Eindelijk vrij

Wonderpil

Maagdelijk wit

gestroomlijnd

het afbreekstreepje

pal in het midden.

 

Eetbare ellips,

je beloofde me

vrede en innerlijke rust.

Je zou me behoeden

voor lijden, pijn en verdriet.

Ik nam je trouw elke dag

twintig jaar lang, ononderbroken

aan één stuk.

Maar hield je je aan je belofte?

NEEN, heel zeker NIET.

De dosis verhogen

werd steevast mijn deel.

En vlotjes verdween je

elke morgen door mijn keel.

 

Toch werd ik meermaals

ernstig ziek.

Uitgeput, leeg, geen greintje energie.

Jouw toverformule

miste haar magische kracht.

Je hield me genadeloos

in jouw moordende macht.

 

Twintig jaar later

bevrijdde ik mezelf

uit jouw benauwende wurggreep.

Ik had je afgezworen

definitief en voor altijd.

Was eindelijk weer mezelf

voor de volle honderd procent.

Ik had je veel liever

nooit, maar dan ook nooit gekend.

 

Wonderpil

Leugenaar

Met jouw eigen eigenzinnige wil.

 

Een half jaar later

werd het duister en kil

zwart, donker en beangstigend stil.

Alles raakte me onmenselijk diep.

Van de hele wereld droeg ik het lijdende verdriet.

Van iedereen voelde ik hun intense pijn.

Het vrat me op, giftig venijn.

 

Schoorvoetend

liet ik jou terug toe in mijn bestaan.

Het was absoluut niet mijn keuze

Wel mijn eigenste beslissing

Levensnoodzakelijk

Om toch

Ondanks alles

Samen met jou

Verder te gaan.

 

Wonderpil

VOLUIT LEVEN

’t is dat

Wat ik wil.

 

Kathleen, juni 2019

ONTOEGANKELIJK

Verwijderd uit jullie bestaan
Mijlenver weg.
Wanneer begon die breuk te groeien?
Waar is het die weg uitgegaan?
Afgescheurd en weggedreven
Ongemerkt en langzaam aan.
Vervreemding groeit
Verwachting uitgeroeid.
Een bloem alleen
in een veel te grote vaas.
Onmacht door een grauwe nevel waas.
Verwaarloosd en vergeten
Verloren en vernederd.
Achteloos achtergelaten
in de hoek van het speelveld.
Vertwijfeling kwelt
Schuld en schaamte
Verteerd geraamte
Dood in een levend lijf
Afgekeurd, ontworteld
Met mezelf geen blijf.

Verdriet en spijt
Onhoudbaar verwijt
Alle bruggen opgeblazen
Gedachten blijven
onverstoorbaar razen
Spijt, woede, afgunst en nijd
Stortvlaag
Vol negativiteit.
Zal het licht ooit weer schijnen?
Of ben ik gedoemd
om helemaal weg te kwijnen?

Niet gehoord
Niet gezien
Niet erkend
Niet goedgekeurd.

Mijn verhaal uit het familieboek
hardhandig uitgescheurd.
Mijn tak aan de familieboom
genadeloos afgezaagd.
Kwetsende woorden
doorkliefden mijn ziel.
Diepe krassen, scherpe steekwonden
Bloedende pijlen vol vergif
doorboorden mijn hart.

Ik mag niet zeggen
waar ik van hou.
Ik mag niet zijn
wie ik in wezen ben.
Zwijg en wees stil.
Monddood.

Dat is
wat moeder wil.

Kathleen, juni 2019

E erlijk

M oedige

O pgave

T ot

I ntens

E rvaren

Kathleen, november 2018

Oorverdovend ontmoeten

Er is een feestje

een samenkomst gepland.

Afgesproken datum

Afgesproken uur

Afgesproken plaats

Iedereen present.

 

Het begroeten begint

Een handdruk

Een schouderklopje

Een zoen op de wang.

Volwassenen

hier en daar een kind.

 

Een glaasje aangeboden

Sprankelend en bruisend.

Geroezemoes

steeds harder ruisend.

De tongen komen los

in het aangroeiend mensenbos.

 

Op de achtergrond

speelt een dj zijn platen.

Niemand hoort de muziek

er zijn gewoonweg géén stilte-gaten.

 

De kakafonie van ’t lawaai

galmt, echoot, weerkaatst

Almaar luider

Almaar harder

Oorverdovend kakelend gekraai.

