1983 – Donderdag 1 december : “Zoete Taarten” bakken met SVV-CSC (folder)

            Deze organisatie was een ideale gelegenheid om lekkere taarten te leren bakken.

            Er kon gratis geproefd worden en alle deelnemers kregen de recepten mee.

            Dit ging door in lokaal St.-Cecilia, Dorpstraat 6 Leest.

            De folder was ondertekend door Secretaresse Tinneke Vloeberghen en voorzitster

            Mariette De Bont.

1983 – 1 december : Vrije School – Mevr. Nora Hellemans sprak over

                                     ‘elkanders taal verstaan.’ in de  parochiezaal om 20 u.

1983 – Vrijdag 2 december : Dubbel Concert van K.F. St.-Cecilia

            Om 20 uur startte in de zaal St.-Cecilia het “kampioenen”- concert van de Leestse

            Koninklijke Fanfare onder leiding van Jan Piet Leveugle.

            Om 21 uur was er een solistenconcert met André Van Driessche en Herb Spencer

            (USA), twee wereldvermaarde hoornspelers. Zij werden begeleid door Walter

            Vleminckx aan de piano.

            (‘GVM’, 23/11/83)

1983 – Zaterdag 3 december : Sint Niklaas rondgang en Sint Niklaas Bal van KWB

            86 huizen en 150 kinderen werden die dag bezocht.

            Het bal werd opgeluisterd met een optreden van zanger Jo Dens.

            Kaarten in voorverkoop : 80 frank.

            Een televisietoestel, verbonden aan de inkomkaarten, werd gewonnen door

            Dhr. Labio uit de Kerkenblokweg 17 Leest.
            (Foto onderaan)

1983 – 5 december – Het Laatste Nieuws : Motorrijder zwaar gewond te Leest

            “In het Dorp reed zaterdagavond een motorrijder tegen een geparkeerde

            bestelwagen. Motorrijder Guido Van de Poel, Kalibaan 30 te Kasterlee

            liep verscheidene breuken op en werd door de hulpdiensten naar ’t Sint-

            Jozefziekenhuis overgebracht.”

1983 - 7 december – Gazet van Mechelen :

            Traditionele kampioenendag bij “Recht voor Allen”.

“De eerste zondag van december worden naar jaarlijkse traditie de kampioenen van duivenbond “Recht voor Allen” gelauwerd.

Dit jaar gebeurde dit voor de eerste maal in de zaal Gretry te Heffen.

Het ligt in de bedoeling tijdens de volgende jaren zo mogelijks langs alle aangesloten verenigingen te passeren.
Voorzitter Frans Van den Broeck, secretaris Jan Geerts en andere onbaatzuchtige medewerkers verwelkomden alle aanwezigen, waaronder de eregenodigden burgemeester Raymaeckers, erevoorzitter Van Medegael, Jos Van Aken, Gust Emmerechts en Louis Vloebergh.
Zij overhandigden de onderscheidingen, nadat ze eerst hun waardering en bewondering hadden uitgedrukt voor de beoefenaars van de duivensport.

Om ontgoochelingen te voorkomen raadde burgemeester Raymaeckers alle geïntresseerden aan bij de oprichting of verandering van de duivenhokken vooraf contact op te nemen met de bevoegde stadsambtenaren.

De melkers met de beste resultaten in ’83 werden naar het podium geroepen en mochten prachtige trofeeën en gevulde omslagen in ontvangst nemen.

Van Moer – Keuleers werden winnaar bij de oude duiven Quiévrain voor Frans Verbeeck en Arnold Teughels en zoon.
Bij de jaarse waren ze eveneens primus voor Boey – Van den Brande en Frans Van Tongelen.
Bij de jonge was Roger Van Kampenhout de beste voor Herman De Hondt en de gebroeders Van Camp.

Van Moer – Keuleers wonnen de meeste prijzen en werden algemeen kampioen voor Frans Van den Broeck.

Voor Noyon werden de beste resultaten voor de oude duiven behaald door René Van den Bergh voor Mon Mortelmans en Van Moer – Keuleers.
Bij de jaarse haalde Mon Mortelmans het voor René Van den Bergh en Van Moer – Keuleers. Deze tandem was dan weer de betere bij de jonge duiven voor Mon Mortelmans, Jan Geets en René Van den Bergh.
Mon Mortelmans wordt algemeen kampioen voor René Van den Bergh.

        (S.B.)”

-De ‘Uitnodiging’ van het Dubbel Concert van de Kon. Fanfare St.-Cecilia..

-Het was bitter koud, maar gelukkig voor de KWB-Sint wachtte hem her en der “een witteke” om wat op te kikkeren, dat maakte alvast zijn karwei een stuk aangenamer.

-Kampioenendag voor de duivenbond. Bovenaan als derde van rechts de Leestse dokter  en erevoorzitter Van Medegael. Centraal onderaan burgemeester Jef Ramaekers.

1983 – December : Leestenaars treden zo uit de oude doos (verzameling Stan Huysmans)

Een opstel van Karel DE BORGER van 24 februari 1957.

(Een verhaal van de meester, vrij naverteld).

WIE NIET STERK IS MOET SLIM ZIJN

“Er was eens een Amerikaan die veel ven reizen hield. Zijn bediende, Jim, een jonge sterke neger, was erg aan zijn meester gehecht en zorgde voor hem uitstekend.

Van zijn kant toonde de Amerikaan zich een goede meester, die dan ook alles van Jim gedaan kon krijgen.

De Amerikaan nam Jim steeds mee op zijn tochten. Buiten het reizen had hij ook nog een andere liefhebberij, namelijk de weddenschap : dat zijn bediende Jim de beste zwemmer was.

Nog nooit had Jim zijn meester een weddenschap doen verliezen. Jazeker, Jim kon inderdaad reusachtig goed zwemmen.

Op zekere dag was de Amerikaan met een Engelsman overeen gekomen dat diens bediende, een blanke, tegen Jim zou zwemmen. Verloor Jim, dan zou de Amerikaan duizend dollar betalen; verloor de blanke, dan zou de Engelsman moeten afdokken. Toen Jim dit vernam straalde zijn negergelaat. Hij wist immers dat hij, zoals altijd, het zou winnen. De dag van de wedstrijd was Jim vroeg present. En een weinig later verscheen ook de Engelsman met de blanke tegenstrever. Deze laatste begon kalm een kist met levensmiddelen en allerlei proviand te vullen, legde er nog een paar flessen wijn in en bond ze met een stevig touw dicht. Jim kon zich niet langer bedwingen en vroeg nieuwsgierig : ‘Waarvoor moet dit alles dienen ?’ – ‘Wel’, zei die, ‘wij zijn allebei goeie zwemmers, dus gaan we minstens een paar weken doorzwemmen, voordat we het opgeven.’ Nu werden Jim’s ogen groot van afschuw. ‘Neen !’ riep hij uit, ‘Een paar weken zwemmen ! Amaai…, dan moet mijn meester maar verliezen, want dat zou mij het leven kosten…’

Alhoewel de Amerikaan nog aandrong, er was niets aan te doen, de angst had Jim te pakken, en er bleef voor de Amerikaan niets anders over dan de duizend dollar te betalen.

Hier trad niet de sterkste maar de slimste eervol uit de strijd.”

De schrijver Karel DE BORGER :

-Tijdens het schooljaar 1956-57 leerling in het 6^de leerjaar.

-Geboren te Leest op 5 maart 1944.

-Zoon van Pieter DE BORGER (+1975) en van Martha VAN ROMPA, Kleinheidestr 20 (gezin met 3 kinderen).

-Gehuwd met Hilda VAN KELST (Muizen), beroep : executieve secretaresse in Mechelse firma.

-Wonende te Kapelle-op-den-Bos, Kambosweg 18.

-Beroep : Technisch ingenieur : ontwerp, test en productie van medisch materiaal. TERUMO Leuven.

-Studies na 7^de leerjaar te Leest : Instituut De Nayer, Melaan Mechelen. Diploma : Technisch Ingenieur.

-Hobby’s : lectuur, met zijn beiden wandelen te voet of per fiets, maar liefst tennissen.

Karel De Borger doet graag langs deze weg de groeten aan zijn vrienden medeleerlingen; hij herinnert zich o.m. Jan Spoelders, Frans Spoelders, Vic De Maeyer, Maurice Spinnael, Vik Diddens en Jan Teughels.

Waar is de tijd van toen…zegt Karel. En hoe snel het leven, antwoord ik. In verband hiermede volgende mooie gedachte :µ

“O leven, leven ! Hoe rent gij,

zonder te weten, welke weg ?

Blind haast gij u,

ver weg, steeds verder.

Gij vermoedt niet dat uw baan bepaald is.

Maar God heeft uw baan bepaald.”

Dit is de eerste strofe van een, vind ik, mooi Spaans gedicht. Indien het U, aandachtige en belangstellende lezer(es) aanspreekt, mag ik u dan ook nog de volgende verzen van dit gedicht ter overweging aanbieden :

“O ontelbare sterren ! Wat betekent het

dat gij duizenden en duizenden jaren rondtoert

indien  gij onsterfelijk zijt zoals de mensen.

Een angstig gedruis overstelpt de stilte van het heelal

het weergalmend gedreun van de stroom van het leven

in de onmetelijke ruimte. Vader, ik ben bang.

Gij alleen, Vader, kent het geheim.

Want van U komt het leven,

zoals water uit een bron,

de stroom van het leven,

dat wenend en lachend voortgaat.
Goddelijke gave van het leven.

O leven, leven ! Hoogste verrukking.

Welke vreugde is de vreugde van het leven.
Genieten maar…en lijden…Is dat leven ?

Vluchtig genot en scheurend verdriet

Alles vliedt en verdwijnt…

Tot bij de Vader in de hemel.”

      Ramon Pérez de Ayala. (benaderende vertaling)

In 1957, Karel was toen 13, was er al een opstel van hem in ‘De Band’ verschenen :

                         Met de kristelijke mutualiteiten op verlof te Bouillon.

“ ’t Was woensdagmorgen, rond 7 uur stonden we met 10 in aantal van onze parochie te wachten in het ‘Volksbelang’ op de autobus. Eindelijk was zij daar. Nog een groet  aan ouders en vrienden en we waren vertrokken met een uur vertraging (08u30).

 De reis verliep goed want om 12u30 kwamen we op onze bestemming. Daar ontvingen we al spoedig een goed middagmaal. Daarna begon onze eerste wandeling om de streek te verkennen, en we bereikten het hoogste punt van Bouillon. Van daar zagen we de hele stad goed liggen. Te 6 uur waren we terug in het kamp. Te 9 uur hadden we formatie met een woordje van de aalmoezenier, dan moesten we naar boven om te gaan slapen.

De volgende dag moesten we om 07u15 opstaan en ons klaar maken voor de H. Mis.

Te 10 u vertrokken we op trektocht die 35 km lang was. De 3^de augustus gingen we in de voormiddag naar het kasteel van Bouillon.

’s Zondagsavonds trokken we de bergen op, om de verlichting van de stad goed te kunnen aanschouwen. Maandagvoormiddag vertrokken we met de bus naar Sedan in Frankrijk. Daar bezochten we het kasteel en reden verder naar Orval waar we de abdij bezichtigden.
Dinsdag hadden we voor de eerste keer slecht weer en hadden we filmvertoning. Woensdag en vrijdag hadden we kampvuur. Zaterdag 10 augustus vertrokken we terug naar ons dorpke te 1u30. Onderweg stapten we af te Beauraing om wat te gaan bidden bij O.L.Vrouw. Rond half zeven waren we te Mechelen.
Zo verliepen die heerlijke verlofdagen voor ons ten einde te Bouillon.

     Karel De Borger, Kleine Heide nr. 7 – 13 jaar.”

Meester Stan Huysmans.

1983 – December: Soldaat Bart Lauwens vanuit Lüdenscheid :

“Enkele jaren geleden begon het al. Op mijn 16^de jaar werd ik als mannelijke Belg ingeschreven op de militielijsten. Vanaf toen was ik dienstplichtig. Nadat ik enkele malen uitstel had aangevraagd kreeg ik in 1982 mijn voorselectiepapieren, waarop ik mijn wensen mocht uiten i.v.m. garnizoen, oproepingsdatum, graad en gegevens i.v.m. eventuele ontheffing van legerdienst. In mei ’83 moest ik naar het Rekruterings- en Selectiecentrum of het Klein Kasteeltje waar ik een geneeskundig onderzoek en de selectieproeven moest afleggen.Tijdens het inverview mocht je je wensen, je hoop en zorgen aan de officier-selecteerd opperen. Ik vroeg hem of ik mijn legerdienst in de Medische Dienst mocht volbrengen omdat ik zo weinig mogelijk met wapens te maken wilde hebben en mijn legertijd op een nuttige en sociaal-medevoelende manier ondergaan. Zo mocht ik, na de schrijfvergadering van MILAC , op 3 oktober ’83 naar de Koninklijke School van de Medische Dienst in Gent gaan om mijn opleiding als ambulancier af te werken. De Leopoldkazerne was een echt hotel. Je kreeg er zo goed en vers voedsel dat je je bijna op een gastronomisch otel in de Ardennen waande. We kregen doorlopend vrij kwartier en de kameraden van ons 3^de peleton waren toffe gasten die hun legerdienst op een plezante manier opnamen. Je moet alles langs de positieve kant bekijken. Lachen moet je doen ! Je maakt enorm veel vrienden en je leert enkele mensen echt kennen. Zonder kameraden weegt het leger enorm zwaar door. Je moet echt alles met een tikkeltje humor oppakken !

In Gent kregen we af en toe eens een lesje, maar veel hebben we daar niet geleerd. Van de 15 vooropgestelde uren drill hebben  we er maar 3 uurtjes , half en half afgewerkt.

We hadden geluk dat er in ons peleton enkele gebrevetteerde verplegers zaten die ons sommige zaken wat beter en meer uitleg verschaften.

Op 3 november zijn we dan, met 4 verplegers, met een brok in onze keel, gemuteerd naar Lüdenscheid. Twee jongens van ons, in hun ‘groene cocacola-uniform’, werden naar kazerne ‘de Leie’ weggebracht, naar de 16^de ‘Compagnie Médicol’ en de T.T.R., terwijl een Duitse Belg en ik naar kazerne ‘den Ijzer’ moesten om bij de 2^de Jagers te Paard, de Medische Dienst te vervoegen.  Het eerste dat we te horen kregen was het feit dat we 6 dagen te vroeg waren. Uiteindelijk kwam ik te weten dat ik voortaan bij het eskadron Staf en Diensten van de 2^de Jagers te Paard als verpleger behoorde. We liggen nu met 6 verplegers en ambulanciers op een kamer in de Stafblok. We hebben hier heel wat luxe zoals douches, wasplaatsen, WC’s, T.V-zaal  in onze onmiddellijke omgeving.

In onze ‘infirmerie’ zitten we met verplegers en ambulanciers van 2JP en van de 2^de Artilleristen (2A). De Jagers te Paard en de Artillerie zijn, na de Paracommando’s en de stormfuseliers, de ‘zwaar’ mannen van het leger. Zij worden dan ook terecht de ‘fighters’ genoemd.  Zo gebeurt het bijna elke dag dat we in de infirmerie slachtoffers van straatgevechten of knokprtijen binnen krijgen met gekneusde kaaksbeenderen, blauw ogen, gekloven wenkbrauwen en andere verwondingen.

Je zult nu wel begrijpen dat wij als verplegers hier geen oorlog nodig hebben om patiënten te moeten verzorgen. In feite hebben we weinig te doen op de infirmerie.

