Kerstwens 2017Nu het opnieuw Kerstmis wordt,
is er die verloren vlam die hoog oplaait.
Zij opent dat oeroude verhaal
van geloof, hoop, liefde en vertrouwen.
De glans in haar ogen
brengt mij het antwoord:
als woorden omgezet worden in daden
leeft het echte kerstverhaal.
Fijne Kerstdagen
en een gelukkig Nieuwjaar!
Kathleen, december 2017
La taille du chevalLa taille du cheval
C’était au milieu de la nuit
que mon mari devenait malade.
Une consultation chez Jo, vétérinaire-patron
résultait en un médicament,
comme on dit en flammand:
“une taille du cheval”.
Il restait un jour dans son lit.
Tout le personnel se faisait des soucis.
Et c’est ainsi
que dans un seul jour
mon mari
était guéri!
Kathleen, 24-28 juli 2017
NormandiëNormandië
De zee schittert in al haar glorie.
Het strand verlaten,
schelpen en zand.
Hoge rotskliffen,
kraters en betonnen bunkers:
stille getuigen van Wereldoorlog Twee.
Ooit stierven hier duizenden en duizenden soldaten
in het ultieme gevecht voor peis en vree.
Bommen en granaten,
mijnen, mitrailletes en geweren
overal te land, te water en in de lucht.
Paniek, chaos, kogels,
kanonnen en vuur.
Veilig onder de grond? Op de vlucht?
Gewond, gesneuveld, radicaal dood.
Angst en terreur, de aarde kleurt rood.
Tanks, vliegtuigen, oorlogsmateriaal
netjes gerangschikt in de opgesmukte museumzaal.
Jonge mannen, amper twintig jaar
kruisgewijs begraven, sober en sereen,
broederlijk naast elkaar.
De oorlog is voorbij, voorgoed.
Normandië,
moerassige weiden,
bontgevlekte koeien
nieuwsgierig kijkend door hun bril.
Bomen en hagen langs de weg,
grasgroen wiegend in de wind.
Normandië,
oneindigheid van rust
daar waar de hemel hartstochtelijk
de aarde kust.
Vakantie!
Kathleen, 24-28 juli 2017
KnolselderDe winter is nu definitief voorbij.
Maartse buien, aprilse grillen.
Eindelijk tijd om te planten.
’t Is begin mei.
Zware tractoren rukken uit
en ploegen de vruchtbare aarde om.
De plantmachine wordt volgeladen
met bakjes geurende knolselderij.
Het plantseizoen breekt aan.
’t Is ’t begin van mei.
Met zijn tweeën achterop
glijden de plantjes behoedzaam door ons vingers
in de carrousel van het machien.
Langzaam maar zeker worden rijen geboren.
Het miezert wat regen
en dan weer brandt de zon.
De wind waait het zand in ons aangezicht.
De wolken schuiven,
dagen gaan voorbij.
De vogels fluiten
en wij lachen en praten en zingen
uitbundig en blij.
De akkers vullen zich op.
We leven intens
en helemaal buiten.
Picknick te midden de natuur.
Aarde, water, lucht en vuur.
Ik brand weer van verlangen.
We blijven planten
uur na uur.
De kikkers kwaken onheilspellend
het naderend onweer tegemoet.
Het dondert en het bliksemt.
Het water giet zich vol enthousiasme
gutsend uit.
Het werk is af.
Het is half mei.
De zon doet groeien.
En wij …
voldaan en blij.
Kathleen, mei 2017
De barbiepopDe barbiepop
Op het grijs grauwe speeltapijt op de ietwat akelige zolder
lig ik poedelnaakt en beschaamd te staren naar het ruwhouten gewelf.
Rondom mij een twintigtal gekloonde versies van mijn eigenste zelf.
Bloot, halfnaakt of slordig aangekleed,
zoals het speelse kind ons achteloos achterliet.
Eentje mankeert een arm,
een ander is zonder been.
