1980 – april : Voorbereiding viering honderdjarige.

De Leestenaars kregen volgende folder in hun bus :

            Geachte Leestenaars,

Stilaan geraakt in LEEST  bekend dat men op 28 september van dit jaar Stanne VAN DEN BROECK als 100-jarige wil vieren.

Hiervoor waren ongeveer alle verenigingen op het gemeentehuis aanwezig op 18 maart en 15 april. Men is het erover eens “IETS” te doen, een 100-jarige en LEEST waardig.
Maar daarom is het ook nodig dat er “kosten gedaan worden”.
Om IEDEREEN te laten delen in de vreugde en de kosten, wordt in alle huizen van Leest een
BRIEFOMSLAG bezorgd, die nadien, door afgevaardigden van verenigingen en van het Feestcomité, wordt opgehaald, om de nodige gelden te verzamelen, en om “te-weten-te-komen” wat wij als Volks-gemeenschap van Leest aan dergelijk LEVENS-FEEST, willen, kunnen en mogen besteden. Aan ieder van ons het antwoord “in de briefomslag” die ten laatste opgehaald wordt op 5 mei, want op 6 mei wil het Feestcomité weten wat wij in Leest voor de viering aankunnen.

Er wordt immers een “STOET” gepland, en nadien een “Volkse Levens-Viering” op het Dorp met zang, muziek en dans. Daarom juist wordt er gerekend op een grote en gezamenlijke inzet, om te komen tot een luisterrijke viering, waartoe ELKEEN is uitgenodigd.

            NAMENS DE VERENIGINGEN VAN LEEST EN FEESTcOMITE

           “Viering Stanne VAN DEN BROECK”.

1980 – 2, 3 en 4 april : Tornooi Sporting Tisselt

V.K.Heindonk versloeg V.V.Leest in de finale van het Internat. Voetbaltornooi van Sp. Tisselt.

“V.K. Heindonk is uiteindelijk winnaar geworden van het voetbaltornooi, met internationale bezetting, van Sporting Tisselt. In de finale tegen Leest lagen ze niet onder, maar waren veeleer de baas over de tweede provincialer.

De confrontatie tussen Aulnay Sous Bois (Frankrijk) en V.V. Steen (Nederland) was een doelpuntenfestival, door Holland gewonnen met 3-7.

Het Schotse Milngavie Wanderers en de Engelsen van West End United moesten het tegen mekaar opnemen maar de Schotten hadden hun kat gestuurd. V.V. Leest moest dan inspringen en de mannen van Gustje Emmeregs deden dat met veel zwier. Ze wonnen tegen de  Engelsen met 1-3.

De finale : V.K.Heindonk, 4^de provinciale en V.V.Leest, 2^de provinciale.

Heindonk liet zich niet intimideren door een inspiratieloos Leest waar het enige lichtpunt Maroc was, die meerdere staaltjes van voetbalkunde gaf, maar dat bracht geen baat.

Heindonk won met 2-0.
De Willebroekse schepen van sport Louis Van Ighem dankte alle deelnemende ploegen en speciaal het V.V. Leest van Gust Emmeregs, omdat ze in laatste instantie als vervangingsploeg werden opgeroepen en deelnamen.

Na de wedstrijden werden de bekers aan de overwinnaars overhandigd met daarbij een geschenk voor iedereen en voor de tweede een mooi glasraam, geschonken door de Willebroekse burgemeester Hugo Adriaensens.”

(Klein-Brabant-Vaartland, 11 april 1980)

Foto’s :

-Finale Heindonk-VV Leest : Hermans van Heindonk is alleen door, maar zijn schot belandde in het zijnet.

-Gekibbel met de scheidsrechter in de finale Heindonk-VV Leest.

-Boven het hoofd van vriend en tegenstander ontzet doelman Felix van Leest het leder.

-Met deze kopbal voltrok Geets van Heindonk het vonnis van VV Leest.

-de ploeg van VV Leest met Tisseltse inbreng kwam in de finale te kort tegen Heindonk.

1980 – Aprilnummer van De Band : Louis en Leonie 50 jaar bij elkaar.

“De Band was even op bezoek bij Louis en Leonie Fierens die vorige week hun gouden jubileum vierden. Ter gelegenheid van deze gebeurtenis schreef hun zoon Theo Fierens dit feestbriefje :

‘Beste vrienden hier al te gaar, ik ga jullie wat vertellen over het gouden bruiloftspaar !

In Hombeek ging het er plechtig aan toe al over 50 jaar, want Nieke en Louis gaven daar hun jawoord aan elkaar. Zij stichtten toen een nieuw gezin met eigen lief en leed, maar steunden op elkanders min, zo was de zaak compleet.

Hoe vonden ze nu elkaar, wel ik zal het u vertellen, het lijkt raar maar het is waar.
Louis zijn boezemvriend was zijn kozijn Fak. Deze was op zekere regendag kolen gaan halen voor ene Spruyt en kreeg hiervoor 40 frank. Ongelukkiglijk was Fak deze 40 frank verloren. Fak had overal gezocht maar geen 40 frank te vinden. Nu was het zo dat Louis bijna iedere zondagvoormiddag bij Fak aan huis kwam om een boterham met rauwe hesp te eten. Ook nu gebeurde dat. Louis kwam binnen bij Fak en haalde onmiddellijk geld uit zijn zak, zeggende : ‘zie eens Fak wat ik gevonden heb, 40 frank maar ze is mesnat want ze lag in een karlies.’

‘Verdomme’, zei Fak, ‘dat is die van mij, die ben ik verloren’.

‘Goed jong,’ zei Louis, ‘als dat zo is dan krijgt ge die’.

‘Eerste klas,’ zei Fak, ‘daar gaan we straks een goeie pint van pakken op de plein.’

Zo gezegd, zo gedaan. Fak en Louis trokken naar de Plein waar het kermis was. Er stond ook een tent. Na enkele pinten kreeg Louis zin in plezier en hij wilde dansen.

‘Zie ginder es,’ zei Fak, ‘da zit een schoon ros krollekoppeke, ga die ne keer halen’.

Louis schoot daar onmiddellijk naartoe. En zo werd dat Voske later ons Moe.

Wat later werd Louis soldaat en dus altijd paraat. Men wist toen nog niets van ’t pilleke en alzo kwam algauw Emieleke. Na zes jaren kwam er een twee schreeuwer aan, Theofilleke was zijn naam. Dan nog 4 jaren van geluk en plots sprong alles stuk. De oorlog kwam eraan en Louis moest gaan. Het waren harde tijden voor beiden, maar ondanks tegenspoed deed Nieke het toch goed. Ze smokkelde en verkocht zelfs oude banden maar daardoor hadden wij voedsel tussen de tanden.

Er kwamen ook nog schone tijden, waarin ze zich konden verblijden.
De oorlog was gedaan en Louis kwam te Hombeek aan, Nieke liet alles op een boeltje en zwierde Theofilleke in een stoeltje. Bij het zien van haar Louiske was ze Theofilleke vergeten en had ze hem met fiets en al tegen de muur gesmeten.

Toen zijn ze samen naar huis gegaan en leden sindsdien een gelukkig bestaan.

Om nadien hun spaarpotteke wat aan te vetten gingen ze een frietkarreke zetten. ’t Was in den beginne maar voor ’n paar jaren, maar er was veel geld mee te vergaren. Lowieke schilde de patatten en Nieke legde de centjes in de watten.

Nu zijn ze samen in pensioen, maar weten nog steeds wel wat doen.

’t Koken, den hof en den aap zijn meestal de werkjes van Lowieke. Coco, de was en de poen, daar heeft Nieke mee te doen. ’s Avonds zitten ze saam heel tevree en kijken dan naar T.V.

Vader en moeder, het is voor u vandaag een mooie dag.

Vijftig volle jaren hebt ge met ’n stille lach, zielsgelukkig, ’t hartje vol van liefde en moed, aan elkander u gegeven, in vreugd en tegenspoed.

’t Gouden bootje gaat nu varen door de wijdse zee,

en u weelde brengen, soms ook leed en als eens wee,

maar uw bootje zal niet zinken voor geen wind,

als ge bij elkaar steeds steun en liefde vindt.
In die vijftig jaren hebt ge leed en strijd geducht,

zit ge soms te denken bij de kachel met ’n zucht,

laat dan volgende jaren nog een hemel voor u zijn,

dan blijft er voor u beiden steeds een straaltje zonneschijn.
Laat ons nu vieren het gouden feest, daarom zeggen wij allemaal om ’t meest :

leef samen gelukkig nog menig jaar, dat zijn de wensen van ons te gaar !”

Langs ‘De Band’ dankten Nieke en Louis al de vriendelijke geburen en de vele mensen die van hun feest een nooit te vergeten gebeurtenis maakten.    