Af en toe verlenen we medische assistentie wanneer de soldaten of BV’s naar de schietstand gaan.

Binnenkort zullen we met onze Unimoga (‘ziekenwagen’), onze jeeps, onze stretchers (jeeps met brancards) en onze ambulances op oefenkamp gaan naar Vogelsang of Elsenborn.

Ik ben benieuwd hoe dat gaat aflopen in de volle winterperiode. Het kan hier in ’t putteke van de winter van -25° tot -35° C vriezen en deze strenge vorst gaat gapaard met hevige sneeuwval. Nu in november hebben we hier nog mooi weer, maar binnenkort zullen we onze sneeuwkettingen moeten gebruiken om in dit bergachtig gebied vooruit te komen.

Nog zonnige groten uit het verre Duitse Lüdenscheid, waar ik heerlijk geniet van de prachtige panoramazichten, de wonderlijke hedendagse architectuur van het stadje, het smakelijke Duitse bier, de blonde Mädchen en de toffe sfeer onder de kameraden.
Nog extra groetjes aan alle chiro jongens en meisjes en tot schrijfs !

    Vanwege Bart.”    

(‘DB’, december ’83)

En Korporaal Johan De Laet vanuit Brakel

“…ze hebben hier ook weer iets nieuws uitgevonden : er zijn nu 16 miliciens aangekomen die 7 maand lang niets anders mogen doen dan aardappelen schillen en afwassen. Tot nu toe was dit geregeld door een beurtrol…

Bij die 16 miliciens zijn er verschillende met hogere niet-universitaire studies (A1) en nog zo van die dingen…

Er was een gesprek met de kolonel nodig om deze toestand een beetje recht te trekken…

Morgen 15 november is het koningsdag : wij moeten dan gaan defileren  aan de kerk waar een Te Deum wordt gegeven. Daarna moet ik als afgevaardigde van de miliciens naar de receptie gaan die hier in het Belgisch Huis wordt gegeven. ’t Zal wel een saaie bedoening worden met al die sterrendragers. Maar we hebben één voordeel : een hele dag zondagdienst erna (we moeten dan niets doen). Ook worden onze kamers behangen en geschilderd (alle, we moeten dat zelf doen buiten onze diensturen)…

P.s. Ik ben tot korporaal bevorderd : 8 fr. meer. (die 3 x soldij zal ik wel niet meer meemaken, spijtig !!!).

(‘DB’, december ’83)

1983 – Zaterdag 26 november : Oud-Papier Inzameling Chiro.

1983 – 26 en 27 november : Toneel Rust Roest – “De Cycloon” in zaal Ste Cecilia bij

            Miel Van Steen.

Boeiend toneel bij ‘Rust Roest’ (foto onderaan)

“In een broeierig warme St.-Ceciliazaal te Leest bracht Rust Roest twee opvoeringen van ‘De Cycloon’ (The Sacred Flame) van W. Somerset Maughan, in een vertaling van Marc Leemans en regie van Guido Hellemans. Dit stuk werd voor het eerst opgevoerd in 1929 in Londen en heeft de euthanasie als thema.
Een zoon uit een aristocratische familie raakt ernstig gewond bij een vliegtuigongeval en weet dat hij nooit meer tot een normaal huwelijksleven kan komen. Zijn vrouw, die met hem een jaar huwelijksgeluk heeft gekend, blijft hem toch met haar tederste zorgen omringen.

Naar buiten zijn er dus geen problemen. Toch komen er dramatische verwikkelingen.

De auteur weet het allemaal boeiend uit te schrijven, maar daarvoor moet hij er halfweg het stuk wel een soort thriller van maken, zij het dan zonder dedectives en onderzoeksrechters. Die taken nemen de vrienden des huizes zelf voor hun rekening, zoals dat wellicht in gesloten aristocratische middens wel meer gebeurt, om de goede naam te beschermen voor de buitenwereld.

Een boeiend stuk dus, ook boeiend en met veel zorg opgevoerd door ‘Rust Roest’.

Toni Peeters acteert biezonder goed als de verongelukte zoon en Guido Hellemans etaleert zijn verbaal talent als de dokter des huizes.

Niemand van de overige rollen valt uit de toon. Op een rijtje zijn dat Renild Polfliet, Liesbeth Cadèe, Marc Windelen, Hilde De Kock, Jan Emmeregs en Hilde Van Dam.

Bovendien verdienen de mensen achter de schermen nog een woordje van lof voor de zorg die ze aan de productie hebben besteed en die er duidelijk afstraalt.

Al bij al dus een opvoering die af was.”

(GvM, 30/11/1983) 

1983 – Zondag 27 november : Eetdag Vrije Kleuter- en Basisschool

            Om 11u30 in de parochiezaal Kouter Leest.

            Op het menu stond : soep, biefstuk, pepersaus, frieten : 300 frank of biefstuk

            vervangen door kalkoengebraad met perziken (250 frank) of kip-fricassé (200 fr.).

1983 – 28 november – Gazet van Mechelen : Raak in de Raad

            “-Ik was een goede klarinet, maar ik kende geen noten”

            Burgemeester Ramaekers tijdens het debat met Gust Emmeregs rond het

            afschaffen van muzieklessen te Leest.

            “-Gust, da’s de laatste keer hé”. Jef Ramaekers tot Gust Emmeregs, toen die zich

            bleef vastbijten in dat muzikaal geval te Leest. (...)

1983 – Decembernummer ‘De Band’ : Een soldaat in Leopoldsburg

“Op 24 maart ben ik opgeroepen om mijn 3 dagen te doen in het Klein Kasteeltje te Brussel.

Op 1 juni werd ik onder de wapens geroepen te Ekeren. Daar heb ik 1 maand opleidng gekregen zoals alle anderen. De grote stap kwam echter te Leopoldsburg waar we als stormfusilier gepromoveerd werden. We kwamen pas aan en er landde juist een Harrier.

Dit is het vliegtuig waarmee de Engelsen op de Falklands zijn gaan vechten. De Harrier kan verticaal landen en opstijgen.

Vanaf die week begonnen we elke dag te trainen. De training houdt in : veel lopen, o.a. 8,5 km in kledij met wapen en helm, en na het lopen hindernispiste (dit is op een muur kruipen, uit een put van 2,5 m geraken, enz.). Dit alles binnen 58 minuten en in peletonverband. Verder veel trainen op tactiek en veel gaan schieten. Wij schieten met FAL, FALO en MAS. Daarbij krijgen we ook nog ‘eerste zorgen kunnen toepassen’, tanks herkennen van Nato- en Warchaupact en verder oefeningen in het overleven van een nucleaire- biologische- en chemische oorlog. Daarbij nog elke week een nachtoefening.

Zoals u kunt lezen nog een echte soldatenopleiding zoals vroeger. Mijn functie in ons peleton is loper, d.w.z. soldaten die op hun rug met een radio lopen met daarbij een revolver. Dit is wel de beste job in zo’n peleton maar die radio weegt 13 kg.

Deze trainingen zijn voornamelijk gericht op de Wistofus. Dat is een wedstrijd tussen de stormers. In oktober begin ik aan mijn 5^de maand.

In september heeft de koning aan ons bataljon een bezoek gebracht en de 1^ste oktober zijn we de begrafenis gaan bijwonen van koning Leopold III.

Ik heb mij nog geen seconde verveeld en wij lachen veel. De grootste stap zal zijn binnen 5 maand als wij afzwaaien maar ik zal daartegen nog eens schrijven.

Tot binnenkort en slaap maar op uw twee oren want wij houden een zeiltje in ’t oog.

      Verschueren Rudy, nog groeten uit Leopoldsburg.”

-Toegangskaartje voor ‘De Cycloon’.

-Het team van ‘Rust Roest’ dat ‘De Cycloon’ tot een goed einde bracht.

1983 – 18 november – Gazet van Mechelen :

            Geert De Bruyn vond geen werk, dus alle energie in het koersen (foto onderaan)

“Geert De Bruyn, 18 jaar en geboren in Gent, maar wonende in Leest, is één van de beloftevolle juniores van Vlug en Vrij Muizen. Hij studeerde mechanica, specialiseerde in sanitair, maar vond tot op heden geen werk.

Van lieverlee stopt Geert dus al zijn jonge energie in de koersfiets. En daar schijnt hij aardig in te slagen. Vorig jaar won hij met 14 overwinningen het algemeen klassement van zijn club.

Dit jaar werd hij echter geruime tijd uitgeschakeld door een kniekwetsuur.

Op zijn 13^de begon Geert al te koersen, dat was in de Vlaanders, op gesloten omlopen.

In die periode won hij drie wedstrijden, werd 9 maal tweede en eindigde ook tweede in het Belgisch kampioenschap. Deze speciale wedstrijden brachten Geert alleszins een hele dosis ervaring bij, en daar trok hij bij de nieuwelingen al gauw zijn voordeel uit.

Toen Geert bij de nieuwelingen kwam was hij al lang geen groentje meer. In de één maand dat hij nog kon rijden, hij werd pas 15 op 17 juli, won hij nog één koers en werd tweemaal 2^de. Het volgend seizoen was Geert nog eerstejaars tot juli. Hij won drie koersen en werd zes keer tweede. Het hadden er meer kunnen zijn want in die periode scheen alle tegen te zitten. Hij liep verscheidene blessures op en had af te rekenen met enkele “fietsbreuken”.

In zijn tweede jaar bij de nieuwelingen leek alles wat beter te gaan. Hij won 12 koersen en kon eindelijk zijn waarde bewijzen.

In juli moest hij overgaan naar de juniores en ook daar bleef hij presteren.
In de korte tijd die nog overbleef won hij 2 koersen en werd 9 keer tweede.

In het laatste seizoen sloeg het noodlot echter weer toe. Een kwetsuur aan de knie hield Geert De Bruyn drie maanden uit het zadel.

Drie maand gedwongen rust hebben meestal een nefaste invloed op de prestaties, maar niet bij Geert. In de laatste drie maanden van het seizoen stond hij er weer...

en won nog 5 koersen. Nog steeds met knieproblemen en die knie levert nog steeds problemen op en regelmatig moet ze worden onderzocht.

Geert moet dus nog steeds oppassen en mag zijn gekwetste knie niet te veel belasten.

Veel trainen is er in deze periode voor hem niet bij. Lopen, powertrainen of crossen is helemaal uit den boze.

Vorig jaar won Geert het algemeen klassement van zijn club, dit jaar werd hij nog vijfde.

In het puntenklassement per categorie, werd hij achtste. Geert wil niet gezegd hebben dat hij anders een Greg Moens of een Luc Van den Brande had kunnen verslaan, want dat zijn ook sterke jongens. Zonder zijn blessure had hij ze wel beter weerwerk kunnen bieden.

In 1984 rijdt Geert De Bruyn nog als junior tot 17 juli, dan moet hij overstappen naar de liefhebbers. Maar dat hangt van vele factoren af, o.a. het herstel van de knie.

Bij de liefhebbers wordt immers met grotere versnellingen gewerkt. Misschien is er wel een operatie nodig om alles opnieuw in de plooi te krijgen. Geert is nu aan het overwegen of hij dat wel zou doen. Koersen moet volgens hem een hobby blijven, iets wat men doet voor het plezier. ‘Als het echt niet zou gaan, als het niet meer voor het plezier is, dan stop ik ermee.’

We spraken met Geert ook over de huidige generatie juniors bij Vlug en Vrij Muizen. Hij beaamde dat dit nogal een sterke lichting is, met mannen als Greg Moens, Van den Brande, Mets en nog anderen. Een goede ploeg dus, maar toch schort er één en ander. Met een betere ploeggeest zouden de resultaten voor iedereen beter zijn. Natuurlijk moet ieder voor zichzelf rijden, maar dat betekent niet dat men tegen ploegmaats moet gaan rijden.

‘Ondanks ons talent moeten we al te vaak onder doen voor ploegen als Lierse BC, waar wel een sterk ploeggeest leeft. (B.D.W.)”

1983 – Zaterdag 19 en zondag 20 november : Teerfeest St.-Cecilia

            Op zaterdag vertrok omstreeks 14u45 de feeststoet aan het lokaal St.Cecilia om

            gezamelijk een eucharistieviering bij te wonen voor de overleden fanfareleden

            in de parochiekerk.

            Nadien trokken de muzikanten naar de herberg van hun lid Vik De Maeyer

            om  rond 16u30 de feesttafel te betreden.

            Op het menu : gerookte forel als voorgerecht, tomatenroomsoep, groentenkrans

            met kroketten en roastbeaf en gebraad, nagerecht met koffie.

            Tijdens het feestmaal werd het activiteiten- en het financieel verslag gegeven

           en ging de trekking door van de jaarlijkse tombola.

            ’s Avonds was er een groot bal met dicobar.

            De dag nadien gingen de leden om 11u30 opnieuw aan tafel (biefstuk)

            en brachten om 13 uur een bezoek aan de herbergiers van de Heide.

            Rond 16 uur ging het terug naar Vik De Maeyer om daarna weer aan de feesttafel

            te gaan aanzitten.

            Ditmaal bestond het menu uit kervelroomsoep, ½ kip met sla of appelmoes en

            aardappelnootjes en afgesloten met een dessert en koffie.

            Ook de zondagavond werd afgesloten met een bal met discobar.

            Muzikanten en drumbandleden dienden niets te betalen.

            Vaandrigs 250 fr voor de menu van zaterdag en 75 fr voor de biefstuk en 150

            fr. voor het banket van zondag.

            Ereleden betaalden 500 fr. voor het menu van zaterdag en 150 fr. voor de

            biefstuk en 300 fr. voor het banket van de zondag.

            (‘Toeters en Trompetten’, nr.5, 1983)

1983 – 25 november :  PVV-Kaartavond (foto’s onderaan)

Grandioos succes voor de eerste activiteit van PVV-Wijk Leest-Heffen-Hombeek

“Op 25 november j.l. had op initiatief van het wijkbestuur Leest, Heffen en Hombeek een kaartavond plaats in het lokaal Vic De Maeyer te Leest.

Dat het dynamisch wijkbestuur onder voorzittersschap van Georges Veiller hiermede recht in de roos heeft geschoten staat buiten kijf. Voor hun eerste activiteit kon het nog jonge wijkkommitee rekenen op een deelname van 32 inschrijvingen, alsmede een paar tientallen enthoesiaste niet kaartende supporters.

De organisatoren hadden dan ook gezorgd voor een puike organisatie van deze kaartavond met niet te versmaden prijzen : een kip voor de tafelwinnaars, een konijn voor de meest behaalde slagen en een troostprijs die bestond uit 1 kg vlees voor de minst fortuinlijke deelnemer, en niet in het minst de wisselbeker ‘Luc Van de Velde’.

Wat in Leest met grote sympathie werd ontvangen, was de deelname van OCMW-lid Alex Dirickx, en de aanwezigheid van gemeenteraadslid Hendrik De Vis, bestuurslid Jan Smets en Dhr. Saerens die het nog jonge wijkkommitee door hun welgekomen aanwezigheid de nodige ruggesteun bezorgden.

Een belangrijk ogenblik voor alle aanwezigen, wanneer schepen voor sport en cultuur Raymond Vanderwaeren de zaal binnenstapte op het gepaste tijdstip zodat hij de prijsuitreiking een officieel tintje kon geven.

In zijn korte toespraak feliciteerde hij het wijkbestuur, en wenste hij hen een beloftevolle toekomst. Tevens dankte hij alle aanwezigen voor hun talrijke opkomst, iets wat in deelgemeenten niet altijd makkelijk is.

