voor elke dag zomaar even een korte overpeinzing om lang over na te denken

Maandag 15 januari 2007

venster op oudheid

venster op oudheid
monument van eerbetoon
aan leven dat
voorbij is

eerder was

heel veel
eerder was

Meestal zijn we ons er niet van bewust dat we bestaan dankzij een reeks van voorouders, terug in de tijd, tot in een diep, vol geheimen vervuld verleden. Toch is het bestaan van ieder van ons verweven met dat van onze ouders en voorouders, of we dat prettig vinden of niet. En... zoals religieuze leiders gebedshuizen laten bouwen ter ere die Ene en de vele goden en heiligen wier levens ze vereren, zo zouden wij uit eerbied voor degenen die ons het leven schonken - onze ouders en voorouders, hoe moeilijk wellicht voor velen ook - in ons hart een tempeltje kunnen bouwen voor hun, uit dankbaarheid, gewoon... omdat we leven, hier en nu....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

thea15 januari 2007 om 08:49

Hoi Els

Ik was een aantal dagen niet op je blogje geweest en nu weer bijgelezen. Wij hebben weer even een weekendje in de Datsja doorgebracht en gisteren genoten van het zonnetje in de serre. Heeft bij jullie ook het zonnetje geschenen?
Wil je bij deze wel even vertellen dat ik deze foto heel erg mooi vind. Groetjes Thea.

Reageer op dit bericht

Zondag 14 januari 2007

Stil leven

stilleven
stil leven
stil
het leven is
stil
levende stilte

'n Paar citroenen, 'n waterkan en een schaal... samen met een contékrijtje op een stuk papier gekrabbeld, vormen ze een stilleven, een stil leven, dode dingen waar ogenschijnlijk geen leven meer in zit en toch... zo geladen! Want zelfs in deze kunstmatig gecreeerde stilte verschuilt zich het leven. In het vruchtvlees van de citroenen zitten de pitten verborgen, zaden die leven geven. In de waterkan zit vers water, levengevend water waaraan wij allen ons leven te danken hebben. Denk maar aan ons prille begin in de donkere stilte van de moederschoot. Misschien is iedere stilte wel gevuld met leven, levende gedachten, rijke gevoelens, onuitgesproken verlangens.... Levende stilte!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 13 januari 2007

venster naar lente

gefocust op
winter
wordt boom
venster naar lente
gestuurd door
mens en camera

Wie eenmaal gevallen is voor de (digitale) fotografie zal ervaren dat kijken met de camera oplettender maakt. Ineens duiken overal thema's op, mensen, dieren, planten en bloemen, bomen, bossen, water en lucht, ja, alles wat het oog waarneemt, wordt plotseling interessant om vast te leggen met de camera. Fotograferend staat men vaak pardoes oog in oog met verrassende schoonheid in ogenschijnlijk banale verschijnselen. Neem nou deze kleine boom. Hij is kaal, niet eens bijzonder van vorm, maar... met mijn camera registreerde ik dat de boom zich al klaargemaakt had voor de naderende lente, waarin zijn takken grote bladeren zouden dragen en in de late nazomer heerlijke noten. Op mijn beurt stuur ik dit boompje nu als Lentedrager naar u.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 januari 2007

poes

sierlijke souplesse
in harmonie met
ondoorgrondelijke
wijsheid

poezenmysterie

Poezen hebben iets mysterieus. De ranke souplesse waarmee ze zich bewegen, het onwaarschijnlijke vermogen om zich zelfs door de kleinste opening nog sierlijk terug te trekken, hun amandelvormige, vaak heldergroene ogen waarmee ze onze ziel lijken te doorgronden.... En dan het contrast tussen hun welbehaaglijk spinnen op jouw schoot en het wrede spel met hun nog levende prooi.... Er schuilt in hun gestalte iets dat herinnert aan de edelste verlangens die leven in ieder mens die zich wil onttrekken aan alles wat banaal is in het leven en... tegelijkertijd huist er iets in onze zachtharige poezen dat ons tegen onze wil in confronteert met het wrede dat verscholen ligt op de bodem van ieder mensenhart - de instinctieve, oersterke, aardgebonden overlevingsdrang die... als het er op aankomt... niets en niemand ontziet....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Rotsige stenen

