dansend leven

Wie heeft het nooit gezien... het vroege avondrood, het neerdalen van de zon achter de horizon, de fascinerende kleurenpracht die dan in het wolkendek ontluikt.... Bij het scheiden van de dag, het aanbreken van de lange avond en nacht, krijgen de dingen een nieuwe glans, hun eigen, wonderlijke glans, die niet meer uitbundig is zoals onder de felle zomerzon, maar ingetogen, warm gloeiend en vooral stil indrukwekkend.
Zo is het ook met de mens die op de scheidingslijn staat tussen leven en dood, de terminaal zieke, die na hevige worsteling met zichzelf en zijn naderend levenseinde, zich nu rustig voelt, kalm is en uitziet naar verlossing uit zijn lijden. Die straalt stil indrukwekkend zijn zo moeizaam verworven levenskracht uit, zoals de dalende zomerzon die de kim raakt....

Zoals in de natuur de seizoenen elkaar opvolgen, zo voltrekt zich in een mensenleven ook de verandering. Veel mensen toeven liever in de lente en zomer van hun leven, maar ook in ons leven volgen de seizoenen elkaar onherroepelijk op. Wie de moed heeft zich over te geven aan het ouder worden, zal ervaren dat olijfgroen werkelijk goudbruin wordt, dat het zaad in zichzelf gerijpt is en men door alle ervaringen in een langer leven milder geworden is, met meer warmte de ander tegemoet treedt - de rijkdom van de ouderdom, die er evengoed is als het verdriet, de ontluistering of de pijn ervan.

Middeleeuwse kerken maken veel indruk op ons. Ze zijn groot, hoog, schemerig en hebben iets mystieks. Ze ademen eerbied, nodigen uit tot rustig verpozen, stil gebed en bezinning. We houden ze behoedzaam in ere, ze zijn voor ons immers van grote historische betekenis.
Zo is het ook met ons lichaam. Ons lichaam, ook als het door ziekte of handicaps geschonden is, is de tempel van onze ziel. Daarom is het de moeite waard zorgzaam te zijn voor ons lichaam, het liefdevol en met respect te behandelen en er vooral geen dingen mee te doen die het onteren.

Iedereen kent wel het verhaal van het lelijke jonge eendje. Zo is er onder de bloemen in de vrije natuur de paardebloem, miskend en veracht door velen. Maar oh... wat is een groen weiland mooi als op een vroege lenteochtend alle paardebloemen in bloei staan en de weide helemaal goudgeel kleuren! Zo kunnen we ons ook vergissen in mensen…. Soms blijkt iemand die we nauwelijks opmerkten, voor wie het niet de moeite waard leek ons in te spannen, ineens een verrassend boeiende persoonlijkheid te zijn, een mens met verborgen talenten die de wereld kleur geven. Wie door het vernislaagje heen durft te kijken, ziet pas echt hoe mooi de ander kan zijn....

Als men er rotsvast in durft geloven dat de ander zich liefdevol over haar/hem zal ontfermen als men in de problemen komt, kan men zich in vertrouwen aan de ander overgeven. Meestal zal dat iemand zijn die hem/haar het meest nabij is - de echtgenote, het maatje, de kinderen en/of heel misschien hier of daar een fijne vriend of vriendin.... Wie zo iemand in het leven heeft, kan zichzelf een rijk mens noemen.

Pas als mensen in hun eigen beschermde wereld met leed geconfronteerd worden, herinnert ze dit aan de tijd waarin om alles nog gebeden werd. Tot God, tot Jezus Christus, tot alle Engelen en Heiligen in de Hemel…. Er werd het meest gebeden om angst te bezweren en het noodlot af te wenden. Het gebed om 'verhoring' was traditioneel en voorbehouden aan Christelijke bevolkingsgroepen. Nu bidt ieder van ons, vanuit een religieuze wereldbeschouwing of niet, op een eigen, persoonlijke manier.
Elk mens leert vroeg of laat het fenomeen kennen: leven tussen hoop en vrees. Dan is er onzekerheid over wat komen gaat, angst voor het onbekende, voor ziekte en dood…. Soms duurt dit een lange tijd en is er geen enkele garantie op voorspoedig herstel. Dan kan vertrouwen in iemand - wie die iemand is, is niet van belang - weldadig inwerken, hoop doen groeien. En ik weet dat hier bidden echt helpt. 

echte vriendschap nestelt zich
in alle porien van de huid
in de verste uithoeken
van de bloedsomloop
in het diepst van de ziel

Mensen creëren in hun leven een heel netwerk van relaties. Vaak worden die aangeduid als 'vrienden en kennissen', maar meestal zijn die contacten meer in de breedte dan in de diepte. Echte vriendschap gaat heel diep en is onvoorwaardelijk, men deelt in elkanders kwetsbaarheid, vreugde en verdriet en aanvaardt elkaar zonder voorbehoud. En... echte vriendschap is altijd wederzijds en niet tijdgebonden.