Het wijkkommitee van Leest-Heffen en Hombeek heeft met deze avond aangetoond, dat hoewel het nog geen jaar bestaat, het mogelijk is mits een volledige inzet en doorzettingskracht ook in Mechelse deelgemeenten de mensen te motiveren.

Na het sukses van deze eerste kaartavond, werd dan ook gedacht in januari aanstaande een tweede activiteit in te richten, waarmede men hoopt nog meer deelnemers te kunnen aantrekken want dit gebeuren heeft in de drie gemeenten beslist furore gemaakt.

Uitslag van de wedstrijd :

-wint het konijn alsmede de wisselbeker ‘Luc Van de Velde’ : Dhr. Marcel Van Hoof (Noot : niet auteur van deze Kronieken maar zijn oom en naamgenoot uit de Dorpsstraat)

-Troostprijs : Dhr. De Schouwer Jos.”

 (Partijblad ‘PVV Bouwt’, december 1983)

Foto’s :

-Geert De Bruyn, dit jaar goed voor vijf overwinningen, houdt de moed erin, ondanks een aanslepende kniekwetsuur. (Foto : GvM)

-Het PVV-wijkbestuur Leest-Heffen-Hombeek met als tweede van links Emiel Vloebergh en als vierde van links George Veiller.

-De winnaar van de PVV-kaartavond : Marcel Van Hoof uit de Dorpsstraat.

1983 – Donderdag 10 november : Demonstratie “Bloemen schikken” van SVV-CSC.

            Vanaf 20 uur kon men leren hoe eigengekweekte bloemen te verwerken tot een

            geheel. Ook vragen in verband met kamer- en tuinplanten werden door een

            specialist beantwoord.

            Plaats van gebeuren : SP Lokaal Leest : zaal St.-Cecilia. (Folder)

1983 – Vrijdag 11 ovember : 2^de Grote Kaartwedstrijd “Whist”

            van de Vriendenkring van de Sted.Lagere School in de gymzaal.

            Prijzen voor een totale waarde van 25.000 frank.

            Inschrijvingsgeld : 80 fr per deelnemer.

            Elke tafelwinnaar had prijs.

            José Verbruggen uit Tisselt was van de 288 kaarters de beste en won met 142

            slagen voor Jefke Vloeberghen uit Leest die 139 slagen thuishaalde.

1983 – 11 november :  N.S.B vierde Wapenstilstand

Programma :

O9u25 : bijeenkomst in het lokaal

09u45 : vertrek naar de kerk

10u00 : plechtige mis voor de overleden makkers

11u00 : bloemenhulde aan het monument met toespraak van de secretaris

11u45 : naar het lokaal

12u00 biefsteak met boerenbrood en koffie, hierna bezoek aan leden herbergiers

17u30 : bijeenkomst dames van de leden in het lokaal bij E. Van Steen

18u00 : eetmaal, gevolgd door toembola

Spijskaart:

Consomé – Hertoginnenhapjes – Gebraad en rosbief – Groentenkrans – Kroketten.

Nagerecht : rijstschotel met fruit en slagroom.

(folder NSB) 

Uit de periodiek van ‘Sint-Cecilia ‘ : Jaarlijkse Herdenkingsdag en banket van de N.S.B. Leest

‘Wegens bezuinigingsomstandigheden heeft het Mechels Stadsbestuur besloten de herdenkingsplechtigheden te centraliseren in de stad.

Het bestuur van de vereniging heeft echter besloten dat de traditie in Leest zal worden verdergezet op eigen initiatief. Dit betekent dat onze vereniging zal optreden in onze eigen deelgemeente. Het schema van de vorige jaren blijft onveranderd. Dit betekent dat de organisatie er als volgt uitziet :

-09u20 : bijeenkomst voor de muzikanten (in volledig uniform) in lokaal E. Van Steen.

-09u40 : opstelling van de herdenkingsstoet voor het lokaal

-09u45 : optocht naar de kerk met treurmuziek

-10u00 : herdenkingsmis

-10u45 : herdenkingsplechtigheid aan het monument aan de kerk met als uit te voeren werken : -Te Velde, -Vlaamse Leeuw, -Nationaal Volkslied.

-10u55 : optocht naar het lokaal bij E. Van Steen met militaire muziek.’

(‘Toeters en Trompetten’, nr. 5,1983)

1983 – Zaterdag 12 november : Jaarvergadering Mutualiteit De Voorzorg

            SP – Afdeling Leest had hun leden van de socialistische mutualiteit uitgenodigd

            voor de Jaarvergadering die doorging in zaal St.-Cecilia te Leest om 19 uur.

            Het eetmaal bestond uit ½ kip met appelmoes of curry en koffie met gebak als

            toetje.

            Zoals elk jaar kwam een afgevaardigde van de mutualiteit het jaarverslag

            toelichten en dit jaar werd Constant De Meester, voorzitter van de ‘Mechelse

            Goedkope Woning’ als gastspreker uitgenodigd.

            Deelnameprijs : 60 fr. per persoon.

            (Folder)  

1983 – Zaterdag 12 november : Jaarlijkse dansavond Vevoc

            In de parochiezaal vanaf 21 uur met het orkest Johny Maes.

            Heel wat leden van Vevoc waren aanwezig en brachten hun vrienden mee.

            De chiro van Leest was ook goed vertegenwoordigd alsmede afgevaardigden

            van andere verenigingen van Leest.

            Een volle zaal bracht een sfeervolle geslaagde avond.

            (‘DB’, december ’83)

1983 – Maandag 14 november : Gepensioneerden – Verbroedering met Ramsdonk

1983 – 15 november : Veldwachter Van Hoof ontving de ‘Zilveren Palm in de Kroonorde’.

            “Het heeft Zijne Majesteit de Koning behaagd, op voordracht van de Minister van

            Binnenlandse Zaken en van Openbaar Ambt, de heer Victor Van Hoof, inspecteur

            van politie te Mechelen, als blijk van erkentelijkheid voor bewezen diensten, bij

            Koninklijk Besluit van 15 mei 1985, met terugwerkende kracht op 15 november 1983,

            de Zilveren Palmen in de Kroonorde te verlenen.”

            (Foto’s onderaan)

1983 – 16 november – Gazet van Mechelen : Leestse bij Hemowinnaars

            Op de stand van Gazet van Mechelen in de Hemo-jaarbeurs werd overgegaan tot de

            trekking van de winnaars van de fotozoekwedstrijd.

            Meer dan 7.000 deelnemers hadden hun kans gewaagd en 2.206 onder hen

            brachten een foutloos antwoord binnen. Uiteindelijk selecteerde een schiftingsvraag

            tien winnaars. Onder hen Heidi Verbruggen, Elleboogstrat 29 Leest.  

            (Foto onderaan)

1983 – 16 november : Soldaat-Milicien Bart Lauwens vanuit Lüdenscheid

“Na een goed en gezellig weekeinde thuis geweest te zijn, was het dinsdag weer ’t moment om aan den troep te denken. ’s Avonds om 22 u. vertrokken we in Leuven met de wagen richting Duitsland.  Algauw zaten we op de autostrade te snorren.

…

Kilometers asfalt schoven onder onze wielen door ! Aken en Keulen lieten we ongeschonden achter om spoedig te arriveren in Remscheid. Daar reden we de snelweg af en zagen we voor het eerst het maagdelijk wit van echte (geen Ersatz) wintersneeuw. Als ik terug naar Leest kom, zal ik een conserveblikje meebrengen !

Om 01.OO u. arriveerde we in onze kazerne ‘den IJzer’ in Lüdenscheid !

Lüdenscheid is een mooi en modern stadje in Midden-Duitsland. Er zijn drie kazernes : Hellersen, de Leie en de IJzer. In deze laatste kazerne zitten de 2^de Artilleristen en de 2^de Jagers te Paard. . Tot deze laatste eenheid behoor ik samen met vijf andere stafleden  van de Medische Dienst. ’t Valt hier goed mee, alhoewel het eten niet vergelijkbaar is met het ‘3 sterrenvoedsel’ dat we in de Koninklijke School van de Medische Dienst te Gent kregen. We zaten daar toen als toeristen in ‘Hotel Leopold’ en van den troep kregen we weinig te zien.

(MVH : wat een contrast met ’67. Toen kregen wij daar op vrijdag kakkerlakken bij onze vis…)

Hier in Lüdenscheid zit ik bij een gevechtseenheid waar men zichzelf de ‘fighters’ noemt ! Elke dag krijgen we hier op de infirmerie één of ander slachtoffer van een vechtpartij. Gekloven wenkbrauwen, gebroken kaakbeenderen, blauwe ogen en Mohammed Ali-lippen zijn hier dagelijkse kost. Waarschijnlijk zullen we tijdens de wintermaanden wel verschillende miliciens met gebroken ledematen naar Soest mogen vervoeren.

…”

(‘Van Toeters en Trompetten’, januari ’84)

-De oorkonde van garde Vic Van Hoof.

-Vic Van Hoof, door de ogen van Georges Herregods.

-De laatste garde van Leest op het einde van zijn loopbaan.

-Voorzitter Talboom van het Hemo-bestuur leidde de trekking.

1983 – Zaterdag 22 oktober : Dank- en Huldeavond aan Aalmoezenier Herregods.

1983 – 28 oktober : Landelijke Gilde ‘Europa’ door M. De Serano in het Parochiecentrum

1983 – 29 oktober : Eerste Algemene Vergadering LG

1983 – 30 oktober :  Eerste Algemene Vergadering KVKV.

1983 – Zondag 30 oktober : Mosselfeesten V.V. Leest

            In het chalet,vanaf 11 uur, vonden de mosselfeesten van V.V. plaats.

            Mosselen zoveel men lustte met frietjes of brood voor slechts 200 frank.

            Ook stoofvlees was verkrijgbaar.

            Als afwisseling waren er voetbalwedstrijden voor scholieren, veteranen, dames en

            om 15 uur speelde het fanionelftal tegen F.C. Muizen.

1983 – Zondag 30 oktober : Mosselfeest Vevoc

            Simultaan met de mosselfeesten van VV Leest richtte Vevoc in zaal Piessens

            ook een mosselfeest in. Leden van Vevoc, chiroleiding en enkele genodigden,

            sponsors van de voorbije croos waren aanwezig, 180 in totaal.

            Men had de gelegenheid te kaarten, muziek te beluisteren, tafelspelen te doen

            of gezellig een babbeltje te slaan.

            Er werd ook nog een film gedraaid met de samenvatting van de Cross uit het

            jubileumjaar 1982.

            Emiel Peeters, die de eerste prijs in de fotowedstrijd won, kreeg een uitzonderlijke

            vergroting van zijn winnende foto.

            Er volgde ook nog een huldiging van Fons Huysmans, die gedurende 8 jaar

            verantwoordelijk was voor Vevoc – volleybal, maar er het bijltje bij neerlegde.

            De aspiranten-meisjes zorgden voor de bediening bij het eten en de jongens voor

            de drank.

            (‘DB’,december ’83)

1983 – November :  Versterking voor de redactieploeg van ‘De Band’.

“Het is telkens een hele opdracht om van de ene in de andere maand een nieuwe ‘Band’ samen te stellen. Dank zij de inzet van een stel actieve medewerkers en een goede redactieploeg lukt dit toch. Wij verwolkomen dan ook van harte Luc Verelst en Karel Duysburg die onze ploeg voortaan komen versterken. Zij hebben ondertussen reeds getond dat ze de handen uit de mouwen kunnen steken…”  (‘DB’, oktober ’83)

1983 – November : Leestenaars treden zo uit de oude doos (Verzameling Stan Huysmans)

 Een opstel van Willy Lauwers van 1 december 1957.

Onze Boerderij.

“Onze boerderij staat in de Larestraat, nr. 1. Ze is ingedeeld als volgt : een keuken, een voorplaats, drie kamers, het washuis, de koestal, de schuur, de paardenstal en het varkenshok.

De stal is gebouwd boven de beerput en er kunnen acht dieren in. De schuur is een grote plaats om stro in te bergen. Er is daar een dorsvloer en een tas. Onder de tas liggen de aardappelen in de kelder. In de paardenstal staat natuurlijk het paard, onze brave Lis.

Er zitten ook konijnen. In het varkenshok knorren vier dikke zwijnen. Er zijn daar ook twee runderen.

Het karhuis dient om het alaam in weg te bergen. Er staat een pikmachine, een beerbak, een egge en een ploeg, schuppen en rieken, ook nog een wagen, een kar en twee kruiwagens om lasten mee te vervoeren.

Er lopen zeventien kippen, -wij zeggen thuis kiekens,- rond ons erf : witte en bruine, die ons smakelijke eieren geven, die ik zeer graag lust.

Wat ik nu vertel gebeurde in de oorlog. De schuur was afgebrand en de oogst moest daarom boven de stal. Toen daar acht karren oogst opstaken, brak de ijzeren steunpaal, die onder de grote poutrel stond, en het welfsel zakte in. ‘Ai-jai-jai’ zei vader. Na veel lastig werk kwam toch alles weer goed.

Op onze boerderij vind ik het prettig te leven, bij vader en moeder en met mijn broers, en als’t dan nog vakantie is…”

De schrijver Willy Lauwers :

Tijdens het schooljaar 1957-’58 leerling in het 6^de leerjaar.
-Geboren te Leest op 16 maart 1946.

-Zoon van Jan LAUWERS en Josefa DE WIT, Kouter 78, in 1957 wonende Larestraat 1. Gezin met 4 zonen.

-Gehuwd met Suzanne JACOBS (Hombeek), verpleegster in het O.L.Vr.-ziekenhuis Mechelen.

-Wonende te Hombeek Bankstraat 71.

-Beroep : Technisch bediende bij Agfa-Gevaert. Speciaal nazicht copieerapparaten, onderhoud en herstellingen ter plaatse, vooral bij verzekeringsmaatschappijen, makelaarskantoren, notariaten e.a.

-Kinderen : Wim (7) en Elke (2).

-Studies na 6^de leerjaar : College te Mechelen : Lager-Middelbaar + 2 jaar Hoger-Middelbaar. Daarna Technische Scholen Melaan, Industriele Wetenschappen A2.

-Verlof : dit jaar kwam Nieuwpoort als gezinsvakantie aan de beurt.

-Hobby : biologisch tuinieren : m.a.w. : kunstig inspelen op de manier waarmee de natuur zelf werkt. Willy probeert te tuinieren zonder gif : geen pesticiden, geen insecticiden, geen giftige meststoffen. Wel goede compost bereiden en deze rijke humusbereider oordeelkundig, steeds ruim, toedienen. Inspelen op de natuur, op het rijke bodemleven, dat microgronds leven rustig laten gedijen en rijpen, vooral de rust ervan niet verstoren en zeker niet vergiftigen. Deze nieuwe (of is het oeroude) weg van tuinieren spreekt hem erg aan.

Inderdaad Willy, tuinieren zonder gif is een lovenswaardige betrachting. We kennen U goed van in het 6^de leerjaar, (waar is de tijd van toen ?) als een stil bezig WERKERTJE, altijd WEINIG in woorden, maar VEEL in rustig DOEN, en vooral NIET WILLEN OPGEVEN ! We wensen U veel succes in uw tuin zonder gif, met uw bodembedekking boven dat donkere drukke wriemelende microbisch grondleven, met uw groenten zonder insecten en uw fruit zonder ziekten. Dat wordt dan een uitstekende, een mooie dynamische hobby, uw biologische KUNST, waardig te veroveren.

        Stan Huysmans.      

