1984 – 2 mei : Overlijden van Piet Van Aken

            Op 2 mei 1984 overleed te Antwerpen, aan de gevolgen van een hersenbloeding,

            de Vlaamse schrijver Piet Van Aken.

            Hij werd onder zeer ruime belangstelling op maandag 7 mei op het kerkhof van

            Terhagen ten grave gedragen, dit overeenkomstig de laatste wil van de

            overledene.

            Piet Van Aken was immers geboren in Terhagen op 15 februari 1920 en hij was

            met die streek als schrijver zodanig verbonden dat men hem betittelde als de

            “schrijver van de Rupelstreek”.

            Naast de vele honderden mensen die hem jarenlang in Terhagen en ook in Leest

            hadden gekend, waren er delegaties van de SP en het ABVV, waar hij tot zijn

            dood werkte als redactiesecretaris van het vakbondsblad “De Werker”.

            De afscheidstoespraak werd gehouden door dhr Derieuw namens de in laatste

            instantie verontschuldigde secretaris-generaal André Van den Broecke.

            De spreker belichtte vooral de mens en de schrijver Van Aken.

            Onder de personaliteiten uit de literaire wereld viel een diep  bedroefde Hubert

            Lampo op, die zijn vriend een laatste groet kwam brengen.

            Ook Julien Weverbergh, directeur van de uitgeverij Manteau was aanwezig met

            een delegatie van het personeel.

            Terwijl de urne met de as werd bijgezet in het columbarium, schoven de mensen

            minutenlang voorbij.

            In zijn realistische romans en novellen had Piet Van Aken de sociale

            onrechtvaardigheid  aan de kaak gesteld : “De duivel vaart in ons” (1946),

            “Klinkaart” (1954), “Slapende Honden” (1965), “De Blinde Spiegel” (1981).

            In 1966 ontving hij de driejaarlijkse Staatsprijs voor Verhalend Proza.

            Op het einde van zijn leven woonde Piet Van Aken in de Winkelstraat te Leest.

            Het was daar dat hij vriendschap sloot met Fons Hellemans van de gelijknamige

            bakkerij. Fons leverde er alle dagen brood, vandaar.

            De auteur droeg “in memoriam” zijn boek “Dood getij” (1979) op aan zijn

            verongelukte vriend en de weduwe van Fons, Amelie Portael, kreeg van de auteur

            volgend eigenhandig neergeschreven briefje van troost : “Geachte familie, wie ook

            ons  lot moge bestieren,  het kent al te vaak een merkwaardig verloop :  mensen als

            Alfons zouden niet zo ontijdig van ons mogen worden weggerukt.

            Hij behoorde tot de zeldzamen die hun goedheid niet berekend uitstallen

            maar ze dag aan dag onbewust uitdragen, als een onvervreemdbaar deel van

            zichzelf.

            Ik ben er nog steeds trots op dat hij me toegestaan heeft deze weinige jaren tot

            zijn goede vrienden te mogen behoren.

                     Piet Van Aken.”

 

            In “De Band” van juni 1984 publiceerde de broer van Fons Hellemans, Guido,

            een In Memoriam :

            Piet Van Aken werd geplant. Piet Van Aken werd geveld.

            In Terhagen geboren groeide hij er op als zoon van een werkmansgezin.

            Vroeg was hij dus vertrouwd met de sociale nood der misdeelden. Dit heeft op hem

            een stempel geslagen voor een heel leven.

            Piet Van Aken was, om het in zijn taal te zeggen “recht voor zijn raap”.

            Dit leverde hem misschien meer vijanden op dan nalopers.

            Maar die laatste wenste hij niet. In zijn boeken zien we een sociale bewogenheid.

            Piet Van Aken gebruikte geen franjes. Zijn stijl is hoekig zoals hijzelf.

            In een vraaggesprek met Maria Rosseels destijds zei hij : “als ik voor de telefoon

            sta word ik stom als een vis”. Hij had moeite om vlot met de mensen op te schieten.

            Er bleef iets wantrouwigs in hem voor “vreemden”.

            In “Aganda van een heidens lezer” (1967) (volgens mij een sleutelboek), schrijft hij,

            alle geuniformeerden te misprijzen. Dit steunt wellicht op een persoonlijke tragische

            ervaring. Hij vond moeilijk de vlotte toonaard en miste soepelheid.

            De enkele keren dat ik met hem gesproken heb ervaarde ik steeds iets ongedurigs

            in zijn wezen. Het was alsof er schimmen konden opduiken. Dit verklaart misschien

            zijn mytische aanleg, wat aan sommige van zijn boeken als bv. “De Goddemaers”

            (1983) een aangrijpend karakter meegeeft.

            In zijn korrespondentie daarentegen was hij des te hartelijker. Zijn vriendschap

            gaf hij ongevraagd, zonder wedervraag. Zo bv. aan mijn broer Fons aan wij hij

            “in memoriam” zijn boek “Dood getij” (1979) opdroeg, en die hij in de bakkerij

            ooit hielp. Ook schonk hij belangloos boeken weg aan wie zijn vertrouwen had.

            Piet Van Aken woonde een vijftiental jaren te Leest, waar hij vier boeken

            (Dood getij, De hoogtewerkers, De blinde spiegel en De Goddemaers) schreef.

            Hij deed dit in stilte en oprecht. Want dit wil ik maar zeggen : “een man was hij

            van top tot teen. Geen flierefluiter of flauwerik, maar een knoestige kerel uit een

            stuk, met een klokhuis waar aan te pakken was.”

            Leest werd door zijn kunst niet opgeschrikt.

            Hij heeft er geleefd aan de zelfkant van zijn bestaan, als belangrijkste artistieke

            figuur hier ooit vertoefd.

            Hij sprak en schreef zoals hij gebekt was “niet alleen de merel heeft het recht te

            zingen” zei hij.

            Toegevingen aan literaire mode of succes deed hij niet, nooit.

            “Groter” auteurs dan hij deden dit wel.

            Dit siert hem. Vandaar zijn beperkte populariteit. Nochtans kent iedereen een aantal

            boeken van hem met “Klinkaart” als uitschieter.

            Zijn evocatief vermogen getuigt in een aantal van zijn boeken van een magische

            kracht. Zijn vakmanschap om een roman op te bouwen is groot.

            Piet Van Aken is gestorven, zijn lichaam zal vergaan, zijn eerlijk mens-zijn werkt

            bewondering, zijn authentiek schrijversschap is onuitwisbaar in ons literair bestek.

            Zijn taalmedium was in volmaakte harmonie met zijn diepste zijn.

            Ik ben blij hem een beetje gekend te hebben.

 

-Piet Van Aken

-Het briefje dat de auteur schreef naar Amelie Portael, de weduwe van zijn vriend bakker Fons Hellemans.

-Zijn woning in de Winkelstraat (2013) waar hij een vijftiental jaar verbleef.

 

1984 – Meinummer ‘De Band’ : Mensen van hier, ver weg.

“Regelmatig heb je in De Band brieven kunnen lezen van onze missionarissen in Zaïre en Chili. Nu brengt De Band u het verhaal van een Leestenaar die omwille van zijn werk, zijn job, meer dan 3 maand in Tunesië  verbleef.

