

De lucht trilt,

Voel de vibratie.

Nevelslierten kolken witschuimend om me heen

Mengelmoes van emoties

Vonken en Vuur

Pure fascinatie.

 

Cupido stuurt een stortvloed aan pijlen

Recht naar mijn ontvankelijke hart.

Ik ben intens verliefd

Ik ben verschrikkelijk verward.

 

 

Helemaal ONDERSTEBOVEN

                   Van jou.

 

 

Jouw zachte warme handen

Frivool eerste lichamelijk contact.

 

                   ik bruis

                   ik barst

                   ik breek

 

                   ik zoek

                   ik zing

                   ik zweef

 

                   ik dans

                   ik lach

                   ik spring

 

                   ik voel

                   ik beleef

                   ik bemin

 

Plots wakker geworden vulkaan

Spuwt met moordende macht

Ongecontroleerd met ongeëvenaarde kracht

Aanhoudend wild onbestemd verlangen.

 

Laaiend vuurwerk

Brandend heet.

 

Het rommelt en stommelt

Tornado, Cycloon en Orkaan

Adrenaline raast door mijn lijf

Spanning stijgt ten top

 

                   ik vlieg

                   ik verlang

                   ik val

 

Hou het niet meer vol, ben op!

 

                   Van de kaart,

                   Weg

                   Is mijn rustig bestaan.

 

 

Ik hunker naar ontlading

Mond op mond

Jouw lippen op de mijne

Hartstochtelijke bliksemschicht

Aarden in de grond.

 

 

         ONDERSTEBOVEN

                  Van jou

 

Word ik héél kwetsbaar en fragiel

Ben jij heer en meester van mijn getormenteerde ziel.

 

 

         ONDERSTEBOVEN

                  Van jou

        

         Ben ik

Immens verliefde vrouw.

 

 

 

Kathleen, september 2016

 

Toen ik je voor de eerste keer ontmoette

Je onbevangen en uitnodigend begroette

En jij me vrijwillig toegang tot jouw leven bood…

 

Toen ik je beter leerde kennen als uniek persoon

Deelde in jouw verlangen, in jouw ultieme droom

En steeds dichter naar jouw kern toe bewoog…

 

Besefte ik meer en meer

Hoe jij, aarzelend zoekende mens

Vastliep in jouw wereld, in jezelf.

 

De confrontatie, rauw en schokkend

Transparantie, glashelder en uiterst pakkend.

 

Ik keek zo naar binnen

In je naakte getormenteerde ziel

Jouw emoties, jouw gevoel van eigenwaarde

Beangstigend breekbaar en fragiel.

 

Te dicht in jouw vaarwater

Verstrengeld in jouw bestaan

Dreigend onweer

Aan de steeds zwarter wordende lucht.

Je vecht,

Je bevriest,

Je vlucht.

 

Zelfbescherming, jouw eigenste ultieme recht

Je trok jezelf terug in jouw bekende veilige cocon, jouw warme nest.

Sloot de 360 graden draaideur genadeloos rond jouw eenzame “ik”

Onbereikbaar

Ontoegankelijk

Ongenaakbaar

De alles afsluitende deur bleef onherroepelijk potdicht.

 

Daar sta ik dan,

Vol goede bedoelingen

Bereidwillig en machteloos.

Ik begrijp je teleurstelling, je vertwijfeling

Jouw “kwetsbaar” en jouw “radeloos”.

 

Het breekt mijn hart je zo afstandelijk te ervaren.

Mijn reikende hand wacht geduldig op een teken.

Laten we samen

Behoedzaam steen na steen

Die harde muur rondom jou afbreken.

 

En het “verbonden-zijn” als een geschenk,

Als een gave aan elkaar bewaren.

 

Kathleen, augustus 2015

Huilen

 

Ik zou wel kunnen huilen…

Ja, ik zou écht wel kunnen huilen

Om jouw angsten en jouw zorgen

Jouw diepe pijn en jouw immens verdriet.

Zilte tranen rollend

Over mijn warmrode wangen.

Ik zou wel kunnen huilen

Maar neen, …

Ik doe het liever niet.

 

Woelige gedachten,

Verwarrende emoties

Stapelen zich gaandeweg op.