1983 – 6 november : Familiefeest Chiro

            Groepsleider Jean Van Praet en groepsleidster Mie Lefever heetten alle

            aanwezigen welkom waarna het feest kon beginnen.

            Alle opvoeringen speelden zich af in een speelgoedfabriek en elke groep

            zette zijn of haar beste beentje voor.

In ‘De Band’ van januari ’84 verscheen een verslag van dit feest :

“Na maandenlange voorbereiding  kwamen we dan toch aan zondag 6 november. Dit betekende voor ons ‘the big day’. In de voormiddag werden alle voorzorgen, zoals tafels klaarzetten, genomen.

Eén uur : de laatste microtesten werden uitgevoerd  en de belichting uitgeprobeerd.

Twee uur : onze chiro-ouders kwamen zachtjes aan de zaal binnengewandeld en de chiro-leden begonnen zachtjes aan te beven.

Dan was het zover :’ half drie !’ Groepsleider Jean Van Praet en groepsleidster Mie Lefever stapten het theater op. Zij brachten een korte inleiding over wat deze namiddag zou brengen.

Gans het chiro-feest zou zich afspelen in een speelgoedfabriek. Een speellustige jongen zou toevallig een speelzieke jongen tegen het lijf lopen. De ene met een basketbal in de hand en de andere met een duurzaam videospelletje tussen de vingers. Zo probeerde de speellustige kerel de andere te overhalen om mee naar de speelgoedfabriek te gaan. Aldaar aangekomen werd er heel wat beleefd. De stukjes die door elke groep werden gebracht werden ingeleid door de aspiranten-meisjes. En dat iedere groep zijn beste beentje heeft voorgezet hoeven we alvast niet te vertellen. De ene groep bracht dansjes en de andere weer over iets ernstig. Zo was er een groepje aanwezig dat een verhaaltje bracht over vriendschap en samenwerking. Er waren eveneens groepen die het gewone speelgoed vergeleken met het nu (passieve) moderne videospel. Dat deze stap tussen creatief spelen en passief spelen ver van elkaar gescheiden was kon men vast en zeker bij het talrijk publiek waarnemen.

Na enkele uurtjes gezellig theater kijken werd er ook aan de inwendige mens gedacht.

Honderden pistolets en koeken werden dan door de mond langs de keel binnen geschoven.

Dan kwam het moment van traditioneel dia’s kijken. Als afsluiting van ons huis chiro-feest kwam gans de chiro-groep samen de zaal ingewandeld om het jaarthemalied voor te stellen : ‘Zet het spel op stelten’.

Nadat alle chiro-ouders en sympathisanten de zaal hadden verlaten begonnen dan de oudste chirogroepen met het schoonmaken van de zaal. Dan werd in een propere zaal verder gegaan met volksdans en gezellig samenzijn.

Dat iedereen zich heeft geamuseerd hoeven we alvast niet te vertellen. Het was weer een tof en gezellig chirofeest.

     De chiroleiding.” 

1983 – 13 oktober : Overlijden van Frans Boey

“Op 13 oktober ll. overleed ons erelid Frans Boey. Hij werd geboren in 1900.

We herinneren ons Frans als een man die heel wat moeten lijden heeft. Vooral in zijn gezin heeft hij heel wat tegenslagen moeten verwerken.

Iedereen zal het er met ons over eens zijn dat Frans een vurig supporter was, niet alleen van zijn geliefde voetbalploeg maar ook van onze fanfare.

Onrecht kon hij helemaal niet verdragen !

De afscheidsrede in de kerk werd uitgesproken door Bert Robijns.
We bieden de familie onze innige deelneming aan.”

(‘Toeters en Trompetten’, nr. 5, 1983)

Frans Boey was te Leest geboren op 25 maart 1900 en gehuwd met Delphina Campion (°Leest 9/3/1902, +Mechelen 9/9/1979).

1983 – Vrijdag 14 oktober : 6^de Grote KWB-Kaartwedstrijd (folder onderaan)

            Ging door in “Ons Parochiehuis” in de Kouter. Deelname bedroeg 80 fr.

            Er waren 328 deelnemers die 86 prijzen mochten delen.

            Winnaar werd F. Cleemput uit Breendonk voor F. Van den Heuvel uit Tisselt. 

1983 – 15 oktober : KVG Teerfeest in de parochiezaal

1983 – 18 oktober – Gazet van Mechelen :

            Maria De Prins speelt in “Transport”.

“Maria De Prins werd als eerste dochter van Pieter (Noot : ‘Fille’) De Prins en Elisabeth Boey geboren te Leest op 5 september 1954. Zij bracht haar jeugdjaren door samen met broer Karel in het ouderlijke huis aan de Alemstraat te Leest.

Zoals haar vader, die 10 jaar voorzitter was van de KWB te Leest, kwam zij ook snel in het verenigingsleven. Zij bracht de zondagnamiddagen door bij de chiro te Kapelle-op-den-Bos. Op 18-jarige leeftijd volgde zij de studies van verpleegsassistente en is nu tewerkgesteld bij het OCMW te Brussel.

Daar verzorgt zij dagelijks de zenuwzieke mensen op de V-dienst in een Brussels herstellingsoord.

Maar ook op sportief vlak zette zij haar beste beentje voor. Zij nam deel aan verscheidene loopwedstrijden en behaalde mooie prestaties in het Belgisch scholierenkampioenschap. Maar door het werk, waarbij zij regelmatig weekeinddienst heeft, moest zij afzien van de competitiesport.
Vijf jaar geleden trad zij in het huwelijk met Frans De Decker, die trouwens ook een zeer actief bestuurslid is bij de Vevoc te Leest. Kortelings gaan zij samen met hun 3-jarig dochtertje Ellen, een gerestaureerde woning aan de rand van Leest betrekken.

Reeds op jonge leeftijd werd Maria De Prins aangetrokken tot de muziek, en vooral de richting kleinkunst. Zij bracht haar eerste liedjes op de planken samen met Jef Elbers, de Vlaamse Brusselaar. Ook trok zij regelmatig naar de KVS te Brussel.

En daar leerde zij veel mensen uit de toneel- en filmwereld kennen.
Het was vanuit deze middens dat haar de vraag gesteld werd om een figurantenrol te vertolken in de nieuwe BRT – VARA – coproductie.
Oorspronkelijk zou dit feuilleton de naam “Les Routiers” krijgen maar onze noorderburen opteerden voor “Transport”.

De opnamen waren voor Maria De Prins een hele ervaring.

Hetgeen haar enorm verwonderde waren de uren opnamen nodig voor enkele minuten film. Maar toch geraakte zij gefascineerd door deze wereld. Zo trad zij ook toe tot de filmclub Bokam, in de Cooremansstraat te Boom.

Daar is men volop bezig met een korte amateursgeluidsfilm.

Intussen kreeg zij voor andere producties ook al aanvragen.

Zij voelt soms wel het gebrek aan scholing, maar ervaring zal het in de toekomst wel iets lichter maken. Zij hoopt ooit nog eens een dedectieverol te kunnen spelen in een film.

Op onderzoek gaan en het avontuurlijke lijkt voor haar één van de mooiste rollen.

Al heeft Maria De Prins niet de scholing, en is ze misschien ook wat bescheiden, er ligt zeker nog toekomst in haar filmcarrière, die ze wel als hobby wenst te behouden.

       (PBM)”

Maria “Mieke” De Prins  zou later plaatselijke beroemdheid genieten als de zangeres “Nightingale”. 

-De folder van de 6^de Grote Kaartwedstrijd van de KWB.

-Maria ‘Mieke’ De Prins.

-‘Nightingale’ Maria De Prins. (affiche)

1983 – 10 oktober : Teerfeest Gepensioneerden met eucharistieviering om 14 uur.

1983 – 11 oktober – Gazet van Mechelen :

            Koninklijke Fanfare St.Cecilia uit Leest bijna 85 jaar jong.

“Met de regelmaat van een klok komt de K.F.St.-Cecilia in de krant naar aanleiding van één of andere opmerkelijke prestatie. Waar de laatste tijd vele fanfares achteruitgaan of stagneren, dan is dit juist het tegengestelde bij St.-Cecilia.

De K.F. St.-Cecilia is zeker niet de oudste fanfare, want in het land werden  her en der reeds verschillende 100-jarige fanfares gevierd en St.-Cecilia treft voorbereidingen van hun 85-jarig jubileum, dat gepaard zal gaan met in de inhuldiging van een nieuw vaandel.

Enkele jaren voor de laatste eeuwwisseling kwam de tijd van de politieke emancipatie; er kwam een oppositie te Leest en meteen twee dorpspartijen, in de volksmond de “Blekken” en de “Sussen”, die mekaar om beurten het burgemeestersambt betwistten.
Beiden hadden hun eigen fanfare.

Het was in maart 1899 dat het vertreksein gegeven werd om met de fanfare St.-Cecilia te starten. Maar deze bestond slechts enkele maanden. Het was het einde van een proeftocht naar het begin van een nieuwe inzet.
Op 26 augustus 1899 werd de muziekmaatschappij St.-Cecilia officieel opgericht.

Er werd reeds een vaandel aangekocht, dat nog steeds in de standaard geplaatst wordt.

Al dit verdienstelijk werk komt in de eerste plaats toe aan wijlen Theofiel Verschueren, grootvader van de huidige voorzitter Vic Verschueren. Theofiel Verschueren, geboren in 1853, bleef voorzitter tot bij zijn overlijden op 26 mei 1942. Zijn bezielende leiding werd gesterkt door twee medestichters, nl. de ere-voorzitters Frans Beullens en Marcelinus Lemmens.

Optocht

De eerste muzikale optocht van St.-Cecilia ging door op 6 december 1899, naar het bestaande café “Het Kruispunt”, hoek Juniorslaan en Vinkstraat, onder leiding van de eerste dirigent, Louis Verbeeck, afkomstig uit Tisselt.

Enkele jaren later, in 1902, ontvingen de muzikanten een pet, aankoopprijs 2,50 frank en daarna een bordje met de benaming “St.-Cecilia Leest”.

Intussen nam St.-Cecilia deel aan verschillende festivals en wedstrijden en tussen 1900 en 1934 wisten zij reeds 24 medailles in ontvangst te nemen.

In 1938 nam Rik De Bruyn de dirigeerstok over. Maar tijdens de Tweede Wereldoorlog lagen alle muziekactiviteiten volledig stil.

Onmiddellijk hierna werden door de impulsieve ondervoorzitter Frans Piessens en muziekleider Rik De Bruyn alle overgebleven muzikanten opgetrommeld om de handen terug in elkaar te slaan, en dit alles onder het toenmalig voorzitterschap van Pieter De Prins, ook burgemeester van 1944 tot 1954.

Onder de leiding van Rik De Bruyn wist St.-Cecilia in 27 jaar op 20 wedstrijden vele eerste prijzen te behalen, waarvan 12 met lof van de jury.

In mei 1949 werd naar aanleiding van het gouden jubileum van St.-Cecilia een grote nationale muziekwedstrijd ingericht, waaraan niet minder dan 39 maatschappijen deelnamen. Dit was meteen de inzet van de gekende Ceciliafeesten.

Stapparade

In 1951 kreeg St.Cecilia de benoeming tot Koninklijke Fanfare. Tijdens de wereldtentoonstelling werd door de fanfare een stapparade gegeven alsmede een concert in de omgeving van de Heizel aan de voet van het atonium.

In mei 1960 werd tijdens het 60-jarig bestaan een internationale muziekwedstrijd ingericht waarop niet minder dan 43 muziekverenigingen paraat waren.

In 1965 werdde dirigeerstok overhandigd aan Theo Fierens. In 1973 werd hij opgevolgd door Frans Dierickx. Deze dirigent drong er vooral op aan dat de muzikanten die tot het korps werden toegelaten, eerst een degelijke muziekstudie achter de rug hadden.

Op 7 april 1968 ter gelegenheid van het jaarlijks Palmzondagconcert kregen de 60 muzikanten een mooi uniform.

In de maand mei 1972 werd er definitief gestart met de alomgekende St.-Ceciliafeesten.

De vroegere dirigent Rik De Bruyn nam in 1975 tijdelijk terug de dirigeerstok over, tot eind 1976.

Nadat de gekende musicus Jan Piet Leveugle reeds voor de recrutering van jongeren had gezorgd nam hij op 1 september de dirigeerstok over. Er werd onmiddellijk van start gegaan met een 30-tal jeugdige mensen die ook een uitgebreide scholing kregen.

J.P.Leveugle had nog maar 2 maand de dirigeerstok in handen en de K.F.St.-Cecilia nam reeds deel aan het provinciaal tornooi van Fedekam Antwerpen. Zij werden kampioen in 3^de afdeling.
In 1977 behaalde St.-Cecilia de kampioenstitel in 2^de afdeling en zelfs met lof van de jury.

De K.F. St.-Cecilia mocht specialist André Van Driessche begroeten en deze leidde de muzikanten op in een nieuwe blaastechniek.

De grote dag voor de fanfare was op 2 juli 1978.

Zij behaalden te Kerkrade in de fanfare-afdeling uitmuntendheid de eerste prijs.

Aan deze muziekwedstrijd namen zo’n 12.500 muzikanten uit 26 landen deel.

Van de 300 ingeschreven korpsen geraakten er 228 door de zeer moeilijke proeven.

Op 26 augustus 1979 werd het de grote dag voor de jeugdfanfare van St.-Cecilia.

Zij behaalde te Kapelle-o/d-Bos de eerste prijs, niettegenstaande er deelnemende korpsen waren die reeds internationale successen hadden geboekt.

Rouw

Het rijtje prestaties ging verder. In 1980 nam de fanfare deel aan het Nationaal Kampioenschap van België in de afdeling uitmuntendheid. Amper één week voor dit kampioenschap werd de fanfare in een zware rouw gedompeld.

Ere-Voorzitter Leopold Piessens overleed plotseling. Maar de fanfare werd de laureaat van het Belgisch Kampioenschap en behaalde maar liefst 95,5% in de afdeling uitmuntendheid.

1981 stond weer in het wereldvlak. De K.F. werd wereldkampioen 2^de divisie met onderscheiding. Noch in 1974, noch in 1978 werd zo’n hoog puntenaantal gegeven, en de prestatie van de fanfare was werkelijk van topniveau. Dirigent J.P.Leveugle werd letterlijk en figuurlijk op de schouders gedragen.

Er wacht nu slechts nog één hogere sport op de muzikale ladder, namelijk het wereldkampioenschap 1985 in eerste divisie.

De laatste prestatie van de fanfare was het kampioenschap van België ’83.
Zij behaalden samen met St.Cecilia uit Londerzeel 94% van de punten.

Het grote succes van de K.F.St.-Cecilia is te danken aan een enorm goed werkend bestuur. De bestuursleden zijn bijna dagelijks op pad om manifestaties in te richten, jonge muzikanten te rekruteren, enz..

Maar ook de opleiding van deze jonge blazers of trommelaars loopt perpect, want bij vele fanfares situeert zich daar het probleem. Men kan nog wel jongeren rekruteren maar behouden is heel wat moeilijker.

Ook de inbreng van J.P. Leveugle moet zeker niet onder stoelen en banken gestoken worden. Een dirigent die er in slaagt 13 topprestaties met zijn fanfare te brengen in 8 jaar bewijst dat hij van hoog niveau is.

