DE POSTKOETS

Deze maand is het achttien jaren geleden, dat de tekenaar-schilder Anton Pieck overleed op 92-jarige leeftijd. Als fervent liefhebber van zijn tekenkunst breng ik op dit blok een hommage aan een bijzonder man.

Anton Pieck werd op 19 april 1895 geboren in Den Helder. Toen hij zes jaar was kreeg hij met zijn tweelingbroer Henri les in tekenen bij J.B. Mulders in Den Helder. De tekenlessen wierpen snel vruchten af`. Anton Pieck won in 1906 - hij was toen tien jaar - een prijs op een tentoonstelling van huisvlijt. Als beloning voor zijn stilleven ontving hij vijf tubes waterverf en een fixeerspuitje.

In 1906 verhuisde het gezin Pieck naar Den Haag en daar werd het tekenonderwijs voortgezet. Toen Anton veertien jaar was behaalde hij zijn eerste acte en op zijn zeventiende zijn tweede en werd leraar tekenen op het instituut Bik en Vaandrager , waar hij zelf in de leer was geweest.
(wordt vervolgd)

Op bijgaande afbeelding: Gezicht op Dordrecht.

In vervolg op hetgeen ik gisteren op mijn blog publiceerde, neem ik er vandaag een foto in op van een straatje in Pompeï. Het is een wonderlijke ervaring door zo'n eeuwenoud straatje te lopen, dat honderden jaren verborgen bleef voor onze ogen. Let ook even op de verhoogde stoepen, die voorkwamen dat je natte voeten kreeg als de aflopende straat vol water liep tijdens een hevige regenbui. Om het mogelijk te maken de straat over te steken naar de stoep aan de overkant werden hier en daar verhogingen in het wegdek gemaakt, waardoor je met droge voeten aan de andere kant kwam.

Vandaag vindt op het Waddeneiland Schiermonnikoog de Waddenconferentie plaats, waarop beslist zal moeten worden of Nederland, Duitsland en Denemarken het eens worden, dat het Waddengebied  een werelderfgoed van de Unesco wordt. De Nederlandse regering is hiervan een voorstander, al wordt dat niet gedragen door de eilanders zelf. Of Duitsland en Denemarken eenzelfde gedachte zijn toegedaan is twijfelachtig.  Laten we hopen, dat het gezonde verstand zal zegevieren, opdat het Waddengebied als uniek natuurgebied zal voortbestaan.
Deze bewoner van het Wad wil het wel uitschreeuwen!

Vandaag een stadsgezicht op de stad, waar ik woon, Groningen. Dit stadsgezicht is de Oosterhaven, waar vroeger o.a. veel graan werd gelost uit schepen. Op de kade stond een aantal kranen, waarmee het graan uit de schepen werd gezogen en in de pakhuizen werd opgeslagen. Die functie hebben de pakhuizen nu niet meer. Ook voeren de coasters door tot in de stad en losten hier hun lading hout, dat uit de Skandinavische landen kwam.Teneinde dit toch als een beschermd stadsgezicht te bewaren, zijn de pakhuizen verbouwd tot wooneenheden en voor de loskade liggen nu de pleziervaartuigen aan aangelegde steigers.
Links op de achtergrond de trots van Groningen, de Martinitoren. Deze toren is de op een na hoogste van Nederland en is 96 meter hoog. Daarover misschien later nog meer.

De wintertijd is ingegaan , maar als ik naar buiten kijk, lijkt het wel zomer. Een strak blauwe hemel nodigt uit om er vandaag maar eens op uit te trekken en kijken of er iets te fotograferen valt. Trek er op uit, mensen, het kan nu nog !
Een fijne zonnige zondag toegewenst !

Vandaag een foto van een flat in de Bijlmer in Amsterdam Zuidoost, waar onze oudste zoon een tijdje heeft gebivakkeerd met zijn vriendin. Hoewel het niet de leukste plek is om te wonen, viel mij het lijnenspel van de galerijen op en als hobbyist probeer je dit dan vast te leggen. Op 4 oktober 1992 kwam de Bijlmer in het nieuws doordat een vliegtuig van een Israëlische maatschappij zich in éen van de flats in de Bijlmer boorde en een groot gat sloeg in een van die flats. Een feit, dat door de nabestaanden elk jaar nog steeds wordt herdacht.

Bijgaande foto van dit beeld is karakteristiek voor de stad Groningen. Het is het 'Peerd van Ome Loeks', dat in het volgende liedje als volgt wordt verwoord:




't Peerd van Ome Loeks is dood
Loeks is dood, Loeks is dood,
't Peerd van Ome Loeks is dood
hartstikke dood.
Haar 'm maor vret'n gev'n
(had hem maar vreten gegeven)
was hij wel in lev'n blev'n
(was hij wel in leven gebleven)
Peerd van Ome Loeks is dood
hartstikke dood !