Lodewijk ‘Louis’ Fierens was te Leest geboren op 4 juni 1909 en hij overleed er op 22 juni 1985.

“Hij was een mens om van te houden, een onvermoeibaar werker, een eerlijk en eenvoudig man, een door en door goed mens. Geen moeite en geen werk is hem te veel geweest om de toekomst en het welzijn van zijn kinderen te verzekeren.” (mooie woorden uit zijn bidprentje)

Zijn echtgenote Maria Leonia ‘Nieke’ Janssens werd te Hombeek geboren op 30 mei 1910 en zij overleed in het rustoord Battenbroek te Walem op 27 april 1998.

Nieke baatte jarenlang een frietkraam uit op de Dorpsplaats. Dat was gelocaliseerd voor de woning van drukker Lafosse, tegenover café De Zwaan. ‘Nieke Frut’ was erg populair bij de jongeren van Leest, zij sprak hun taal en ze konden in de weekends na een avondje stappen steeds bij haar terecht om nog een frietje te steken. Veel keuze was er toen niet. Bij haar vers gebakken frietjes bood ze mayonaise, pickels, augurken, gekookte eieren, opgelegde groenten en ajuintjes. (dixit haar leurderskaart van 2 april 1954-zie bijvoegsel)

Het echtpaar kreeg twee zonen : Emiel en Theo, die een tijdlang dirigent was van de Kon. Fanfare Sint-Cecilia.

Bijgevoegd :

-Nieke Janssens  

1980 – 28 maart : Milac Filmvertoning

            Milac – Leest organiseerde in de parochiezaal om 20 uur een filmvertoning.

            ‘De Snul’ met in de hoofdrollen Louis De Funes en Bourvil.

            Inkom : 50 frank.  

1980 – 28 maart : Jan Verbergt overleden – In Memoriam

“Op 28 maart is Jan Verbergt met stille trom van ons weggegaan. Hij verbleef voor zijn dood in het O.C.M.W-ziekenhuis van Mechelen.
Jan werd geboren aan de Boskant in Hombeek in 1901.  (noot : 13 juli) Sinds zijn huwelijk met Amelie Nuytkens woonde hij in Leest : eerst in ’t Wiphuis en daarna in ’t boerderijtje van Troch in de Zennebeemden tegenover de pastorij.

De laatste tien jaar was hij eenzaam en leefde van het ene bezoek van vrienden en kennissen naar het andere toe. Jan was een vriend van ‘De Band’ en aan hem danken we vele verhalen, o.a. over zijn voorouders, zijn jeugd, 1914-1918, de vlucht, heksen en spoken en andere.

Jan kon je uren boeien met zijn verhalen en was steeds vriendelijk en hartelijk voor hen die konden luisteren. Het laatste jaar ging zijn gezondheid sterk achteruit, hij kon zich nog moeilijk behelpen. Hij begon meer en meer te praten over naar de kliniek gaan ‘een tijdje in observatie’ zei hij. ‘Op vacantie en goed verzorgd worden door de verpleegsterkes’.

Bij de laatste dijkbreuk in november was het plotseling zo ver. De eerste dagen in ’t ziekenhuis verliep alles zoals hij zich had voorgesteld : goede verzorging, op tijd eten, gezellig babbelen met andere zieken. Maar het getij keerde, zuster overste werd streng. In de kliniek hoor je serieus te zijn en je te gedragen volgens ’t reglement. Lachen en veel praten hoort niet in een ziekenhuis. Wie oud is moet zich oud voelen en zich als een oude mens gedragen. Jan werd moeilijker en met de dag ongelukkiger. Dat verergerde nog toen hij in de O.C.M.W. bejaardenafdeling kwam : hij sprak ervan terug naar Leest te komen. Van die levenslustige man van voor een paar maanden was toen weinig overgebleven.

Het strekt werkelijk het O.C.M.W.-ziekenhuis niet tot eer, dat de bejaarden zo in de kou komen te staan.

Jan uw huisje staat er maar eenzaam bij, en zal weldra onder de hamer komen. Maar U zullen we niet vergeten.” (‘De Band’, mei 1980)

Jan Verbergt : zie ook 19 januari 1973 ‘Melkventer’. 

1980 – Zondag 30 maart : Palmzondagconcert

            Naar jaarlijkse gewoonte gaf de Kon. Fanfare St-Cecilia haar “palmzondag-concert”

            voor een bomvolle zaal “St-Cecilia”.

            Het eerste deel van dit concert werd verzorgd door de drumband van de fanfare

            waarna de jeugd van de fanfare o.l.v. Eduard De Maeyer het overnam.

            Nadien bracht de fanfare o.l.v. J.P.Leveugle verschillende werken.

1980 – ‘De Band’ april 1980 : Basketbal Dames

“Reeds twee jaar heeft Vevoc een dames basketploeg ronddraven.

Wij zijn van niets begonnen en hebben ons stilletjes aan naar omhoog gewerkt, zodat we nu reeds 4 wedstrijden gespeeld hebben. Onze eerste twee matchen speelden we tegen een gerenomeerde Mechelse ploeg (Jamaswapi). Ja, en wat dacht U ? Beide matchen gewonnen natuurlijk. In het begin ging het allemaal nogal stroef, doch naarmate de tijd vorderde, vonden de meisjes elkaar en bouwden zo een echt ploegenspel op.

De derde match speelden we op verplaatsing te Kontich.  Daar viel het wat minder mee. In het begin werden we totaal overspeeld, maar tijdens de tweede speelhelft ging het allemaal zoveel vlotter zodat we nog gevaarlijk dicht naderden.
De laatste wedstrijd werd gespeeld in het Forum te Hombeek waar we Hoje partij gaven.

Onder aanmoediging van de vele supporters liepen wij vlug uit tot 10-4. Toen bracht Hoje de speler-trainer op het veld en moesten de onzen hun voorsprong afgeven. Ondanks de keurige  spelverdeling van Bernadette en de meerdere doelkansen van Lea veranderden de bordjes naar 12-18. Maar dan kwamen onze buitenlanders los. Liefst 4 maal na elkaar schudde onze Amerikaan Gert De Prins daar een dubbel uit haar mouwen die de tegenstand perplex deed staan. Onze Nederlandse gast Lisebeth was ook opgewarmd en bracht ons met haar afstandsworpen weer aan de leiding. Gezusters Wis en Vera behielden onze voorsprong. Ook Ann stond meer dan haar mannetje onder de ring.

Op 5 minuten van het einde kwam Chris erin. Voor de eerste maal op het terrein deed onze laatste aanwinst het schitterend aan de zijde van Emilia. Deze laatste heeft samen met Wis voor het spektakel gezorgd. Beide spelers zitten vol schijnbewegingen en weten de ring goed hangen. Voor het oog van de enthousiaste toeschouwers omspeelden zij, met hun ogen dicht de verdediging en vlogen zij naar het doel om de 2 punten te scoren.

Van sensatie gesproken ! Met nog 10 seconden te spelen en een stand van 29-29 floot de scheidsrechter een fout tegen ons. De man (een Hombekenaar) moet een visioen gehad hebben, want zelfs de meisjes van Hoje konden er niet aan uit. En ja, men zette de zijworpen om en zo werd de eindstand 29-31.

Ik mag wel zeggen dat we de betere ploeg waren, te weten dat Hoje elke week competitie speelt. Als we volgende maal nog eens tegen Hoje spelen dan komen we zeker met de overwinning naar huis.
Wie kandidaat is om mee te spelen en te trainen, kan altijd terecht bij de speelsters of bij mij. Elke maandagavond trainen wij, ’s zomers buiten en ’s winters in het Forum te Hombeek.

Zo, tot bij de volgende wedstrijd.

   De trainer, Eddy Moortgat.”

Bijgevoegd :

-Advertentie van “De Snul” in De Band.

-Jan Verbergt (tekening ‘De Band’)

1980 – Dinsdag 18 maart : Sint-Jozefbedevaart

Vertrek aan de kerk te Leest om 08u50. Bestemming Leuven, per autocar.

Prijs : 145 frank. Inschrijvingen bij Alida Hellemans-Scheers, Dorp 12 of op de  Pastorie. (Parochieblad 28/2/80)

Zeker vanaf ca. 1975 reed de parochie jaarlijks per bus op bedevaart naar het Sint-Jozefsheiligdom in Leuven waar ook pater Damiaan De Veuster, sedert 11/10/2009 heilig verklaard en aanbeden als de beschermheilige van lepralijders en aidspatiënten, begraven ligt. Dit gebeurde telkens in samenspraak met buurtparochies.

1980 – Zondag 23 maart (en 29 maart) : “Rust Roest” bracht “De Opstandige Fietser”.

            In de parochiezaal bracht de Leestse toneelkring de eerste opvoering van het

            toneelwerk “De Opstandige Fietser” van Eddy De Vries. Een tweede opvoering

            vond de zaterdag nadien plaats.