 

Aan tafel valt het heel even stil

De stembanden houden op met trillen.

Eten en drinken

wijn, rood of wit

En dan weer praten

allen door elkaar.

Als vuurpijlen schieten de woorden

van mond tot mond.

Zinnen gaan verloren in de knal.

Luisteren is géén optie

Gesprekken raken kant noch wal.

 

Het dansen komt op gang.

De decibels van de muziek

worden opgedreven

En daar boven praten

vraagt om nog véél méér “leven”.

 

De keel wordt schor

De oren doen pijn

Oorverdovend ontmoeten.

 

Hoe “?? Leuk ??”

kan dat toch zijn?

  

Kathleen, juni 2019

Liefste Sneeuwklokje

Broos en teer

trotseer je geduldig

het barre winterweer.

 

Nederig het breekbare kopje gebogen,

meewiegend met de koude oosterwind.

 

Je vlekkeloos helderwitte manteltje

zwierig over je lichtgroene rimpelrokje heen.

 

Boodschapper van de lente,

van ontluiken en verlangen

naar de aangename warmte

van de stralende zomerzon.

 

Klein tenger Nieuwjaarsbloempje,

overal kom ik je tegen:

in de grasberm

langs de kale akkers van de landelijke wegen

en in de voortuintjes

aan de stenen gevels

waarachter anonieme mensen leven.

 

Geluksbrenger, hoopgever,

jij doorbreekt de doodse stilte.

 

Ontroering en blijdschap.

 

Klein fijn winterbloempje,

dankbaar om wat je mij

in donkere ijskoude tijden

belangeloos en liefdevol komt geven.

 

Kathleen, februari 2018

 

Beste mevrouw en mijnheer

 

xx jaar lang, zij aan zij

niet ik of jij, maar wij.

Met een volmondig uitgesproken JA-woord

wandelden jullie samen door de LIEFDEspoort.

 

Samen door het leven

er viel zoveel te beleven:

genieten van de vreugde

en lijden onder het verdriet.

Geven en nemen,

samen delen.

 

Het leven is mooi.

Vier feest en geniet!

 

Kathleen, februari 2018

Kom erbij

Vrouw met vaart

Leuke activiteiten in groep

Verscheidenheid aan verhalen

 

Zorgzaam en zinvol samen-zijn

Inspiratie en creativiteit

Lekker en gezond koken

Verenigd in vertrouwen

Eerlijk enthousiast

Ronduit springlevend

Begeesterd bestuur

Eensgezind en uniek

Reden tot hechte vriendschap

Geloven en genieten.

Kathleen, januari 2018

Nu het opnieuw Kerstmis wordt,

is er die verloren vlam die hoog oplaait.

 

Zij opent dat oeroude verhaal

van geloof, hoop, liefde en vertrouwen.

 

De glans in haar ogen

brengt mij het antwoord:

als woorden omgezet worden in daden

leeft het echte kerstverhaal.

 

Fijne Kerstdagen

en een gelukkig Nieuwjaar!

 

Kathleen, december 2017

La taille du cheval

C’était au milieu de la nuit

que mon mari devenait malade.

Une consultation chez Jo, vétérinaire-patron

résultait en un médicament,

comme on dit en flammand:

“une taille du cheval”.

Il restait un jour dans son lit.

Tout le personnel se faisait des soucis.

Et c’est ainsi

que dans un seul jour

mon mari

était guéri!

Kathleen, 24-28 juli 2017

www.legrandhard.fr

Normandië

De zee schittert in al haar glorie.

Het strand verlaten,

schelpen en zand.

Hoge rotskliffen,

kraters en betonnen bunkers:

stille getuigen van Wereldoorlog Twee.

Ooit stierven hier duizenden en duizenden soldaten

in het ultieme gevecht voor peis en vree.

Bommen en granaten,

mijnen, mitrailletes en geweren

overal te land, te water en in de lucht.

Paniek, chaos, kogels,

kanonnen en vuur.

Veilig onder de grond? Op de vlucht?

Gewond, gesneuveld, radicaal dood.

Angst en terreur, de aarde kleurt rood.

Tanks, vliegtuigen, oorlogsmateriaal

netjes gerangschikt in de opgesmukte museumzaal.

Jonge mannen, amper twintig jaar

kruisgewijs begraven, sober en sereen,

broederlijk naast elkaar.

De oorlog is voorbij, voorgoed.