Mijn zintuigen draaien op volle toeren:

Observeren, horen, voelen, smaken en ruiken.

Mijn hoofd absorbeert en interpreteert.

Mijn hart vangt de signalen op

En leeft gevoelig met je mee.

Mijn betrokkenheid vreet ongemerkt

Aan mijn stralende levenslust

Aan mijn optimistische oer-energie.

 

Tot op de dag

Dat ik plots en héél heftig voel

Dat ik langzaam maar zeker

Vastloop in de poel van dit innerlijk gewoel.

Ik word moe en voel me uitgeput.

 

Alarm: het is de hoogste tijd

Om heel lief voor mezelf te zorgen

En kordaat afstand te nemen

Van die innerlijke strijd

Van alles wat van jou is

En niet behoort bij mij.

 

Tijd om opnieuw te genieten

Van een zorgeloze zomermorgen

Van de zwoele wind in mijn haren

De verkwikkende rust

En de aangename stilte in het bos.

Tijd om heel dicht bij mezelf te gaan staan

Te herbronnen en te aarden naar mijn kern.

Tijd om jouw angsten, jouw zorgen en jouw pijn

Stilletjes aan mij voorbij te laten gaan.

 

Ik zou wel kunnen huilen

Ja, huilen van verdriet

Maar hoe hard ik jou ook aanvoel

Neen, ik doe het heel bewust liever niet.

Kathleen, juli 2015

Flinterdun is ze

De grens tussen leven en dood

Vanaf de prille moederschoot

Tot in het diepe avondrood.

 

Jij, een man van weinig woorden

Daden des te meer:

Ploegen en zaaien, oogsten en maaien

Op ’t ritme van de seizoenen, jaar na jaar

Vruchtbare magie, keer op keer.

 

Je liefde voor de landbouw en de natuur

Jouw levenslust, jouw passie, jouw vuur

Ambiance, een lach, een grap

Tranen van vreugde!

 

Helaas, … ook deze van verdriet

Het verlies van babybroertje Rik…

Het ongeval van Marijke, onze dierbare zus…

Samen met je liefste “Jeannientje”, een knuffel, een kus

Stil en moedig toverde je opnieuw de zon

Door de zwarte wolken heen.

 

Op het einde werd je zwak en ziek

Hield je hoopvol vast aan de akkoorden van je lievelingsmuziek.

 

Jouw spoor is getrokken

Recht door zee, zoals je was.

De navelstreng is los van moeder aarde

Innige verbondenheid in onze harten

We koesteren ze, van onschatbare waarde.

 

Tot ziens pa, tot ziens opa, we zien je graag

En zorgen goed voor onze ma, onze oma.

Kathleen, 10 december 2014

De trein van Roeselare naar Kortrijk

 

Aangekomen in ’t station,

Zonder aarzelen, direct richting perron.

Het is uitzonderlijk rustig en aangenaam kalm.

Geen schoolgaande jeugd… ’t Is paasvakantie! Geen gegalm!

 

De witgelakte bank, helemaal op het eind

Mijn trouwe bondgenoot, voor heel korte tijd.

De zon, oranjegeel, een vonkje vurig rood

De passie van ontluikend temperament

Boven de grillige donkere daken,

Afgetekend aan ’t mistig blauwe firmament.

Ik adem langzaam diep de frisse morgen in

Sluit behoedzaam mijn ogen, keer naar binnen en bezin…

Achter mijn rug slaan de zware klokken, traag en luid

Bim bam… Bim bam… Bim bam

Ergens in de onbestemde verte kirt een dolenthousiaste duif

Roe koe koe… Roe koe koe.

 

Flashback …

Flitsen uit mijn zorgeloze kindertijd.

Een fel stralende, witgele voorjaarszon,

Aan een helderblauwe open hemel

Een leeuwerik zingt zuiver zijn lied, hoog boven ons

Vader, moeder, mezelf en mijn drie zussen

Volgens hiërarchie, één lange rij

Aandachtig speurend naar de vruchtbare aarde, zij aan zij.

Zwijgend, elk in zijn eigen gedachten verzonken

Netjes achter elkaar : geduldig bieten zetten, rij na rij.

Bim bam … Bim bam… Bim bam

De klokken luiden uitnodigend in de verte, het is klokslag drie uur:

Tijd om een dorstige slok te drinken, heel eventjes vrij.