rotsige stenen
losgewrikt uit
Moeder Aarde
om
tempels mee
te bouwen

In de loop der eeuwen zijn over de hele wereld keien losgewrikt uit rotsige bodem om tempelgebouwen op te richten. Gebedshuizen voor mensen die zo nu en dan op zoek zijn naar het hogere, het onnoembare, hetzij in zichzelf, hetzij in een Opperwezen dat door velen Jahwe, God of Allah genoemd wordt, door vele anderen aangeduid wordt met 'iets', het Onnoembare, het Verhevene. Ofwel: in ieder mens huist het verlangen beschutting te zoeken bij 'iemand' die het leven inhoud geeft, diepere zin dan alleen eten en drinken om het lijf in stand te houden en de liefdesdaad te bedrijven. Tempels zijn van oudsher de toevluchtsoorden hiervoor, statige, hoog oprijzende, indrukwekkende, van buiten vaak rijk versierde bouwwerken, van binnen schemerig donker. Gebouwen waarbinnen geen onderscheid meer gemaakt hoeft te worden tussen arm en rijk, ziek of gezond, omdat de vragen waarmee men hier binnentreedt van geheel andere aard zijn. We doen er dus goed aan onze tempels in ere te houden.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 januari 2007

stilleven

zomaar
wat vruchten
in een
schaal

plek van
stilte
dankzij een paar
penselen
en wat verf . . .

Er is heel weinig nodig om een wereld van stilte in jezelf tegen te komen. Soms gebeurt het zomaar, door het kijken naar de ondergaande bloedrode avondzon, het roerloze blauw gespiegelde wateroppervlak van een bergmeer; door het luisteren naar muziekklanken die de gevoeligste snaar in je ziel raken; door een onverwacht liefdevol gebaar van een onbekende, een wijze uitspraak die jouw oor toevallig bereikt, een zuchtje wind dat verrassend zacht en aangenaam je wangen streelt. Er zijn heel veel mooie aangename gewaarwordingen die de innerlijke stilte helpen voelen. Die vredige wereld van stilte, die in feite vooral stille verwondering is en altijd als aangenaam ervaren wordt, kun je toelaten in jezelf. Wie dat niet eens probeert, mist een heleboel!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 9 januari 2007

gemoed

bruinokeren en

roodgouden herfstbladeren

kleuren mijn gemoed

Soms is een mens zijn optimisme kwijt. Dan is er even een periode aangebroken waarin een en ander minder hoopvol lijkt dan men graag zou willen. De dingen wegen zwaar, gebeurtenissen komen in een ander daglicht te staan, alle hoop op sprankjes licht lijken verdwenen. Dan is het in zijn hoofd en hart voornamelijk weemoedig gekleurd, de bruine okers en de gouden rode kleuren nemen de plek in van warm, helder cadmiumgeel en hemelsblauw. Maar… ook herfstige tinten hebben een betekenis en leiden ons ergens heen.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 8 januari 2007

liefhebben

liefhebben in
zachte rondingen
teder aanraken
koesteren wat
het leven raakt

kind van
deze wereld

Kinderen... ze zijn het fundament van je bestaan als moeder. Aan heel jonge kinderen is alles nog zacht en rond, lieflijk en ongeschonden. Je koestert ze, schermt ze af voor de Grote Boze Wereld, tegelijkertijd beseffend dat ook zij daar straks hun plek in willen zoeken. Je koestert ze, tegen alle beter weten in.... Kinderen raken jouw allerdiepste. Zijn ze er eenmaal, dan maken ze zich nooit meer los uit jouw ziel. Kinderen van deze wereld.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 7 januari 2007

donkere bomen

donkere bomen
schaduw voor licht
licht sijpelt door

altijd
altijd weer

Naarmate we ouder worden, worden we meer en meer geconfronteerd met de minder blijmoedige kanten van het leven. Dierbaren worden ziek en overlijden, vrienden functioneren niet meer in hun dagelijkse arbeid, er gebeuren ongelukken, kortom: er vinden gebeurtenissen plaats in ons leven die de horizon behoorlijk kunnen verduisteren. Soms zo hevig, dat we geen lichtpuntjes meer zien, dat we er moedeloos en depressief van worden. Toch... zo is mijn ervaring, gloort zelfs achter het meest verduisterde levensperspectief nog licht. Het is moeilijk dat te ontdekken, maar het ís er en... tot mijn grote verwondering... telkens wéér. Altijd, hoe moeizaam ook. Licht sijpelt door. Onherroepelijk. Altijd.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 6 januari 2007