Volgens de legende is Loeks Broekmans, een voerliedenknecht aan het Boterdiep, hartstochtelijk verknocht aan zijn kolossale paard Graaf. Op een dag werd Graaf plotseling ziek. Loeks voerde hem zelfs zijn eigen brood, maar het mocht niet baten. Graaf stierf.

Het blijft ook morgen nog herfstachtig, al gaat de temperatuur omhoog en voor de tijd van het jaar zelfs hoog, dus we mogen nog niet te hard mopperen. De vooruitzichten zijn echter voor de donderdag goed en beloven ons zelfs zonneschijn !
Nog een paar dagen en de wintertijd gaat in en daarmee de lange avonden om achter de PC te kruipen om allerlei zaken aan de orde te stellen.
Bijgaande foto maakte ik een paar jaar geleden in het bos ten zuiden van Groningen, in de Appelbergen, een leuk wandelbos om te genieten van de natuur.


Een gedichtje van De Genestet met leuke woordspelingen:

De drukker drukt in droeve druk
het drukken baart hem weinig druk.
Viel 't drukken maar wat drukker,
't waar geen bedrukte drukker.

De herfst heeft nu zijn intrede gedaan, en wel met een hevige donderslag zondagmorgen. Gisteren regende het in Groningen de hele dag en op dit moment waait er een sterke wind. Geen weer om er eens lekker op uit te trekken dus en ook niet de ideale omstandigheid om te fotograferen. Daarom maar even in het archief gedoken en bijgaande foto gevonden van de opruimers in de natuur !
Sommigen weten nog niet, dat je de foto kunt vergroten door er op te klikken, er verschijnt een handje ,klik en de vergroting verschijnt.

Een fijne dag toegewenst !

Ik weet niet wat er aan de hand was, want gisteren kon ik niet op mijn blog komen en kreeg de mededeling dat de website niet gevonden kon worden. Ik heb daarom maar systeemherstel gebruikt en zie daar mijn blog bestaat gelukkig nog. Nu kan ik toch nog een gedicht van Rhijnvis Feith (1753-1824), die ik op mijn blog wilde zetten ter overdenking, plaatsen. Lees, hoe alles in het leven eigenlijk maar betrekkelijk is.

Kortheid des levens.

Het menschelijk geslacht valt als blaad'ren af:
wij worden en vergaan, - de wieg grenst aan het graf -,
daartusschen speelt een droom een treurspel met het harte;
de smart wijkt voor de vreugd, de vreugd weer voor de smarte;
de koning klimt ten troon, de slaaf buigt voor hem neer;
de dood blaast op het spel, - en beiden zijn niet meer.

De Amerikaanse schrijver Ernest Hemingway werd geboren in 1899 in Oak Park Illinois, een voorstad van Chicago. Zijn liefhebberijen waren vissen en jagen. In de Eerste Wereldoorlog nam hij dienst bij het Rode Kruis en werd naar Italië gezonden om de gewonde soldaten te verzorgen. Eens werd hij beschoten en met vele scherven in zijn been wist hij toch een gewonde soldaat naar de dichtstbijzijnde Rode Kruis post te brengen. Voor zijn verdiensten ontving hij  de " Italian Silver Medal for Valor".
Hij is vier keer getrouwd geweest en woonde op verschillende plekken in de wereld, zoals in Parijs, op Cuba en ook op Key West, het laatste eiland van de Keys bij Florida.  Over de laatste plek schreef hij eens: "It's the best place I've ever been anytime anywhere".
Zijn huis op Key West , dat wij in 1992 bezochten, is thans een museum over zijn leven en werken. Hemingway overleed in 1961.

Dit jaar staat in het teken van het 25-jarig koningsschap van Koningin Beatrix en in dat licht bezien is deze foto wel actueel, al bedoel ik daarmee natuurlijk niet te zeggen, dat onze Koningin graag een glaasje lust.
De foto is genomen in de wijnkelders van Domecq in Jerez de la Frontera in Zuid-Spanje. In een van de ruimtes tref je daar vaten met o.a. sherry aan, die zijn gesigneerd door belangrijke staatslieden etc. , waaronder dus ook één door onze Koningin.

Een kort berichtje uit het hoge noorden van Nederland, Groningen. Op bijgaande foto een schepping van de Italiaanse architect Mendini, die dit moderne museum in onze stad bouwde en wereldwijd bekendheid heeft verworven, mede dank zij de steun van de Gasunie, die in het kader van haar 25-jarig bestaan 25 miljoen guldens aan de Gemeente Groningen schonk voor de bouw.
De hoge toren verbeeldt in de ogen van Mendini de schatkamer van het museum, vandaar de goudkleurige toren.
Wil je meer weten, kijk dan bijv. op
http://members.lycos.nl/gebouweningroningen/museum/museum.html
of zoek in Google onder Groninger Museum.