Normandië,

moerassige weiden,

bontgevlekte koeien

nieuwsgierig kijkend door hun bril.

Bomen en hagen langs de weg,

grasgroen wiegend in de wind.

Normandië,

oneindigheid van rust

daar waar de hemel hartstochtelijk

de aarde kust.

Vakantie!

Kathleen, 24-28 juli 2017

www.legrandhard.fr

De winter is nu definitief voorbij.

Maartse buien, aprilse grillen.

Eindelijk tijd om te planten.

’t Is begin mei.

 

Zware tractoren rukken uit

en ploegen de vruchtbare aarde om.

De plantmachine wordt volgeladen

met bakjes geurende knolselderij.

Het plantseizoen breekt aan.

’t Is ’t begin van mei.

 

Met zijn tweeën achterop

glijden de plantjes behoedzaam door ons vingers

in de carrousel van het machien.

Langzaam maar zeker worden rijen geboren.

 

Het miezert wat regen

en dan weer brandt de zon.

De wind waait het zand in ons aangezicht.

De wolken schuiven,

dagen gaan voorbij.

De vogels fluiten

en wij lachen en praten en zingen

uitbundig en blij.

 

De akkers vullen zich op.

We leven intens

en helemaal buiten.

Picknick te midden de natuur.

Aarde, water, lucht en vuur.

Ik brand weer van verlangen.

 

We blijven planten

uur na uur.

De kikkers kwaken onheilspellend

het naderend onweer tegemoet.

Het dondert en het bliksemt.

Het water giet zich vol enthousiasme

gutsend uit.

 

Het werk is af.

Het is half mei.

De zon doet groeien.

En wij …

voldaan en blij.

Kathleen, mei 2017

De barbiepop

Op het grijs grauwe speeltapijt op de ietwat akelige zolder
lig ik poedelnaakt en beschaamd te staren naar het ruwhouten gewelf.
Rondom mij een twintigtal gekloonde versies van mijn eigenste zelf.

Bloot, halfnaakt of slordig aangekleed,
zoals het speelse kind ons achteloos achterliet.
Eentje mankeert een arm,
een ander is zonder been.
Een derde heeft het aangezicht gedraaid, pal op de rug.
Een vierde zelfs het hoofd en de romp bruusk uiteen.
Het haar deskundig geknipt, bros, tot op het schedelbot
of in duizelingwekkend lange dreadlocks, warrig wild en onverzorgd.
En ergens gezellig tussenin ligt stoere sterke Ken
genoegzaam te genieten van zijn grote huiselijke harem.

Het guitige kind komt vaak met ons spelen,
samen met een hecht vriendinnetje, volgens vaste rituelen.
We krijgen lekker eten, drinken geurige koffie, gaan uitgebreid in bad.
Ons leuke poppenhuis, onze modern uitgeruste camper, onze vurige paarden:
aangename afwisseling en amusante animatie zat.
Heel even neemt het blozend blije kind ons mee
naar buiten in de warme zalige zomerzon.
Maar als moeder luidkeels roept voor etenstijd
belanden we halsoverkop in de veel te krappe speelgoedton.

Maar kleine meisjes worden veel te snel gigantisch groot.
Naar ons wordt slechts uiterst sporadisch nog eens vluchtig omgekeken.
Meestal liggen we eenzaam en verlaten als voor dood.
Tot moeder grondig opruimt en we gul en gratis worden weggegeven.

In de knusse kringloopwinkel glimlachen we verdrietig verlegen,
deftig gekleed en de haren keurig in de plooi,
’t gezicht naar voor én compleet met armen en benen.
Bovenop ’t doorzichtig plastieken zakske, onze nieuwe veilige cocon,
de spreuk: “Uw oud gerief verdient ’n nieuw lief”.
Straks komt de Sint weer bij vele verwachtingsvolle kleine kinderen
en leest de heilige man met grote gespannen aandacht
hun zorgvuldig opgemaakte wil- en wensbrief.

Kom ik totaal ongevraagd terecht in een nieuwe harem,
bij een andere aimabele en aantrekkelijke Ken.
En zorgt het kersverse kleine prinsesje, een echte barbiepoppenfan,
dat ik terug tevreden en heilzaam gelukkig ben.

Kathleen, november 2016

Terug thuis bij mezelf

Het voelt goed…
Méér nog: het voelt supergoed!

De woelige storm voorbij
De harde strijd gestreden
De weldoende stilte terug in mij
Genoeg afgezien, genoeg geleden.