Frans SCHAERLAECKENS  is lasser bij Acomal. In opdracht voor Samic, is hij ketel en droogoven gaan oprichten in een steenbakkerij in Beja, 110 km ten zuiden van Tunis. Drie maal was hij weg voor een maand en laatst nog met Pasen was hij er weer om een dringende herstelling uit te voeren.

Wij gaan hem opzoeken in zijn huis in de Juniorslaan, naast de Stenen Beek. Samen met vrouw, dochter en schoonzoon zit hij te kaarten. De kaarten worden neergelegd, naast elke speler ligt een hoopje frankskens. In de hoek, in een loopren, staat de kleindochter met grote ogen alles aan te staren. De TV staat af. Het huiselijk geluk straalt zo uit het tafereel.

-Frans, wat heb je ginder eigenlijk moeten doen ?

-Wel, mijn belangrijkste werk was het lassen van de buisleidingen, het monteren van een stoomgenerator en een thermische olieketel. De stoom was er nodig om de klei te drogen vooraleer de stenen gevormd worden en de hete olie moest de stenen in de droogoven bakken. Mijn kameraad, een jongen van Heist-op-den-Berg, zorgde voor al de elektrische aansluitingen, al de rest t.t.z. buizen, tremies, charpente, enz. was voor mij.

-En moet ge dat werk dan alleen doen ?

-Neen, ik had 4 helpers van ginder. Goeie, brave mannen, maar ge moet hen alles zelf leren. Zo had ik altijd 2 meters bij. Ene voor mij en ene voor mijn helpers : als ze een stuk buis moesten halen, dan duidde ik op die tweede meter aan hoeveel centimeters dik die moest zijn, de lengte ging ik dan ook altijd zelf kontroleren, afzagen deden zij wel zelf maar meestal scheef. Maar ja, die jongens hadden nooit school gelopen. In hun jeugd hadden ze wat op de schapen gelet of rondgelopen in de velden met zonnebloemen om met roepen en met slingers er de vogels te verjagen. Maar goeie kerels zijn het, vriendschap dat ge er van krijgt, dan kan ik niet vertellen. Terwijl ik aan ’t werken was kwamen ze voorzichtig mijn zweet afkuisen. Wanneer ik voor de tweede keer terugging, kwam er ene echt rond mijne hals gevlogen en hij kuste mij. Dat kunt ge u hier niet voorstellen dat er ene hier in de fabriek u zo ontvangt.

En eerlijk, ja echt eerlijk zijn ze : ge kon gerust al uw gerief laten liggen, ook uwe portefeuille, nooit zou er iets weg zijn. Ik had er ene een klein stukje potlood meegegeven om iets af te meten. ’s Anderendaags stond hij mij op te wachten en met veel gestes verontschuldigde hij zich dat hij vergeten was me de avond voordien het potloodje terug te geven.

-En toch hebben de mensen het ginder niet breed !

-Armoede, ge moet het gezien hebben. In de steenfabriek, wanneer ze werkt zijn er een 50-tal arbeiders. Die verdienen een halve dinar, dit is ongeveer35 fr. per uur. Als er tenminste geld is. Nu was er geen geld, en de mensen waren al in geen 5 maand betaald.

-En toch komen ze werken ?

-Ja, want zij hebben vertrouwen. Als er terug geld is werden ze echt wel betaald. De fabriek is eigendom van een dokter die in de stad Beja woont, maar die wel dikwijls komt zien. Ook de zoon van Boerguiba, de president, heeft iets met de fabriek te maken. Maar wat kunnen de mensen doen : dop, ziekteverzekering, pensioen bestaan er allemaal niet. Ge moet werken wil je iets hebben. Nu werken is ook een groot woord : als ze geen goesting hebben gaan ze ook niet werken en niemand zegt er iets van. Met een man of 20 van hier kunt ge dat fabriek wel doen draaien, ginder hebben ze er 50 nodig. En ge moet ze zien toekomen. De fabriek ligt op een 5 km van het stadje Boja (20.000 inwoners). Voor de autobus hebben ze geen geld, ze komen met de ezel. De ezel is het persoonlijk vervoermiddel zoals onze velo of auto. Ge moet die ezels dan allemaal zien staan, gebonden met een koord van hun poot naar hun hals zodat ze nog van het magere gras kunnen eten, maar niet ver kunnen gaan lopen.

’s Middags maken ze hun eten zelf klaar : wat macaroni met tomatensaus in een vuile pot, vuur eronder van wat afval-hout en met drie, vier man eten ze uit dezelfde pot. Zo maken ze ook thee : ze riepen me dikwijls om eens te komen proeven van hun thee, maar ik was er niet scheutig op, proper is anders. Hun huizen zijn gebouwd met zandsteen en leem, in de vorm van een hut, best te vergelijken met de hooihoopers die vroeger hier op de velden stonden.

Ik ben er nooit binnen geraakt, ik heb het wel dikwijls gevraagd maar nooit lieten ze me er binnen, waarom dat weet ik niet, maar het zal er wel een en ander binnen geweest zijn.

-En hoe leven die mensen ginder ?

-De mannen die doen niets, echt niets : die zitten daar urenlang te zitten, in de schaduw van een boom en sommigen zijn nog te lui zich te verzetten als ze in de zon komen te zitten.

De vrouwen dat zijn de slaven. Ik heb er gezien die van ’s morgens tot ’s avonds in temperaturen van 35 tot 40 graden staan te hakken op het veld in een rij van 20-30 vrouwen. Urenlang staan ze gebukt. Anderzijds ziet gij ze de bergen intrekken om water te halen : op de rug een jerrycan en op de borst een klein kind gebonden. Want water is er het probleem : ik heb een vrouw water zien scheppen met een klein potje uit een plas. Maar als ze niet aan het werken zijn ziet ge daar geen vrouwen buiten. Trouwens, ze dragen nog allemaal de sluier. Enkele keren zijn wij op zondag naar het strand geweest, 70 km ver, de enige vrouw die daar te zien was, was een Duitse.”

In het nummer van juli/augustus verscheen het vervolg :  

-En van wat leven die mensen daar ?

-Ja, daar is daar wel landbouw. Maar de grond is moeilijk te bewerken, hij zit vol rotsen en stenen. Hij wordt daarom ook niet omgeploegd, maar wel met schijven achter traktoren –allemaal merk Ferguson- opengesneden. Daarna komen de vrouwen dan met een hak de grond klein hakken. Ik heb gezien dat nu eind april al gerst geoogst werd. Dat was dan met een pikdorser van Claeys. Die liet nog 50 cm boven de grond staan om de rotsstenen te vermijden. Ook zijn er schapenboeren, hier en daar ziet men grote netten als grote tenten opengespannen, daar gaan tot wel 500 schapen onder schuilen tegen de grote hitte, want warm is het ginder : 37° met Pasen.

-Frans, ge hebt nog niet veel verteld over u zelf. Hoe leeft ge ginder ?

-Och, wij trekken goed ons plan. Wij, dat zijn mijn werkmakker en Gunther, een Duitser die bij Samic werkt, dus met drie wonen wij in een gewoon huis. Wij hebben elk een kamertje, slapen doe ik goed, in een short boven op het bed en met alle deuren en vensters open en een ventilator die als een molentje toch voor wat trok zorgt.