            Het stuk is een waarschuwing tegen de dreiging van overbeschaving van de

            maatschappij indien het radarwerk van de mechanisatie niet tijdig wordt gestopt.

            Productie en regie waren in handen van Guido Hellemans.

            Jan Emmeregs, Renild Polfliet en Marcel Verwerft zaten goed in hun rol en debutant

            Geert De Laet bracht zijn rol tot een goed einde.

            Lof was er ook voor Toni Peeters en Rita Boon.

            Vik Diddens, Tony Baarendse, Marcel Spoelders en Stefan Vloebergh zorgden voor

            een sober, doch smaakvol decor.

            Milou Van Stijvoort was verantwoordelijk voor de kostumering en Karel Mertens

            voor de sonorizatie en het klankbeeld.

            Jean Albert stond in voor de grime en Lief Lamberts was voorzegster.

            (GvA 28 maart 1980)

1980 – Woensdag 26 maart : Rennekouterbrugje kapot

            Rond 17u15 werd de politie van Mechelen verwittigd dat de kleine brug over

            de Molenbeek aan de Rennekouter gedeeltelijk was ingestort.

            De politiediensten namen onmiddellijk de nodige veiligheidsmaatregelen.

1980 – 28 maart – Gazet van Mechelen : Moeilijke periode voor VV Leest

“In nauwelijks 5 jaar is VV Leest erin geslaagd van 4^de provinciale op te klimmen naar 2^de provinciale. Het succes en het geluk dat hen toen meermaals toelachte schijnt hen voor dit

eerste seizoen in 2^de niet zo erg gunstig gezind te zijn. Integendeel heeft de blauw-gele club tijdens de voorbije maanden meer de negatieve publiciteit weten te halen dan de positieve.

Met de nieuwe aanwinsten had men bij VV voor de seizoenaanvang wel verwacht  te kunnen standhouden in die nieuwe reeks. Maar reeds vrij vlug werd men geconfronteerd met de laagste regionen.

Zware straffen

Nadat eerder op het seizoen, wegens onregelmatigheden bij de wedstrijd op Meerhof, Marivoet en Boonen met zware straffen werden bedacht, sprak het provinciaal comité nu een zware straf uit over Willy Bevers en terreinafgevaardigde August Emmeregs, i.v.m. wat zich afspeelde in de wedstrijd tegen Berlaar. Over zijn eigen straf kan August Emmeregs kort zijn :

“Tot eind ’80 mag ik geen terreinafgevaardigde meer zijn, maar mijn andere functies mag ik blijven uitoefenen en dat zal ik dan ook doen. Maar voor het geval Willy Bevers gaan wij alleszins in beroep. Daar zullen wij trachten strafvermindering of zelfs kwijtschelding te bekomen daar de scheidsrechter en de betrokken grensrechter elkaar duidelijk tegenspreken en de feiten dus niet kunnen bewezen worden. Voor Willy die bij ons als speler en als men 100% is meegevallen willen wij de stap zetten”.

Interne moeilijkheden

De laatste dagen deden ook de geruchten de ronde dat enkele bestuursleden het ook niet langer meer zagen zitten en hun ontslag zouden aanbieden.

“Bij de secretaris is inderdaad een brief aangekomen in die zin. Maar wat  de preciese inhoud is zal pas maandag op een algemene raad van beheer worden bekendgemaakt en dan zullen wij trachten ook die moeilijke klip te omzeilen, want nu meer dan ooit moeten wij op eenieders steun kunnen rekenen.”

Tot zover August Emmeregs’ kommentaar bij al deze problemen”.

Foto :

-De ploeg van V.V. Leest die vorig seizoen de promotie naar tweede provinciale afdwong.

-V.V. Leest Voorzitter Petrus Van Asch.

1980 – 6 maart – Gazet van Mechelen :

            CVP-raadslid Cees De Gendt pleitte voor zijn collega August Emmeregs

Door de stad Mechelen wordt bij het Gemeentekrediet van België een lening aangegaan van 3,7 miljoen om het eerste deel te financieren van het ereloon voor het ontwerp van infrastruktuur landbouwwegen en het opstellen van desbetreffende rooilijnen en onteigeningsplannen. Een studiebureau te Lier werd inderdaad belast met de studie, het ontwerp, de aanbesteding en de leiding bij de uitvoering van verbeteringswerken. In casu gaat het over 26,6 km landbouwwegen in de ex-gemeenten Heffen, Hombeek, Leest, Muizen en Walem.

VU’er Kris Van Esbroeck bestempelde het globaal plan eenvoudig als een illustratie van de grootheidswaanzin van het Mechels schepencollege. De werken worden op 92 miljoen geschat. Volgens interpellant had men veel beter een prioritair plan opgemaakt. Want in het pakket te verbeteren landbouwwegen zijn ook een aantal ‘kerkwegeltjes’ opgenomen.

Burgemeester Vanroy vroeg Van Esbroeck herhaalde keren welke namen van straten en landbouwwegen volgens hem uit de lijst moesten geschrapt worden. Doch het VU-lid trapte niet in de val en vergenoegde zich slechts in het vage te blijven.

Hij woont aan de Tisseltbaan

CVP-raadslid August Emmeregs herinnerde aan het feit reeds verscheidene keren in de Mechelse gemeenteraad te zijn tussengekomen voor vernieuwing van landbouwwegen.

Tijdens de zitting van 26 april 1979 somde hij een lijst van 15 wegen op welke dringend aan vernieuwing toe waren.
”Mij werd toen beloofd”, aldus Emmeregs, “dat eerlang een programma aan de raad zou worden voorgelegd waarin veel meer landbouwwegen zouden opgenomen zijn dan deze welke ik vermeldde.”

Tien maanden na zijn tussenkomst is het zover, vervolgde hij. Ik stond op het punt een telegram met felicitaties naar het college te sturen. Maar vooraf controleerde ik nog de lijst om na te gaan of al de 15 door mij opgegeven landbouwwegen in het programma opgenomen waren. De enige straat welke op de lijst niet figureert is de Tisseltbaan. En daar woon ik, zei Emmeregs.

Het CVP-raadslid zei “het puttenfestival” van deze Tisseltbaan beu te zijn.

Wie hem niet gelooft kan zich ter plaatse de visu overtuigen.

En Emmeregs besloot met de vraag waarom aan deze straat nog niets werd gedaan.

Hij neemt aan dat de reden niet kan worden gezocht in het feit dat uitgerekend hij in deze straat woont.

Met de voeten spelen

Cees De Gendt heeft bij ondervinding vastgesteld dat de Tisseltbaan inderdaad in een erbarmelijke toestand erbij ligt, “Men mag niet vergeten, aldus Cees De Gendt, dat collega Emmeregs vroeger te Leest zes jaar in de toenmalige oppositie heeft gezeten. Er werd aan deze straat niets gedaan. Ik heet dat “met iemand zijn voeten spelen”, aldus Cees De Gendt.

En na 3 jaar in de meerderheid hier te Mechelen hebben gezeteld, is er nog niets ondernomen.

In de naam van collega Emmeregs vroeg De Gendt de Tisseltbaan desnoods met eigen stadsmiddelen in orde te brengen.

Landbouw- of gemeenteweg ,

De tussenkomst van Van Esbroeck betittelde schepen voor leefmilieu Fons Vanstappen als ‘het spel van de oppositie’.

Inderdaad, niet alle in het programma opgenomen landbouwwegen vertonen een even dringend karakter. Doch het schepencollege heeft wel een prioriteitsplan opgemaakt. De afwerking gebeurt in afspraak met de diensten van het Ministerie voor Landbouw.  Wel heeft men gedacht aan de uniformiteit van de te herstellen landbouwwegen. Precies daarom werd het ganse pakket aan het studiebureau overgemaakt waarvoor maximale betoelagingen werden gevraagd. De afwerking zelf zal in fasen over een paar jaar gespreid worden, er zitten zelfs stroken van slechts 100 tot 200 m in. Trouwens, besloot schepen Vanstappen, de suggesties komen van de landbouworganisaties zelf. Wat de Oude Tisseltbaan betreft, is een onderzoek aan de gang om uit te maken of het een landbouwweg ofwel een gemeenteweg is.

‘Ik heb het over de Tisseltbaan,” zei een bitsige Emmeregs. ‘Niet over de Oude Tisseltbaan’.

Schepen Stiers voegde er nog aan toe dat het grondgebied zowat -40 km gemeentelijke wegen te verzorgen heeft. En in de administratie gaat alles niet zo vlug.”

1980 – Donderdag 7 februari :

Uitreiking onderscheidingen en eretekens aan leden van het Mechels stadspersoneel

Tijdens een plechtige  raadzitting welke om 20 uur doorging in de raadszaal van het            Mechelse stadhuis, werden door de stadsmagistraten onderscheidingen in de nationale            orden  en burgerlijke eretekens uitgereikt aan leden van het Mechels stadspersoneel.