De zon priemt door het keukenraam
De poes ronkt gelukzalig
Geurig kopje koffie
Rust en innerlijke vrede
Eén met mezelf
Terug
Op moeder aarde.

Ik geniet.

De naweeën van de emotionele crash
Nog duidelijk voelbaar in mijn lijf.
Toch voelt het goed
Hier, aan de keukentafel in de zon.
Een vlieg zoemt krinkelend door de lucht.
Ik moet niet meer op de vlucht,
Blijf lekker lang in mijn nachtjapon.

Laat ze maar razen: druk, druk, druk.
Gooi het van me af; dat lastige juk.
Stap over van doen naar zijn
Laat het voor wat het is: ’t verdriet en de pijn.

Ik kijk weer vooruit
Zie de einder, de horizon.
Geen obstakels meer, geen hinder.
Volg speels en onbezorgd
De weg van de dappere dartele vlinder.
Van bloem tot bloem
Van boom tot boom
Van bos tot bos.
Kleurrijk, Glanzend, Schitterend
Richting Warmte
Richting Zon.

Terug thuis
Dicht bij mezelf.

Zalig!

Kathleen, november 2016

Verwoorden

Hoe verwoord je

 

De warmte en het licht van de zon

Het geluk dat opborrelt vanuit je innerlijke bron

Het heimwee naar je speelse kindertijd

Toen alles nog eenvoudig was en zonder spijt?

 

Hoe verwoord je

 

Dat je eenzaam bent midden een warm gezin

Dat je twijfelt over de eerlijkheid van het begin

Dat het leven zo moeilijk voor je liep

En je ziek werd van emotie en viel … onnoemelijk diep?

 

Hoe verwoord je

 

Dat je het niet meer aankan ondanks perfecte omstandigheden

Dat je worstelt met je eigen innerlijk geweten

Dat je niet meer weet hoe het nu verder moet

Ondanks je diepgeworteld optimisme en je eindeloze moed?

 

Hoe verwoord je

 

Dat het je spijt dat je je geliefden pijn en verdriet aandoet

Dat je dit eigenlijk niet wilt en het toch maar doet

Dat je liefde in je hart verder reikt dan je gezin

Dat je mensen om je heen wilt en vreemden bemint?

 

Hoe verwoord je

 

Dat je aangetrokken bent tot een zielsverwant

Dat dit gevoel je diep verteert en innerlijk verbrandt

Dat je de passie in jezelf plots herkent

En je verlangens zo hevig en sterk worden dat je ze verwent?

 

Hoe verwoord je

 

De strijd tussen verstand en gevoel

De oorlog in je hoofd en het inwendig gewoel

De spanning in je lijf, de hormonen op hol

Dat je ’t niet meer aankan; dat hou je niet meer vol!

 

Hoe verwoord je

 

Dat je wilt leven vanuit jezelf, elk facet aan bod

Het complete plaatje: elk gevoel, elk verdriet en elk genot?

 

Hoe verwoord je

         Onmacht

         Teleurstelling

         En verdriet?

Hoe verwoord je

         Verwondering

         Vreugde

         En blijdschap?

Hoe verwoord je

         Immens

         Intens

         En intiem?

Hoe verwoord je

         Enthousiasme

         Passie

         En over je grenzen heen walsen?

 

Hoe verwoord je

         Wie je werkelijk “echt” bent?

 

Zoek geen antwoorden op het waarom

Van mijn Doen en Laten.

Laat me gewoon mijn eigen zelve zijn … Accepteer me

En dan zal ik je niet hoeven te verlaten.

 

Dan zeg ik héél gemeend

Dat ik van je hou.

Jij, mijn man

Ik, je vrouw.

 

 

Kathleen, oktober 2016

Ondersteboven

 

Zon en fonkelend licht

Op je stralend knapgelijnd gezicht.

Jij, kunstige sculptuur

Jong Krachtig Mannelijk Fysiek.

Levendige Speelse Mimiek

Helderblauw Glinsterend Azuur.

 

Je beroert me

Tot in ’t diepste van mijn ziel.

Je diepdonkere blik doorboort me.

Je ziet elke vezel, elk miniem detail.

 

Subliem en Subtiel

Verlies ik mezelf in jouw adem.

Waterval van Sensatie.

De lucht trilt,

Voel de vibratie.