Een derde heeft het aangezicht gedraaid, pal op de rug.
Een vierde zelfs het hoofd en de romp bruusk uiteen.
Het haar deskundig geknipt, bros, tot op het schedelbot
of in duizelingwekkend lange dreadlocks, warrig wild en onverzorgd.
En ergens gezellig tussenin ligt stoere sterke Ken
genoegzaam te genieten van zijn grote huiselijke harem.
Het guitige kind komt vaak met ons spelen,
samen met een hecht vriendinnetje, volgens vaste rituelen.
We krijgen lekker eten, drinken geurige koffie, gaan uitgebreid in bad.
Ons leuke poppenhuis, onze modern uitgeruste camper, onze vurige paarden:
aangename afwisseling en amusante animatie zat.
Heel even neemt het blozend blije kind ons mee
naar buiten in de warme zalige zomerzon.
Maar als moeder luidkeels roept voor etenstijd
belanden we halsoverkop in de veel te krappe speelgoedton.
Maar kleine meisjes worden veel te snel gigantisch groot.
Naar ons wordt slechts uiterst sporadisch nog eens vluchtig omgekeken.
Meestal liggen we eenzaam en verlaten als voor dood.
Tot moeder grondig opruimt en we gul en gratis worden weggegeven.
In de knusse kringloopwinkel glimlachen we verdrietig verlegen,
deftig gekleed en de haren keurig in de plooi,
’t gezicht naar voor én compleet met armen en benen.
Bovenop ’t doorzichtig plastieken zakske, onze nieuwe veilige cocon,
de spreuk: “Uw oud gerief verdient ’n nieuw lief”.
Straks komt de Sint weer bij vele verwachtingsvolle kleine kinderen
en leest de heilige man met grote gespannen aandacht
hun zorgvuldig opgemaakte wil- en wensbrief.
Kom ik totaal ongevraagd terecht in een nieuwe harem,
bij een andere aimabele en aantrekkelijke Ken.
En zorgt het kersverse kleine prinsesje, een echte barbiepoppenfan,
dat ik terug tevreden en heilzaam gelukkig ben.
Kathleen, november 2016
Terug thuis bij mezelfTerug thuis bij mezelf
Het voelt goed…
Méér nog: het voelt supergoed!
De woelige storm voorbij
De harde strijd gestreden
De weldoende stilte terug in mij
Genoeg afgezien, genoeg geleden.
De zon priemt door het keukenraam
De poes ronkt gelukzalig
Geurig kopje koffie
Rust en innerlijke vrede
Eén met mezelf
Terug
Op moeder aarde.
Ik geniet.
De naweeën van de emotionele crash
Nog duidelijk voelbaar in mijn lijf.
Toch voelt het goed
Hier, aan de keukentafel in de zon.
Een vlieg zoemt krinkelend door de lucht.
Ik moet niet meer op de vlucht,
Blijf lekker lang in mijn nachtjapon.
Laat ze maar razen: druk, druk, druk.
Gooi het van me af; dat lastige juk.
Stap over van doen naar zijn
Laat het voor wat het is: ’t verdriet en de pijn.
Ik kijk weer vooruit
Zie de einder, de horizon.
Geen obstakels meer, geen hinder.
Volg speels en onbezorgd
De weg van de dappere dartele vlinder.
Van bloem tot bloem
Van boom tot boom
Van bos tot bos.
Kleurrijk, Glanzend, Schitterend
Richting Warmte
Richting Zon.
Terug thuis
Dicht bij mezelf.
Zalig!
Kathleen, november 2016
VerwoordenVerwoorden
Hoe verwoord je
De warmte en het licht van de zon
Het geluk dat opborrelt vanuit je innerlijke bron
Het heimwee naar je speelse kindertijd
Toen alles nog eenvoudig was en zonder spijt?
Hoe verwoord je
Dat je eenzaam bent midden een warm gezin
Dat je twijfelt over de eerlijkheid van het begin
Dat het leven zo moeilijk voor je liep
En je ziek werd van emotie en viel … onnoemelijk diep?
