voor elke dag zomaar even een korte overpeinzing om lang over na te denken

Maandag 29 januari 2007

diep water

geen water
is diep genoeg
om jouw gevoelens
te peilen

Wat weten we van elkaar.... Wat speelt zich allemaal af achter onze dunne huid en het breekbare schilletje van onze schedel...? Zelfs man en vrouw die innig verenigd zijn, kunnen nooit in elkaars ziel kijken. We verlangen ernaar ons heel diep in te leven in de ander en toch leren we de ander nooit helemaal kennen. We zijn als een geslepen diamant die om en om gekeerd wordt en waarvan telkens een ander facet zichtbaar is, maar die we nooit zien in zijn totaliteit. We zijn als helder water waarvan de bodem altijd in de diepte verborgen blijft….

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

thea30 januari 2007 om 13:12

diep binnen

En toch is het wel fijn om heel diep in jezelf iets heel eigens te hebben. Iets dat niets of niemand je kan ontnemen. Groetjes Thea.

observant29 januari 2007 om 21:04

iets anders

..........We zijn als een ruwe diamant, die door om en omkering gepolijst wordt, waardoor telkens een ander facet zichtbaar wordt.
Groetjes van Lutgard

Reageer op dit bericht

Zondag 28 januari 2007

nieuwe wegen banen

nieuwe wegen banen
om het ultieme geluk
te vinden dat altijd
verborgen lijkt in
diepe gronden

Ieder mens leeft met idealen. Dat begint al heel jong, men kiest een studie of ambacht voor de toekomst en maakt zich een voorstelling van hoe het leven er dan uit zal zien. Men maakt niet altijd de juiste keuze, soms komt men tot de ontdekking dat het roer helemaal óm moet, wil men een gelukkig leven kunnen leiden. Dan gaat men wederom naarstig op zoek naar nieuwe wegen. Soms moet men er ontzaglijk diep voor graven (in zichzelf) om de weg naar het echte geluk te vinden, naar de diepe tevredenheid met het herwonnen levensgeluk....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 26 januari 2007

winter

winter
winterstil
is de wereld
vredig
stil buiten
stil binnen
stil
stil
alsof
de wereld
nog maar
net geschapen is . . .

Als het gesneeuwd heeft lijken alle hobbels en bobbels van de aardbodem weggevaagd. Het witte, nog onbetreden, ongerepte sneeuwlandschap wekt herinneringen op aan vredige tijden. Ernaar kijken voelt als volmaakte stilte, stilte buiten, in die weidse witte wereld en binnenin je.... Alsof nooit eerder iemand de aarde heeft betreden... nooit eerder jouw ziel heeft gekwetst.... Volkomen rein, een nieuwe wereld die nog maar net geboren is en die je niet wilt bezoedelen met jouw voetstappen, om de ontroerende schoonheid ervan voor eeuwig te bewaren....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 25 januari 2007

bruggen bouwen

bruggen bouwen
van vrede

samen onderweg

Bruggen fascineren me. Ze zijn de oversteek van de ene bestemming naar de andere, de rechte weg er naar toe; symbool van elkaar de hand reiken óver barrières heen. Mensen kunnen elkaar verdriet doen, pijn en daarna volharden in boosheid, wrok en verbittering. Zo voelen ze zichzelf steeds verder van elkaar wegdrijven, weg van die ene uitgestoken hand waarmee fouten vergeven kunnen worden, begrip voor het waarom van hun gedrag kan groeien, vrede kan herademen.... Bruggen laten ons zien dat voor wie wil het schier onmogelijke toch mogelijk is. Elkaar de hand reiken... óver poelen van verdriet en pijn, wrok en verbittering heen.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 24 januari 2007

overleven

koolmezenacrobatiek
zaad voor nieuw leven
doorgegeven

overleven
sterke natuur

Elk jaar zien we weer uit naar de lente. Na korte midwinterdagen en lange avonden, koude nachten en kille ochtenden verlangen we naar een beetje zonnewarmte, helder licht en frisse buitenlucht. Vogels, tot en met de kleinste toe, hebben een verenpak dat ze warm houdt en tegen dat de eerste tekenen van de komende lente zichtbaar worden om ons heen, verschijnen ze, de koolmeesjes voorop. Acrobatische toeren halen ze uit om zaadjes te eten uit de bolletjes die wij uit mededogen de hele winter lang in onze bomen hingen. Ze zijn de voorbode van nieuw leven dat op uitbarsten staat. Wat gestorven leek wordt weer tot leven gewekt. In ons staat iets op dat hoop heet en ons verlangend doet uitzien naar opdoemende verten in het hernieuwde licht.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 13:39 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 23 januari 2007