Nevelslierten kolken witschuimend om me heen

Mengelmoes van emoties

Vonken en Vuur

Pure fascinatie.

 

Cupido stuurt een stortvloed aan pijlen

Recht naar mijn ontvankelijke hart.

Ik ben intens verliefd

Ik ben verschrikkelijk verward.

 

 

Helemaal ONDERSTEBOVEN

                   Van jou.

 

 

Jouw zachte warme handen

Frivool eerste lichamelijk contact.

 

                   ik bruis

                   ik barst

                   ik breek

 

                   ik zoek

                   ik zing

                   ik zweef

 

                   ik dans

                   ik lach

                   ik spring

 

                   ik voel

                   ik beleef

                   ik bemin

 

Plots wakker geworden vulkaan

Spuwt met moordende macht

Ongecontroleerd met ongeëvenaarde kracht

Aanhoudend wild onbestemd verlangen.

 

Laaiend vuurwerk

Brandend heet.

 

Het rommelt en stommelt

Tornado, Cycloon en Orkaan

Adrenaline raast door mijn lijf

Spanning stijgt ten top

 

                   ik vlieg

                   ik verlang

                   ik val

 

Hou het niet meer vol, ben op!

 

                   Van de kaart,

                   Weg

                   Is mijn rustig bestaan.

 

 

Ik hunker naar ontlading

Mond op mond

Jouw lippen op de mijne

Hartstochtelijke bliksemschicht

Aarden in de grond.

 

 

         ONDERSTEBOVEN

                  Van jou

 

Word ik héél kwetsbaar en fragiel

Ben jij heer en meester van mijn getormenteerde ziel.

 

 

         ONDERSTEBOVEN

                  Van jou

        

         Ben ik

Immens verliefde vrouw.

 

 

 

Kathleen, september 2016

 

Toen ik je voor de eerste keer ontmoette

Je onbevangen en uitnodigend begroette

En jij me vrijwillig toegang tot jouw leven bood…

 

Toen ik je beter leerde kennen als uniek persoon

Deelde in jouw verlangen, in jouw ultieme droom

En steeds dichter naar jouw kern toe bewoog…

 

Besefte ik meer en meer

Hoe jij, aarzelend zoekende mens

Vastliep in jouw wereld, in jezelf.

 

De confrontatie, rauw en schokkend

Transparantie, glashelder en uiterst pakkend.

 

Ik keek zo naar binnen

In je naakte getormenteerde ziel

Jouw emoties, jouw gevoel van eigenwaarde

Beangstigend breekbaar en fragiel.

 

Te dicht in jouw vaarwater

Verstrengeld in jouw bestaan

Dreigend onweer

Aan de steeds zwarter wordende lucht.

Je vecht,

Je bevriest,

Je vlucht.

 

Zelfbescherming, jouw eigenste ultieme recht

Je trok jezelf terug in jouw bekende veilige cocon, jouw warme nest.

Sloot de 360 graden draaideur genadeloos rond jouw eenzame “ik”

Onbereikbaar

Ontoegankelijk

Ongenaakbaar

De alles afsluitende deur bleef onherroepelijk potdicht.

 

Daar sta ik dan,

Vol goede bedoelingen

Bereidwillig en machteloos.

Ik begrijp je teleurstelling, je vertwijfeling

Jouw “kwetsbaar” en jouw “radeloos”.

 

Het breekt mijn hart je zo afstandelijk te ervaren.

Mijn reikende hand wacht geduldig op een teken.

Laten we samen

Behoedzaam steen na steen

Die harde muur rondom jou afbreken.

 

En het “verbonden-zijn” als een geschenk,

Als een gave aan elkaar bewaren.

 

Kathleen, augustus 2015

Huilen

 

Ik zou wel kunnen huilen…

Ja, ik zou écht wel kunnen huilen

Om jouw angsten en jouw zorgen

Jouw diepe pijn en jouw immens verdriet.

Zilte tranen rollend

Over mijn warmrode wangen.

Ik zou wel kunnen huilen

Maar neen, …

Ik doe het liever niet.

 

Woelige gedachten,

Verwarrende emoties

Stapelen zich gaandeweg op.

Mijn zintuigen draaien op volle toeren:

Observeren, horen, voelen, smaken en ruiken.

Mijn hoofd absorbeert en interpreteert.

Mijn hart vangt de signalen op

En leeft gevoelig met je mee.

Mijn betrokkenheid vreet ongemerkt

Aan mijn stralende levenslust

Aan mijn optimistische oer-energie.