Het bestuur dat bestaat uit ere-voorzitter Mevr. Angele Piessens-Van Praet, voorzitter Victor Verschueren, ondervoorzitter August Lauwers, secretaris Stan Gobien, administratief secretaris Johan Vandeputte, verslaggever Jozef Lauwers, penningmeesters Bert Robijns en Jozef Vloeberghen en bestuursleden Bert De Borger, Leopold Huybrechts, Antoon Lauwens, Hendrik Lauwens, Jan Moons, Frans Piessens, Louis Schillemans en Marcel Van Loo werkt nu reeds samen met de fanfare aan de voorbereiding van de hoogste kwotering, namelijk het wereldkampioenschap 1985 te Kerkrade voor de eerste divisie.

Ook de muzikale leiding met als dirigent Jan-Piet Leveugle, onder-dirigent Eduard De Maeyer, lesgever Benny Wiame en leider drumband Walter Van de Venne zullen tijdens de volgende jaren zeker niet stil zitten.”

Foto’s :

-Eén der eerste groepsfoto’s van St.-Cecilia, daterend uit het jaar 1908. Op deze foto is de standaard of ‘den drapeau’ nog niet te zien. De muzikanten die al actief waren in 1902 of een paar jaar later aansloten, hebben een fanfarepet. De muzikanten met bolhoed, een gewone pet of zonder hoofddeksel waren nog niet zo lang actief. (‘Leest in Feest’)

-Stichter en eerste voorzitter Theofiel Verschueren.

1983 – 5 oktober – Gazet van Mechelen : Spoorweg Heffen en Leest gesloten.

            “Ingevolge werken ter hoogte van de spooroverweg 5, 6 en 7 van de lijn 54,

            Mechelen-Sint-Niklaas, zullen deze tijdelijk voor alle verkeer afgesloten worden

            vanaf 6 oktober tot 13 oktober 1983.

            Het geplande werkschema en de noodzakelijke wegonderbrekingen zijn als

            volgt :

            -Overweg 5 (Juniorslaan) op 6 oktober van 7 tot 16 uur.

            -Overweg 6 (Grote Heidestr.) van 6 oktober 10u tot 10 oktober 16 uur.

            -Overweg 7 (Tisseltbaan) van 11/10 8 uur tot 13/10 16 uur.

            Tijdens de werken aan de overwegen 5 en 6 zal het verkeer omgelegd worden

            via de Blaasveldstraat (Tisselt) en Tisseltbaan.

            Tijdens de werken aan overweg 7 wordt het verkeer omgelegd langs de

            Blaasveldstraat (Leest) en de Klaterstraat (Blaasveld).

            (...)”

1983 – Vrijdag 7 oktober : CSC-Interwijkenkwis

            De kwis van de ploeg “Heide en Dijle” ging door in de gemeentelijke

            jongensschool, Ten Moortele.

1983 – Zaterdag 8 oktober : Ledenfeest KWB

            Programma:

            -17u30 : Mis in de parochiekerk ter nagedachtenis aan de overleden leden.

            -18u30 : Aperitief gevolgd door feestmaaltijd met op het menu :

            gebakken forel, tomatenroomsoep, Prince d’Orloff met aardaappelpuree, wijn,

            “Poire belle Héléne”.

            -na de maaltijd dansgelegenheid.

            Prijs : 475 fr per persoon.

            Tijdens het ledenfeest had de bestuursverkiezing plaats.

            Er werden 33 geldige stemmen uitgebracht en de voornaamste uitslgen waren :

            Geerts Alfons 32, Vandeputte Johan 26, Lauwers Jef 25, Publie Staf 24, De Prins Theo

            15, Lamberts Marc 14, Thomas Frans 10, Van Laenen Leo 10. (‘DB’, november ’83).

            Het bestuur werd als volgt samengesteld : voorzitter Alfons Geerts, ondervoorzitter

            Gustaaf Publie, secretaris Johan Vandeputte, penningmeester Jef Lauwers,

            raadslid Theo De Prins en sportverantwoordelijke Wim Symons.

            (‘DB’, november ’83 en januari ’84)

1983 – 8 oktober : Overlijden van Cesar Apers

Cesar Albert Apers was geboren te Leest op 23 mei 1918  en hij overleed in het St. Norbertusziekenhuis te Duffel op 8 oktober 1983.

‘Cé van den Apers’ werd op 25 augustus 1939 gemobilieerd en ingedeeld bij de 19 Artillerie 9^de Bat.

Hij nam deel aan de veldtocht van 10 mei 1940 tot 28 mei datzelfde jaar. Op 29 mei werd hij  door de Duitsers gevangen genomen maar de dag nadien reeds slaagde hij er in ongezien een woning binnen te vluchten en te ontsnappen. Later zou blijken dat haast alle krijgsgevangenen van dit transport omgekomen waren toen hun boot bij Willemstadt getorpedeerd werd.

Na de oorlog ontving hij de Herinneringsmedaille van de oorlog 1940-45 met twee gekruiste bronzen sabels en de Medaille van militair strijder van de oorlog 40-45.

Hij was gehuwd met Celina ‘Celinneke’ Philomena Apers (°Leest 28 januari 1921, +Boom 9 mei 1997). Het echtpaar kreeg vier zonen : Jozef (‘Jef’), Eddy, Frans en Jean-Paul.

Cesar en Celine Apers waren uitbaters van café ‘De Weerstand’, Tervuursesteenweg 118 te Hofstade van april 1948 tot januari 1955. Deze herberg was ook het lokaal van de liggende wipmaatschappij ‘Hofstade Weerstand’. In deze vereniging slaagde Cesar er in  zich drie maal na elkaar tot koning  te schieten om  alzo tot keizer te worden uitgeroepen.

In de jaren ’50 was Cesar vrachtwagenchauffeur bij de stovenfabriek Fobrux. Hij reed internationaal. Met een Mercedes legde hij meer dan 300.000 km af zonder ongeval noch enige reparatie. Dat was een prestatie in die tijd, rekening houdend met het feit dat er omzeggens nog geen snelwegen waren en alles langs gewone en niet al te comfortabele wegen gebeurde. Door Daimler-Benz werden hem hiervoor diploma’s en gouden spelden overhandigd.

In het begin van de vijftiger jaren was hij scheidsrechter bij de Belgische Voetbalbond en bracht het zelfs tot lijnrechter bij internationale wedstrijden.

Omstreeks ’62 verhuisden Cesar en Celine met hun gezin terug naar Leest en namen hun intrek bij Frans Lodewijk Apers, de oudste broer van Celine, in het Brughuis.

Frans  Apers was er alleen komen voor te staan nadat zijn broer Jozef Frans Emiel (‘Jef van de Brug’) naar Battel verhuisd was. Als zaakvoerder bij de Belgische Boerenbond, met zijn café, zijn kolenhandel en handel in meststoffen en granen kon hij alle hulp gebruiken.
Wijl Celine haar broer hielp in de zaak, nam Cesar zijn vroeger beroep van voeger weer op.

Foto’s : (Eddy Apers)

-Soldaat Cesar Apers

-Huwelijksfoto van Cesar en Celine Apers.

-Naast één van zijn wagens.

-Als koningsschutter.

1983 – 2 oktober : KVLV en LG : dag van de landbouw

1983 – 3 oktober : KVLV Kooklessen – “Koud Buffet”, Centrum 19 uur.

1983 – 3 oktober : Vevoc naar de Poesjenellenkelder in Antwerpen.

1983 – Maandag 3 oktober :  Bestuursvergadering Vriendenkring Sted.Lagere School

Op deze vergadering werden twee nieuwe bestuursleden verwelkomd : Hubert De Borger als bijkomend vertegenwoordiger van de ‘vrienden’ en Vik Diddens als bijkomend vertegenwoordiger voor de ouders.

De 2^de grote kaartwedstrijd werd voorbereid en er werd nagepraat over de eerste samenkomst van de ouders van de leerlingen van de 1^ste klas met Mw. Monique De Winter die plaats had gevonden op 28 september. Tijdens deze vergadering lag de klemtoon vooral op ‘schrift’. De ouders oefenden samen met Mw. De Winter de schrijfmethode in.

Het volgende punt dat besproken werd, was de ‘esthetische opvoeding’. Sedert een paar jaar bestaan de ‘vrouwelijke handwerken’ niet meer en ook de ‘handenarbeid voor jongens’ komt niet meer als zodanig op het programma voor. Het programma is nu zowel voor meisjes als voor jongens hetzelfde. Daarom werd er besloten om vanaf dit schooljaar dit voorschrift naar de geest en de letter toe te passen. Vanaf half oktober zullen alle leerlingen, zowel meisjes als jongens, elke week een lestijd besteden aan ‘handwerk’ of ‘knutselen’.

De Vriendenkring zal zorgen voor het materieel en materiaal dat onmogelijk door de ouders kan worden aangekocht. Zo zal er worden gezorgd voor plakkaatverf, boetseerdeeg, gips, kurk,  juteweefsel,…Maar daarbij komen nog weefraampjes, breinaalden,…voor het handwerk. Daarom zal om de medewerking van de ouders verzocht worden…

Voor het schooljaar 1983-84 blijven de klastitularissen zoals dat vorig schooljaar het geval was. Dit geldt ook voor de bijzondere leermeesters uitgezonderd voor de bijz. leermeesteres lichamelijke opvoeding. Mw. Van Quathem heeft nu een volledig lesrooster lichamelijke opvoeding aan de stedelijke middenscholen. Ze wordt vervangen door Mw. Nancy Langenus, regentes lich.opvoeding, zij is een dochter van de Mechelse loper Alfred Langenus.

(Schakel, 6/10/83) 

Op de foto’s de schoolbevolking van het schooljaar 1983-84 :

-Van links naar rechts : Tim Glorie, Kris Slachmuylders, Kris Gobien, Jos…, Hans D’Hondt, Nathalie Muyldermans, Michael Verbeeck en mevrouw Monique De Winter-Muyldermans (de mama van Nathalie).

Onderaan : Iris…, Steven Van Beneden, Maarten Dons, David Liekens, Yves De Prins en David Slachmuylders.

-Meester Jan Teughels, Geert Leemans, Serge Spoelders, Geert Gobien, Tom De Rooster, Filip Van den Sande en Steven Sollie.

-Bovenaan : Dirk Verbeeck, Bart De Rooster, Tom Van Bosch, Jurgen Fonteyn, Tom Van Moer, Peter Verheyden, Kris Van Praet, Gunther Peeters en meester Aloïs Hendrickx.

Midden : Gunther Neefs, Gerd Verbeeck, Werner Daelemans, Ivan Van Laenen, Stefan Daelemans, Natacha Van Staveren, Wim Van Ingelgem en Ronny Teughels.

Onder : Petra De Winne, Steve De Wit, Wim De Prins, Herman Geerts, Veronique Van Rompaey en Wim Muysoms.

-Boven : Danny Dom, An Robbens, Peter Emmeregs, Johan Tiri en juffrouw  Carina Vercammen.

Midden : Ronny Huysmans, Sven Diddens, Wout Verschuren en Jurgen Verschuren.

Onder : Kurt Cauwenbergh, Dirk Annaert, Ilse Peeters, Erik Van de Vondel, Alain Van de Sande en Joris Diddens.

-Boven : Hans Simons, Guy De Wit, Ivan Van Damme, Daniella Verheyden, Gery Verschaeren en meester Stan Gobien.

Onder : Stefan De Wit, Ben Haemhouts, Noël Teughels, Geert Verschuren, Raymond De Winne en Dominiek Van Laenen.

1983 – Zaterdag 1 oktober : Start Kaartkampioenschap KWB 1983-84 (zie folder)

            Dit Kampioenschap liep over 12 avonden en vond plaats in ‘Ons Parochiehuis’.

            (Zie folder onderaan)

1983 – 1 en 2 oktober : Cross-weekeinde Vevoc-Chiro met 11^de Massaloopcross

            Voor de eerste maal werd dit jaar aan het programma een jogging en een

            halve marathon toegevoegd en bood de organisatie ook één en ander voor de

            niet-actieve sportfanaten.

            In de parochiezaal gingen volgende tentoonstellingen door :

            -foto’s van de Vevoc fotowedstrijd.

            -foto’s van vroegere chiro-activiteiten.

            -Marcel Van Hoof presenteerde zijn verzameling van het Leestse

            verenigingsleven.

            -een verzameling van de beste tekeningen van een tekenwedstrijd ingericht door

            de Landelijke Gilde en de KVLV ter gelegenheid van de nationale landbouwdag.

            Voor de hongerigen was er gedurende de twee dagen een barbecue voorzien.

            ’s Avonds vanaf 20 uur Grote Cross-Fuif in een verwarmde tent op de

            Chiro terreinen.

            Ruim 3.000 mensen zouden uiteindelijk afzakken naar de terreinen achter de

            parochiezaal te Leest. Zo’n 900 onder hen namen deel aan één van de

            wedstrijden en na elke wedstrijd werden onmiddellijk de eerste drie gehuldigd. 

                                      UITSLAGEN

Microben meisjes                              Microben jongens

Clymans Fabienne                             De Gendt Glenn

Leemans Lies                                     Van Hoeymissen Erik

Sept Kathleen                                     De Beule Dave

Pupillen meisjes                                 Pupillen jongens

Blommaerts Veerle                           Van Damme Luc

Van den Steen Nancy                         Simons Hans

Van Roost Anja                                  De Broey Rudi

Miniemen meisjes                             Miniemen jongens

Volkaerts Linda                                  De Wachter Bart

Verbergt Ilse                                      De Gendt Gordon

De Pauw Sabrina                               Keulemans Rudy

Kadetten meisjes                               Kadetten jongens

Verbergt Kristel                                 De Gendt Gavin

Volkaerts Marleen                             Celis Geert

Verbergt Veerle                                 Van Loo Pascal

Scholieren meisjes                             Scholieren jongens

Van Hilleghem Ingrid                        Van Rompaey Rudy

Buelens Carine                                  De Brabander Philip

Deuxbouts Nadine                             Schaerlaecken Mark

Juniors-seniores meisjes                    Juniors-seniores jongens

De Brandt Ann                                   Huyghen Jozef

Van Praet Anita                                  Breughelmans Peter

Van de Voorde Diane                        Van Praet Hugo

Veteranen dames                              Veteranen heren

Maes Marie-Jeanne                          Van Win Aimée

Schelfhout Anjes                                De Prins Benny

Huybrechts Raphael                          De Win Nico

Mannen 40 jaar en ouder                 Jogging 21 km

Van den Dries Frans                          Blommaerts Francois

Verstrepen Nest                                 Van den Abbeel Danny

Van Steenwinkel Herman                  Van Win Aimée                     

“Pien had dit jaar niet gelogen en woord gehouden, het was inderdaad prachtig weer. Dit jaar werd het een tweedaagse. De zaterdagnamiddag hadden we een jogging waarvoor zowat 100 deelnemers kwamen opdagen. Het parcours liep  over de nieuwe afgewerkte zennedijken. Een geringe belangstelling maar toch bevredigend voor een eerste keer.

’ s Avonds hadden wij onze klassieke TD voor de jeugd.

De zondagnamiddag vanaf 13 uur was het reeds te voorzien dat het in de Kouter een echte volkstoeloop ging worden. Stipt op tijd ging de eerste reeks van start. Gans het programma verliep zoals voorzien.

We kregen 900 lopers en loopsters naar deze elfde uitgave en supporters in evenredigheid.

Onze vrome wens werd verhoord, wij kregen terug  het getrouwe chirovolkje naar de cross : 72% van de deelnemers was chiro. Heel wat ouders en familieleden van de chiro van Leest en omliggende gemeenten hadden er aan gehouden kinderen te komen aanmoedigen en zelfs, zelf deel te nemen.