Ons eten koken wij zelf, dat is eigenlijk het werk van Gunther. Wij kopen het eten op de markt zelf. Als mijn vrouw dat zou zien, ze zou in geen veertien dagen eten : zo vuil. Als ge een kieken koopt, dan leeft dat nog en ze doen het dood als ge er bijstaat. Een schaap hangt aan een boom : maag en ingewanden liggen ernaast, de kop hangt er nog aan en het vlees dat ge koopt snijden ze er zo af. Maar de appelsienen en de mandarines zijn er zo lekker; ik heb er verschillende kilo’s van meegebracht. Zo goed vind ge ze hier niet. Ook waren er ginder al volop nieuwe patatten.

-En hoe werkt ge ginder ? Hoeveel uren doet ge ?

-Ge zijt eigenlijk uzelf baas. Ik werkte alle dagen zo een 9 uur, ook op zaterdag. ’s Zondags dikwijls ook nog in de voormiddag. Ge moet dat zelf wat zien hoe uw werk te regelen. Op zondagnamiddag trokken wij er dan meestal op uit, de toerist spelen. Zo bezochten wij Kerouwa nog meer naar het zuiden, waar ze tapijten weven.

’s Avonds konden wij heel goed BRT3, de Wereldomroep ontvangen en dan brieven schrijven, u wassen en vroeg gaan slapen. Wij zijn ook eens uitgenodigd bij de bedrijfsleider thuis, die had er eigenlijk een feest voor ons van gemaakt : tomatensoep en cous-cous. Maar hoe ik ook wou, ik kon het allemaal niet binnenkrijgen : zo pikant, mijn keel brandde. Daar heb ik ook TV gezien : slechts 1 kanaal en niet anders dan over Bourgiba. Die man staat ook overal met zijn foto op alle pleinen en straten. Verleden jaar zijn er relletjes geweest omdat de broodprijs opsloeg. Dan zijn er veel doden gevallen. Ik was ginder toen niet. Wat ik wel gezien heb dat er in Tunis tanks met soldaten stonden op alle hoeken van de straten. Dat geeft maar een aardig gevoel. Maar verder zijt ge er veilig. Wel is er veel controle van de politie die uw auto tegenhouden. Maar die van Beja kende ons al goed en was zeer vriendelijk en iedere keer handen geven. De mensen zijn blij dat ge hen komt helpen, ge zijt ginder gaarne gezien.

-Frans, wij horen dat ge ginder gaarne waart.

-Ja, ik heb altijd gaarne montage gedaan. En ginder kunt ge bewijzen dat ge uw stiel kent. De mensen ginder appreciëren dat : ze noemen u ‘monsieur le spécialiste’ of ‘monsieur Francis’ want zo noemden ze mij. En ge moet ook wat met de mensen kunnen omgaan. Ik heb voor al mijn mannen zo een werkpetje met Samic meegedaan en blij dat ze waren. Ge moet hen ook begrijpen : neem nu de periode van de Ramadam, hunne vasten. Dan mogen ze niet eten of drinken gedurende de ganse dag, ’s avonds na zonsondergang eten ze dan en vieren feest tot stukken in de nacht. Ahwel, dan vroeg ik van mijn helpers wat te werken in de voormiddag, ’s namiddags mochten ze dan naar huis. Met 40° warmte zonder eten of drinken zoudt ge er toch niets van gedaan gekregen hebben.

-En gaat ge nog terug ?

-Ze zijn van de fabriek komen vragen om naar Algerië te gaan voor drie maanden. Dat is wel wat lang van huis weg. Wellicht kan dat gesplitst worden in korte periodes. En Algerië schijnt strenger te zijn dan Tuniesië. Of ik ga…

Frans zegt niets meer. Hij kijkt eens naar zijn vrouw. Want dat hoort ook bij het op-montage-gaan in de vreemde. De man is weg, de vrouw blijft alleen thuis. Ook zij brengt haar offers. Zij is de sterkte van het thuisfront.”

 

In 2013 bracht ik een bezoek aan Frans op een mooie zomernamiddag. Hij herinnert zich bovenstaand interview voor ‘De Band’ nog goed. Robert Verbruggen en Karel Duysburg hadden hem dat toen afgenomen. Mij interesseert vooral het vervolg.

Frans werd te Blaasveld geboren op 16 juli 1932 en hij huwde met de Leestse Maria Van den Heuvel die hem twee kinderen schonk : Marie-Louise en Willy. Intussen zijn zij de fiere grootouders van An en Wendy.

Frans en Maria wonen nog steeds aan de Stenen Beek op de Juniorslaan. In een mooi onderhouden huis met een fraaie tuin. Dat laatste is geen toeval. Frans heeft zijn hart en zijn ziel verpand aan zijn tuin en dat is te merken aan elk detail. Zijn buxussen zijn in de wonderlijkste vormen gesnoeid, zijn taxushaag is perfect gecoupeerd en alles in zijn voor- en achtertuin oogt fleurig en weldadig.

Negenentwintig jaar geleden hadden mijn voorgangers twee edities van ‘De Band’ nodig om hun gesprek met Frans te publiceren. Niet verwonderlijk. Zo’n extraverte mens met het hart op de tong en op de juiste plaats. Intussen is hij 81 en nog steeds even lucide en zo kwiek als een vijftigjarige.

“Ik ben op mijn 63^ste met pensioen gegaan,” vertelt hij, “Acomal is failliet gegaan in ‘86, maar ik ben nog een jaar blijven werken voor de curators. In Algerië ben ik nooit geraakt maar wel in Ghana –zes weken-, in Nigeria, Libye en Frankrijk : Marseille en Arras. Naar deze laatste stad trok ik met mijn Diana Durkopp Scooter. Een 200 cc, maar daarvoor kreeg ik van mijn werkgever een autovergoeding. Met die Scooter ben ik aan het benzinestation van Battelbrug omvergereden en ik heb hem nadien verkocht en ben bij Garage Candries in Heffen een auto gaan kopen.”

Het zwarte gat heeft hij nooit gekend. Na zijn oppensioenstelling begon hij tuinen  te onderhouden. Op een bepaald moment wel twaalf tegelijk. Een onvergetelijke klant was Luitenant-generaal Constant Weyns (°Deurne, 25/12/1916, +Bonheiden 25/11/2003) uit Muizen. Daar was hij kind aan huis. Die generaal was niet de eerste de beste. Gewezen chef van het Hoofdbestuur van het Ministerie van Landsverdediging, kabinetschef van de Minister van Landsverdediging, Groot Officier in de Kroonorde, in de Leopoldsorde, Officier in de Nationale Orde van de Verdienste (Frankrijk), Commandeur in de Orde van de Heilige Gregorius de Grote (Vaticaanstad)…

“Hij woonde aan de Willendries in Muizen en had een kapelletje in zijne hof onder de spoorweg voorbij Planckendael. Elk jaar ging er een stoet uit van aan zijn villa tot aan het kapelletje op de laatste zaterdag van mei. Die stoet werd geëscorteerd door een fanfare uit Sint Lenaerts en nooit gedurende ruim 30 jaar heeft het die dag geregend, nooit…”

Frans was een fan van V.V. Leest  en voetbalde zelf ook in zijn jeugd. Zo was hij met Acomal actief in het Handelsverbond en speelde toen o.a. tegen ploegen van Lamot en ‘t Arsenaal.