 

Tot op de dag

Dat ik plots en héél heftig voel

Dat ik langzaam maar zeker

Vastloop in de poel van dit innerlijk gewoel.

Ik word moe en voel me uitgeput.

 

Alarm: het is de hoogste tijd

Om heel lief voor mezelf te zorgen

En kordaat afstand te nemen

Van die innerlijke strijd

Van alles wat van jou is

En niet behoort bij mij.

 

Tijd om opnieuw te genieten

Van een zorgeloze zomermorgen

Van de zwoele wind in mijn haren

De verkwikkende rust

En de aangename stilte in het bos.

Tijd om heel dicht bij mezelf te gaan staan

Te herbronnen en te aarden naar mijn kern.

Tijd om jouw angsten, jouw zorgen en jouw pijn

Stilletjes aan mij voorbij te laten gaan.

 

Ik zou wel kunnen huilen

Ja, huilen van verdriet

Maar hoe hard ik jou ook aanvoel

Neen, ik doe het heel bewust liever niet.

Kathleen, juli 2015

Flinterdun is ze

De grens tussen leven en dood

Vanaf de prille moederschoot

Tot in het diepe avondrood.

 

Jij, een man van weinig woorden

Daden des te meer:

Ploegen en zaaien, oogsten en maaien

Op ’t ritme van de seizoenen, jaar na jaar

Vruchtbare magie, keer op keer.

 

Je liefde voor de landbouw en de natuur

Jouw levenslust, jouw passie, jouw vuur

Ambiance, een lach, een grap

Tranen van vreugde!

 

Helaas, … ook deze van verdriet

Het verlies van babybroertje Rik…

Het ongeval van Marijke, onze dierbare zus…

Samen met je liefste “Jeannientje”, een knuffel, een kus

Stil en moedig toverde je opnieuw de zon

Door de zwarte wolken heen.

 

Op het einde werd je zwak en ziek

Hield je hoopvol vast aan de akkoorden van je lievelingsmuziek.

 

Jouw spoor is getrokken

Recht door zee, zoals je was.

De navelstreng is los van moeder aarde

Innige verbondenheid in onze harten

We koesteren ze, van onschatbare waarde.

 

Tot ziens pa, tot ziens opa, we zien je graag

En zorgen goed voor onze ma, onze oma.

Kathleen, 10 december 2014

De trein van Roeselare naar Kortrijk

 

Aangekomen in ’t station,

Zonder aarzelen, direct richting perron.

Het is uitzonderlijk rustig en aangenaam kalm.

Geen schoolgaande jeugd… ’t Is paasvakantie! Geen gegalm!

 

De witgelakte bank, helemaal op het eind

Mijn trouwe bondgenoot, voor heel korte tijd.

De zon, oranjegeel, een vonkje vurig rood

De passie van ontluikend temperament

Boven de grillige donkere daken,

Afgetekend aan ’t mistig blauwe firmament.

Ik adem langzaam diep de frisse morgen in

Sluit behoedzaam mijn ogen, keer naar binnen en bezin…

Achter mijn rug slaan de zware klokken, traag en luid

Bim bam… Bim bam… Bim bam

Ergens in de onbestemde verte kirt een dolenthousiaste duif

Roe koe koe… Roe koe koe.

 

Flashback …

Flitsen uit mijn zorgeloze kindertijd.

Een fel stralende, witgele voorjaarszon,

Aan een helderblauwe open hemel

Een leeuwerik zingt zuiver zijn lied, hoog boven ons

Vader, moeder, mezelf en mijn drie zussen

Volgens hiërarchie, één lange rij

Aandachtig speurend naar de vruchtbare aarde, zij aan zij.

Zwijgend, elk in zijn eigen gedachten verzonken

Netjes achter elkaar : geduldig bieten zetten, rij na rij.

Bim bam … Bim bam… Bim bam

De klokken luiden uitnodigend in de verte, het is klokslag drie uur:

Tijd om een dorstige slok te drinken, heel eventjes vrij.

Tintelende vibraties in de lauwe lentelucht

Een zwerm gehaaste vogels molenwiekend op de vlucht.

 

Bim bam … Bim bam… Bim bam

Roe koe koe… Roe koe koe

 

Terug naar het hier

Terug naar het nu

Mijn ogen open

De trein, …

Ja, hij komt!

 

Kathleen, 11 april 2014