Victor Van Hoof, de laatste “garde” van Leest en thans “functioneel politie-inspecteur” ontving de Burgerlijke Medaille 2^de klasse wegens 25 jaar dienst. (zie foto)

1980 – Zaterdag 16 februari : Meisjesschool Leest danst

De Leestse meisjesschool organiseerde een dansavond die doorging in de parochiezaal            op de Kouter. Het orkest “The Camonds” speelde ten dans.

Kaarten 80 frank en 70 frank in voorverkoop.

1980 – Maart : Zoekertje in ‘De Band’ :

“Wie helpt ons Flip terug te vinden ?

Flip is een middelgrote hond, bruin met zwarte rug, hangende oren en een pluimstaart. Hij vertoont gelijkenis met een scheper, en is erg lief.
Bellen 41.88.17 (of de redactie) Brasseur, Tiendeschuurstraat 7 Leest.”

(Afloop is ons onbekend)

1980 – Zaterdag 1 maart : Papierslag Chiro in functie van Jeanne De Boeck

Ter gelegenheid van deze papierslag en in het vooruitzicht van het verlof van zuster Jeanne De Boeck (missionaris in Chili) haalde de Chiro ook geneesmiddelen, versleten lakens (dienstig als verband), schoolgerief en afgedragen klederen en schoenen op.

(DB,februari 1980)

1980 – 3 maart : Eeuwfeest Stanne Van den Broeck

“Aan de dames en heren Voorzit(s)ters van de Leestse verenigingen.

            Mevrouw, Juffrouw, Mijnheer,

Dit jaar kan Leest zich verheugen om een honderdjarige. Immers Jacobus Constantinus Van den Broeck, wonende in de Scheerstraat 25 werd geboren op 25 september 1880.

Wij, de mensen uit zijn buurt, stellen ons de vraag : “Hoe kan of moet een dergelijke en uitzonderlijke gebeurtenis op een passende manier gevierd worden ?”

Wij denken, als geburen, dit alleen onvoldoende aan te kunnen.
Tevens zijn we van oordeel dat deze viering er een moet worden waarbij de ganse Leestse gemeenschap moet betrokken zijn.
Om deze viering grondig te kunnen voorbereiden en organiseren, achten we het nodig tijdig van gedachten te kunnen wisselen.

Daarom verzoeken we U of een afgevaardigde van uw vereniging aanwezig te willen zijn op de vergadering van dinsdag 18 maart e.k. om 20 uur op het gemeentehuis van Leest.

Wij hopen dat ook uw vereniging wil meewerken. We danken U bij voorbaat en groeten U

    met de meeste achting,

   de geburen van J.C. Van den Broeck, Scheerstraat te Leest.”   

Foto’s :

-Veldwachter Vic Van Hoof als verkeersregelaar op de Dorpplaats in 1980.

-Onderscheidingstekens en memorabilia van de laatste garde van Leest.

-J.C. ‘Stanne’ Van den Broeck.

1980 – Februarinummer De Band : VERSLAG PONYKAMP

“Maandagochtend omstreeks 9 uur (noot : exacte datum niet vermeld) stonden 14 leden per pony paraat bij De Beck, waar alles en iedereen bij elkaar werd gebracht. Het kamp ging naar Isières bij Ath. Koffers en andere bagage waren al een dag vroeger op bestemming, dankzij Juul De Smet. Luc Cumarey van Keerbergen vervoede de pony’s met 3 veulens en enkele paarden. Leiding, uitgepikt uit de plaatselijke rijvereniging, brachten de enthousiaste ponyclubbers ter plaatse. Dezelfde dag nog was alles geïnstalleerd. De dieren waren veilig ondergebracht in de weide, elkeen had zijn slaapplaats uitgezocht, de keuken was kookklaar gemaakt…Kortom, klar om 5 dagen in een oude boerderij te kamperen.

Eerst was er enig meningverschil tussen de jongens en de meisjes. Beide groepen wilden hardnekkig op zolder slapen. Tenslotte werd het pleit bijgelegd en sliepen de jongens op zolder en de meisjes beneden (er was geen middenverdieping).

Walter en Jeannine De Prins zorgden voor het vlees en dergelijke. Zij waren tevens verantwoordelijk voor de ganse keuken. Roland Rotiers was er om de ponyclubbers tijdens anders verloren uren bezig te houden met sport en spel.

Joris en Claire De Wachter schaafden de dressuurkennis elke voormiddag bij. Claire bekommerde zich om de beginnelingen en Joris dresseerde de gevorderden, waarmee hij weinig medelijden had. Maar het was voor eigen bestwil.

Springen werd er niet gedaan wegens gebrek aan materiaal.

In de namiddag hield Joris de leden bezig met spelletjes te paard. Tijdens warme dagen ging het er dan nogal nat aan toe zodat iedereen er telkens met een vochtig pak onderuit kwam.

Maar pret was er wel !

Gerd Geerts en Gerd De Prins waren er om het algemeen verloop van het kamp in de gaten te houden.

Eén van de sportmanifestaties was het proberen vormen van een pyramide. Op ponytornooien is dit ook te zien. In de late namiddag gingen de ruiters en amazones af en toe een wandeling maken, onder leiding van Gerd en Gerd.

Roland Rotiers, leider van sport en spel, had een sportvoormiddag voorzien op de grote binnenplaats van de hoeve, die met de tijd begroeid is met gras. Later was er ook een wedstrijd in de omgeving van Isières zelf.

Het programma vermeldde tevens een nachtdropping. Joris De Wachter dropte de ponyclubbers en Walter en Roland, die voor de veiligheid meegingen maar niets verklapten, op ongeveer 10 km van het kamp. Ieders beste Frans werd opgehaald om de weg te vragen. Gelukkig waren het allemaal zeer sociale mensen en met een mondvol Frans vonden ze de weg naar  ‘la ferme rose’ in Isières. Na middernacht kwam de inmiddels uitgehongerde groep in het thuisfront aan, waar Jeanine, Claire, Gerd en Gerd een lekkere barbecue voor ze hadden klaargemaakt. Je kon kiezen tussen haring en kalfslapjes met aardappelpuree.
Smullen dus !

De plaaselijke raad van Ouderen besliste op een dag dat ze de ponyclubbers eens goed de schrik op het lijf gingen jagen. Die nacht werd het dus onvermijdelijk nachtspel. Je kon alvast beginnen sidderen en beven ! ’s Avonds, als het goed duister was, begaf de leiding zich naar het bos. Dat was omgeven door een diepe gracht en een prikkeldraadomheining, en kende slechts één ingang. Na een inleidend verhaal werd de dappere bende in groepjes van twee verdeeld. Ze liepen haast het hele bos plat, ingerekend de netels die iedereen over het hoofd groeiden en alom aanwezig waren. Op zoek dus naar de verdachte personages met de opdrachten ! Grappig was het dat soms de gezochte personen meer vrees kenden dan de anderen.

De volgende dag was er nog een indianenspel op de plaats van het bosspel.

En zo, beetje bij beetje, liepen de 5 dagen ponykamp ten einde.

Op de laatste avond was er kampvuur op de ruime binnenplaats en weerom was het barbecue. Iedereen bracht een nummer naar voren. Joris vertelde enkele moppen en Gerd zette in met enkele plezante liedjes.

Zaterdag werd er voor de laatste maal dressuur gereden en tenslotte opgeruimd en ingepakt. Lucske was er weer om de pony’s en de paarden op te laden en Joris nam de veulens mee. De rest werd met de auto’s weer naar Leest gebracht.
Het einde van een avontuur waar nog lang over gepraat zal worden !

     De Beck Hilde.”

Kommandant van de ponyclub : Joris De Wachter.

Leden :                                              

Marleen Van Doren               Steven Stockmans                  Ann De Prins

Wout Mertens                                   Sonja De Smet                                   Gunther Lauwens

Els De Wachter                      Ivo Van Doren                        Heidi Rotiers

Bart De Smed                         Kaat Van Doren                      Alwin Mertens

Kristine De Prins                    Hilde De Beck.

Nieuwe leden 1980 : Erik Jakobs en Nancy Jakobs

Ex-leden 1980 :  Bart De Smet en Ivo Van Doren (zijn overgegaan naar de ruiters).       

1980 – Februari – ‘De Band’ : Van een kevertje en een schimmel

“Na de eerste wereldoorlog is hij in ons land gearriveerd. In 1927 stak hij het kanaal over naar Engeland. Hij heeft zich sindsdien verspreid over heel Europa en duikt dan hier dan daar op. Hij heeft de reputatie van een onmeedogenloze doder. Toch is hij maar een paar millimeter groot, heeft zes pootjes en glimmende dekschilden.