Deze topper werd die zondag afgesloten met gelegenheidsvolksdans, binnen ook buiten de tent. Gezellige gezonde sfeer zoals wij het allen hoopten.”

(Vevoc-Nieuws, ‘DB’, december ’83)

VEVOC organiseerde ter gelegenheid van de 11^de loopcross een fotowedstrijd met hieraan tal van mooie prijzen verbonden. Elke Leestenaar mocht deelnemen. Het thema : mens en dier in kleur of zwart-wit. Per foto diende een inschrijvingsgeld van 20 fr. betaald.
De foto’s dienden binnengebracht bij Vic Smets of Pierre De Wit en werden opgehangen in de parochiezaal. (‘DB’,september ’83)

De uitslag :

1.Peeters E., 2. Van Dam M., 3. Sylverans H., 4. Lauwens B., 5. Van Dam M., 6. Peeters E., 7.Sylverans H., 8. Verbruggen E., 9. Lauwens B., 10.Van Dam M., 11. Soors K., 12. Baetens.

Met vermelding van de jury : Van Waagenberg, De Wit P., Verschuren M. en Casteels A.

De jury bestond uit de Mechelaars Van Vaerenbergh en Verhaegen, de Zemstenaars Smits, De Zaeger en Leemans en de Leestenaar Van Roy.

(folder Vevoc)

-De aankondiging van het KWB-kaartkampioenschap.

-De folder van de Elfde Massa Loop–Cross van Vevoc.

-Klaar voor de start.

1983 – Vrijdag 30 september : Landelijke Ruiters Leest : Mosselavond

            van 18 tot 22 uur : mosselen+brood = 220 frank.

            In de parochiezaal.

            (voor wie geen mosselen lustte was er ook stoofvlees verkrijgbaar)

1983 – Oktobernummer “De Band’ : Soep van de troep brief van SM Johan De Laet

“Ik was dus voortbestemd om chauffeur te worden, maar ja, een adjudant vond dat ik niet kon rijden en buisde me dus. Rijbewijs of niet, ge moet naar Duitsland. Op den DVT is het zeven uur sporen en we moesten 4x van wagon veranderen met pak en zak, wat geen zottigheid is, in de nauwe gangen en ze wegen zwaar vooral met al het eten en drinken dat ge meesleurt. Na nog een half uur bus waren we dan in Brakel (plus minus 500 km). En we troffen het weer, het was juist actieve fetch (of zoiets). Dat is een grote alarmoefening : dan ziede hier kamions, bussen, jeeps enz als dollen rondrijden, soldaten in volledige uitrusting van hier naar ginder rijden en lopen, en worden de raketten volledig paraat gemaakt. ’t Is hier namelijk een raketbasis met hawks (raketten van 2,5 miljoen ’t stuk) en ’t zijn er een heel pak. ’t Heeft hier geduurd tot een kot in de nacht (en ’t was van ’s morgens bezig) en ze waren daarachter natuurlijk te moe om ons n’een doop te geven. Maar uitgesteld is niet verloren en ’s anderendaags kregen we dan n’een doop in de kantine. Vier pinten drinken en een bifiworst opeten in twee minuten tijd. Als ge ’t niet kunt moet ge ne ronde geven aan uw kamer. Ge krijgt normaal nog een doop in de kamer, maar daar ik van kamer moest verhuizen hebben ze dat maar niet gedaan.

Nu een woordje over de kazerne. Het is hier maar klein (300 miliciens) maar een echte sterrenwinkel. Zoveel sterren bijeen ziede niet dikwijls. Maar ja, we hebben  daar niet zoveel last van, behalve als we vergeten te groeten, en dan is ’t verslag met alle gevolgen vandien.

Ja, ik moet hier zeven maanden met mijn achterste op een bureau gaan zitten in ’t planton BSM. Wat het wil zeggen weet ik niet maar ik moet verlofbrieven invullen en karweien verdelen. En ’t belangrijkste is, ik krijg er 2 latten bij =8 fr. meer soldij = bijna 1 pint meer.

Voor de rest is de omgeving hier prachtig. Met nog een bos uit de tijd van Ambiorix (bijna 100 km2 in Brakel alleen) en natuurlijk vele heuvels (geen echte bergen) waar de boeren grote stukken land hebben. In de winter kunde zelfs skieën (de sneeuw kan hier gaan tot 1,5 m).

Zo, tot volgende keer.

     Recruut Johan.”

In hetzelfde nummer stond ook een bericht van Gino De Leeuw :

“Op één februari moest ik naar ’t Klein Kasteeltje. Na ongeveer zes maanden kreeg ik bericht om op 1 augustus mijn opleiding te doen in Heverlee. Dat waren zeven weken.

Het waren drie vliegen in één klap. Om niet te vergeten ! Het was mijn verjaardag, mijn overgang naar de liefhebbers en het begin van mijn legerdienst.

Ik was de benjamin van de kamer van 10 man.

Kans om wat te trainen zat er niet in. Het was : refterdienst, wachtpiket en spuitjes.
Na veel zweten ben ik geslaagd in mijn examen voor zwaar vervoer.

Op maandag 19 september vertrek ik naar Peutie, en nu maar verder afwachten.

     Recruut Gino De Leeuw.” 

1983 – Oktober : Leestenaars treden zo uit de oude doos (verzameling Stan Huysmans)

Een opstel van Marcel VERBRUGGEN van 11 september 1955 :

Een week te Warnant

“In de vacantie ben ik met de Chiro mee op bivak geweest naar Warnant. Ik trachtte al lang naar de dag van het vertrek. Eindelijk was die dag aangebroken. ’s Morgens gingen we eerst naar de mis en naderden allen ter Heilige Tafel. Na de mis gauwgauw naar huis eten en dan…vertrekken.

De kamion, waarmede we zouden vervoerd worden, stond al klaar. Plots bestormden we allen samen de auto. Nog een laatste groet aan moeder en we bolden weg, naar de Ardennen.

Toen we in Warnant aankwamen brak er een groot gejuich los. Het eerste wat we deden was gaan eten. Ons bivak was juist gelegen tegen een kapelleken en daarnaast was een fontein. Het water van de fontein was helder als kristal en zeer fris. Een man, die daar woonde, zei ons dat dit water geschikt was voor zieke ogen.

De tweede dag trokken we de bergen in, waar we een hol ontdekten. Het hol was onder een berg en misschien wel honderd meter lang. In de verte zagen we een andere grote mooie berg. We trokken er naartoe, maar als we er opklommen, stond hij vol doornen gegroeid. We konden met moeite er een weg door banen. Van op die berg zagen we een geschikt terrein liggen om te voetballen. Maar nee, dat ging niet door, we moesten terug naar de boerderij. Als we daar aankwamen konden we onze handen wassen en dan begonnen we te eten. We hadden grote honger.Na het eten een uurtje rusten. En zo ging het bivak altijd voort, alle dagen wat anders, tot we terug naar Leest zouden vertrekken. De valiezen en rugzakken lagen al op de auto. Eerst nog een foto nemen en dan ook de auto op; nog even wuiven en de auto scheerde weg, terug naar huis, naar ons moeder.

En zo was dit mooie bivak ook weer spoedig voorbij.”

Toelichtende nota’s bij dit opstel :

-Warnant ligt in het hart van de provincie Namen, niet ver van de Maas en van het riviertje de Molignée, ruim 15 km ten zuiden van de stad Namen.

-Op mijn vraag naar de toenmalige leiders in de Chiro noemt Marcel : Eddy Beterams en Louis Vloebergh.

-Een paar jaar terug heeft Marcel nog een bezoekje gebracht aan Warnant en wel ter plekke van de boerderij bij het toenmalige bivak. Een nieuwe boer en een nieuwe boerin vormden de enige verandering (verjonging).

De schrijver Marcel VERBRUGGEN :

-Tijdens het schooljaar 1955 –’56 leerling in het 7^de leerjaar.

-Geboren te Leest op 24 februari 1944.

-Zoon van VERBRUGGEN Jan en LAMBERTS Maria (+1981), Tiendeschuurstraat 19 (gezin met 7 kinderen).

-Gehuwd met Maria PEETERS, verpleegster H. Hartziekenhuis (Lier).

-Wonende te 2508 Kessel (deelgemeente van Nijlen), Heidestraat 32.

-Beroep : Directeur PMS te Willebroek (Psycho-Medisch-Sociaal centrum).

-Kinderen : Elke (9) en Wim (7).

-Studies na 7^de leerjaar : Grieks-Latijnse Humaniora (Klein Seminarie Mechelen), daarna 4 jaar Psychologie (Universiteit Leuven). Titel : Licenciaat in psychologie.

-Hobby’s : lezen en tennissen.

-In verlof geweest dit jaar, Marcel ?

-Ja, waarom niet ? Af en toe moet men toch eens uit zijn gewone doening treden. Graag wordt het jaarlijks verlof mooi meegenomen. Dit jaar kwamen de Franse Alpen aan de beurt.

Inderdaad Marcel, de boog mag niet altijd gespannen staan, want dan verliest hij zijn veerkracht. De mens moet al eens een paar weken zijn lied van toon veranderen, en zijn molen naar de frisse verjongende vakantiewind zetten, want de toon maakt de muziek, en de goede manier van leven creëert en verrijkt het mooie levenspel.

Langs deze weg doet Marcel graag de groeten aan zijn medeleerlilngen 7^de leerjaar en dat waren toen : De Wit Herman, Geerts Jan, Gobien Lucien, Huysmans Leo, Nuytkens Albert, Polspoel Alfons, Spoelders Jan, Verbeeck Henri en Vloebergh Jozef.

Ach die mooie tijd van toen…

      Stan Huysmans.

(‘DB’, oktober ’83)

1983 – 25 september : Geen feestvreugde rond 103-jarige Stanne Van den Broeck

            Het buurtcomité waar Stanne Van den Broeck zijn 103^de verjaardag vierde,

            besloot de geplande viering af te gelasten. De gezondheidstoestand van Stanne

            liet geen feestvieren toe, zodat de verjaardag van de oudste inwoner van Leest,

            naar buitenuit ongemerkt voorbij ging.

1983 – 25 september : Feestvergadering KVLV

1983 – 26 september – Gazet van Mechelen :

            Jozef Solie werd gehuldigd door ACV

“Sedert mei vorig jaar is algemeen voorzitter van ACV, Jozef Solie, van zijn verplichtingen bij de NMBS ontslagen en is nu reeds sedert een jaar, rustend spoorman.

Rustend althans, voor de administratieve en financiële besturen van deze grote nationale Belgische maatschappij.

Voor de ACV-afdeling betekent die rust van Jef Solie, een blijvend bezorgd zijn voor de verdere werking en ontwikkeling van deze nu samenhorige ACV-afdeling, die door haar bestaan heen, en mede dank zij de inzet van velen, tot een grotere organisatie werd uitgebouwd.

Jozef Solie werd op 1 april 1983 door kardinaal Godfried Danneels verermerkt met het “Gouden St.-Romboutskruis” voor “zijn grote verdiensten in de christelijke arbeidsbeweging en zijn trouwe diensten in kerkverband”.

Het gouden St.-Romboutskruis is een kerkelijk ereteken, dat op 1 januari 1970 te Mechelen werd gesticht voor het aartsbisdom en dan enkel door de kardinaal kan worden toegekend en verleend voor speciale aangelegenheden in uiterst markante voorwaarden.
Met dit ereteken is Jef nu ook het tweede bestuurslid van ACV dat dit mocht ontvangen.

Tijdens zijn actieve loopbaan, die toch meer dan 40 jaar duurde, kreeg hij alle onderscheidingen die een vakbeweging aan haar trouwe en verdienstelijke leden toekent en ook deze van het ministerie van Arbeid.

In de vakbeweging is zijn tocht nog niet ten einde. De 37 jaren in het bestuur, waarvan er 25 jaren ook als voorzitter van Spoor en PTT, staan hier centraal en zijn mandaat als algemeen voorzitter, het hoogste ambt wat een organisatie aan haar leden kan toevertrouwen, zijn hier de bijzondersten.

En al het andere wat hij doet in en rond de vakbeweging, getuigen van deze grote verdiensten en zijn de maatstaven van de mooie gouden onderscheiding.

Het St.-Romboutskruis werd zaterdagavond tijdens het ACV-feest in Hombeek uitgereikt door de afdelingsproost A. Nieuwborgh en verbondsproost A. Debond.”

Jozef Solie was te Leest geboren op 4 mei 1921 en hij overleed te Mechelen op 4 juni 2001.

In 1988 (zie 30 september) werd hij te Hombeek gevierd als afscheidnemend voorzitter van de CVCC (Christelijke Vakbond Communicatie en Cultuur).

Jef was gehuwd met Tinneke Reydams en zijn gedachtenisprentje was getuige van zijn indrukwekkende staat van dienst :

Drager van het Gouden Kruis Sint-Rumoldus.

Erevoorzitter van ACV-CVCC Hombeek-Leest.

Bestuurslid van de Koninklijke Harmonie Arsenaal Mechelen.

Bestuurslid van De Vriendenkring Arsenaal Mechelen.

Lid van de KBG Sint-Jan Berchmans Mechelen en KBG Hombeek.

Lid van de Heemkundige Kring ‘Hoembeka’.

Vrijwilliger van de M.S. Zelfhulpgroep ‘De Glimlach’.

“Bompa,

Wanneer je ons belde en we namen niet op, kregen we van jou steeds de boodschap op ons antwoordapparaat : ‘Zijn jullie nu weer  niet thuis !’

Toch was jij ook veel op stap met de Harmonie, met Ziekenzorg, met de gepensioneerden of de vrijwilligers van de M.S. zelfhulpgroep.
De laatste jaren bloeide je open en genoot je met volle teugen van je 3^de jeugd, zoals je het zelf noemde. Je stond voor iedereen klaar om taxi te spelen, om groentjes mee te geven, om gezelschap te houden en vooral om een babbel te doen.
Een maand geleden vierden wij jouw 80^ste verjaardag met een gezellig etentje.

Niemand verwachtte het plotse heengaan van deze actieve en levenslustige tachtiger. Vanaf vandaag zal jij jouw telefoon niet meer opnemen. Maar onze boodschap op jouw antwoordapparaat zal duidelijk zijn : ‘Bompa, bedankt voor je gulle lach en voor alles wat je voor ons gedaan hebt.’

     Marcel, Lisette, Ann, Wim en Nele.”  

1983 – 17 september – De Mechelse Week : Geboorte Stijn De Hondt

“Stijn werd geboren op 17 september. Samen met zijn gelukkige ouders De Hondt-Huybrechts mocht hij mee naar de Elleboogstraat 12 te Leest.”

Foto’s :

-Jef Solie kreeg, omwille van zijn vele verdiensten het gouden Sint Romboutskruis        opgespeld. Dit ereteken wordt door de kardinaal toegekend en Jef is het tweede        bestuurslid van ACV die deze onderscheiding werd toebedeeld.

-Jef zoals hij afgebeeld staat op zijn bidprentje.

-Stijn De Hondt met zijn mama.

1983 – 24 september : Samenkomst familie DIDDENS

                                                        Diddens-stam in feest.

            “Voor de derde keer hielden de leden van de familiestam Diddens een

            feestelijke samenkomst in het dorp van hun gemeenschappelijke voorouders.

            Priester Leon Bernaerts, zoon van Bertha Diddens uit Willebroek, ging de

            eucharistieviering in de St.-Niklaaskerk voor.

            Tijdens de voorbeden werden speciaal de familieleden herdacht die sinds

            de tweede Diddens-dag (1978) zijn overleden.