Tintelende vibraties in de lauwe lentelucht

Een zwerm gehaaste vogels molenwiekend op de vlucht.

 

Bim bam … Bim bam… Bim bam

Roe koe koe… Roe koe koe

 

Terug naar het hier

Terug naar het nu

Mijn ogen open

De trein, …

Ja, hij komt!

 

Kathleen, 11 april 2014

 

Zittend op het bruine afgebladderde bankje

Onder de weldoende schaduwbomen

Aan de rand van de vijver

In het bos.

Laat ik behoedzaam en langzaam

Mijn diepste emoties los.

 

De zon priemt met haar glanzende stralen

Doorheen ’t dichte bladerdak.

Stilte omarmt me … zalig !

Rimpels kringelen op ’t gladde watervlak.

Een libelle zwermt onrustig

Over de spiegel heen.

 

De wind waait in crescendo

Zijn ritselend ruisende lied

Doorheen het wiegend waggelende oeverriet.

Wapperend en waaiend,

Strelend en aaiend,

Sensatie zoent op m’n ontvankelijke huid.

 

Witte wolken drijven onzichtbaar voorbij

Zonnegloed en warmte

Maken me binnenskamers intens blij.

Waterlelieblaadjes zonnen poedelnaakt, ongegeneerd

Een vogel kwettert in het struikgewas

Bijtje gonst rakelings langs me heen

Een kikker kwaakt me uit m’n dromen.

 

Ik sta op en ga terug

Vanwaar ik was gekomen.

 

Kathleen, augustus 2012 

Te uitbundig, te enthousiast

Te open en te spontaan

Te graag zien en te veel geven

Te nabij, te intens beleven.

Te eerlijk en te puur

Te rauw, te cru, te confronterend

Te direct, te recht door zee

Te veel vlam, te hevig brandend vuur.

Te bewogen, te ontroerd

Te bereidwillig, te veel empathie

Te overweldigend, te explosief

Te passioneel, te intuïtief

Te leergierig, te nieuwsgierig

Te veel fantasie.

 

Te veel focus op de wereld buiten mij.

 

Te veel onbegrip, te veel afwijzing

Te veel frustratie, te weinig gewaardeerd

Te vaak verkeerd geïnterpreteerd.

Te veel regels, te veel eisen

Te veel prikkels, te veel druk.

 

Ik word onzeker,

Ik word bang

Ik trek me terug

En richt me naar binnen.

 

Te veel tranen,

Te veel twijfel, te veel kritiek

Knagend innerlijk verdriet

Te hard om alleen te dragen.

 

Te veel Kathleen, te emotioneel

Te uniek, te authentiek, te extreem.

 

Ik kan niet aarden

Roller-coast, rat-race,

Alles opslorpend bestaan.

Mijn batterij loopt leeg

Weg stroomt alle energie

Suggestie van buitenaf :

Misschien één of andere therapie?

 

Kraak nu mijn laatste restantje

Zelfvertrouwen niet

Want ik ben ik

Te anders, misschien zelfs te hoog-sensitief.

 

Te moe en te uitgeblust

Snak ik naar stilte en naar rust

Naar innerlijke vrede,

Goddelijke harmonie.

Mag ik te vreden zijn met mezelf

Of vind jij – mens buiten mij –

Ook nu weer van niet?

 

Kathleen, juni 2013

Maandenlang geduldig wachten

Uitzien naar jouw geboortedag

Jouw lichaampje verlossend naar buiten

Op mama’s blote buik

Geurig zoete warmte

Zachte broze huid

Een traan van ontroering, glinsterend

Met voldoening parelend

Ingetogen zalige glimlach.

 

Vertederend mooi en kerngezond

Jouw kleine vingertjes en teentjes

Je bleekroze gezichtje

Je guitige kijkertjes

Je nog platte neusje

Je zoekende mond.

 

Eerstgeboren zoon

Voor ’t eerst werd zij “mama”

Voortaan heet hij “papa”.

Kunnen niet meer zonder

Zielsveel houden van

Langs weerszijden van je wiegje

Gebogen hoofden

Glimlachend genieten

Hun kleine wonder.

 

Welkom, uniek mensenkind

Lang verwacht

Intens en innig bemind.