Zijn naam : SCOLYTUS SCOLYTUS, een onschuldig uitziend kevertje. Zijn geliefd slachtoffer is de olm, zijn wapen een schimmel.

Ach, zo’n slechte reputatie verdient SCOLYTUS nu ook weer niet. Hij heeft alleen zo’n trek in die malse olmenschors en daarom vreet hij er zijn gangetjes in net als alle andere schorskevertjes, niet min of niet meer. Kan hij er wat aan doen dat er schimmelspoortjes aan zijn poten kleven ?

CERASTOMELLA ULMA BUIS heet die verstekeling. Goed en wel aangekomen gaat die gluiperd zich in het weefsel van de olm ontwikkelen en met zijn web van myceliumdraadjes de sapkanelen van het hout verstoppen. Eerst wordt de sapstroom belemmerd en vertraagd, dat merk je aan enkele dode takken in de kruin. Weldra raken alle sapkanaaltjes door de zwarte myceliumdraadjes verstopt waardoor de boom als het ware langzaam gewurgd wordt. De takken worden kaal, de schors valt af, de boom is dood.

Wanneer je de komende dagen door Leest rijdt of wandelt zal je ze zeker zien staan in de beekkanten langs de Zenne. Meestal flink uitgegroeide struikvormige olmen, op de Zennedijk zelfs enkele zeer oude bomen, met afvallende schors. De epidemie viert hoogtij, onze olmen gaan er aan.

Wat is er te doen ? Weinig. Je kan de dode bomen best vellen. Het grote hout doet het best in de open haard of de houtkachel. Als je in de winter de schors en het kleine hout verbrandt zijn een groot deel van de kevertjes erbij, misschien helpt het de verspreiding vertragen.

Voor de mensen van de ‘Kouterwijk’ zal het uitzicht op de Zenne wel wat veranderen.

‘Het boske’ zal er maar kaal bijstaan. Eeen tiental twintig jaar oude struikvormige olmen zijn dood en de vijf overblijvende zullen wel volgen. Maar ‘’’t Boske” mag niet verdwijnen. De Chiro meisjes en jongens en de kinderen van de wijk zouden het te erg missen. Het moet als het ware uit zijn olmenas herrijzen. Een herbeplantingsactie staat op stapel.
Je hoort er nog van.

      Karel Mertens.” 

Foto :

-De  scolytus scolytus of ook gote iepenspintkever genaamd. Een olm wordt ook iep genoemd.   

-Karel Mertens.

1980 - 26 januari : Ledenfeest Vevoc

Wees allen welkom aan den disch                           Kom maak een kruis

Alles zegt dat het feest nu is.                                    en doe gelijk thuis.

                                                       Spijskaart

Met Panier tante Mathilde

-zeevruchten in kerstgebak – vangen wij aan,

en laten al de zorgen staan.

Dan eet heel de groep, een lekkere hutsensoep,

met ribbetjes en Frans brood,

maar eet U nu niet dood.

Want verkijk niet uwe kans,

aan Côtelettes à la Grand-mère

met Krakertjes en Groentekrans

Overgiet met Champignonsaus,

maar da’s niet ’t einde van de kous…

Oma’s gebak is immers klaar,

Voor de proevers al te gaar.

Wat later is er nog een buffet

Waar U kunt nemen met lepel of verket.

Krieken met balletjes, speenvarken of gebraad,

Pekelharing, sprot of maat.

En…mocht er onder ons een vegetariër zijn,

Hem blijft Gerstenat en Wijn.   

1980 – Februarinummer De Band : UIT DE OUDE DOOS

“Rond de jaren 1900 woonde in de Alemstraat ‘de Smed’ (Mon Van Boxem). Hij had daar een boerderij met smisse. In het beslagen van paarden was hij uren ver bekend. Maar wat meer was, in het genezen van paarden en vele andere viervoeters was er zijns gelijke niet te vinden. In die tijd waren er nog geen veeartsen beschikbaar zoals nu en dan geschiedde het gewoon met andere methodes, zoals overlezen en andere kwakzalverij.

Hierna volgen een paar recepten van ‘de Smed’.

Als de koeien te dik staan….Uwen duim op den bult houden, waar de koe te dik staat. Drie maal een kruisteken maken op den bult met de woorden : ‘Rebeana, Rebeana Zebestiana Zervier’, en dan twaalf vaderonzen en twaalf weesgegroeten bidden. Doe dit twee keer en de koe is genezen.

Overlezen van zweren…Maak eerst een kruis over uzelf, dan een kruis over de zweer. Zeg dan het volgende  : ‘op een goede vrijdag is Onzen Heer Jezus Christus gekruisigd en gestorven, en geheel doorwond, maar die wond en zwilde of zwoor niet en ik hoop dat deze wond ook niet zal zwillen of zweren, maar genezen, gelijk tevoren, in den naam van God den Vader, die ons geschapen heeft, in den naam van den Heiligen Geest, die ons heilig gemaakt heeft.’ Bid nog vijf vaderonzen en vijf weesgegroeten ter ere van de vijf bloedige wonden met glorie zij de Vader…steeds de rechter duim op de wond houden. Dit moet gedurende drie opeenvolgende morgenden nuchtig gelezen worden.

Zakpijn bij paarden…Met de duim een kruis maken op den zak van het dier terwijl men het volgende zegt : ‘zo waarachtig als God, daar zijn drie afstammelingen, Jezus, Maria, Jozef, op enen ezel rijdende naar Egypte, met buikpijn beladen, de Heilige Drievuldigheid’… En de buikpijn is gedaan.

Om wratten te overlezen of af te binden…Zeg eerst ‘in den naam van de Heilige Drievuldigheid bind ik deze wet af’, leest dan het Evangelie van de dag en vijf vaderonzen en een weesgegroet.

Dit alles vertelde Pauline Van Boxem aan Fille De Prins.” 

Mon Van Boxom was afkomstig uit Mechelen en overleed in 1934.

Hij was gehuwd met Christina Selleslagh die in 1862 te Leest geboren was en er overleed in 1932.

Theofiel ‘Fille’ De Prins was te Leest geboren op 17 maart 1926 en hij overleed in het A.Z. St. Maarten te Mechelen op 3 november 2006. Fille was Ere-Voorzitter van de Leestse KWB en een figuur. Ooit bezocht hij samen met een groep Leestenaars voor een drietal dagen Hamburg. Op één van de avonden zaten ze op een Oberbayernavond en de sfeer zat er goed in. Al wie voor het Oberbayernorkest een rondje betaalde mocht voor even de dirigeerstok in handen nemen. Zo ook Fille, maar toen het zijn beurt was om te betalen nam hij de micro en proclameerde in zijn beste Duits : “Ich bin Filos en ich habe geine markos end sie kunnen maaine klote kussos…” Hij was ook de enige van de Leestenaars die een éénliterbierglas kon buitensmokkelen. Hij haalde het uit zijn broek…(Mondelinge overlevering van mijn vader)

Foto :

-Mon Van Boxom met zijn gezin in 1910.

Van links naar rechts : dochter Adéle, zoon Johannes, vader Edmond ‘Mon’ Van Boxom, dochter Pauline, moeder Christina Selleslagh, dochter Maria en dochter Pelagie. (LG)

-Theofiel ‘Fille’ De Prins.

1979 – Maandag 19 november : Voordracht Landelijke Gilde

            Tony Van Autenboer, leider van verschillende Zuidpoolexpedities, kwam

            spreken over “Klimaat en weersvoorspellingen”.

            Zijn voordracht werd voorafgegaan door een etentje.

            Lidmaatschap van de Landelijke Gilde, ook mogelijk voor niet-boeren en

            tuinders, bedroeg 350 frank. Daarvoor ontving elk lid maandelijks “Levend

            Land” . Om ook wekelijks “de Boer” te ontvangen diende men 200 fr extra te

            betalen.

            (Parochieblad 29/11/79)       

1979 – 22 november - Gazet van Mechelen :

Boerenbond eist vergoeding voor slachtoffers van dijkbreuk.

“De dijkbreuk van de Zenne richtte enkele weken geleden aanzienlijke schade aan bij de land- en tuinbouwers in het gebied Leest – Heffen – Mechelen.

De Boerenbond heeft de ministers van Landbouw en van Binnenlandse zaken gevraagd om bij de regering te willen tussenkomen om het getroffen gebied als nationaal rampengebied te erkennen, teneinde het Nationaal Rampenfonds en het Landbouwrampenfonds in werking te stellen. Bij de gouverneur van de provincie Antwerpen werd aangedrongen opdat het Provinciaal Rampenfonds zou tussenkomen ten voordele van de getroffen landbouwers en tuinders.