Thuisgekomen

wegen gebaand
leven structuur gegeven
thuisgekomen bij
de Vader

Niet iedereen is gelovig. Steeds meer mensen keren hun van huis uit meegekregen religie de rug toe en kiezen hun eigen wegen om tot zinvol leven te komen. Toch zoekt ieder mens. Toch wil uiteindelijk ieder mens ooit 'thuis' komen. Waar? Bij wie? Dat kan niemand voor de ander invullen. Het is wellicht een stil, door de meeste mensen levenslang onuitgesproken verlangen dat leeft in de diepste diepten van hun ziel. Ik noem het 'thuiskomen bij de Vader' omdat ik wel trouw gebleven ben aan mijn van mijn ouders ontvangen geloofswaarden. Maar het betekent voor mij hetzelfde als voor ieder zoekend mens: vrede vinden met mezelf, aanvaarden dat ik ben wie ik ben. Geen strijd meer om wie ik ben. Het duurt waarschijnlijk een heel leven lang....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 09:35 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 22 januari 2007

Breekbaar

breekbare geest
met blindheid geslagen
vervreemd van
zichzelf

angst
zoekt een uitweg

Men is geneigd van zichzelf te denken dat men gezond van geest is. De meeste mensen zijn het ook. Toch kan, door toevallige gebeurtenissen of anderszins, de geest zichzelf verliezen, diezelfde mens het spoor helemaal bijster zijn. Alsof ergens boven in het hoofd een werktuig al zijn hersencellen doormidden heeft gezaagd en ze daarna anders heeft gerangschikt. Dan voelt die mens zich als vervreemd van zichzelf. Ziet zichzelf aan in de spiegel en herkent zijn spiegelbeeld niet meer, geslagen met blindheid voor wie hij was... vóór.... Vóór die éne gebeurtenis. Vóór dat éne weten.... Vóór....
Angst zoekt een uitweg. Ja, hij weet - niemand kan hem helpen, zelf moet hij zijn hersendeeltjes weer rangschikken zoals het hoort. Maar... hoe?

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 21 januari 2007

Ginds

wonen op de rand
van de aarde
de horizon zien
het licht nabij
hoopvol uitzien naar
ginds

Soms komt de dood als een verlossing. Als iemand heel ziek is, erg veel moet lijden, kan hij intens verlangen naar het einde van zijn lijden. Of dit een echt doodsverlangen is, valt moeilijk te raden, maar lichamelijk lijden kan zo hevig zijn dat niets meer hoeven weten, niets meer voelen, nergens meer zijn, nooit meer hoeven denken, ervaren wordt als een bevrijding. Een heuse verlossing uit alles wat het leven van die mens zo zwaar, zo aardgebonden, zo sterk afhankelijk van zorgzame medemensen heeft gemaakt.... Met zijn laatste adem ziet hij de horizon dichtbij, licht naderen, reikt hij hoopvol naar die door ons, gezonde mensen, zo onbekende, onbeminde overkant.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 20 januari 2007

inspiratie geringd
overvleugeld

vorm gegeven
in bogen en holtes
raadselen in brons

Mijn man maakt bronzen beelden. Oerbeelden, sterk, krachtig, vanuit de diepte van zijn geest, vertaald naar hier en nu, in vormen die overal om ons heen zijn in de natuur: bogen, holtes, vleugels, bladen en horens die met elkaar verbonden zijn, zich in elkaar verstrengelen, samen uitwaaieren, zich oprichten, onderduiken en weer ergens anders opkomen. Zijn beelden vertellen. Telkens nieuwe, voor de ander verborgen verhalen, verhalen die zich voegen naar mijn verbeelding, mijn stemming, mijn kijk op het leven. Verhalen ook voor ieder ander die er naar kijkt en luistert.

Brons, koud, edel, stoer, sterk materiaal dat overleeft, ons allemaal onherroepelijk overleeft.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 19 januari 2007

vier wieken
op windkracht voortbewogen
roterende stenen
malen de granen
fijn

brood
voor elke dag

Een mens kan niet zonder voedsel. Voor de meeste mensen op dit westelijk halfrond lijkt het heel vanzelfsprekend dat er elke dag te eten is. Wie vraagt zich nog af hoe brood tot stand komt.... Wie denkt nog aan goudgele korenaren, wuivend in de zachte zomerwind onder een grijsblauwe wolkenhemel.... Wie realiseert zich nog dat men vroeger de geoogste graankorrels eerst fijn moest malen tussen twee molenstenen, in een bouwwerk dat onder lauwe winden kraakte als een zeilschip in volle zee, met een wiekenkruis dat ronddraaide op die sterke wind en zo de stenen regelmatig over elkaar heen deed schuren om het graan te pletten.... En toch... eten we allen elke dag ons brood, wit, bruin, vloer- of busbrood en staan niet meer stil bij dit wonderlijk weldadige: brood; brood voor elke, élke dag!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 18 januari 2007

gekleed

Met zorg
gekleed voor
de wereld
die naaktheid versluiert
met de mantel der liefde
toedekt

