Vroeger, als kind, keek ik altijd op tegen De Volwassenen. Zij wisten namelijk alles, hadden alle antwoorden, konden allerlei moeilijke dingen waar ik nog niets van begreep. Als kind mocht je fouten maken, stomme dingen doen omdat je maar een kind was. Hoewel zelfs tegen kinderen vaak gezegd wordt 'doe niet zo kinderachtig' - een gekke opmerking want als je als kind je niet als een kind mag gedragen, wanneer dan wel? - werden in principe al je fouten vergeven. Dingen goed doen, dat moet je leren tijdens je kindertijd, verfijnen en er je eigen invulling aan geven tijdens je pubertijd, kunnen in je volwassen leven. Om het dan weer aan je eigen kinderen door te geven, hoe dat moet, dingen goed doen. Bij kinderen worden de acties door de volwassenen ingedeeld in twee categorieën; goed en fout. Slaan is fout. Lief zijn is goed. Zeuren is fout. Beleefd zijn is goed. Als kind neem je dit van je ouders, de juf en andere volwassenen aan als de waarheid. Bovendien ga je er vanuit dat jij dat moet leren en dat je ouders dat al kunnen. En dat is nou precies waar de schoen wringt. Volwassenen houden zich namelijk helemaal niet aan de regels die ze hun kinderen opleggen. Sterker nog, hoe meer ik in het wereldje van de volwassenen kom te staan, hoe meer ik zie dat ze zich minder aan hun eigen normen en waarden houden dan hun kinderen. Kinderen weten dat ze lief, aardig en beleefd tegen anderen moeten zijn en proberen zich hier aan te houden. Soms gaat het mis, dan moeten ze sorry zeggen. Volwassenen daarintegen lijken helemaal geen moeite te doen om lief en aardig te zijn tegen anderen. Kijk bijvoorbeeld eens naar echtscheidingen: volwassen mensen beginnen zich spontaan te gedragen als monsters. Doen ergere dingen dan ik kinderen ooit heb zien doen, vechten over de ruggen van hun eigen kinderen, hebben nog maar één doel voor ogen: het kapot maken van de ex-partner. Maar het gebeurt ook dichter bij huis. Neem bijvoorbeeld dit weblog. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het schokkend vind om te zien hoe sommige zogenaamd volwassen mensen op elkaar reageren. Kinderachtig zou ik het noemen, maar het woord dekt de lading totaal niet, aangezien dit meer volwassen gedrag is dan kinder gedrag. Mensen maken elkaar zwart door middel van inhoudloze opmerkingen die onnodig kwetsend zijn. Er heerst een zinloze, ongegronde agressie jegens elkaar. Maar wat sommigen hier doen is een beetje treiteren, pesterige opmerkingen maken waar niemand wat mee opschiet. Digitaal pesten. Wat bij kinderen tegenwoordig zo'n groot probleem is, komt in de wereld van de volwassenen dus ook voor. Terwijl je zou denken dat die dat niet meer nodig hebben, dat volwassenen geleerd hebben hun eigenwaarde uit zichzelf te halen en niet ten koste van anderen hoeven te verdienen. Hoe kunnen wij van onze kinderen goed gedrag verwachten wanneer wij ons zelf helemaal niet goed gedragen? En waarom kunnen we ons niet gewoon respectvol en aardig gedragen tegenover elkaar?
Er zijn verschillende manieren om te cyberpesten. Het kan gaan om kwetsende of bedreigende e-mails of bedreigingen of lastig gevallen worden via chatprogramma's als MSN. Er kunnen beledigende pagina's met foto's en gegevens van het slachtoffer op internet geplaast worden Er kan sprake zijn van "stalkingactiviteiten", waarbij een of meerdere daders doelbewust een slachtoffer lastig blijft vallen en er kan op fora en vrij bewerkbare pagina’s beledigende of bedreigende informatie geplaatst worden .Pestkoppen zijn gewoonlijk mensen die in hun kinderjaren gekwetst geweest zijn Ze hebben een laag zelfbeeld van zichzelf Ze willen hun spiegelen aan anderen maar dat lukt dan weer niet Zo ontwikkelen ze dan een pestgedrag op latere leeftijd . Hoe het probleem oplossen ? Gewoon negeren is de boodschap , want de pestkop vraagt gewoon aandacht Wanneer hij die niet meer krijgt stopt hij wel vanzelf
**************************
* * * * * * * * ,