De Boerenbond vraagt bovendien dat door het ministerie van Landbouw dringend een aantal steunmaatregelen zouden getroffen worden, meer bepaald : vrijstelling van aflossing voor een termijn van 1 jaar in de landbouw envan 2 jaar in de tuinbouw voor de bestaande leningen, verlenging van L.I.F. –steun op de bedoelde leningen van de getroffen landbouwers en tuinders.  In de verantwoorde gevallen, het toestaan van een reïnvesteringskrediet dat toelaat de productie zo mogelijk te hervatten, opmaken van de nodige schadebestekken voor de getroffen landbouwers en tuinders.

De Boerenbond vraagt tenslotte dat aan de rijkslandbouwkundigen en rijkstuinbouwkundigen opdracht wordt gegeven  om de nodige schadebestekken voor de getroffen landbouwers en tuinders op te maken.”

1979 – December – “De Band” : Kunstschatten uit de Kerk

            “De restauratie van het schilderij “Maria Magdalena en de Zaligmaker”

            is beëindigd. Het schilderij staat terug in de kerk, voorlopig aan het Sint

            Corniliusaltaar.

            Aan de voet van dit altaar ligt een van de andere beschadigde doeken van de

            kerk. Dit geeft een beeld hoe het herstelde schilderij eruit zag voor de

            behandeling. Binnenkort krijgt het een plaats boven de ingang van de

            doopkapel.” 

1979 – Zaterdag 17 november (en ook 25 november) :

                         Rust Roest bracht ‘Reinaart de Vos’ van Arthur Fauquez.

Medewerkers

-Tiecelijn, de raaf : Imelda Van der Hasselt.

-Netelaar, de egel : Renild Polfliet.

-Bruin, de beer : Marcel Verwerft.

-Nobel, de leeuw : Guido Hellemans.

-Reinaart, de vos : Guy Mollemans.

-Seibel, de marmot : Nicole Van Gindertaelen.

-Voorzegster : Rita Boon.

-Grime : Albert Jean.

-Kostuums : Miloe Van Stijvoort.

-Sonorisatie : Wim Jacobs.

-Bandmontage : Karel Mertens.

-Belichting en techniek : Vik Diddens.

-Decorontwerp – aankleding : Tony Baarendse.

-Decorbouw : Vik Diddens, Marcel Spoelders.

-Productie en Regie : Guido Hellemans.

Knappe Reinaart door Rust Roest

“Door de Leestse toneelkring ‘Rust Roest’ werd ‘Reinaart de Vos’ voor het voetlicht gebracht.

Op zondag  (noot : 25 november) was er ook een extra namiddagvertoning voor de kinderen.

Reinaart de Vos is een dierenverhaal in vier bedrijven met proloog en epiloog, geschreven door de Waal Arthur Fauquez en in het Nederlands vertaald door Karel Jonckheere.

Regisseur Guido Hellemans is er in geslaagd een boeiend paar uur theater te brengen.

Het stuk was meeslepend, verveelde nooit en het gebrek aan diepgang van de iets te karikaturale figuren, werd gecompenseerd door de dankbare figuur van Reinaart wiens lepe streken nog altijd tot de verbeelding van het publiek spreken.

Guy Mollemans gaf de figuur van Reinaart een heel eigen identiteit.

Andere opvallende prestaties werden geleverd door Imelda Van der Hasselt als Tiercelijn de raaf en Marcel Verwerft als Bruin de Beer. Deze Marcel Verwerft zou zeker niet misstaan in een beroepsgezelschap.

Guido Hellemans bracht naast de uitstekende regie, een overtuigende koning Nobel ten tonele.”

(MVH, De Mechelse Week, november 1979)

Bijgevoegd :

-Programmaboekje.

-Bovenaan : Jean Albert, Vik Diddens, Karel Mertens, Marcel Verwerft, Tony Baarendse, Renild Polfliet, Jan Emmeregs, Miloe Van Stijvoort, Rita Boon.

Muzikanten : Frans Lamberts, Els De Maeyer, Tony Verbeeck, Lief Lamberts, Jan Verschueren, Geert De Laet.

Onderaan : Imelda Van der Hasselt, Nicole Van Gindertaelen, Guido Hellemans en Guy Mollemans.

1979 – 17 november : Overlijden, te Erps Kwerps,  van pastoor J.B. Coosemans.

            In “Ons Parochieblad” van 6 december schreef Stany De Decker zijn

            In Memoriam :

            “Terwijl ten alle kante de goudgele bladeren neerdwarrelen is E.H. Coosemans

            stil heengegaan in volle herfsttijd : de Herfst van zijn leven.

            De lente was voor hem die eerste jaren van zijn priesterschap, als actieve

            onderpastoor : vergaderingen, oprichten van jeugdbeweging, zorgen voor

            lokalen, op kamp gaan, alles gedragen door die liefde van de Heer Jezus zelf.

            De zomer heeft hij bijzonder beleefd als pastoor te Leest, de parochie waarvan hij

            zoveel heeft gehouden.

            Grote zorg heeft hij getoond voor het huis van God, die mooie kerk van de Heer

            Jezus temidden van de mensen.

            Dat was steeds zijn eerste bekommernis. Maar tegelijkertijd ook die zorg voor de

            mensen, die zeker tot uiting kwam in het bouwen van een parochiecentrum met

            feestzaal. Want Leest stak vol activiteiten van de K.V.L.V., de Chirojeugd, E.K.,

            de twee afdelingen van de B.J.B., de Milac, enz.

            Een man van gebed, eenvoudig en gedragen door een ware bekommernis, dat

            waren zijn hoofdkenmerken.

            Kwam dan de herfst van zijn leven, de periode dat hij afscheid heeft moeten

            nemen van Leest, om eerst te gaan wonen in het rusthuis Emmaüs te Korbeek-Lo

            en dan te Erps-Kwerps.

            In die groeiende stilte en verlatenheid heeft hij zich voorbereid in volle bewustzijn

            op zijn heengaan van de mensen, om op te gaan naar God, de bron en het

            einddoel van zijn leven.

            God, wij willen u danken voor zijn leven, voor zijn lijden en sterven, voor alles

            wat gij betekent hebt in het leven van zovele mensen.

            Blijf een voorspreker bij de Heer voor de parochies waar u dienst hebt gedaan,

            voor de mensen die u ontmoet hebt.”   

Joannes Baptista COOSEMANS

“Als boerenzoon was hij geboren te Perk op 19 november1898. Zijn humaniora deed hij te Vilvoorde aan het O.L.Vrouwcollege. Door D.J. kardinaal Mercier werd hij op 6 juni 1925 te Mechelen gewijd. Toen was hij reeds leraar aan het Sint-Stanislascollege te Berchem. Nog datzelfde jaar 1925 werd hij tot onderpastoor benoemd te Scheutveld en vijf jaar erna werd hij aalmoezenier in het Zemstse rusthuis ‘Relegem’. In diezelfde gemeente werd hij in 1932 ook onderpastoor van de Sint-Pietersparochie. Bijna veertien jaar later, in augustus 1946, werd hij tot pastoor te Leest benoemd.

Hij werd ‘ingehaald’ op zondag 11 augustus 1946 onder prachtig zomerweer.
Vijfenveertig groepen en wagens vertrokken om 15.00 u in de Bist en er was ook een wagen bij met parochianen uit Zemst. Gans achteraan reden de nieuwe herder, nog andere geestelijken en de burgerlijke overheid mee in koetsen.

Een ‘welkomslied’ was geschreven op de tonen van ‘Naar wijd en zijd’ :

‘Wij vieren feest, voor den pastoor van Leest

’t is onzen nieuwen Herder

En ’t is beslist, ’t begint in de Bist,

En zo trekken we langzaam wat verder,

d’een te voet, d’een te paard

Anderen in groep vergaard

En ’t lest aan de staart,

Heer pastoor Coosemans.

Refrein :

Heil heer Pastoor

Heil onzen Herder

Lang leve Hij hier in ons Leest

God hoed hem,

En geleide Hem verder

Naar zijn jubelfeest

Wat schoonen dag, als men eens toonen mag

Hoe men zijnen Pastoor verwacht,

Ieder doet mee, eenieder is tevree

En men ziet dat hun feestvieren echt is,

Vaders, moeders in koor

En de kinders tusschendoor

Zingen en juichen voor

Onzen heer Pastoor.

Refrein..

Langs de versierde straten en huizen kwam men een uur later aan in het Dorp. ‘Te kwart voor vijf ving (sic) de traditionele plechtigheid plaats voor de kerkdeur, waarbij E.H. Leys, deken, den sleutel der kerkdeur overhandigde, dadelijk daarna ving (sic) de kerkelijke plechtigheid plaats. De E.H. Deken besteeg den kansel en wist met een puike rede de aanwezige kristenen toe te spreken, hierna ving het Lof aan.’