Naakt geboren wordt ieder mens gekleed. Maken kleren de man, de vrouw. Openen poorten naar carrières, relaties. Maar... verhullen ieders broze naaktheid, schermen kwetsbaarheid af. Want... niemand mag zomaar in de ziel van een ander kijken, diens kwetsbaarheid raden.... Gekleed, met de mantel der liefde, om het oh zo breekbare hunkeren naar koestering, dat diep in ons verscholen ligt, niet bespot te zien....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 17 januari 2007

naakt

naakt
ter wereld
gekomen
gekoesterd
bemind
klaar om te leven

Ieder mens komt naakt ter wereld. Geen onderscheid, voor niemand. Ieder mens is het leven begonnen in de schemer van het vruchtwater en schuift de wereld in via de donkere tunnel van het geboortekanaal. Tegen beter weten in wellicht, jazeker, ik besef ‘t… mag men toch hopen dat ieder nieuw mens in die schemerige levensvloeistof gekoesterd is, bemind, zo sterk bemind dat hij na zijn geboorte klaar is om te leven....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 20:40 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 16 januari 2007

klankschaal

klankschaal

nuance van
klanken en
tonen
vormgegeven

aangeraakt
klanken
en tonen
emoties
van
mensen
aangeraakt

met beitel en
hamer

aangeraakt

Soms wordt een mens geraakt door een kunstwerk. Roept het onverwacht gevoelens, ja heftige emoties in hem op. Onverklaarbaar, onberedeneerbaar - plotseling zijn ze er, de verborgen gevoelens, die wel ergens in zijn ziel verscholen lagen maar nooit toegelaten werden. Of waarvoor zich geen gelegenheid voordeed om ze te laten komen.... Maar nu, oog in oog met grote vreugde of stil verdriet, laat hij zich raken door wat hij ziet, een kunstwerk,. Waaraan hij misschien voorheen al talloze malen achteloos voorbij gelopen is, maar dat nu voor hem die stille pijn, die ontembare vreugde plots laat ópklinken, zomaar... volkomen onverwacht.... Aangeraakt... zomaar....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 15 januari 2007

venster op oudheid

venster op oudheid
monument van eerbetoon
aan leven dat
voorbij is

eerder was

heel veel
eerder was

Meestal zijn we ons er niet van bewust dat we bestaan dankzij een reeks van voorouders, terug in de tijd, tot in een diep, vol geheimen vervuld verleden. Toch is het bestaan van ieder van ons verweven met dat van onze ouders en voorouders, of we dat prettig vinden of niet. En... zoals religieuze leiders gebedshuizen laten bouwen ter ere die Ene en de vele goden en heiligen wier levens ze vereren, zo zouden wij uit eerbied voor degenen die ons het leven schonken - onze ouders en voorouders, hoe moeilijk wellicht voor velen ook - in ons hart een tempeltje kunnen bouwen voor hun, uit dankbaarheid, gewoon... omdat we leven, hier en nu....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 14 januari 2007

Stil leven

stilleven
stil leven
stil
het leven is
stil
levende stilte

'n Paar citroenen, 'n waterkan en een schaal... samen met een contékrijtje op een stuk papier gekrabbeld, vormen ze een stilleven, een stil leven, dode dingen waar ogenschijnlijk geen leven meer in zit en toch... zo geladen! Want zelfs in deze kunstmatig gecreeerde stilte verschuilt zich het leven. In het vruchtvlees van de citroenen zitten de pitten verborgen, zaden die leven geven. In de waterkan zit vers water, levengevend water waaraan wij allen ons leven te danken hebben. Denk maar aan ons prille begin in de donkere stilte van de moederschoot. Misschien is iedere stilte wel gevuld met leven, levende gedachten, rijke gevoelens, onuitgesproken verlangens.... Levende stilte!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 13 januari 2007