bevroren wachtend

bevroren
wachtend op
Lente
die
levend maakt

In onze tuin snoeien wij diverse bomen, heggen en struiken, in het vertrouwen dat de lente haar vruchtbare werk zal doen en om wildgroei tegen te gaan. Zo is het ook in het dagelijks leven. We sturen onze kinderen hier en daar wat bij, we leggen hen de nodige beperkingen op. Op deze manier proberen we hen voor te bereiden op een leven midden in de maatschappij, ze te behoeden voor wildgroei. Al deze voorzorgsmaatregelen zorgen er in onze tuin voor dat lente, zomer, herfst en winter een lust voor het oog zijn. Al onze liefdevolle zorg voor onze kinderen werpt zijn vruchten af als we mogen ervaren dat ze uitgegroeid zijn tot menslievende persoonlijkheden.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 5 januari 2007

oneindig diep

in onpeilbaar
diepe wateren
spiegelt
onuitgesproken gebed

Iedereen zal het meemaken: iemand die je dierbaar is overkomt iets dat hem of haar helemaal ontwricht. Je leeft mee, je probeert je in te leven in zijn/haar situatie, maar beseft tegelijkertijd dat je niet bij machte bent het proces te keren.... Nu voel je 'waaromvragen' in je opkomen, vragen uit de onpeilbare diepten van het leven zelf die... dat weet je al... geen antwoord kennen. En zo... rest je niets anders meer dan... je toevlucht te nemen tot het (meestal onuitgesproken) gebed, in welke vorm dan ook.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 13:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 4 januari 2007

schaduw

elke schaduw
heeft haar eigen
licht

In ieder mensenleven doen zich gebeurtenissen voor die een grote, donkere schaduw kunnen werpen over het leven dat tot dan toe vredig en gelukkig was. Schaduwen worden vaak als bedreigend ervaren, de meeste mensen leven liever in het licht, waarin angst, zorg, afzien, pijn en verdriet rustig op de bodem van hun ziel verblijven en vreugde, hoop en verwachting de golfslag van hun emoties bepaalt. Dat is goed, het getuigt van een gezonde mentaliteit. Maar... wie al eens in de schaduwpartijen van het leven gestaan heeft, zal met mij kunnen zeggen dat schaduw er nooit is zonder licht. En... wellicht de ervaring met me kunnen delen dat juist daar waar de schaduw het donkerst lijkt, mensen je bij de hand nemen en je laten ervaren wat warme vriendschap werkelijk betekent. Zij brengen je weer naar het licht.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 3 januari 2007

in levend water

in levend water
geboren

gedragen door
moeder aarde

Het leven van ieder mens begint in het (vrucht-)water. In de moederschoot wordt het kind negen maanden gedragen, gewiegd, gekoesterd. Totdat de geboorte plaatsvindt. Dan komt het ter wereld en zal de aarde voortaan zijn voeten dragen. Laten we hopen dat dan voor ieder nieuw mens een gelukkig leven aanbreekt, in harmonie met alles wat Moeder Aarde en het leven gevend water de mensheid te schenken heeft.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 10:33 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 2 januari 2007

waterspiegel

waterspiegel
drager van
onuitgesproken
luchtkastelen

Wie loopt er níét met onuitgesproken dromen rond.... In ieder mens leeft een verborgen stilte, gevuld met onuitgesproken verlangens, dromen over beter, mooier, rijker, zinvoller, kortom: over anders en nieuw. Geleerd van zijn eigen fouten droomt wellicht ieder mens, ja, zelfs de meest zelfverzekerde persoon, van een nieuw leven om het geleerde in de praktijk toe te passen.... Stille wateren met diepe gronden.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 1 januari 2007

nieuw

elke dag is
een nieuw begin

gelukkig zijn
gedijt op het
ritme van
geloof
hoop en
liefde

Het nieuwe jaar is begonnen. We wensen elkaar een goed, gelukkig, gezond en vredig nieuw jaar toe. Soms vergeten we dat het jaar elke dág opnieuw mag beginnen. Dat wat voorbij is achter ons ligt en niet meer overgedaan hoeft te worden. Gelukkig zijn is niet uit te drukken in getallen, woorden, bezittingen of percentages gezondheid. Het geluk kan enkel wortelen en gedijen als er geloof is in de ander en ons zelf, als we durven hopen op beter en als er genoeg liefde leeft in ons hart om elkaar te vergeven en ruimte te creëren voor elkaar om opnieuw te beginnen.
Een gezegend 2007!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 10:03 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 31 december 2006