Nadien speelde hij voor de wasserij van Blaasveld en bij Racing Willebroek tot het failissement.

“Ik was nogal een harde,” bekent hij, “snel en fysiek sterk.”

Bij Acomal was hij een uitmuntend lasser en een expert in het ‘Salomo-lassen’. Aluminium aaneensmeden, niet simpel en niet iedereen gegeven. Geen toeval dan ook dat hij voor zijn bedrijf zoveel buitenlandse missies heeft volbracht.

Met zijn  gezondheid gaat het nu goed maar in 1998 kreeg hij een hartinfarct.

“Eén derde van mijn hart is afgestorven. Regelmatig ga ik bij mijn dokter om een pikuur met vitamines om een tekort aan te vullen en van mijn hartspecialist kreeg ik een streng dieet voorgeschreven maar ik kan nog een hele dag werken.”  

Dat is ook te merken aan zijn groententuin. Het aspergeveld ligt nu te rusten, maar de kolen, boontjes, prei, selder, aardappelen zijn bijna klaar om geoogst te worden en liggen er in hun  perceeltjes onberispelijk bij. De meeste vruchten zijn afkomstig van zaad dat hij zelf gekweekt heeft.

Zijn vrouw Maria is er bijgekomen. Ook zij is een warme praatvaar.

Tijdens ons afscheid vertelt zij nog een verhaal dat de punctualiteit van haar man, en ook haar goede inborst, illustreert : “Vorige week kwamen hier twee jongens van een jaar of twaalf met het verzoek om onze wagen te mogen wassen. Dat is een Renault Mègane van 12 jaar oud. Het was niet voor een goed doel vertelden ze, maar om wat extra zakgeld te verdienen. Ik weet hoe mijn man zijn auto soigneert en ik heb geweigerd, maar ik heb ze het geld zo meegegeven…”

       Marcel Van Hoof.

 

-Frans Schaerlaeckens.

-Frans mag terecht trots zijn op zijn wonderlijke tuin.

-Ook in zijn achtertuin vind je merkwaardige buxussen.

-Zijn moestuin ligt er in optima forma bij.

 

 

Vervolg Posse Leest 1984

 

Alfred OST

“Alfred Ost werd geboren te Zwijndrecht op 14 februari 1884 en niet te Mechelen, wat men wel eens te lezen krijgt. Pas in 1902 komt de familie Ost zich in Mechelen vestigen. Ost loopt er academie in de Leopoldstraat met Rik Wouters en Prosper de Troyer.

De eerste wereldoorlog doet hem uitwijken naar Nederland waar hij zich als kunstenaar volledig inzet voor de noodlijdenden.

Na 1919 verblijft hij te Borgerhout, stelt zijn kandidatuur voor een plaats aan het Hoger Instituut voor Schone Kunsten of de academie. Zoals zovelen, waagt hij zijn kansen, maar lacht met de kleurpolitiek en blijft zijn leven lang kandidaat. Tenslotte brengt hij het tot tekenmeester aan de lagere school op een ogenblik dat de conjunctuur…zeer gunstig was.

Ost had zijn persoonlijke opvatting over kunst, een kunst in dienst van de samenleving.

Daarom wilde hij zijn werk niet verkopen maar droomde van een Ostmuseum als geschenk voor het volk.

Hij stierf op 9 oktober 1945. Zijn leven is naar buiten kleurloos en eentonig. In werkelijkheid was het een pijnlijk bewogen rukken aan de tralies om aan de begrenzing van leven en kunst te ontkomen. Een roekeloos stijgen, een zich pijnen en kwetsen aan de meedogenloze realiteit, een vlucht van dromen. Zijn oeuvre is daarvan een getuigenis geworden, waarvan de gerichtheid zeer beknopt als volgt kan  samengevat worden : tegen het verval van de geest heeft de kunstenaar zending; hij moet een heraut zijn van het verloren paradijs dat in elke mens besloten ligt. Hoe roekeloos en nutteloos de tocht daarheen ook schijnt te lijken, de kunstenaar heeft die weg te gaan. Ook al schijnt de visie van Ost dwaas en naïef in onze ogen, toch gaf Ost een stoot tot meer humanitaire schilderkunst.

Kunstkring ‘Voetspoor’ wil, in samenwerking met de neven Ost, de Zoo van Antwerpen, verscheidene verzamelaars uit Mechelen : de heren Jacobs, De Jonghe en Croonen, een bijdrage leveren tot de volwaardige erkenning van het talent van deze uitzonderlijke kunstenaar die ruim 14 jaar in Mechelen gewerkt heeft en er nadien nog als een legendarische figuur voortleeft in de herinnering van de oudere Mechelaars.”

(‘Voetspoor’ in ‘De Band’ van april ’84)

 

-Advertentie in ‘De Band’ van april ’84.

-Een deel van de affiche die door ‘Voetspoor’ ontworpen was.

-Friede Willems aan het woord bij de opening van de Alfred Ost-tentoonstelling in de stedelijke school Ten Moortele te Leest. Naast haar de Mechelse schepen Vanderwaeren.

-De Ost-tentoonstelling lokte heel wat belangstelling.

-Alfred Ost.

           

1984 – Zondag 22 en maandag 23 april : “POSSE LEEST”

Dit jaar, in tegenstelling tot de laatste jaren, was de zon van de partij en dat resulteerde in een overrompelend succes voor deze editie van “Posse Leest”.  

De grote begankenis voor Sint-Cornelius, de kermis, de jaarmarkt, de kraampjes met allerlei lekkers, de rommelmarkt… zorgden voor een massa kijklustigen. 

Volksdansgroep Korneel  bracht een potpourri van Europese kinderdansen, evenals een suite van Duitse en Engelse volksdansen op  de speelplaats van de Vrije Basisschool. Die voorstellingen kwamen erg goed uit de verf niet alleen door de goede uitvoering maar ook door de stralende kleuren van de nieuwe kledij van de groep.  

De kleinveehouders hadden een konijn van ruim 9 kg tentoongesteld evenals de echte Mechelse Koekoek, piepkleine kuikentjes onder een infraroodlamp, baby-konijntjes, geitjes...

Er was ook een tentoonstelling van landbouwmateriaal.

Kwak, een groep van jonge Leestse kunstenaars, stelde tentoon in de galerij van “de Drij Gapers”. Schilderijen, tekeningen, boetseerwerk, foto’s en keramiek van Stefan De Laet, Pol Van Roy, Hans De Laet en George Herregods. 

In zijn inleiding bestempelde Frans Croes de vier Leestse kunstenaars als boeren met de

pen : ‘Leest roept altijd het beeld van de boer op. Van de man die fier over zijn velden schouwt en die iets cultiveert. Ook deze vier jonge kunstenaars cultiveren. Zij scheppen dingen die de toekomstige geest van de samenleving tonen. Laat alle mensen levenskunstenaars zijn, zoals de boer en de artiest…’    

Het jongste talent was Hans De Laet, deze 19-jarige pakte uit met enkele originele keramiekwerken waar hij de eerste knepen van dit vak leerde bij aalmoezenier Herregods. 