            Zowat 160 gegadigden staken daarna in de parochiezaal hun voetjes

            onder de feesttafel.

            Als oudste van de oudste tak sprak André Diddens uit Hoboken het

            welkomstwoord uit.

            Bij de koffie zette  Hendrik Diddens o.m. de nieuwe ouderdomsdekens

            in het zonnetje. Het zijn : Maria Elisabeth Diddens, weduwe Victor Van den

            Bemt uit Kapelle-op-den-Bos en Theodoor Diddens uit Tisselt.

            Al de 80- en 75-plussers kregen een geschenk aangeboden en de kinderen

            werden met een verrassing bedacht.

            Tot in de vroege uurtjes speelde het orkest vrolijk ten dans.”

            (Gvm,26/9/83)

‘Die van den Diet’.

Geleerde mensen hebben aangetoond dat de familienaam DIDDEN(S) één van onze oudste stamnamen is. ‘Een zeer mooie, echt Germaanse naam’, zegt Jozef van Overstraeten. De wortel ervan is DID (mogelijk een vervoegde vorm van het werkwoord DOEN), dat een variante is van DAD en dus oorspronkelijk daad of handeling betekende. In zijn verder ontwikkelde vormen o.m. DIED en DIET kreeg het de betekenis van stam, volk of natie.

Alzo de samengestelde roepnaam DIEDERIK = rijk onder de zijnen  of heerser over zijn volk.

De stamnaam DIDDE  of DIDE is misschien de alleroudste vorm van al de huidige familienamen DIDDEN, DIDEN, DITEN, DIEDEN, DIETEN, DIDDENS, DIDENS, DITENS, DIEDENS en DIETENS, tenzij er (zoals prof. Dr. A. Cornoy vermoedt) ook een afgeleide vorm DIDDON of DIDON bestaan heeft, waarin door de forse klemtoon op de eerste lettergreep, de o van de uitgang later toonloos is geworden.

Al deze namen betekenden zoveel als : behorend tot de familie van den Diet. Tot op onze dagen is dit gevoel voor het wortelwoord levendig gebleven. Rond het voetbalveld van Racing Mechelen hoorden we omstreeks de dertiger jaren door de supporters tot Jan of Fons Diddens vaak roepen : ‘Allez, vooruit, Diet !’  In mijn kinderjaren noemden wij de familie Diedens uit de Geerdegemstraat (nabij Hofstade) niet anders dan ‘die van den Diet’ en nu nog zijn er stamgenoten, voor wie men in de wandeling de familienaam vervangt door VAN DEN DIET.

B.v. onze betreurde Louis Diddens uit Leest was gewoon gekend als :  Louis van den Diet.

De oudste vormen van de naam liggen mee aan de oorsprong van een aantal plaatsnamen.
Zo betekent het huidige DIEGEM (dat in 1208 nog DIDENGHEM werd geschreven) niets anders dan heim of woonplaats van de Diden. Verder kennen we o.m. DIEDENHOFEN (=Thionville), DIDENBERG (=Thiaumont) en DIEDENHEEM (=Dienem, een gehucht van Bunsbeek).

Het einde van DIDDENS, DIDENS, DITENS, DIEDENS, en DIETENS is ongetwijfeld van iets latere oorsprong. Mogelijk is het een meervouds-s, maar het kan ook de enig overgebleven letter van SON (=zoon) zijn. Vele familienamen zijn inderdaad gevormd door toevoeging van SON aan de roepnaam van de familievader. Deze ontwikkeling kan best met een gekend voorbeeld worden aangetoond :

JANSON           DIDDENSON

JANSEN           DIDDENSEN

JANS                DIDDENS

De oudste vermelding van de naam DIDDENS hebben we gevonden bij C. Theys in zijn ‘Geschiedenis van Kapelle-op-den-Bos’, hoofdstuk over de schuttersgilden, blz. 212. Daarin is er sprake van Mechelse boogschutters die in 1490   naar Kapelle-op-den-Bos gingen schieten en het aldaar met de plaatselijke gildebroeders aan de stok kregen…Eén van die Mechelse (kruis)boogschutters was een zekere WILLEM DIDDENS !

In Leest stond de bakermat

De grootste concentratie van Diddens-namen ligt nog steeds in het Mechelse. Bovendien kunnen al deze mensen genealogisch rechtlijnig opklimmen naar stamouders, die minstens van in de 17^e tot in de 19^e eeuw te LEEST gevestigd waren. En allen zonder uitzondering hebben één gemeenschappelijke stamouderpaar te LEEST.

Dat verklaart meteen ook waarom de eerste heuglijke Diddens-dag op 5 mei 1974 nergens anders dan te Leest werd gehouden.

Blijkens de oudste parochieregisters van Leest was de familienaam DIDDENS bij het einde van de 16^e eeuw te Leest reeds goed en wel ingeburgerd. Op de eerste bladzijde van het eerste sterfregister, nl. op 12 maart 1599 staat reeds een zekere FRANCISCUS DIDDENS vermeld.

En de allereerste inschrijving in het doopregister, nl. op 21 september 1599 betreft Magdalena DE MEYERE, waarvan de moeder CORNELIA DIDDENS heet, die op 18 januari 1618 overlijdt.”

(Hendrik Diddens : ‘De Oude Diddens-Stam te Leest’.)

De eerste Diddens die Hendrik Diddens in 1977 te Leest in werkelijk gezinsverband situeerde was EGIDIUS die in 1617 huwde met BARBARA VISSCHERS. Dat echtpaar kreeg zes kinderen maar hun gebeurlijke nakomelingschap was bij zijn weten geheel uitgestorven.

Om de stamouders van alle toenmalige (en bekende) Diddens-gezinnen te bepalen moest hij oorspronkelijk wachten tot een gegeven van 1677 bij het huwelijk van :

 FRANCISCUS DIDDENS(°18/3/1646,+18/3/1718) met CATHARINA DELAET (1654-1720).

Zij kregen tien kinderen, waarop Hendrik Diddens zijn uitgebreide stamboom verder uitwerkte.

In 1985 kon hij daar, door een gelukkig toeval, (met de hulp van Henri Keuleers en Paul Behets) nog enkele takken aan toevoegen. Het bleek dat er in de tijd van Keizer Karel al Diddensen woonden in Leest.

Franciscus Diddens (+Leest 12/3/1599) trouwde op 16 juli 1588 in de St.-Romboutskerk met Joanna VERLYNDEN (elders ook Verlinden geschreven). In september 1589 werd in dezelfde kerk hun eerste kind Gillis (ook Egidius genaamd) gedoopt. Vervolgens keerde het gezin naar Leest terug, waar het blijkens de duidelijke familiebanden eigenlijk vandaan kwam. Te Leest werden nog 6 kinderen geboren waaronder RUMOLDUS (°Leest 2/7/1592, +Leest 4/2/1653).

Deze RUMOLDUS DIDDENS huwde op 46-jarige leeftijd  met MARIA LENSENS op 23/3/1638.

Het echtpaar kreeg vier kinderen en na de geboorte van het eerste kind verhuisde het gezin naar Hombeek waar de andere drie werden geboren. Als derde kind kwam dan

FRANCISCUS op de wereld, die uiteindelijk zou huwen met Catharina DELAET (zie hierboven).

(‘DB’, juli ’85)

Deze nieuwe documenten bevestigden het voordien ingenomen standpunt van Hendrik Diddens : ‘Leest is werkelijk voor alle Diddensen het dorp van hun voorvaders !’

Om dat te illustreren citeerde de auteur een uitteksel uit een notarisakte van 1604 :

‘Peter Diddens ingesetene van Mechelen oudt over de 80 jaeren die verclaert…dat hy eertyds heeft gewoont op de hoeve van mijn heer Van der Aa gelegen tot Leest, alwaer des requirants wijlen ouders oock hadden liggen zekere hoeve hun competerende…’

WAARUIT BLIJKT DAT ER TEN TIJDE VAN KEIZER KAREL (eerste helft van de 16^e eeuw) TE LEEST AL DIDDENSEN WOONDEN !

Volgens een Mechelse schepenakte schenkt die Pieter Diddens in 1604 een stuk grond op het Hertsveld aan de kerk en de H. Geesttafel (armenzorg) van Leest ‘mits te doene eene misse tot leefenisse sijne comparante siele’.

Uit de stamboom distileerden we de  meest markante feiten en persoonlijkheden.

-Van de tien kinderen van Franciscus en Catharina bereikten er vijf de leeftijd van vijf jaar niet, twee anderen zijn respectievelijk 16 en 21 jaar geworden. Een schrijnende illustratie van de grote kindersterfte en het gebrek aan hygiëne uit die dagen.

-Op 6 juli 1837 huwde Guillielmus Diddens met Maria Theresia Vleminckx, later nationaal bekend als ‘Moederke Diddens’, Ze werd 107 en de oudste vrouw van het land (°1837, +1912).

-Over de voettocht vanuit Rusland van Pieter Jan Diddens (1794-1863) schreef Hendrik Diddens de novelle ‘Deserteur onder Napoleon’ (Uitgeverij De Sikkel NV, Antwerpen 1974).

-Maria Nicolaus Jozef Diddens werd als gijzelaar op 22 september 1914 te  Zemst-Laar door de Duitsers doodgeschoten.

-Ludovicus-Joannes Diddens (1850-1917) baatte in Mechelen een buurtherberg uit. Men noemde hem ‘den Bisschop’. Later nam zijn broer Franciscus (1852-1933) de herberg over. Hem noemde men ‘de Kardinaal’.

-Jan Frans Diddens (1884-1939) gehuwd met Helena Somers was een gekende bakker in de Mechelse Katelijnestraat.

-Zij waren de ouders van Jan (1906-1972) en Fons (1908-1943) Diddens, befaamde Racing-voetballers en internationalen in de twintiger jaren. (foto)

-Karel Diddens, lid van de Nieuwendijkse Wielervrienden, legde tussen 2001 en 2006 ruim 11.000 km af voor het goede doel. Zo fietste hij samen met enkele vrienden naar o.a. Santiago de Compostella, Fatima, Assisi, Rome, het Griekse Olympia…

-Niet te vergeten uiteraard Hendrik Diddens zelf. Dichter, jeugdschrijver, auteur van o.a. ‘Het Woordenboek van het Mechels dialect’ en ereburger van Leest. (Meer over Hendrik Diddens in deze kronieken onder 1/12/1973 en 9/8/1986 n.a.v. zijn overlijden)  

“Voor zover wij het konden nagaan, waren al de Diddensen van de oude stam te Leest hard wroetende, bescheiden landbouwers of handwerkers. Met doorgaans veel kinderen en maar weinig weelde. Slechts een paar van deze mensen troffen we in een gemeentelijke bestuursfunctie aan. De enige die door zijn ‘avontuur’ misschien een beetje bekendheid verwierf, was Pieter Jan, deserteur onder Napoleon.

Er is me verzekerd dat de oude Leestse Diddens-stamvaders bijna zonder uitzondering een licht ontvlambaar karakter hadden. Hun huidige nakomelingen aarden derhalve aan geen vreemden…

We hebben becijferd dat er op het Leestse kerkhof in de schaduw van de eeuwenoude Sint-Niklaaskerk ongeveer veertig stamouderparen en in totaal zowat honderdzeventig naamgenoten begraven liggen. Vormt dit alles voor een Diddens (waar hij zich ook mag gevestigd hebben) niet een band met Leest, die sterker is dan sommigen willen

voorgeven ?...”

In ‘De Band’ van juli ’85 nuanceerde Hendrik Diddens dit : ‘…voor zover wij het konden nagaan, waren al de Diddensen van de oude stam te Leest hard wroetende, bescheiden landbouwers of handwerkers. Dat moet even hertoetst worden. Ik zou thans zeggen : Ofschoon hun levenswijze steeds eenvoudig is geweest, waren de opeeenvolgende boerengeneraties van Diddensen te Leest over ’t algemeen zeker niet onbemiddeld. Ze waren geen hereboeren, maar toch ook geen keuterboertjes. Dat zij van geslacht tot geslacht hebben kunnen standhouden, bewijst hun werklust en hun gezond boerenbloed !”

Foto’s :

-De broers Diddens in het fanionelftal van Racing Mechelen, seizoen 1926-27.

Van l. naar r. :  Dogaer, Verschaeren, Fons Diddens, Mossoux, Jan Diddens, Verbist, Nouwens, Blickx, Coenegracht, Vankesbeeck, Cauwenbergh, De Ron, Van Tulden en Siroen.

-De cover van ‘Deserteur onder Napoleon’ van Hendrik Diddens.

-Karel Diddens (als derde van links) tussen zijn wielervrienden Jef Vander Kuylen, Ivo Van Loock en Willy Op de Beeck. De foto dateert van 2003 n.a.v. hun trip naar Rome, waarbij ze tien landen doorkruisten onder het peterschap van Ludo Dierckxsens.

1983 – Zondag 18 september : Zwemdag voor de Chiro

            De Chiro van Leest huurde het ganse zwemcomplex aan het Rode Kruisplein af.

            Twee uur dolle zwempret. (‘DB’, november ’83)

1983 – Zondag 18 september – Zennester Hombeek-SK Leest :

             Bewogen wedstrijd voor de familie Van Dam – Topschutter Dirk out.

“Door de klim van VV Leest en de eigen degradatie was Zennester Hombeek een onvervalste burenontmoeting kwijtgeraakt.

SK Leest bracht evenwel met haar intrede in de Belgische voetbalcompetitie een pasklare oplossing.

De burenwedstrijd van zondag lokte daarom heel wat volk, ook al omdat Hombeek en Leest het vorig seizoen zonder hadden moeten stellen.

Zelfs de lokale sponsors hadden hun beste beentje voorgezet, want iedere toeschouwer

kreeg prompt de samenstelling van de beide ploegen aangeboden.

In een overigens vrij sportieve wedstrijd deed zich na tien minuten een incident voor, dat heel de wedstrijd zou beinvloeden, althans langs Leestse zijde.

Na een duel tussen Dirk Van Dam en Jan Verbergt bleef eerstgenoemde plots liggen, waar niemand van de toeschouwers langs de kleedkamerzijde iets had gemerkt.

Volgens voorzitter en vader Jean Van Dam, (foto) die net bij het gebeuren stond, was het duel niet zo onschuldig : “Voorstopper Verbergt trapte Dirk onderuit en deelde daarna nog een elleboogstoot uit. Heel professioneel gedaan, maar wat ik Verbergt absoluut kwalijk neem is het feit dat hij die aanslag vooraf had aangekondigd.”

Heel SK Leest, en vooral Marc Van Dam, was onder de indruk van het gebeuren. Toch kwam SK zonder Dirk, met vier doelpunten van Verlinden en Paulus beslag op een absoluut verdiende overwinning.

Pas zondagavond laat bleek dat Dirk Van Dam die met de ziekenwagen was weggevoerd, een ernstige kwetsuur had opgelopen.
Jean Van Dam : “De nieren waren ernstig geraakt, waardoor Dirk op een gegeven ogenblik zelfs niet meer kon praten. Het wordt nu afwachten hoeveel weken we onze topschutter zullen moeten missen, zijn afwezigheid zal zeker fel worden aangevoeld.”

       (mdw)”

(GvM, 20/9/83)

1983 – Vrijdag 23 september –‘GVM’ : “Tuimeling” voor oud Chiro-leden

            Op de vooravond van het 50-jarig bestaan van chiro – nationaal organiseerde

            gewest Zenne een “tuimeling” voor alle oud-chiroleden uit gans het gewest,

            alsook voor de huidige leiding uit het gewest Zenne.

