overgave

Middeleeuwse kerken maken veel indruk op ons. Ze zijn groot, hoog, schemerig en hebben iets mystieks. Ze ademen eerbied, nodigen uit tot rustig verpozen, stil gebed en bezinning. We houden ze behoedzaam in ere, ze zijn voor ons immers van grote historische betekenis.
Zo is het ook met ons lichaam. Ons lichaam, ook als het door ziekte of handicaps geschonden is, is de tempel van onze ziel. Daarom is het de moeite waard zorgzaam te zijn voor ons lichaam, het liefdevol en met respect te behandelen en er vooral geen dingen mee te doen die het onteren.

Iedereen kent wel het verhaal van het lelijke jonge eendje. Zo is er onder de bloemen in de vrije natuur de paardebloem, miskend en veracht door velen. Maar oh... wat is een groen weiland mooi als op een vroege lenteochtend alle paardebloemen in bloei staan en de weide helemaal goudgeel kleuren! Zo kunnen we ons ook vergissen in mensen…. Soms blijkt iemand die we nauwelijks opmerkten, voor wie het niet de moeite waard leek ons in te spannen, ineens een verrassend boeiende persoonlijkheid te zijn, een mens met verborgen talenten die de wereld kleur geven. Wie door het vernislaagje heen durft te kijken, ziet pas echt hoe mooi de ander kan zijn....

Als men er rotsvast in durft geloven dat de ander zich liefdevol over haar/hem zal ontfermen als men in de problemen komt, kan men zich in vertrouwen aan de ander overgeven. Meestal zal dat iemand zijn die hem/haar het meest nabij is - de echtgenote, het maatje, de kinderen en/of heel misschien hier of daar een fijne vriend of vriendin.... Wie zo iemand in het leven heeft, kan zichzelf een rijk mens noemen.

Pas als mensen in hun eigen beschermde wereld met leed geconfronteerd worden, herinnert ze dit aan de tijd waarin om alles nog gebeden werd. Tot God, tot Jezus Christus, tot alle Engelen en Heiligen in de Hemel…. Er werd het meest gebeden om angst te bezweren en het noodlot af te wenden. Het gebed om 'verhoring' was traditioneel en voorbehouden aan Christelijke bevolkingsgroepen. Nu bidt ieder van ons, vanuit een religieuze wereldbeschouwing of niet, op een eigen, persoonlijke manier.
Elk mens leert vroeg of laat het fenomeen kennen: leven tussen hoop en vrees. Dan is er onzekerheid over wat komen gaat, angst voor het onbekende, voor ziekte en dood…. Soms duurt dit een lange tijd en is er geen enkele garantie op voorspoedig herstel. Dan kan vertrouwen in iemand - wie die iemand is, is niet van belang - weldadig inwerken, hoop doen groeien. En ik weet dat hier bidden echt helpt. 

echte vriendschap nestelt zich
in alle porien van de huid
in de verste uithoeken
van de bloedsomloop
in het diepst van de ziel

Mensen creëren in hun leven een heel netwerk van relaties. Vaak worden die aangeduid als 'vrienden en kennissen', maar meestal zijn die contacten meer in de breedte dan in de diepte. Echte vriendschap gaat heel diep en is onvoorwaardelijk, men deelt in elkanders kwetsbaarheid, vreugde en verdriet en aanvaardt elkaar zonder voorbehoud. En... echte vriendschap is altijd wederzijds en niet tijdgebonden.

Het vraagt moed in het dagelijks leven die zaken te destilleren die van werkelijk belang zijn voor een gelukkig bestaan. Men kan zich vergapen aan illusies, dromen over onbereikbare dingen, maar niets is zinvoller dan de realiteit. Hard of zacht, mild of scherp, kleurrijk of grauw - alle gebeurtenissen in het leven, zelfs de allerkleinste, zijn van betekenis en doen de mens innerlijk groeien. Het is de grote kunst zich te verzoenen met de dagelijkse gang van zaken in het leven en daarvan de diepere betekenis te doorgronden. Dan kan men in het leven uitgroeien als een Iris die tot volle bloei komt.

Wat weten we van elkaar.... Wat speelt zich allemaal af achter onze dunne huid en het breekbare schilletje van onze schedel...? Zelfs man en vrouw die innig verenigd zijn, kunnen nooit in elkaars ziel kijken. We verlangen ernaar ons heel diep in te leven in de ander en toch leren we de ander nooit helemaal kennen. We zijn als een geslepen diamant die om en om gekeerd wordt en waarvan telkens een ander facet zichtbaar is, maar die we nooit zien in zijn totaliteit. We zijn als helder water waarvan de bodem altijd in de diepte verborgen blijft….

Ieder mens leeft met idealen. Dat begint al heel jong, men kiest een studie of ambacht voor de toekomst en maakt zich een voorstelling van hoe het leven er dan uit zal zien. Men maakt niet altijd de juiste keuze, soms komt men tot de ontdekking dat het roer helemaal óm moet, wil men een gelukkig leven kunnen leiden. Dan gaat men wederom naarstig op zoek naar nieuwe wegen. Soms moet men er ontzaglijk diep voor graven (in zichzelf) om de weg naar het echte geluk te vinden, naar de diepe tevredenheid met het herwonnen levensgeluk....

Als het gesneeuwd heeft lijken alle hobbels en bobbels van de aardbodem weggevaagd. Het witte, nog onbetreden, ongerepte sneeuwlandschap wekt herinneringen op aan vredige tijden. Ernaar kijken voelt als volmaakte stilte, stilte buiten, in die weidse witte wereld en binnenin je.... Alsof nooit eerder iemand de aarde heeft betreden... nooit eerder jouw ziel heeft gekwetst.... Volkomen rein, een nieuwe wereld die nog maar net geboren is en die je niet wilt bezoedelen met jouw voetstappen, om de ontroerende schoonheid ervan voor eeuwig te bewaren....