Hans De Laet volgde lessen aan de Mechelse kunstacademie in tekenen en boetseren.

Paul Van Roy (21), een ander jong talent stelde een aantal zwart-wit foto’s tentoon. Hij richtte zich vooral op subjectief impressionisme en vond zijn inspiratie in donkere ruimtes. Van Roy volgde een opleiding fotografie in St.Lucas.

Stefan De Laet, oudere broer van Hans en  ontwerper van de affichen en uitnodigingen, toonde zijn tekeningen en schilderijen.

Als vierde deelnemer, ouderdomsdeken en motor achter de groep ‘Kwak’ was er Georges Herregods. De aalmoezenier bracht enkele olieverfschilderijen aangevuld met aquarellen en keremiekkruiken.

De kunstkring “Voetspoor” organiseerde een tentoonstelling rond Alfred Ost  in de stedelijke basisschool van Leest, dit naar aanleiding van de honderdste geboortedag van deze kunstenaar. Met als thema ‘Ost en het Landelijk Leven’ werden een 60-tal tekeningen, schilderijen, aquarellen en gouaches, alsmede een 300-tal prentkaarten, een 12-tal affiches en een diareeks van prentkaarten gedurende 3 dagen in het landelijke kader van Leest getoond. Voetspoor kon hierbij op de bereidwillige medewerking rekenen van de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde van Antwerpen, Fernand Ost en enkele verzamelaars uit Mechelen.

Na de verwelkoming en inleiding door Friede Willems, nam dhr. Verschueren, iemand  die Alfred Ost persoonlijk gekend heeft, het woord. In een uitgebreid verhaal vertelde  hij over de tijd van toen. Over hetgeen Ost ertoe aanzette om bepaalde aanvallen op het cultuurpatrimonium van Mechelen in een vorm van protesttekeningen te gieten. Schepen Vanderwaeren opende dan officieel deze prachtige tentoonstelling.

Tijdens deze tentoonstelling, die door tal van prominenten, kunstenaars en          kunstliefhebbers zowel bekeken als bewonderd werd, waren ook tal van Ost-vrienden aanwezig, die zich nog datzelfde jaar in een Alfred Ostgenootschap wilden groeperen.

“Creatie Leest”, onder deze benaming pakte het Davidsfonds van Leest  voor de 16^de maal uit met een tentoonstelling tijdens deze paasdagen.

Creatie Leest was een hobbytentoonstelling in de ruimste zin van het woord.

Niet minder dan 13 standen waren voorzien. Alle deelnemers, uitgezonderd Karel De Nil, waren afkomstig van Leest. Zo bracht Pierre De Wit filmbeelden, de broers Teughels stelden zowel smeedijzerwerk als schilderijen tentoon. André De Wit, een verwoed CB-er,  gunde de bezoekers een blik achter de schermen van de CB-wereld.

George Herregods, ook tentoonstellend in de Drij Gapers, was  vertegenwoordigd met enkele van zijn keramiekwerken en aquawarellen en Mark Spoelders zorgde voor een reeks pentekeningen. De 86-jarige Jan Van Riet toonde enkele van zijn siersmeedwerken en de KVLV stelde kantwerk tentoon en gaf demonstraties van deze oude handwerkhobby.

Jef Van Linden toonde zijn postzegels alsmede enkele curiositeiten en Rik De Bruyn stelde zijn uit hout gesneden beeldhouwwerk tentoon.

De hobbyclub van de gepensioneerden bracht een pakket handwerk, Frans Geerts toonde zijn modelvliegtuigen en zweeftoestellen en de Blaasveldtenaar Karel De Nil bracht prachtige stukjes emailschilderwerk.

Tenslotte was er nog Marcel Van Hoof met zijn collectie “Leest Geweest” en zijn            verzameling Griekse mythologische beelden en oude tijdschriften.

(Samenvatting uit diverse artikels uit GM, HLN, DMW en diverse folders)

 

 

-Weer de grote massa op ‘Posse Leest’ 1984. Onderaan een optreden van volksdansgroep Korneel.

-De rommelmarkt kende veel succes. 

1984 – 14 april :  Z.V.V Leest organiseerde Tornooi Veldvoetbal

De Zaalvoetbalclub Leest organiseerde op de terreinen van V.V. Leest een tornooi veldvoetbal met deelname van de ploegen Familyboys (fam.Slagmuylders-Casteels uit Hombeek), KWB Weerde, Oud-Chiro Kapelle-op-den-Bos, de Blokkers uit dezelfde gemeente en de jeugdclubs Jeno en Jamaswappi uit Mechelen.

Er was spaghetti te verkrijgen aan 80 fr.

Contact : Jan Van den heuvel.

Zie ook 28/4/84. (‘DB’, april ’84)

 

Winnaar van het tornooi werd Jamaswapi.

“De zaalvoetbalklub Leest had de weermaker in ieder geval in handen tijdens het (veld)voetbaltoernooi op de terreinen van VV Leest, met op de achtergrond het stalen geraamte van de nieuwe sporthal in opbouw.

Jamaswapi won uiteindelijk de finale tegen Oud-Chiro Kapelle-o/d-Bos met het kleinste verschil.“

 (GvM, 19/4/84)

 

1984 – Zaterdag 14 april : Opening ‘Couture Nicole’.

Nicole De Borger-Huysmans opende in de Mechelse Guldenstraat een kledingzaak.

Alle Leestenaars ontvingen onderstaande folder.

 

1984 – Zondag 15 april  : Palmzondagconcert St.-Cecilia.

Had plaats in de zaal ‘St.-Cecilia’. Aanvang 19u30.

Optredens van de drumband van ‘St.-Cecilia’ o.l.v. Walter Van de Venne en de Kon. Fanfare ‘St.-Cecilia’ o.l.v. A. Van Driessche en J.P.Leveugle.

Op het programma stonden ernstige en ontspannende nummers, alsook langere en kortere nummers voor solisten.

(folder)

 

1984 – 19 april : Gazet van Mechelen : Carl De Kunst wint “Ontdek de ster”. (foto)

“Leest .- Al was de opkomst gering, de sfeer was er in ieder geval tijdens de “Ontdek uw ster-wedstrijd” ingericht door de Leestse afdeling van de KLJ.

Negen groepen of personen dongen mee naar de titel en daarvoor zochten  zij hun inspiratie in zowel shownummers, voordrachtnummers als moderne  of minder moderne muziek.

Uiteindelijke winnaar werd Carl De Kunst. Deze jonge artiest (21 jaar), afkomstig van Willebroek, brengt vooral kleinkunstnummers. Zijn liedje over de Rupelstreek, waar hij de vervuiling en het stort van OTL in aanklaagde, kreeg heel wat applaus.

Na Carl De Kunst werd Pol Van Roy tweede, gevolgd door Marc Verschueren, Els V.D.Bosch, Hans De Laet, Els Marivoet, Chiro Tippers, L. Van Itterbeek en Herman De Nef”.