opstanding

dagelijkse strijd
om het
bestaan
vraagt moed en
kracht

opstanding

Ieder mens, rijk of arm, gezond of ziek, voert strijd om het bestaan. In ieder mensenleven doen zich periodes voor dat rijkdom en voorspoed, gezondheid en geluk geen vanzelfsprekendheid zijn. Juist dan vraagt het moed onder ogen te zien dat niets in het leven vanzelf gaat of komt, kracht om dit te aanvaarden, niet te verzinken in een poel van zelfmedelijden en het leven toch glans te geven. Opstanding, telkens weer!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 30 december 2006

aarde wacht

haiku

aarde wacht heel stil
omsluit het moede lichaam
in zachte welving

aarde wacht heel stil
omsluit het moede lichaam
in zachte welving

Soms... soms moeten we, zonder dat er enige zinnigheid aan toe te schrijven is, ons kind verliezen. Plotseling, door een verkeersongeluk, of via de weg van een langdurig ziekteproces. Wie kan hier vrede mee hebben.... Er volgt een proces van jaren die zich aaneen rijgen. Jaren van verdriet, pijn, wanhoop, boosheid, ongeloof, onbegrip, verbittering, wantrouwen... emoties die elkaar verdringen, die - voor wie de moed heeft ze ten volle te ondergaan - vroeger of later zullen overgaan in... kalme berusting, de stille aanvaarding van een blijvend litteken.... Tot uiteindelijk - voor wie tot het bittere einde heeft durven gaan - een wonderlijk soort vrede zich nestelt in je hart. Nee, geen vrede met het naakte feit dat jij als ouder je kind overleeft. Heel misschien... wel vrede met... de dingen die gebeuren... ja, ook met... jou....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 29 december 2006

gelukkig liefdesspel

gelukkig liefdesspel

twee
een geworden in
dierbaar ouderschap

vrucht van genade

Niet elke relatie is vanzelfsprekend gelukkig. Niet elke relatie is vanzelfsprekend bestendig. Niet elke relatie groeit vanzelfsprekend uit tot een kinderrijk gezin. Elkaar liefhebben in een duurzame relatie vraagt permanente arbeid, er samen dagelijks keihard aan werken. Elkaars aandacht gaande houden, hoe uiteenlopend gedachten, ideeen en levensopvattingen in allerlei situaties ook kunnen zijn of worden. Vrucht van genade is een relatie pas als men kan omzien in dankbaarheid en in staat is gebleken samen de ogenblikken van intense liefde en warm geluk vast te houden, te koesteren en ze als wegwijzers te ervaren voor latere tijden.

Geschreven door elscoppensvanderijt om 10:52 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 28 december 2006

nacht

in het duister
van de nacht
branden
zwakke lichtjes
fel

Als er een noodsituatie ontstaat, zijn mensen van wie we het niet verwachten soms verrassend vindingrijk, bereidwillig, begripvol en meelevend. Als die noodsituatie zichzelf betreft, blijken diezelfde mensen ongelofelijk sterk te zijn, moedig, strijdvaardig en, hoe de situatie zich ook ontwikkelt, indrukwekkend goed in staat zich aan te passen. Zwakke lichtjes lichten ons soms ineens bijzonder helder bij, juist in periodes waarin voor ons het leven even heel duister lijkt....

Geschreven door elscoppensvanderijt om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 27 december 2006

elfenbankje

elfenbank en
boomstronk

zonder tussenkomst
harmonische eenheid

Zonder dat iets of iemand ingrijpt zien we in de natuur de wonderlijkste organismen samengaan. Alles is onderhevig aan de eeuwige cyclus van het ecologisch systeem op aarde em is voortdurend aan verandering onderhevig. Hoe meer we ingrijpen, hoe moeizamer natuurlijke symbiose kan plaatsvinden. Bladeren worden deklaag, deklaag wordt door allerlei levende organismen (wat wij 'ongedierte' plegen te noemen) vermalen tot humus, later voedsel voor bloem, plant, struik en boom. Maar wij leven in een tijd waarin bladeren bijeen geblazen en opgeruimd worden (en niet alleen in bebouwde gebieden), waarin paadjes aangeharkt en dode en omgevallen bomen en takken uit bossen verwijderd worden. Vaak noodzakelijk, maar... hoe verrassend mooi is het als allerlei natuurlijke processen op plekken waar dat gerust zou kunnen hun gang mogen gaan!

Geschreven door elscoppensvanderijt om 11:57 Reageer op dit bericht Stuur door

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van woord en beeld