 

Kathleen, februari 2013

 Klein, lief wonderkind

  Door je ouders ooit innig diep bemind.

 Plots … meedogenloos moederziel alleen

  Papa en mama in de dood…

  Waar moet jouw ontluikend leven heen?

  Aan liefde, aandacht en geborgenheid zoveel nood !

 Vragende, wijd-open, angstige ogen

  Kijken me vertwijfeld vol verwachting aan.

  Neen, die diepe pijn kan ik niet loochenen :

  Ik wil je knuffelen en koesteren

  Dicht tegen me aan.

 Reik me je broze kleine kinderhand

  En laten we samen verder gaan.

 Voor alle weeskinderen wereldwijd,

  Afhankelijk van de goede wil van vreemde grote mensen :

  Open je hart, en wees bereid

  Hen een sprankeltje hoop voor

  Hun toekomst te schenken.

 Kathleen, november 2011

Alone in the world

 

Small, sweet, wonderful child

Ever dearly...Deeply loved by your parents.

 

Suddenly ... ruthless completely alone

Lost mommy and daddy into death ...

Where should your life go to?

Love, attention and security

so much needed!

Questioning, wide-open, fearful eyes

Watching me despair with full expectancy.

No, I cannot deny that deep pain:

I want to cuddle and nurture you

Close...Close to me.

 

Reach me your fragile small children's hand

And let's go together.

For all orphans worldwide,

Depending on the good will of adult people :

Open your heart, and be prepared

To give them a glimmer of hope  

For their future yet to come...

Kathleen, november 2011

Daar hangt ze

Tegen de muur

Rond, zoals ze is

 

TIK TAK  -  TIK TAK

Elke seconde gaat gezapig voorbij

Ik neem ze in me op

Luister met gemak

Naar haar onophoudelijke ge-tik-tak.

 

Stilte rondom mij :

Dit uurwerk maakt me blij !

Er is alleen maar tijd

En rust

En intimiteit.

Alleen met mezelf

Alleen met de eindigheid,

In stille ingetogenheid.

 

TIK TAK  - TIK TAK

De secondewijzer wipt gezwind

Van streepje naar streepje

En maakt zijn rondjes af

Minuut na minuut

Uur na uur

Dag na dag.

 

Ik luister naar de stilte van ’t moment

En voel me innerlijk gedragen

Door het ritme van haar contentement.

 

Kathleen, september 2011

Eis niet, Zaag niet, Vraag niet

Laat me met rust

Laat me alleen

Mezelf is al méér dan genoeg.

Push me niet, Dwing me niet, Duw me niet

Loop maar voorop.

 

Overtuig me niet, Praat niet op me in

Ik ben gewoon doodop.

Met mezelf leven

Is méér dan een zware full-time job.

Het geeft niet :

Ik hink wel achterop.

 

Laat me zijn wie ik ben.

Laat me leven op mijn tempo en op mijn manier.

Laat me slenteren, ik laat je gaan;

Laat me stappen, ik laat je lopen;

Laat me rennen, ik laat je sprinten;

Laat me knus in bed, ik laat je wel opstaan;

Laat me rustig mijn ontbijt en de krant,

         Ik laat je druk-druk-druk in je haast;

Laat me mijn koffie op ’t gemak

         Ik laat je eten en drinken ergens vlug tussendoor.

 

Laat me zien en observeren,

Laat me horen en geluiden waarnemen,

Laat me proeven, laat me smaken

Laat me ruiken, geuren en aroma’s

Laat me voelen, in ’t diepst van mijn aderen.

Laat me zijn wie ik ben :

Mezelf is trager

Mezelf vraagt tijd en aandacht en liefdevolle zorg.

Laat me leven, laat me ademen

Laat me beleven, laat me alles omkaderen.

 

Ik wring me niet langer

In allerlei bochten

Om aan ieders wensen te voldoen.

Laat me eindelijk zeggen

Als ik iets niet aankan.

Aanvaard de momenten

Dat ik me klein en zwak voel.

Zeg niet langer : “Trek je plan”,

Maar reik me liever je hand.

Vraag niet langer : “Bijt op je tanden”,

Maar begrijp liever mijn kwetsbaarheid.

 

Verwacht niet langer

Dat ik me gedraag als elk ander.