Zelf doopte hij in Leest slechts zevenendertig kinderen van 15 augustus 1946 tot 15 juli 1962. Doorgaans liet hij inderdaad zijn onderpastoor of een familielid van de dopeling dat sacrament toedienen indien het al niet in het moederhuis gebeurd was, een opkomend fenomeen. Hij trouwde tweehonderdtweeënvijftig koppels van 21 augustus 1946 tot 21 februari 1966. Soms trad er hierbij een sac(erdos) del(egatus) (gedelegeerd priester) op, doorgaans een familielid van bruid of bruidegom. En hij noteerde driehonderd en vier kerkelijke begrafenissen van 3 december 1946 tot 1 mei 1966; behalve één keer ging hij steeds persoonlijk voor in de uitvaartmis.

Aan de bestaande reeks ‘broederschappen’ in de parochie voegde hij in 1952 nog een laatste toe : dat van ‘Maria, koningin der priesters’.

Vanzelfsprekend was er zijn inzet voor parochiale verenigingen en verder blijkt zijn bekommernis voor het godsdienstig welzijn van zijn parochianen uit de organisatie van drie missies. Dat de tweede een Mariamissie was (1955), herinnerde aan het honderdjarig bestaan van het ‘broederschap van de H. Rozenkrans’ . Dat de plechtigheden ervan besloten werden met de inwijding van een Fatimakapel is evenmin toevallig. O.L.Vrouw van Fatima is ook O.L.Vrouw van de Rozenkrans.

Telkens opnieuw staat in de jaarlijkse verslagen dat de pastoor zijn werk goed doet.

Eén keer (1950) noteert de deken : ‘Goedwerkende herder maar niet erg geliefd.’

En in 1958 luidt het antwoord op de vraag of hij bekwaam is zijn ambt uit te oefenen volgens de eisen die het huidig apostolaatswerk stelt : ‘Hij is bekwaam maar legt moeilijk contacten’.

Ook de vraag naar het zogenaamde huisbezoek wordt iedere keer positief beantwoord : de beide priesters doen het ‘geregeld’. Slechts één keer, na het vertrek van zijn misschien meest geliefde onderpastoor Stany De Decker, staat er (in 1956) : ‘niet echt regelmatig. Er is een onderpastoor nodig.

Op 26 mei 1966 nam hij ontslag, zevenenzestig jaar en een half oud, en begon hij zijn tocht langs de rusthuizen : na ‘Relegem’ (Zemst) en ‘Emmaus’ (Korbeek-Lo) verzeilde hij ten slotte in ‘O.L.V. van Lourdes (Erps-Kwerps) waar hij overleed.

In huize ‘Relegem’  was hij als jong priester nog aalmoezenier geweest. Nu woonde hij er drie jaar (noot : na een korte tussenstop in een burgershuis in de Schoolstraat te Zemst). Langer verbleef hij in huize ‘Emmaus’, een rusthuis voor priesters in Korbeek-Lo. Daar ook vierde hij zijn gouden priesterjubileum waarbij hij een felicitatie ontving van zijn bisschop L.J. kardinaal Suenens. En dan kwam Erps-Kwerps (vanaf 1978). Hij overleed er blind, bedlegerig en afgezonderd op 17 november 1979.

Hij werd te Leest begraven op 20 november 1979 om tien uur en rust er onder en zwartmarmeren steen.”

 (“De Sint-Niklaasparochie in Leest,” – Wilfried Hellemans)

Meer over pastoor Coosemans : in deze Kronieken jaar 1946.

Foto’s :

-Afbeelding van Joannes Baptist Coosemans bij zijn ‘In Memoriam’ in het Parochieblad.

-Pastoor Coosemans in 1958 tijdens een culturele dag in het Parochiehuis.

-Zijn doodsprentje.

1979 – 14 november : Alle Leestse leed is nog niet geleden.

                                        Tuinders leden miljoenen schade.

“Meer dan een week nadat te Leest de Zennedijk het begaf en een dertigtal hektaren landbouwgrond, beemden en serres blank zette, is de situatie nog altijd niet genormaliseerd.

Wel kwam de bres terug helemaal dicht tegen het hoge tij van vrijdagochten jl. en trokken hulpdiensten, soldaten en een gedeelte van de civiele bescherming zich terug.

Het gevaar voor nieuwe overstromingen is voorlopig geweken maar intussen staan de tuinders elke dag meer en meer aan de klaagmuur. Niet alleen is hun winterteelt zo goed als vernietigd, nu komt ook nog de nachtvorst lelijke stokken in de wielen steken.

Maandagnamiddag belegde de landelijke gilde van Leest een spoedvergadering waarbij de eerste schade zo goed en zo kwaad als het ging werd omschreven.

Een 15-tal tuinders wier landerijen gedeeltelijk door het vuile Zennewater werden overspoeld zou naar een eerste raming in totaal enkele miljoenen schade hebben geleden. De betrokken tuinders hopen maar dat datgene wat formeel werd verteld tijdens een persconferentie op het coördinatiecentrum te Leest vorige week en waarbij werd beloofd dat de schade aan groentegewassen en het daarmee gepaard gaande verlies, zorgen voor morgen waren, maar dat aan een en ander een mouw zou worden gepast.

Intussen is het morgen…maar de betrokken ministeries Volksgezondheid en Landbouw gebaren blijkbaar of Leest is helemaal van de kaart geveegd. Nog niemand van die diensten vond de jongste dagen een ogenblik de tijd om even naar Leest te komen. De Leestse tuinders staan letterlijk en figuurlijk in de kou : de oogst die niet helemaal door de Zenne is vernietigd, dreigt nu stuk te vriezen.

‘Mij werd geantwoord –aan het woord is een der tuinders- dat ik met mijn groenten maar naar de markt moest. Maar wie wil er nu spruiten zo zwart als roet…’

De landelijke gilde van Leest is vastbesloten om krachtig te protesteren wanneer niet vlug gehoor wordt verkregen  van de betrokken overheidsdiensten.

Ondertussen spoedden de tuinders zich, om zo goed en zo kwaad als dat in de gegeven omstandigheden mogelijk is, nog enige ladingen van de bietenoogst binnen te halen. Maar ook dat is niet zo eenvoudig.

Een landbouwer, wiens bietenveld zich op 100 meter van zijn boerderij bevindt, dient nu 5 km extra tractor te rijden.

Ter hoogte van het kapelleke aan de Leestsesteenweg verspert dwars over de rijbaan een grote pompwagen van de civiele bescherming alle verkeer, ook het plaatselijke. De civiele bescherming heeft daar zware pompen aangelegd waarmee de overspoelde oppervlakte wordt leeggezogen.

Inderdaad dienen bepaalde prioriteiten te worden vastgelegd en kan niet iedereen tegelijkertijd aan de beurt komen. Maar het steekt de Leestenaren toch de ogen uit dat uitgerekend eerst de grote oppervlakte eigendom van een ‘heer’ uit Mechelen aan de beurt moest komen en dat landbouwgrond intussen ligt te verzuipen.

‘Wat kan het maken dat bomen enkele dagen langer in het water staan,’ aldus de kommentaar, ‘maar spruiten kunnen daar hoegenaamd niet tegen.’

De werkwijze van de civiele bescherming zet te Leest heel wat kwaad bloed en nog niet langer dan maandagavond zorgden Leestse tuinders voor een mini-protestdemonstratie tegen deze gang van zaken. Maar uiteindelijk was dat niets gekort, zodat Leest concludeert dat ‘die heer met zijn lange arm er oorzaak van is dat de Leestsesteenweg voor het verkeer is afgesloten en dat jachtgenoegens in onze tijd voorrang krijgen op broodwinning.

(foj)”   (Gazet van Mechelen 14 november 1979)

Vervolg overstroming.

Open brief van Joos Somers

Volksvertegenwoordiger Joos Somers schreef op 6 november een open brief naar de minister van Openbare Werken Mathot en naar zijn collega Chabert van Verkeerswezen :

‘Geachte heer Minister.

Maandag 5 november werd opnieuw een bres geslagen in de Zennedijk te Mechelen (deelgemeente Heffen-Leest). In 1976 en in 1977 hebben zich gelijkaardige overstromingen voorgedaan te Leest. Twee jaar geleden begaf de Zennedijk op nagenoeg dezelfde plaats.

Ondanks vele beloften en de inderdaad uitgevoerde dijkwerken blijft  de toestand te Mechelen dus kritiek. Wij wensen U ook te herinneren aan de onmogelijke situatie in het hartje van Mechelen – stad : drie belangrijke overbruggingen van de Dijle, nl. de Nekkerspoelbrug, de brug aan de Liersesteenweg en de Katelijnebrug diendens wegens de hoge waterstand voor het verkeer gesloten te worden.