 

1984 – 20 april – Het Laatste Nieuws : Diefstal

            “Philemon Fontein, Verschuerenlaan te Leest, diende klacht in bij de politie

            tegen onbekenden die uit zijn tuin zeven jonge kerselaarbomen hebben gestolen.”

 

1984 – 21 april : Overlijden Jan Lauwers

            “Jan Lauwers is gestorven. Geluidloos, zonder vertoon. Ik heb hem slechts

            de laatste 15 jaar van zijn leven beter gekend. Als gebuur, als gebuur die er van

            hield met mensen te praten. Nooit luidruchtig. Als verduldige man die vanaf zijn

            48 jaar veel pijn heeft gehad : maar tevreden was met zijn gezin, zijn kleinkinderen,

            zijn fijne zorg, zijn pijp.

            Op reis gaan wenste hij niet. “Als ik uw liefde maar heb”, zei Jan tegen Joske,

            zijn vrouw.

            Jan vroeg weinig : liefde en begrip. En hij gaf veel terug : dankbaarheid, wijs beraad,

            zachtheid. Regelmatig bedacht hij zijn buren met groenten. Ongevraagd. Hij was blij

            dit te kunnen aanbieden. ’s Avonds in de zomer, was het “een oase van peiselijke

            vree” met Jan alleen voor zijn huis te zitten. Met diepe sonore stem, omfloersd, zodat

            elke scherpe toon werd uitgefilterd, vertelde hij. Zo was hij ook.

            Jan kende geen (of toonde het niet) bitsigheid. Hij sprak over zijn leven, zijn

            krijgsgevangenschap, zijn land, zijn ziekte ook. Maar alles zonder grimmig te zijn.

            Hoe was dit mogelijk ? Hij was een mens boven de morele middelmaat.

            Op ’t einde, ziek te bed, hebben we hem nog zien lachen. Dat kon Jan, lachen.

            Maar niet uitbundig. Een inwendig zacht geluid om anderen niet te storen.

            Heel zijn wezen was dan blij en straalde. Is dit wat een religieuze mij ooit :

            “een innerlijke beschaving” noemde ?

            Ik geloof van wel. Met welk een onnoemlijke tederheid kon hij spreken over zijn

            vrouw “zij die zijn zorgen deelde, en zijn geluk groter maakte”.

            Grote woorden behoefden zij niet, want zij verstonden elkaar door elk gebaar.

            Zijn gezin en gemeenschap. Met daarnaast aandacht voor geluksmomenten.

            Hij ervaarde echter dat het geluk grillig werd uitgestrooid.

            Maar Jan, sterk naar lichaam in zijn jeugd en vroeg geteisterd door de pijn,

            bleef onkreukbaar in zijn merg. Jan de echtgenoot, de vader, de integere mens.

            Hij was rechtvaardigheid, en zijn woord was liefde. Zo is hij van ons heengegaan.

            “Wij zijn de doden thans !”

            (G. Hellemans in De Band van juni 1984)

 

“Het was een leven getekend door een pijnlijke kwaal en pijn was er tot zijn laatste dagen. Toch heeft hij er iets mooi’s van gemaakt door hard werken.
Wij zullen ze missen : de altijd open deur, dat vertrouwde praatje, die groenten uit zijn tuin, de liefde en inzet voor de kleinkinderen, zijn aanwezigheid.

En toch; er zal nog veel blijven omdat hij het meegegeven heeft aan zijn vier kinderen : de zorg om moeder; dat weke hart van hem; de liefde voor wat groeit en leeft; zijn zin voor mooi werk, zijn afkeer voor schijn en onrecht, zijn geloof, zijn gevoeligheid voor wat in het leven van belang is, zijn vertrouwen in de goedheid van de mensen.
Dankbaar zijn wij de Heer, voor zijn langzaam afscheid en zijn rustig heengaan.

Vandaag is de vreugde om de pijn die niet meer is en het leven dat nog is, hier en daarboven.” (Uit zijn gedachtenisprentje)

 

Jan Lauwers was te Boom geboren op 11 oktober 1914. Hij was gehuwd met José De Wit (°Leest 17 maart 1916, +1 maart 1993) die hem vier kinderen schonk : Frans, Willy, Theo en Luc. Het echtpaar woonde in de Kouter.

 

1984 – Zondag 22 april : 2^de Grote Chiro Kaartnamiddag

            Prijs : 1 kip per tafel. Inleg : 50 frank. (Folder)

 

-De folder van Nicole Huysmans die de Leestenaars in hun bus kregen.

-Carl De Kunst werd met een humoristisch nummer winnaar van ‘Ontdek de Ster’.

 

1984 – 12 april : Brief van zuster Juanita De Boeck (‘De Band’ mei ’84)

“Liefste familie, liefste medezusters, liefste vrienden,

 

Laatste brief alvorens ik afreis naar België voor een weldoende vakantie. Waarschijnlijk half mei –wat later dan anders- ter wille van de nieuwe bouw die ik in goede vordering en vooral zekerheid van betaling wil achterlaten.

Ik wil U ook een zalig paasfeest wensen en de vreugde van een nieuw begin op alle gebied. Wat zal ik blij zijn U allen weer te zien.

Ik hoop ook op uw steun te mogen rekenen. Meer dan ooit zal ik het nodig hebben daar de nieuwe bouw vele miljoenen vraagt en het is een grote noodzaak. Al mijn pogingen om iets van Broederlijk Delen te krijgen is weeral mislukt. Waarom ? De redenen zal ik U wel mondeling meedelen.

De bouw gaat goed vooruit. Over drie maand zal de ruwbouw af zijn. Dan moet alles verder afgewerkt worden – licht – water – afvoer van vuil water – gas – lift – vensters – deuren – vloer – muren – kasten en dan de volledige installatie – ook de centrale verwarming. U ziet nog vele miljoentjes.

Vijf en zeventig stervenden wachten op een bed in ons nieuw gebouw en het zal voorlopig maar 25 bedden hebben. U ziet dat er nog een zwaar werk voor ons ligt. Ik zeg ‘ons’ want het gaat ook uw aller werk zijn. Wat een prachtig getuigenis zal dit zijn van de naastenliefde die verder reikt dan de familie of het land. Het is nodig in deze revolutionaire wereld nog eens te voelen hoe Jezus weldoende rondgaat onder ons.

Enkele suggesties : papierslag – bijeenhalen van vele medicamenten – geld – een deeltje van Broederlijk Delen – een dansavond – toneelavond – filmavond… Kan de fanfare soms iets doen ? En de Leestse Feesten  ? En Hombeek ? En de scholen ? Ik laat alles aan U over en reken op U allen. Dank bij voorbaat.

Ik spreek nog eens over het peterschap over één van onze kinderen – 10.000 fr. per jaar om te helpen een kindje op te voeden en nu denk ik ook aan een ‘bed voor een stervende’, kan een zelfde som zijn. We zoeken daar nog een beter idee voor. Denk er ook eens over na.

Tot binnenkort. Dit is de Paasvreugde brengen aan een mens uit een ver land.

      Juanita. Zr. De Boeck.”

(Zie ook in deze Kronieken : ‘Zuster J. De Boeck opnieuw naar Chili’, 16 juli 1984)

 

Alvast de Chiro ging in op haar verzoek :

“…vermits het oud-papier weer een ‘centje’ waard is, heeft Chiro-Leest haar vorige papier-omhaling, als ‘Broederlijk Delen’ voor dit werk verricht.