            Meer dan 1200 mensen werden individueel uitgenodigd.

            Plaats van gebeuren : de parochiezaal aan de Kouter te Leest.

            Het Mechelse chiro – gewest “Zenne” bestond uit een twintigtal groepen.

            Deze tuimeling was een animatieavond van oud – chrio gewest – Zenne met

            spel, zang en dans. Een avond voor mensen met ‘chiro-sentiment’.

            Dit ging door in de parochiezaal aan de Kouter te Leest.

1983 – Vrijdag 23 september : Hevige Schuurbrand (foto)

            Waarschijnlijk ingevolge zelfontbranding vatte omstreeks 23 uur een schuur

            van het landbouwbedrijf van Ludovic Moens, gelegen aan de Hombeekse

            Kouter, vuur.

            De landbouwer kon alarm slaan en zijn echtgenote en twee kinderen, die

            zich  reeds op de slaapkamer bevonden, van het gevaar verwittigen.

            De Mechelse brandweer kwam spoedig ter plaatse.

            Ondertussen was men er in geslaagd een aantal runderen uit de brandende

            schuur te bevrijden.

            Het boerderijcomplex was opgetrokken in U-vorm met tussen de hooizolders

            en de stallen het woongedeelte.

            Niettegenstaande de brandweer af te rekenen had met watertekort en een

            sterke rookontwikkeling, slaagde het korps erin het woongedeelte te

            vrijwaren.

            De schuur waarin zich ongeveer 700 balen hooi bevonden, ging in de vlammen

            op.

            Tot zaterdagnamiddag had de brandweer werk met het doven van smeulend

            vuur.

Foto ‘s :

-SK Leest voorzitter Jean Van Dam nam tijdens de wedstrijd tegen Zennester achter de omheining plaats.:

-Van de schuur bleef niet veel meer over.

1983 – Zaterdag 17 september : Gouden Kloosterjubileum van Louise Silverans

            Tijdens een plechtige eucharistieviering in de parochiekerk van Leest werd op

            zaterdag 17 september het gouden kloosterjubileum van Louise Silverans gevierd.

            Heel wat familieleden en kennissen namen deel aan dit feest waarbij vooral het

            gelegenheidslied heel wat mensen aangreep.

            Louise Silverans werd te Hombeek geboren op 24 augustus 1912.

            Haar vader was arbeider in het Mechelse Arsenaal en kon juist rondkomen om de

            twee kinderen groot te brengen.

            In 1930 verhuisde de familie naar Leest (Winkelstraat).          

            In mei 1933 werd zij geprofest in de orde van de Zusters Annuntiaden van

            Huldenberg. Daarna trok zij naar de normaalschool te Wijnegem, waar ze in

            1936 haar diploma van onderwijzeres behaalde.

            Dit was de start van 45 jaar onverdroten inzet in het onderwijs.

            Zij stond vooral in voor de overgang van de kleuters naar het lager onderwijs,

            waarbij zij de kinderen lezen en rekenen aanleerde in het eerste leerjaar.

            Zuster Louise Silverans verbleef 15 jaar in Oosterwijk, 5 jaar in Balen-Neet en

            25 jaar in Nieuwenrode.

            In die 45 jaar maakte zij een hele evolutie mee. Zo onderwees zij in het begin nog

            volgens de oude spelling. Enkele jaren later moest zij terug naar de schoolbanken

            om de nieuwe spelling aan te leren.

            Ook was er een grote evolutie bij de kinderen.

            De dagorde van zuster Cherubine, haar oorspronkelijke kloosternaam, was ook 

            heel gevuld. Reeds ’s morgens vroeg om 5 uur moest zij naar de mis gaan en

            daarna ook nog brevieren, alvorens les te geven.

            In 1976 ging zij naar het rusthuis bij de zusters Handschot te Geel.

            Ook hier ging ze nog dagelijks naar de mis maar dan te 11u30 en daartussen

            brevierde ze nog vol overtuiging en tijdens de voormiddag hielp ze in de keuken.

            Na de mis werd het gouden kloosterjubileum verder gevierd in familiekring bij

            haar schoonzus Maria Silverans-Vanderhaegen in de Winkelstraat, waar zij altijd al

            haar tweede thuis vond.

            (GvM, 15 en 19 september’83 en Parochieblad van 15/9)

Martha Ludovica Silverans was te Hombeek geboren op 24 september 1912 en overleed ‘stil en vredig’ op 10 december 2002 nadat ze in het rusthuis nog haar negentigste verjaardag had gevierd. Toen schreef een familielid :

“Nonnetje van negentig                    Niets te vragen, niets te wensen

Edelweiss langs hoge flanken           Troost gevonden in de mensen

Godsgeschenk en zegening               In een mijmering verdwaald

Eenvoud zijn en enkel danken          Geen van ons die z’achterhaalt.”

Haar uitvaart vond er plaats op 17 december waarna ze er op het plaatselijk kerkhof begraven werd. (‘De Sint-Niklaasparochie in Leest’, Wilfried Hellemans)

Foto’s :

-Louise Silverans, ‘Zuster Cherubine’.

-Het gouden kloosterjubileum werd gevierd met een dankmis.

1983 – 11 september :

            Leest en Londerzeel wonnen Nationaal Muziekkampioenschap

“De Koninklijke Fanfare St.-Cecilia uit Leest en de K.F. St.-Cecilia Londerzeel zijn te Tielt-Winge in ere-afdeling nationaal kampioen geworden van het Muziekverbond van België.

Beide korpsen behaalden 94 % van de punten. Hun gelijkstelling werd niet door iedereen in dank aanvaard.

Om deze moeilijke situatie een oplossing te geven, kende het Muziekverbond aan de Kon. Fanfare St.-Cecilia uit Leest de titel van kampioen van België voor koperinstrumenten toe. De fanfare uit Londerzeel kreeg de kampioenstitel voor gewone bezetting.

Beide korpsen hebben, zoals blijkt uit het puntenaantal, op een hoog niveau gemusiceerd.

Met een fijne toon en de gepaste nuancering brachten zij een verzorgd en afgewerkt programma. Hun overwinning was verdiend.

Door de uitsluitend koperbezetting bezit de fanfare uit Leest een speciaal timbre, dat eerder naar de brass-band toeneigt.

Niet alle manschappen kwamen even goed uit de verf. Vooral in de lagere afdelingen mangelde het soms aan samenspel. Bepaalde noten in instrumenten en partijen gingen verloren of misten een fijne sonoriteit.

Op enkele uitzonderingen na vond de jury dat er voortreffelijk gemusiceerd werd.

Het was alleen spijtig te noemen dat zo weinig korpsen het aandurven om aan zo’n kampioenschap deel te nemen.

(...)” (GvM, 13/9/83)

“…De proclamatie zou beginnen. Wij moeten eerlijk toegeven dat we er niet aanwezig

waren ! Wij waren er al gerust in want er was uitgelekt dat er een puntenverschil was tussen de beide resultaten. Daarom bleven we maar in het café naast de zaal waar het op dat moment veel rustiger was dan voorheen.
De meeste musici waren er ook zeker van dat de jury het verschil zou gehoord hebben en die waren dan ook vertrokken. Een paar waren nog gebleven. Na heel wat toespraken kon de uitslag toch gegeven worden. De spreker had vooraf nog aangekondigd dat men ‘niet te vlug mocht juichen en dat de tomaten in de naburige winkels uitverkocht waren’.  Een aantal toehoorders voelde op dat moment al wat nattigheid…

Opeens…komt daar een Leestse muzikant het café binnengestormd  met de mededeling dat Leest én Londerzeel (of in de omgekeerde volgorde) kampioen waren in de ere-afdeling fanfares 1983 ! Hilariteit bij zelfs de leden van de andere deelnemende korpsen : ‘Ze hebben niet durven toegeven dat Leest beter speelde dan Londerzeel !’ of ‘Als dat de zg. vijf vooraanstaande juryleden zijn en die horen dan nog geen verschil ! Och Here, waar staan onze Belgische juryleden dan ? Ofwel zijn ze do…ofwel …!’  of nog ‘Ha ! Daarom heeft het zolang geduurd eer de proclamatie kon beginnen…!’

Toen konden we het niet meer uithouden in het café en zijn we tegen de stroom in naar het podium getrokken. Zo te zien was men (de juryleden en de organisatoren) daar ook niet te gelukkig met de genomen beslissing ! Het comité had besloten St.-Cecilia Londerzeel kampioen te verklaren in de afdeling fanfares met de ‘gewone bezetting’ en St.-Cecilia Leest was kampioen in de afdeling fanfares in de ‘pure afdeling’ !

En wat is een ‘gewone bezetting’ ? Een fanfare met saxofoons ! En wat is een ‘pure fanfare’ ? Dat is een muziekkorps dat uitsluitend muziek maakt met koperen instrumenten en met slagwerk !

Er zijn ook nog wat minder beleefde dingen gezegd door mensen van onze vereniging als door bestuursleden van het Muziekverbond van België. Ondertussen zaten de muzikanten allang in de bus en toen zijn wij ook maar weggegaan…

Op de autocar zaten er drie soorten mensen : verbitterden die zich afvroegen waarom zoveel repeteren wel nodig was, wat voor zin het had bijlessen te volgen als de juryleden er dan toch niets van (durven) horen; de kwaden die begonnen brieven te schrijven en…tenslotte nog een aantal tevreden mensen. Deze laatsten hadden vooraf verklaard dat St.-Cecilia Leest buitengewoon goed zou moeten presteren, wilden ze met geen te groot verschil verliezen.

Nu hadden de organisatoren zich in alle kronkels moeten wringen om toch niet te zeer uit de toon te vallen.

Zoals het de gewoonte is bij de Leestse fanfare zou het optreden nog nabesproken worden in het lokaal. Toen we echter daar kwamen, was er wel een beker en een diploma, maar er waren geen…beoordelingsformulieren ! De wedstrijd kon dus niet besproken worden !

Dan is het toch heel wat anders op onze wedstrijd ! Ongeacht  de resultaten blijven de muzikanten nog nafeesten ! We hebben het ooit meegemaakt dat een Nederlands korps als laatste eindigde in zijn reeks en het meest plezier maakte van alle deelnemende verenigingen omdat ze volgens hun mening een billijke beoordeling hadden gekregen van de jury.

En hun beoordelingsformulieren hadden ze gekregen van de jury  op de dag van hun optreden zelf !

Nog dezelfde avond werd er besloten door het bestuur dat er aan het Muziekverbond van België zou worden meegedeeld dat er op onze internationale concertwedstrijd geen officiële afvaardiging van deze federatie zou worden toegelaten. En zo geschiedde…”

Na een grondig onderzoek en een bespreking van het wedstrijdreglement diende het bestuur van St.-Cecilia Leest een bezwaarschrift in bij het Muziekverbond van België. 

Omdat de kampioenstitel uiteindelijk toch werd behaald moest ondervoorzitter F.A. Lauwers zijn belofte nakomen. Hij had namelijk beloofd dat indien de fanfare ooit Belgisch kampioen zou worden hij een souper zou betalen voor de muzikanten.

De laatste burgemeester van het autonome Leest hield zich daaraan. Op 21 oktober kregen de muzikanten ipv een gewone repetitie een lekkere malse biefstuk voorgeschoteld.

(‘Toeters en Trompetten’, nr.5, 1983)

1983 – 16, 17 en 18 september : Elfde Sint-Ceciliafeesten

            Voor de elfde keer richtte de Koninklijke Fanfare Sint-Cecilia de jaarlijkse

            Ceciliafeesten in.

            De feesten gingen op vrijdag van start met een kaartwedstrijd in de reuzentent,

            die opgesteld stond achter het Parochiaal Centrum van Leest.

            In de 2x16 beurten “om ter meeste slagen en ieder voor zich” toonde Victor

            Marivoet uit Kapelle-op-den-Bos zich de sterkste, van de 250 kaarters haalde

            hij de meeste slagen.

            Het hoogtepunt van de feesten was echter de befaamde concertwedstrijd die dank

            zij  de medewerking van het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap (Dienst

            Volksontwikkeling), het Mechelse stadsbestuur, het C.I.S.H (Internationaal

            Muziekverbond) en het Muziekverbond van België uitgegroeid is tot één der

            belangrijkste vrije wedstrijden van België.

            Waar men vroegere jaren steeds deelnemende korpsen uit België en Nederland

            mocht verwelkomen, was er dit jaar zelfs deelname uit Denemarken en

            Tsjechoslovakije. 

            De harmonies en fanfares werden beoordeeld door twee jury’s.

            Jury A bepaalde de moeilijkheidsgraad van de werken en jury B beoordeelde

            de uitvoering op de wedstrijddag zelf.

            Tijdens de verschillende uitvoeringen konden de aanwezigen de nodige stilte

            opbrengen en voor wie het toch soms wat teveel van het goede werd, was er nog

            altijd het restaurant, de frituur of het gelegenheidscafé “Den Taterende Toeraas”.

            De eerste wedstrijddag werd afgesloten met de “Leestse Dolle Nacht”, waar

            Bobby Prins met orkest en Corry Konings voor de nodige ambiance zorgden.

            Bij de prijsuitreiking waren heel wat Mechelse gemeenteraadsleden aanwezig.

            Van het schepencollege waren er de schepenen Van Esbroeck en Joris.

            Burgemeester Raeymaeckers had zich laten verontschuldigen.

            De beker van de stad Mechelen voor de beste harmonie ging naar de Tsjechische

            muziekgroep Ostrava. Voor de beste fanfare viel deze eer een Belgisch korps te

            beurt, namelijk “L’Union” uit Londerzeel.

            De harmonie Veldhoven uit Nederland haalde het beste totaalresultaat

            (uitvoering en moeilijkheidsgraad) en bij de fanfares was het weer “L’ Union”

            die deze beker samen met een muziekinstrument aangeboden kreeg.

‘De Mechelse Week’ publiceerde op 29 september :

Dubbele feestvreugde bij St.Ceciliafeesten 1983

“De St.Ceciliafeesten van dit jaar, de elfde uitgave al, verliepen in een meer dan uitbundige stemming. Enerzijds was er de ‘normale’ feestfvreugde van de feesten zelf, die deze gemeente bijna letterlijk op stelten zet om maar niets te missen van het schouwspel, anderzijds was de feestroes van de overwinning tijdens het nationaal kampioenschap in St.Joris-Winge van zondag 18 september ll. nog bijlange niet uitgeblust.

Daar behaalde de Leestse fanfare immers een eerste plaats in de A-afdeling met 94% van de punten. Een dubbele viering dus voor de leden en sympathisanten (en dat is half Leest) van St.-Cecilia.

De evenenmenten begonnen reeds op vrijdag 23 september, toen in de Leestse parochiezaal een kaartavond werd georganiseerd, welke werd gewonnen door Victor Marievoet uit Kappelle-op-den-Bos.

De tweedaagse concertwedstrijd vormde echter wel de climax. Deelnemers tot uit Denemarken en Tchechoslowakije toe waren dit jaar op het appel.

…

Oud-burgemeester Frans Lauwers van Leest, benadrukte in zijn toespraak het uitmuntende peil van de deelnemers terwijl hij de wens uitdrukte de St.-Ceciliafeesten ooit te laten doorgaan in een ‘echte’ concertzaal in plaats van in een flapperende feesttent.

Ook zaterdagavond werd onder het motto ‘Leestse dolle nacht’ uitbundig feest gevierd met Corry Konings en Bobby Prins en zijn orkest.”

Foto’s :

-Bobby Prins

-Corry Konings.