(…)

Het dijkenbeleid werd sinds jaren verwaarloosd in Vlaanderen. In de begrotingen van Openbare Werken bijv. werden in de laatste jaren ontegensprekelijk aanzienlijke bedragen voorzien om het dijkenprobleem grondig aan te pakken. De laatste overstromingen hebben aangetoond dat op dit vlak niet mag getreuzeld worden indien we nieuwe rampen (denk aan Walem en Ruisbroek) willen voorkomen.

Ter gelegenheid van de nieuwe overstromingen voel ik me verplicht U te verzoeken de hernieuwing en versteviging van het Dijlebekken prioritair te laten uitvoeren en tevens de uitvoering van een stormsluis op de Westerschelde niet bij plannen te laten die nog jaren kunnen blijven liggen op de administratieve diensten van uw departement.

(…)

De ergernis van de Mechelse bevolking –en vooral van de getroffen bevolking – over deze aanslepende mistoestanden wordt nog groter in verhouding met het bewustzijn dat in de begrotingen van uw departementen miljarden belastingsgelden uit Vlaanderen naar Brussel en Wallonië worden overgepompt, zoals we konden aantonen, dat 9 miljard voor 1979 in de begroting van Verkeerswezen en heel wat miljarden in de begroting van Openbare Werken, zoals collega senator Deserano voor de begroting van Openbare Werken kon becijferen, naar Brussel en Wallonië worden overgeheveld.

Jaarlijks laat men ongeveer 200 miljard frank Vlaamse belastingsgelden afvloeien naar Brussel en Wallonië, gelden die eigenlijk in Vlaanderen thuishoren en nuttig kunnen geïnvesteerd worden.

U, geachte heer minister, zal dan wel begrijpen dat de Vlaamse bevolking dit ontnemen van eigen gelden minder en minder wil gedogen in verhouding tot het groeiend bewustzijn dat men in een eigen Vlaamse staat over ruimschoots voldoende gelden zou beschikken om eigen noden en behoeften te voldoen.

We geloven dan ook dat u kordaat de beslissing moet nemen om de kwestie van de wateroverlast en overstromingen op een bevredigende en snelle manier te regelen, zoniet zal U elk vertrouwen ontnomen worden.
Met de meeste hoogachting, Joos Somers, Volksvertegenwoordiger.’

Joos Somers (°Vilvoorde 4/4/1936, +Mechelen 5/1/2012) was volksvertegenwoordiger van 1974 tot 1985 en de vader van de huidige burgemeester van Mechelen Bart.

Parlementslid Van den Brande pleitte voor maatregelen.

Volksvertegenwoordiger Luc Van den Brande stelde op zijn beurt een aantal dringende vragen aan de minister van Openbare Werken G. Mathot.

Vooreerst vroeg hij bevestiging van het feit dat tot aanbesteding van de werken werd overgegaan aan het gedeelte van de dijken aan de Zenne waar zich de dijkbreuk voordeed.

Hierbij drong hij erop aan met absolute prioriteit de nodige kredieten te beschikking te stellen teneinde ook de werken zo spoedig mogelijk te laten uitvoeren. Verder stelde hij ook de vraag of reeds de nodige iniatieven genomen werden om de schadelijders van de overstromingen te vergoeden op grond van de rampenwet.

Tenslotte verzocht hij om een overzicht van de stand van de dijkenversterking van het Scheldebekken.

Mathot antwoordde dat, van het ogenblik af van het tot stand komen van een globaal dijkenbeleid, jaarlijks een gemiddeld krediet van 2 miljard zal worden uitgetrokken.

De dijkversterkingen werden aangebracht op de meest bedreigde plaatsen aldus de minister en meer in het bijzonder voor de Zenne wordt een planning uitgewerkt.

De minister bevestigde verder dat op 8 november 1979 tot aanbesteding werd overgegaan van het vak waar zich de jongste dijkbreuk heeft voorgedaan en dat het nodige wordt gedaan om dit dossier snel af te handelen. De dijkversterkingen in het derde vak, nl. tussen de brug van Leest en deze van Hombeek, zijn opgenomen in het begrotingsontwerp 1980, met voorziene toewijzing tijdens de eerste helft van het jaar.

Tenslotte antwoordde minister Mathot dat de toepassing van de rampenwet van 12 juli 1976 tot het initiatief van Binnenlandse Zaken behoort. (GvM,16/11/1979) 

Reacties van bewoners in de media :

-Tuinder Robert Holemans uit de Mechelbaan 6, wiens serres en akkergrond werden blank gezet, staat ook aan de klaagmuur. Hij heeft heel wat lof voor de bereidwilligheid van het stadspersoneel, maar vindt dat de hulpdiensten niet efficiënt optreden. ‘We hebben zelf zandzakken rondom ons huis moeten leggen. De legervrachtwagens werden te laat ingezet en er is veel tijd verloren gegaan vooraleer de militairen de zandzakjes naar de bres brachten.’

Voor zijn woning liggen meters hoge zandbergen. Soldaten zijn bezig met het vullen van vaderlanderkens. Holemans kan met zijn vrachtwagen niet eens buiten om naar de veiling te gaan. Ook zijn akkergrond is door het vuile Zennewater verzuurd, het zal moeilijk worden om volgend jaar kwaliteitsgroenten te winnen. Met dergelijke dijken mogen wij ons deze winter nog aan enkele dijkbreuken verwachten’, meent hij. (GvM)

-Jozef De Rooster (foto) : ‘Ik zag het water zowat halverwege de hoogte van de dijk stromen. Plots ging de watermassa aan het rollen en de dijk stortte over een breedte van 5 meter in. Het duurde slechts enkele seconden of er was een bres van 15 meter geslagen. Een hoge watermuur kwam bliksemsnel op me af. Je zou verwonderd staan welk looprecord ik maandagavond verbeterde om me in veiligheid te brengen…’

Jozef De Rooster, een landbouwer van de Leestsesteenweg, had maandag net zijn koeien van de wei gehaald en was nog even op zijn stappen teruggekeerd om een achtergebleven melkemmer op te halen. Hij holde zo hard ie kon naar de eerste woning in de omgeving : zijn overburen : de Verbruggens. Mevrouw Verbruggen zag onmiddellijk wat er aan de hand was en uitgerekend om 17u05 kwam de eerste telefoon bij de Mechelse brandweer binnen : ‘onze dijk heeft het begeven.’

Jozef De Rooster zag duizenden konijntjes verdrinken en nog dezelfde avond trok hij met z’n overbuur Willy Verbruggen de geteisterde weilanden in in een poging om twee paardjes die gevaarlijk door het water werden bedreigd te redden. Maar dat mislukte en ze haalden er de rijkswacht bij die de dieren kon redden.

De getroffen landbouwers zaten met enorme schade. Jozef De Rooster kon zijn spruiten- en prei-oogst wel vergeten en ook zijn pas renderende aspergeveld van zowat 50 meter.

‘Ik woon hier pak weg 30 jaar,’ vertelde hij, ‘voor 1953 zag ik hier nog nooit een dijkbreuk. Maar de jongste zeven jaar kregen we 5 keer dezelfde miserie. Wat moet dat worden met de winter voor de deur. Die dijken zijn verrot door de achtergebleven wortelstronken en de ratten en de konijnen die de dijken ondermijnen. Best mogelijk dat we vanavond weer droog zitten, maar over enkele dagen slaat de dijk wel weer door op een nieuwe plaats. Op 200 meter dijk weet ik hier welgeteld nog 96 stronken steken. Ook zij zijn rot…’

Lofwoorden waren er nog aan het adres van stadsbestuur, brandweer, politie, rijkswacht en hulpdiensten.

‘Vijf minuten na het alarm was de politie samen met de brandweer er al. Die mensen konden wel niet veel aanvangen, maar we waren meteen gerustgesteld,’ aldus De Rooster.

-Een leerling van Leest : op een zekere dinsdagavond stond heel Leest in rep en roer. Er is een dijkbreuk te leest ! Politiewagens en soldaten kwamen aangesneld. Op de speelplaats werd over niets anders meer gepraat. In de namiddag gingen we met onze klas kijken. Het hele dorpsplein was bezet door militaire wagens. In de Zennedijk was er een bres geslagen van 15 meter breed en 5 meter diep. Zakjes werden gevuld met zand, daarna werden ze doorgegeven van man tot man om zo te belanden in het gat.  Sterke mannen stapelden de zakjes op elkaar. Maar helaas…! Bij de volgende hoge tij werden de zandzakjes terug weggespoeld. En die arme soldaatjes moesten weerom hun moed bij elkaar scharrelen en hun beste beentje voorzetten. Boten, kranen en zwaarder materiaal werd er bijgehaald. Zou het lukken ? En ja hoor, na lang zwoegen en zweten werd hun werk beloond;

Proficiat !  (‘DB’)

Foto’s :

-Soldaten op de bres.

-Wedloop tegen de tijd.

-En een verdiende rustpauze.

-Jozef De Rooster wijst naar de plaats waar hij duizenden konijntjes zag verdrinken.