Archief

Flinterdun is ze

De grens tussen leven en dood

Vanaf de prille moederschoot

Tot in het diepe avondrood.

Jij, een man van weinig woorden

Daden des te meer:

Ploegen en zaaien, oogsten en maaien

Op ’t ritme van de seizoenen, jaar na jaar

Vruchtbare magie, keer op keer.

Je liefde voor de landbouw en de natuur

Jouw levenslust, jouw passie, jouw vuur

Ambiance, een lach, een grap

Tranen van vreugde!

Helaas, … ook deze van verdriet

Het verlies van babybroertje Rik…

Het ongeval van Marijke, onze dierbare zus…

Samen met je liefste “Jeannientje”, een knuffel, een kus

Stil en moedig toverde je opnieuw de zon

Door de zwarte wolken heen.

Op het einde werd je zwak en ziek

Hield je hoopvol vast aan de akkoorden van je lievelingsmuziek.

Jouw spoor is getrokken

Recht door zee, zoals je was.

De navelstreng is los van moeder aarde

Innige verbondenheid in onze harten

We koesteren ze, van onschatbare waarde.

Tot ziens pa, tot ziens opa, we zien je graag

En zorgen goed voor onze ma, onze oma.

Kathleen, 10 december 2014

De trein van Roeselare naar Kortrijk

Aangekomen in ’t station,

Zonder aarzelen, direct richting perron.

Het is uitzonderlijk rustig en aangenaam kalm.

Geen schoolgaande jeugd… ’t Is paasvakantie! Geen gegalm!

De witgelakte bank, helemaal op het eind

Mijn trouwe bondgenoot, voor heel korte tijd.

De zon, oranjegeel, een vonkje vurig rood

De passie van ontluikend temperament

Boven de grillige donkere daken,

Afgetekend aan ’t mistig blauwe firmament.

Ik adem langzaam diep de frisse morgen in

Sluit behoedzaam mijn ogen, keer naar binnen en bezin…

Achter mijn rug slaan de zware klokken, traag en luid

Bim bam… Bim bam… Bim bam

Ergens in de onbestemde verte kirt een dolenthousiaste duif

Roe koe koe… Roe koe koe.

Flashback …

Flitsen uit mijn zorgeloze kindertijd.

Een fel stralende, witgele voorjaarszon,

Aan een helderblauwe open hemel

Een leeuwerik zingt zuiver zijn lied, hoog boven ons

Vader, moeder, mezelf en mijn drie zussen

Volgens hiërarchie, één lange rij

Aandachtig speurend naar de vruchtbare aarde, zij aan zij.

Zwijgend, elk in zijn eigen gedachten verzonken

Netjes achter elkaar : geduldig bieten zetten, rij na rij.

Bim bam … Bim bam… Bim bam

De klokken luiden uitnodigend in de verte, het is klokslag drie uur:

Tijd om een dorstige slok te drinken, heel eventjes vrij.

Tintelende vibraties in de lauwe lentelucht

Een zwerm gehaaste vogels molenwiekend op de vlucht.

Bim bam … Bim bam… Bim bam

Roe koe koe… Roe koe koe

Terug naar het hier

Terug naar het nu

Mijn ogen open

De trein, …

Ja, hij komt!

Kathleen, 11 april 2014

Zittend op het bruine afgebladderde bankje

Onder de weldoende schaduwbomen

Aan de rand van de vijver

In het bos.

Laat ik behoedzaam en langzaam

Mijn diepste emoties los.

De zon priemt met haar glanzende stralen

Doorheen ’t dichte bladerdak.

Stilte omarmt me … zalig !

Rimpels kringelen op ’t gladde watervlak.

Een libelle zwermt onrustig

Over de spiegel heen.

De wind waait in crescendo

Zijn ritselend ruisende lied

Doorheen het wiegend waggelende oeverriet.