Als resultaat : twee containers werden gevuld, dank zij de omhaling in Leest en een vracht papier van ‘De Naeyer-Willebroek’. Er werd een gewicht bereikt van 12.350 kgr. en dit aan de prijs van 1,.. fr./kgr. Aldus kan de som van 18.525 fr. aan Zuster Jeanne De Boeck bij haar komst overhandigd worden…” (‘DB’, juni ’84)  

 

1984 – 12 april – De Mechelse Week :

 

Coördinatievergadering der Mechelse P.V.V.-Wijkafdelingen

“Dat het PVV-voorzitter Herman Empsen ernst is rekening te houden met de wensen en de grieven van de Mechelaar, bewees hij zopas door de voorzitters en afgevaardigden van de 7 Mechelse wijkcomités (Brusselsesteenweg, Antwerpsesteenweg, Tervuursesteenweg, Leuvensesteenweg, Muizen, Leest-Hombeek-Heffen en Walem) bijeen te roepen voor een contactvergadering.

In zijn welkomstwoord beklemtoonde de voorzitter en gespreksleider Empsen nogmaals dat zijn politiek bureau gespreid is over elke wijk, over elke straat van gans Mechelen, dicht bij de burgers zelf. Vandaar dat hij zo’n groot belang hecht aan de rol van de wijkafdelingen voor basiscontact en personenopvang.

Het werd een erg vruchtbare vergadering, waarop –onder leiding van de voorzitter- interessante ideeën en informatie werden uitgewisseld. De verschillende activiteiten van de comités werden gecoördineerd ten einde tot een beter globaal rendement te komen.

Er werd afgesproken het niet bij deze eerste vergadering alleen te laten, maar veelvudliger zulke ontmoetingen te organiseren.

Om nog meer naar ‘de man in de straat’ te gaan, zal men er ook naar streven het aantal wijkafdelingen uit te breiden.

Zeer tevreden over het verloop van de vergadering, dankte Herman Empsen de aanwezigen voor hun medewerking en positieve inbreng. Dat de partij dagelijks nieuwe leden wint is te danken aan het feit dat de PVV-wijkafdelingen flink werk verrichten.
En deze vergadering was nogmaals het bewijs dat de verantwoordelijken er zich met hart en ziel voor inzetten.”

 

1984 – 13 april – Het Laatste Nieuws : Sportcentrum Leest groeit. (foto onderaan)

“Het geraamte van wat binnenkort het ‘Sportcentrum van Leest’ gaat worden, staat op zijn grondvesten, op de parking van het voetbalveld in deze gemeente, aan de Dorpstraat.

Als de weersomstandigheden wat meezitten, dan staat dit project tegen het einde van deze maand ‘onder dak’.

…” L.D.N.

 

 

1984 – 14 april – Het Laatste Nieuws :

 

            Leestste “gevarenbocht” blijft schrik voor autobestuurders. (foto onderaan)

De negentiggradenbocht aan de tunnel “Steinenmolen”, aan de Kapellebaan, op de grensscheiding Leest-Kapelle-op-den-Bos, blijft voor ongevallen zorgen.
Maandelijks lopen er een aantal auto’s zware averij op of maken zelfs een duik in de privé visvijver, die in deze bocht is gelegen.
De politie van Mechelen is van oordeel dat de huidige wegsignalisatie volstaat om deze ongevallen te voorkomen. Op papier kan dit allemaal wel waar zijn, maar de ongevallen zijn toch wel een bewijs dat het er in de praktijk wel anders aan toe gaat.

Firmain Verlinden, gemeenteraadslid uit Hombeek, pleitte, net als de buurtbewoners, voor het aanbrengen van vangrails. Al jaren. Maar dat is voor de politie een overbodige, zelfs nog gevaarlijker maatregel. Voorlopig blijft het bij veel geklets op papier.
Moeten er dan toch eerst doden vallen ?

 

Foto’s :

-Het ‘geraamte’ van het ‘Sportcentrum Leest’…

-Onderstaande foto dateert van enkele dagen geleden. Dhr. Crabbé (55), uit Meise :

“Ik reed hoogstend 40 km/u. Mijn voertuig ging op de kasseien aan het dansen. Ik had er geen controle meer over.” De h. Crabbé had geluk. Zijn auto ramde wel enkele verkeerspaaltjes in de prak, maar bleef gelukkig in de sloot steken.“Ik had geluk, want ik kan niet zwemmen”, zei de man, nadat hij van zijn “glijpartij” even bekomen was.
Bewoners zeggen ons dat er maandelijks enkele ongevallen gebeuren. Iedereen vindt het onbegrijpelijk dat er niets aan wordt gedaan.(...) Leo De Nijn.”

 

1984 – Donderdag 12 april : Open schoolvergadering in lagere school te Leest.

            De Sted.Lagere school organiseerde in eigen huis (Ten Moortele) een algemene

            oudervergadering voor iedereen die intresse had in wat op dat ogenblik aan het

            gebeuren was in het onderwijs.

            In het eerste deel van de avond, om 20 uur, sprak schoolhoofd Gobien over

            “Waarheen kan of moet het met de Stedelijke Lagere school Leest”.

            Volgens hem moest de school mee evolueren met de maatschappij. Het onderwijs

            moest kunnen inpikken op nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen. De school

            diende als het ware een verlengstuk te zijn van het gezin, de centrale cel in de

            samenleving. Om dit te bewerkstelligen was een goed contact met de ouders van

            leerlingen noodzakelijk.

            Wat het onderwijs zelf betrof, elke vernieuwing op pedagogisch vlak diende

            kritisch onderzocht te worden en indien de vernieuwing zin had, toegepast.

            Zo liep er dat jaar in de Leestse lagere school een experiment inzake

            “niveaulezen” met als bedoeling leerlingen volgens hun lees-capaciteit bij

            elkaar te brengen en niet zoals klassiek volgens hun leeftijd.

            Tot slot van zijn toespraak zegde Constant Gobien te zullen blijven ijveren voor

            pluralisme in zijn school. Respect voor andermans ideeën, diende immers

            van jongsaf aangeleerd te worden, opdat het de volwassen mens zou sieren.

            Daarna kon men in de klassen de tentoonstelling “Esthetica” bezichtigen, een

            tentoonstelling van zowel de vroegere “typisch vrouwelijke handwerkjes”, als

            van knutselwerk uit de lessen handenarbeid.

            In de eetzaal kon men terecht voor een gratis glas bier of een kop koffie.

            Om 21 uur sprak schepen van onderwijs en zelf ere-hoofdinspecteur G. Joris

            over “De plaats van de Lagere School Leest in het Mechels Sted.Onderwijs”.

            Ook over de vernieuwingen, mogelijkheden en problemen van het onderwijs

            in de toekomst maar hij stelde tot zijn spijt vast dat hij haast niets aan de zo

            volledige uiteenzetting van Constant Gobien kon toevoegen.

            Niettegenstaande de felle concurrentie van de televisie, simultaan stonden

            de populaire reeksen ‘Dallas’ en de ‘Doornvogels’ geprogrammeerd, waren er

            toch nog ruim 70 aanwezigen.

