Normandië

De zee schittert in al haar glorie.

Het strand verlaten,

schelpen en zand.

Hoge rotskliffen,

kraters en betonnen bunkers:

stille getuigen van Wereldoorlog Twee.

Ooit stierven hier duizenden en duizenden soldaten

in het ultieme gevecht voor peis en vree.

Bommen en granaten,

mijnen, mitrailletes en geweren

overal te land, te water en in de lucht.

Paniek, chaos, kogels,

kanonnen en vuur.

Veilig onder de grond? Op de vlucht?

Gewond, gesneuveld, radicaal dood.

Angst en terreur, de aarde kleurt rood.

Tanks, vliegtuigen, oorlogsmateriaal

netjes gerangschikt in de opgesmukte museumzaal.

Jonge mannen, amper twintig jaar

kruisgewijs begraven, sober en sereen,

broederlijk naast elkaar.

De oorlog is voorbij, voorgoed.

Normandië,

moerassige weiden,

bontgevlekte koeien

nieuwsgierig kijkend door hun bril.

Bomen en hagen langs de weg,

grasgroen wiegend in de wind.

Normandië,

oneindigheid van rust

daar waar de hemel hartstochtelijk

de aarde kust.

Vakantie!

Kathleen, 24-28 juli 2017

www.legrandhard.fr

31-07-2017 om 00:00 geschreven door Kathleen

Eindelijk vrij

Eindelijk vrij,

de verdrukking voorbij.

Jij zult me niet meer dwingen,

mij in allerlei bochten doen wringen.

Ik trotseer jouw hoogmoed,

jouw honger naar geld en macht.

Ik doe niet langer wat moet

enkel omdat jij dat van mij verwacht.

Ik ben een mens met een eigen stem.

Telkens opnieuw trapte jij op de rem

opdat ik niet zou spreken

opdat ik niet zou smeken

opdat ik gedwee zou zwijgen.

Laat de frustraties zich maar stelselmatig aaneenrijgen.

Ik ben vrij,

de verdrukking voorbij.

Ik gebruik mijn eigen stem.

Jij trapt niet meer op mijn eigenste rem.

Ik eis respect en erkenning,

los van de gewoonte-gewenning,

om gedwee mee te lopen op jouw spoor

dat me leidde door het vuilste goor.

Mijn emoties waren van geen tel.

Telkens ik ze uitte, luidde jij de bel.

“Spreken is zilver, zwijgen is goud.”

Zo voedde jij me op: ijzig en koud.

“Hard zijn in ’t leven,

nergens voor beven.”

Geen greintje empathie:

“Hou je mond, zwijg en roer je niet.

Jij past niet in mijn plannen.”

Opwerpingen werden ogenblikkelijk verbannen

naar het weldadige doofpot-rijk.

Zo bleef jij heer en meester

zonder één enkel greintje spijt.

Je was ook niet vies van kwetsend verwijt

als daarmee je doel werd bereikt.

Nu sta ik op en gebruik mijn eigen stem,

bepaal mijn eigen grenzen, mijn eigen rem.

Eindelijk vrij,

de verdrukking voorbij.

Ik doorzie jouw egocentrische persoonlijkheid

en neem definitief afstand van alle scheefgetrokken vuiligheid.

Jij kunt mij niets meer maken.

Jij zult mijn hart en ziel

nooit meer genadeloos raken.

Ik sta op uit die poel

en kets terug in jouw gezicht

wat voor afschuw ik nu voor je voel.

Moeder, deze brief is aan jou gericht.

Eindelijk vrij,

de verdrukking voorbij.

Ik heb veel te lang voor jou gezwicht.

Kathleen, juni 2020

01-06-2020 om 09:30 geschreven door Kathleen

Wonderpil

Maagdelijk wit

gestroomlijnd

het afbreekstreepje

pal in het midden.

Eetbare ellips,

je beloofde me

vrede en innerlijke rust.

Je zou me behoeden

voor lijden, pijn en verdriet.

Ik nam je trouw elke dag

twintig jaar lang, ononderbroken

aan één stuk.

Maar hield je je aan je belofte?

NEEN, heel zeker NIET.

De dosis verhogen

werd steevast mijn deel.

En vlotjes verdween je

elke morgen door mijn keel.

Toch werd ik meermaals

ernstig ziek.

Uitgeput, leeg, geen greintje energie.

Jouw toverformule

miste haar magische kracht.

Je hield me genadeloos

in jouw moordende macht.

Twintig jaar later

bevrijdde ik mezelf

uit jouw benauwende wurggreep.

Ik had je afgezworen

definitief en voor altijd.

Was eindelijk weer mezelf

voor de volle honderd procent.

Ik had je veel liever

nooit, maar dan ook nooit gekend.

Wonderpil

Leugenaar

Met jouw eigen eigenzinnige wil.

Een half jaar later

werd het duister en kil

zwart, donker en beangstigend stil.

Alles raakte me onmenselijk diep.

Van de hele wereld droeg ik het lijdende verdriet.

Van iedereen voelde ik hun intense pijn.

Het vrat me op, giftig venijn.

Schoorvoetend

liet ik jou terug toe in mijn bestaan.

Het was absoluut niet mijn keuze

Wel mijn eigenste beslissing

Levensnoodzakelijk

Om toch

Ondanks alles

Samen met jou

Verder te gaan.

Wonderpil

VOLUIT LEVEN

’t is dat

Wat ik wil.

Kathleen, juni 2019

10-06-2019 om 09:02 geschreven door Kathleen

ONTOEGANKELIJK

Verwijderd uit jullie bestaan
Mijlenver weg.
Wanneer begon die breuk te groeien?
Waar is het die weg uitgegaan?
Afgescheurd en weggedreven
Ongemerkt en langzaam aan.
Vervreemding groeit
Verwachting uitgeroeid.
Een bloem alleen
in een veel te grote vaas.
Onmacht door een grauwe nevel waas.
Verwaarloosd en vergeten
Verloren en vernederd.
Achteloos achtergelaten
in de hoek van het speelveld.
Vertwijfeling kwelt
Schuld en schaamte
Verteerd geraamte
Dood in een levend lijf
Afgekeurd, ontworteld
Met mezelf geen blijf.

Verdriet en spijt
Onhoudbaar verwijt
Alle bruggen opgeblazen
Gedachten blijven
onverstoorbaar razen
Spijt, woede, afgunst en nijd
Stortvlaag
Vol negativiteit.
Zal het licht ooit weer schijnen?
Of ben ik gedoemd
om helemaal weg te kwijnen?

Niet gehoord
Niet gezien
Niet erkend
Niet goedgekeurd.

Mijn verhaal uit het familieboek
hardhandig uitgescheurd.
Mijn tak aan de familieboom
genadeloos afgezaagd.
Kwetsende woorden
doorkliefden mijn ziel.
Diepe krassen, scherpe steekwonden
Bloedende pijlen vol vergif
doorboorden mijn hart.

Ik mag niet zeggen
waar ik van hou.
Ik mag niet zijn
wie ik in wezen ben.
Zwijg en wees stil.
Monddood.

Dat is
wat moeder wil.

Kathleen, juni 2019

10-06-2019 om 08:49 geschreven door Kathleen

E erlijk

M oedige

O pgave

T ot

I ntens

E rvaren

Kathleen, november 2018

10-06-2019 om 08:40 geschreven door Kathleen