Hoe verwoord je
Dat je het niet meer aankan ondanks perfecte omstandigheden
Dat je worstelt met je eigen innerlijk geweten
Dat je niet meer weet hoe het nu verder moet
Ondanks je diepgeworteld optimisme en je eindeloze moed?
Hoe verwoord je
Dat het je spijt dat je je geliefden pijn en verdriet aandoet
Dat je dit eigenlijk niet wilt en het toch maar doet
Dat je liefde in je hart verder reikt dan je gezin
Dat je mensen om je heen wilt en vreemden bemint?
Hoe verwoord je
Dat je aangetrokken bent tot een zielsverwant
Dat dit gevoel je diep verteert en innerlijk verbrandt
Dat je de passie in jezelf plots herkent
En je verlangens zo hevig en sterk worden dat je ze verwent?
Hoe verwoord je
De strijd tussen verstand en gevoel
De oorlog in je hoofd en het inwendig gewoel
De spanning in je lijf, de hormonen op hol
Dat je ’t niet meer aankan; dat hou je niet meer vol!
Hoe verwoord je
Dat je wilt leven vanuit jezelf, elk facet aan bod
Het complete plaatje: elk gevoel, elk verdriet en elk genot?
Hoe verwoord je
Onmacht
Teleurstelling
En verdriet?
Hoe verwoord je
Verwondering
Vreugde
En blijdschap?
Hoe verwoord je
Immens
Intens
En intiem?
Hoe verwoord je
Enthousiasme
Passie
En over je grenzen heen walsen?
Hoe verwoord je
Wie je werkelijk “echt” bent?
Zoek geen antwoorden op het waarom
Van mijn Doen en Laten.
Laat me gewoon mijn eigen zelve zijn … Accepteer me
En dan zal ik je niet hoeven te verlaten.
Dan zeg ik héél gemeend
Dat ik van je hou.
Jij, mijn man
Ik, je vrouw.
Kathleen, oktober 2016
OnderstebovenOndersteboven
Zon en fonkelend licht
Op je stralend knapgelijnd gezicht.
Jij, kunstige sculptuur
Jong Krachtig Mannelijk Fysiek.
Levendige Speelse Mimiek
Helderblauw Glinsterend Azuur.
Je beroert me
Tot in ’t diepste van mijn ziel.
Je diepdonkere blik doorboort me.
Je ziet elke vezel, elk miniem detail.
Subliem en Subtiel
Verlies ik mezelf in jouw adem.
Waterval van Sensatie.
De lucht trilt,
Voel de vibratie.
Nevelslierten kolken witschuimend om me heen
Mengelmoes van emoties
Vonken en Vuur
Pure fascinatie.
Cupido stuurt een stortvloed aan pijlen
Recht naar mijn ontvankelijke hart.
Ik ben intens verliefd
Ik ben verschrikkelijk verward.
Helemaal ONDERSTEBOVEN
Van jou.
Jouw zachte warme handen
Frivool eerste lichamelijk contact.
ik bruis
ik barst
ik breek
ik zoek
ik zing
ik zweef
ik dans
ik lach
ik spring
ik voel
ik beleef
ik bemin
Plots wakker geworden vulkaan
Spuwt met moordende macht
Ongecontroleerd met ongeëvenaarde kracht
Aanhoudend wild onbestemd verlangen.
Laaiend vuurwerk
Brandend heet.
Het rommelt en stommelt
Tornado, Cycloon en Orkaan
Adrenaline raast door mijn lijf
Spanning stijgt ten top
ik vlieg
ik verlang
ik val
Hou het niet meer vol, ben op!
Van de kaart,
Weg
Is mijn rustig bestaan.
Ik hunker naar ontlading
Mond op mond
Jouw lippen op de mijne
Hartstochtelijke bliksemschicht
Aarden in de grond.