Wapperend en waaiend,

Strelend en aaiend,

Sensatie zoent op m’n ontvankelijke huid.

Witte wolken drijven onzichtbaar voorbij

Zonnegloed en warmte

Maken me binnenskamers intens blij.

Waterlelieblaadjes zonnen poedelnaakt, ongegeneerd

Een vogel kwettert in het struikgewas

Bijtje gonst rakelings langs me heen

Een kikker kwaakt me uit m’n dromen.

Ik sta op en ga terug

Vanwaar ik was gekomen.

Kathleen, augustus 2012 

Te uitbundig, te enthousiast

Te open en te spontaan

Te graag zien en te veel geven

Te nabij, te intens beleven.

Te eerlijk en te puur

Te rauw, te cru, te confronterend

Te direct, te recht door zee

Te veel vlam, te hevig brandend vuur.

Te bewogen, te ontroerd

Te bereidwillig, te veel empathie

Te overweldigend, te explosief

Te passioneel, te intuïtief

Te leergierig, te nieuwsgierig

Te veel fantasie.

Te veel focus op de wereld buiten mij.

Te veel onbegrip, te veel afwijzing

Te veel frustratie, te weinig gewaardeerd

Te vaak verkeerd geïnterpreteerd.

Te veel regels, te veel eisen

Te veel prikkels, te veel druk.

Ik word onzeker,

Ik word bang

Ik trek me terug

En richt me naar binnen.

Te veel tranen,

Te veel twijfel, te veel kritiek

Knagend innerlijk verdriet

Te hard om alleen te dragen.

Te veel Kathleen, te emotioneel

Te uniek, te authentiek, te extreem.

Ik kan niet aarden

Roller-coast, rat-race,

Alles opslorpend bestaan.

Mijn batterij loopt leeg

Weg stroomt alle energie

Suggestie van buitenaf :

Misschien één of andere therapie?

Kraak nu mijn laatste restantje

Zelfvertrouwen niet

Want ik ben ik

Te anders, misschien zelfs te hoog-sensitief.

Te moe en te uitgeblust

Snak ik naar stilte en naar rust

Naar innerlijke vrede,

Goddelijke harmonie.

Mag ik te vreden zijn met mezelf

Of vind jij – mens buiten mij –

Ook nu weer van niet?

Kathleen, juni 2013

Maandenlang geduldig wachten

Uitzien naar jouw geboortedag

Jouw lichaampje verlossend naar buiten

Op mama’s blote buik

Geurig zoete warmte

Zachte broze huid

Een traan van ontroering, glinsterend

Met voldoening parelend

Ingetogen zalige glimlach.

Vertederend mooi en kerngezond

Jouw kleine vingertjes en teentjes

Je bleekroze gezichtje

Je guitige kijkertjes

Je nog platte neusje

Je zoekende mond.

Eerstgeboren zoon

Voor ’t eerst werd zij “mama”

Voortaan heet hij “papa”.

Kunnen niet meer zonder

Zielsveel houden van

Langs weerszijden van je wiegje

Gebogen hoofden

Glimlachend genieten

Hun kleine wonder.

Welkom, uniek mensenkind

Lang verwacht

Intens en innig bemind.

Kathleen, februari 2013

 Klein, lief wonderkind

  Door je ouders ooit innig diep bemind.

 Plots … meedogenloos moederziel alleen

  Papa en mama in de dood…

  Waar moet jouw ontluikend leven heen?

  Aan liefde, aandacht en geborgenheid zoveel nood !

 Vragende, wijd-open, angstige ogen

  Kijken me vertwijfeld vol verwachting aan.

  Neen, die diepe pijn kan ik niet loochenen :

  Ik wil je knuffelen en koesteren

  Dicht tegen me aan.

 Reik me je broze kleine kinderhand

  En laten we samen verder gaan.

 Voor alle weeskinderen wereldwijd,

  Afhankelijk van de goede wil van vreemde grote mensen :

  Open je hart, en wees bereid

  Hen een sprankeltje hoop voor

  Hun toekomst te schenken.