venster naar lente

gefocust op
winter
wordt boom
venster naar lente
gestuurd door
mens en camera

Wie eenmaal gevallen is voor de (digitale) fotografie zal ervaren dat kijken met de camera oplettender maakt. Ineens duiken overal thema's op, mensen, dieren, planten en bloemen, bomen, bossen, water en lucht, ja, alles wat het oog waarneemt, wordt plotseling interessant om vast te leggen met de camera. Fotograferend staat men vaak pardoes oog in oog met verrassende schoonheid in ogenschijnlijk banale verschijnselen. Neem nou deze kleine boom. Hij is kaal, niet eens bijzonder van vorm, maar... met mijn camera registreerde ik dat de boom zich al klaargemaakt had voor de naderende lente, waarin zijn takken grote bladeren zouden dragen en in de late nazomer heerlijke noten. Op mijn beurt stuur ik dit boompje nu als Lentedrager naar u.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 januari 2007

poes

sierlijke souplesse
in harmonie met
ondoorgrondelijke
wijsheid

poezenmysterie

Poezen hebben iets mysterieus. De ranke souplesse waarmee ze zich bewegen, het onwaarschijnlijke vermogen om zich zelfs door de kleinste opening nog sierlijk terug te trekken, hun amandelvormige, vaak heldergroene ogen waarmee ze onze ziel lijken te doorgronden.... En dan het contrast tussen hun welbehaaglijk spinnen op jouw schoot en het wrede spel met hun nog levende prooi.... Er schuilt in hun gestalte iets dat herinnert aan de edelste verlangens die leven in ieder mens die zich wil onttrekken aan alles wat banaal is in het leven en... tegelijkertijd huist er iets in onze zachtharige poezen dat ons tegen onze wil in confronteert met het wrede dat verscholen ligt op de bodem van ieder mensenhart - de instinctieve, oersterke, aardgebonden overlevingsdrang die... als het er op aankomt... niets en niemand ontziet....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Rotsige stenen

rotsige stenen
losgewrikt uit
Moeder Aarde
om
tempels mee
te bouwen

In de loop der eeuwen zijn over de hele wereld keien losgewrikt uit rotsige bodem om tempelgebouwen op te richten. Gebedshuizen voor mensen die zo nu en dan op zoek zijn naar het hogere, het onnoembare, hetzij in zichzelf, hetzij in een Opperwezen dat door velen Jahwe, God of Allah genoemd wordt, door vele anderen aangeduid wordt met 'iets', het Onnoembare, het Verhevene. Ofwel: in ieder mens huist het verlangen beschutting te zoeken bij 'iemand' die het leven inhoud geeft, diepere zin dan alleen eten en drinken om het lijf in stand te houden en de liefdesdaad te bedrijven. Tempels zijn van oudsher de toevluchtsoorden hiervoor, statige, hoog oprijzende, indrukwekkende, van buiten vaak rijk versierde bouwwerken, van binnen schemerig donker. Gebouwen waarbinnen geen onderscheid meer gemaakt hoeft te worden tussen arm en rijk, ziek of gezond, omdat de vragen waarmee men hier binnentreedt van geheel andere aard zijn. We doen er dus goed aan onze tempels in ere te houden.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 januari 2007

stilleven

zomaar
wat vruchten
in een
schaal

plek van
stilte
dankzij een paar
penselen
en wat verf . . .

Er is heel weinig nodig om een wereld van stilte in jezelf tegen te komen. Soms gebeurt het zomaar, door het kijken naar de ondergaande bloedrode avondzon, het roerloze blauw gespiegelde wateroppervlak van een bergmeer; door het luisteren naar muziekklanken die de gevoeligste snaar in je ziel raken; door een onverwacht liefdevol gebaar van een onbekende, een wijze uitspraak die jouw oor toevallig bereikt, een zuchtje wind dat verrassend zacht en aangenaam je wangen streelt. Er zijn heel veel mooie aangename gewaarwordingen die de innerlijke stilte helpen voelen. Die vredige wereld van stilte, die in feite vooral stille verwondering is en altijd als aangenaam ervaren wordt, kun je toelaten in jezelf. Wie dat niet eens probeert, mist een heleboel!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 9 januari 2007

gemoed

bruinokeren en

roodgouden herfstbladeren

kleuren mijn gemoed

Soms is een mens zijn optimisme kwijt. Dan is er even een periode aangebroken waarin een en ander minder hoopvol lijkt dan men graag zou willen. De dingen wegen zwaar, gebeurtenissen komen in een ander daglicht te staan, alle hoop op sprankjes licht lijken verdwenen. Dan is het in zijn hoofd en hart voornamelijk weemoedig gekleurd, de bruine okers en de gouden rode kleuren nemen de plek in van warm, helder cadmiumgeel en hemelsblauw. Maar… ook herfstige tinten hebben een betekenis en leiden ons ergens heen.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

2 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van woord en beeld