Maar weet liever

Dat ik uniek en anders ben.

 

Dankjewel,

 

Kathleen, september 2011

Jij,

Je raakt me …

In mijn diepste eigen-zijn.

Ik drink langzaam

Uit je hemelsblauwe ogen,

Weldadig zoete witte wijn.

Jij,

Je laaft me …

Door jouw diepste

innerlijke mens-zijn.

  

Kathleen, augustus 2012

http://www.youtube.com/watch?v=Rkkw8RhH9ck

Ben jij mij

Of ben ik jou?

 

Zijn wij samen één

Of elk één, tesamen?

 

Zielsverwant

Spiegel van mijn bestaan.

 

Blijf je

Of laat ik je gaan?

  

Kathleen, augustus 2012

For You - Peter Evrard

http://www.youtube.com/watch?v=VoYQG4uJCKY

Rode kaken

Rode wangen

Rode lippen

Rode mond

Rode zoenen

Rode tong

Rode liefde

Rode vonk

Rode gloed

Rood bloed

Passie door mijn aderen.

 

Kathleen, augustus 2012

De Deur

 

Zij is dicht, de deur.

Mijn lichaam is hier,

Jouw lichaam verblijft aan de andere kant.

Onbekenden, vreemden,

Geen weet van elkaars bestaan.

 

Zij gaat op een kier, de deur.

Jouw blik ontmoet mij,

Mijn blik zoekt jou.

Nieuwsgierig :

Geboorte van een vonk,

Glans in je ogen.

 

Ze draait verder open, de deur.

Mijn hart reikt naar jou,

Jouw liefde bereikt m’n hart.

Warmte vanuit de aardbodem

Doet m’n wangen vuurrood blozen.

 

Ze staat wagenwijd open, de deur.

Jij wordt mij,

Ik omarm je.

Gaan we samen jouw kant uit

Of wordt het de mijne?

 

Kathleen, augustus 2012

Dag mijn lieve, kleine “ik”

Ja, ’t is jaren, …

Zelfs decennia geleden.

‘k Heb je zonder veel besef,

Zonder ’t goed en wel te weten

Opgesloten in een glazen kooi

En je al dan niet bewust

Al die tijd hardnekkig vermeden.

 

Mijn lieve, kleine “ik”,

Hier ben ik terug :

Beschaamd, en met lege handen.

Goddank, je bent er nog !

Ongeschonden, gaaf en intact

Als toen ik je argeloos achterliet.

’t Leven zonder jou bracht me

Radeloze wanhoop en immens intens verdriet.

 

Ik kom je vragen,

M’n lieve kleine “schat”

Mag ik je opnieuw dragen

Diep vanbinnen,

In mijn geschonden hart ?

 

Speelse kleine,

Lieve, spontane meid,

Ik kom je bevrijden

‘k Neem je voorzichtig aan de hand

Breng me aub. terug naar mijn eigen land

Naar mijn intens gevoel,

Naar mijn stoutste dromen,

Naar mijn eigen huis,

Naar mijn warme, gezellige thuis.

 

Laten we voortaan “samen” wonen.

‘k Geef je helder licht

En frisse ademruimte

‘k Geef je eindeloos je tijd

En levenslust vol energie

‘k Geef je alle aandacht

En oneindig veel liefde.

‘k Zal je koesteren en knuffelen.

Trek mij over de torenhoge grenzen heen

Bevrijd me, verlos me.

 

Mijn lieve, kleine “ik”

Mijn eigenste mezelf

We worden opnieuw “één”!

 

Hartelijk gefeliciteerd.

 

Kathleen, augustus 2012

Ik leef

Ik leef “haar”

Ik leef “hem”

Ik voel “zij”

Ik voel “hij”

Ik leef “jullie”

Ik leef “jij”

Ik leef “oud”

Ik leef “jong”

Ik leef “iedereen”

Ik leef “wij”

 

Behalve, …

ik leef mijn absolute “zelf”.

Behalve, …

ik leef mijn eigenste “mij”.

 

Ik leef

Ik leef over mijn eigen leven,

Over mijn eigen unieke zijn heen.

 

Ik overleef

Tot mijn lichaam

Het resoluut begeeft.

 

Kathleen, augustus 2012