ONDERSTEBOVEN
Van jou
Word ik héél kwetsbaar en fragiel
Ben jij heer en meester van mijn getormenteerde ziel.
ONDERSTEBOVEN
Van jou
Ben ik
Immens verliefde vrouw.
Kathleen, september 2016
Verbonden
Toen ik je voor de eerste keer ontmoette
Je onbevangen en uitnodigend begroette
En jij me vrijwillig toegang tot jouw leven bood…
Toen ik je beter leerde kennen als uniek persoon
Deelde in jouw verlangen, in jouw ultieme droom
En steeds dichter naar jouw kern toe bewoog…
Besefte ik meer en meer
Hoe jij, aarzelend zoekende mens
Vastliep in jouw wereld, in jezelf.
De confrontatie, rauw en schokkend
Transparantie, glashelder en uiterst pakkend.
Ik keek zo naar binnen
In je naakte getormenteerde ziel
Jouw emoties, jouw gevoel van eigenwaarde
Beangstigend breekbaar en fragiel.
Te dicht in jouw vaarwater
Verstrengeld in jouw bestaan
Dreigend onweer
Aan de steeds zwarter wordende lucht.
Je vecht,
Je bevriest,
Je vlucht.
Zelfbescherming, jouw eigenste ultieme recht
Je trok jezelf terug in jouw bekende veilige cocon, jouw warme nest.
Sloot de 360 graden draaideur genadeloos rond jouw eenzame “ik”
Onbereikbaar
Ontoegankelijk
Ongenaakbaar
De alles afsluitende deur bleef onherroepelijk potdicht.
Daar sta ik dan,
Vol goede bedoelingen
Bereidwillig en machteloos.
Ik begrijp je teleurstelling, je vertwijfeling
Jouw “kwetsbaar” en jouw “radeloos”.
Het breekt mijn hart je zo afstandelijk te ervaren.
Mijn reikende hand wacht geduldig op een teken.
Laten we samen
Behoedzaam steen na steen
Die harde muur rondom jou afbreken.
En het “verbonden-zijn” als een geschenk,
Als een gave aan elkaar bewaren.
Kathleen, augustus 2015
HuilenHuilen
Ik zou wel kunnen huilen…
Ja, ik zou écht wel kunnen huilen
Om jouw angsten en jouw zorgen
Jouw diepe pijn en jouw immens verdriet.
Zilte tranen rollend
Over mijn warmrode wangen.
Ik zou wel kunnen huilen
Maar neen, …
Ik doe het liever niet.
Woelige gedachten,
Verwarrende emoties
Stapelen zich gaandeweg op.
Mijn zintuigen draaien op volle toeren:
Observeren, horen, voelen, smaken en ruiken.
Mijn hoofd absorbeert en interpreteert.
Mijn hart vangt de signalen op
En leeft gevoelig met je mee.
Mijn betrokkenheid vreet ongemerkt
Aan mijn stralende levenslust
Aan mijn optimistische oer-energie.
Tot op de dag
Dat ik plots en héél heftig voel
Dat ik langzaam maar zeker
Vastloop in de poel van dit innerlijk gewoel.
Ik word moe en voel me uitgeput.
Alarm: het is de hoogste tijd
Om heel lief voor mezelf te zorgen
En kordaat afstand te nemen
Van die innerlijke strijd
Van alles wat van jou is
En niet behoort bij mij.
Tijd om opnieuw te genieten
Van een zorgeloze zomermorgen
Van de zwoele wind in mijn haren
De verkwikkende rust
En de aangename stilte in het bos.
Tijd om heel dicht bij mezelf te gaan staan
Te herbronnen en te aarden naar mijn kern.
Tijd om jouw angsten, jouw zorgen en jouw pijn
Stilletjes aan mij voorbij te laten gaan.
Ik zou wel kunnen huilen
Ja, huilen van verdriet
Maar hoe hard ik jou ook aanvoel
Neen, ik doe het heel bewust liever niet.
Kathleen, juli 2015