 Kathleen, november 2011

Alone in the world

Small, sweet, wonderful child

Ever dearly...Deeply loved by your parents.

Suddenly ... ruthless completely alone

Lost mommy and daddy into death ...

Where should your life go to?

Love, attention and security

so much needed!

Questioning, wide-open, fearful eyes

Watching me despair with full expectancy.

No, I cannot deny that deep pain:

I want to cuddle and nurture you

Close...Close to me.

Reach me your fragile small children's hand

And let's go together.

For all orphans worldwide,

Depending on the good will of adult people :

Open your heart, and be prepared

To give them a glimmer of hope  

For their future yet to come...

Kathleen, november 2011

Daar hangt ze

Tegen de muur

Rond, zoals ze is

TIK TAK  -  TIK TAK

Elke seconde gaat gezapig voorbij

Ik neem ze in me op

Luister met gemak

Naar haar onophoudelijke ge-tik-tak.

Stilte rondom mij :

Dit uurwerk maakt me blij !

Er is alleen maar tijd

En rust

En intimiteit.

Alleen met mezelf

Alleen met de eindigheid,

In stille ingetogenheid.

TIK TAK  - TIK TAK

De secondewijzer wipt gezwind

Van streepje naar streepje

En maakt zijn rondjes af

Minuut na minuut

Uur na uur

Dag na dag.

Ik luister naar de stilte van ’t moment

En voel me innerlijk gedragen

Door het ritme van haar contentement.

Kathleen, september 2011

Eis niet, Zaag niet, Vraag niet

Laat me met rust

Laat me alleen

Mezelf is al méér dan genoeg.

Push me niet, Dwing me niet, Duw me niet

Loop maar voorop.

Overtuig me niet, Praat niet op me in

Ik ben gewoon doodop.

Met mezelf leven

Is méér dan een zware full-time job.

Het geeft niet :

Ik hink wel achterop.

Laat me zijn wie ik ben.

Laat me leven op mijn tempo en op mijn manier.

Laat me slenteren, ik laat je gaan;

Laat me stappen, ik laat je lopen;

Laat me rennen, ik laat je sprinten;

Laat me knus in bed, ik laat je wel opstaan;

Laat me rustig mijn ontbijt en de krant,

         Ik laat je druk-druk-druk in je haast;

Laat me mijn koffie op ’t gemak

         Ik laat je eten en drinken ergens vlug tussendoor.

Laat me zien en observeren,

Laat me horen en geluiden waarnemen,

Laat me proeven, laat me smaken

Laat me ruiken, geuren en aroma’s

Laat me voelen, in ’t diepst van mijn aderen.

Laat me zijn wie ik ben :

Mezelf is trager

Mezelf vraagt tijd en aandacht en liefdevolle zorg.

Laat me leven, laat me ademen

Laat me beleven, laat me alles omkaderen.

Ik wring me niet langer

In allerlei bochten

Om aan ieders wensen te voldoen.

Laat me eindelijk zeggen

Als ik iets niet aankan.

Aanvaard de momenten

Dat ik me klein en zwak voel.

Zeg niet langer : “Trek je plan”,

Maar reik me liever je hand.

Vraag niet langer : “Bijt op je tanden”,

Maar begrijp liever mijn kwetsbaarheid.

Verwacht niet langer

Dat ik me gedraag als elk ander.

Maar weet liever

Dat ik uniek en anders ben.

Dankjewel,

Kathleen, september 2011

Jij,

Je raakt me …

In mijn diepste eigen-zijn.

Ik drink langzaam

Uit je hemelsblauwe ogen,

Weldadig zoete witte wijn.

Jij,

Je laaft me …

Door jouw diepste

innerlijke mens-zijn.

Kathleen, augustus 2012

http://www.youtube.com/watch?v=Rkkw8RhH9ck