            (Samenvatting van artikels uit de Gva, het HLN en de Schoolkrant)

 

1984 – 12 april – De Mechelse Week :. Ons jeugdig Voetbaltalent

 

            Jeugd op VV Leest : doorstroming komt op gang.

In onze reeks over het jeugdbeleid sluit 2^de provincialer VV Leest het rijtje af.
Wij babbelden met dhr. Emiel Spruyt, voorzitter van de club en tevens afgevaardigde van miniemen en preminiemen.
VV Leest komt in competitie uit sinds 1974 en is dus een relatief jonge club. Wel kon er 10 jaar geleden al onmiddellijk gestart worden met scholieren en kadetten als gevolg van een intensieve mond aan mond reclame in de Leestse scholen.

Een jeugdbestuur is er op VV nooit geweest, dhr. Spruyt is trouwens geen voorstander van 2 beleidsorganen binnen één en dezelfde club.

Momenteel telt VV 5 jeugdploegen, maar slechts zo’n 75 actieve jeugdspelers. Dit toch vrij klein aantal is volgens onze zegsman vooral te wijten aan het geringe bevolkingscijfer van een plattelandsgemeente als Leest. Wel is het gros van de spelers in Leest zelf woonachtig. Bovendien is het een principe van de clubleiding dat er nooit mag overgegaan worden tot het ronselen van jeugdspelers, maar dat de jongens steeds spontaan en uit eigen beweging naar de Leestse terreinen moeten komen afzakken.

De huidige stand van zaken op VV toont aan dat dit principe aardig in ere gehouden wordt.
Miniemen en preminiemen trainen 1 x per week én apart, maar wel onder dezelfde trainer. De scholieren en kadetten komen wekelijks 2 x bijeen, eveneens onder leiding van éénzelfde oefenmeester. Bovendien trainen zij ook gezamelijk, en dit vanwege de relatief kleine kernen.
De juniors tenslotte trainen apart, onder leiding van William Selleslagh, de ex-KV Mechelen speler die zoals bekend nu de kleuren van VV Leest verdedigt.

Misschien, zegt dhr. Spruyt, zou het beter zijn, moesten we voor elke ploeg een andere trainer hebben, maar anderzijds mag toch ook niet over het hoofd gezien worden dat alle trainers op VV Leest betaald worden en dat, als men nieuwe mensen aantrekt, in de zin dan van buitenstaanders, men nooit vooraf weet welk vlees men in de kuip heeft. Nee, dan werken we liever zoals dat nu gaat, met een paar zeer degelijke trainers, die door de jeugd gekend, vertrouwd en gerespecteerd worden, besluit onze gesprekspartner. Het is een redenering die steek houdt. Bovendien heeft men niet te klagen van resultaten in de jeugdreeksen. Zo wonnen de miniemen drie jaar geleden nog de beker Van Looy, meteen een aanleiding voor deze knaapjes om het in die beker, vanwege alles bereikt, voor bekeken te houden en zich op de competitie te storten.

In tegenstelling tot veel andere clubs, organiseert VV Leest geen jeugdtornooien. Mechelen is al verzadigd van dergelijke tornooien, zeft dhr. Spruyt. Wel is er o.a. het jaarlijks tornooi voor eerste elftallen, of de Volksfeesten, die dit jaar hopelijk van windhozen gespaard zullen blijven. Eveneens een verschil met veel andere clubs, is dat VV geen problemen kent op het vlak van terreinen en/of accomodaties. Het 2^de veld is ondertussen zelfs al eigendom van de club geworden !

Het bestuur omvat 12 leden, waaronder de jeugdafgevaardigden, die op de maandelijkse vergaderingen de eventuele problemen van hun ploeg op tafel kunnen werpen. Via deze afgevaardigden hebben ook de trainers hun zegje in het bestuur. Met betrekking tot de coördinatie tussen de trainingen van de verschillende ploegen, beleggen de trainers onderling soms ook vergaderingen, waarvan het bestuur dan verslagjes krijgt.

Vanaf de leeftijd van kadet tenslotte houden de trainers van elke speler een fiche bij, waarop gegevens genoteerd  staan m.b.t. prestaties, mentaliteit op en rond het veld, enz.

Drie juniors zijn momenteel vaste keus in het eerste elftal. Nu pas valt er dus een begin van doorstroming waar te nemen, logisch als we weten dat de club nog maar vanaf 1974 met jeugd bezig is, en als we de normale doorstromingscyclus in acht nemen. Bovendien is, vanwege het hogere spelpeil, de stap van juniors naar eerste ploeg veel groter in 2^de provinciale dan dat bv. In 4^de het geval is. Toch hoopt VV Leest de doorstroming geleidelijk aan te verbeteren en op punt te stellen. Verder verkiest VV de huidige gang van zaken, te weten het behoorlijk meedraaien in 2^de, boven een staartpositie in 1^ste provinciale. Het is een wens die blijkt geeft van realiteitszin, niet in het minst met het oog op de publieke belangstelling.

Tot slot doet dhr. Spruyt langs deze weg een oproep tot de ouders om méér naar de wedstrijden van hun kinderen te komen kijken en vraagt hij ons ook nog om de damesploegen van VV die eigenlijk ook jeugd zijn, ééns in de schijnwerper te zetten. Dat doen we natuurlijk graag ! VV Leest is inderdaad, naast gemeentegenoot SK, de enige club in het Mechelse, die met een damesploeg in competitie uitkomt in de al evenzeer enige provinciale reeks, die Antwerpen rijk is. Ofschoon eigenlijke jeugdcompetitie bij de dames niet bestaat, kunnen we de meisjes van VV toch als jeugd beschouwen, vermits zij in leeftijd variëren van 15 tot 18 jaar. De voetbalbond bepaalt trouwens dat er pas vanaf 15 jaar in competitie mag gestart worden. VV Leest heeft in totaal zo’n 25 dames, die verdeeld zijn over 2 ploegen, één voor de competitie en één die nog te jong is en zich dus dient te beperken tot vriendschappelijke wedstrijden. Op aanvraag van de dames zelf, is de club er mee begonnen in 1982 maar dit is slechts het 1^e jaar competitie. Nu nog komen er geregeld meisjes bij, die voor 95% uit Leest zelf afkomstig zijn. Er wordt 1 x per week getraind en naar verluidt zou het niveau van de trainingen overeenstemmen met dat wat de scholieren te verwerken krijgen.

Ons jeugdig voetbaltalent, waarom zou die titel ook niet voor meisjes kunnen opgaan ?”

(Sven Hendrickx)

 

Foto’s :

-Emiel Spruyt (°Hombeek 22/9/1938, +Leest 29/9/1999) was een schoonbroer van Gust Emmeregs.  

-De juniorsploeg van V.V. Leest.

 

1984 – 7 april - Gazet van Mechelen :

 

            De Leestsesteenweg en de zwakke weggebruikers.

“Dat de Leestsesteenweg een dodenbaan is voor fietsers en voetgangers, is een algemeen geweten feit. Maar deze zeer gevaarlijke weg vormt de laatste dagen weer het gesprek van de dag, en meer bepaald door het ongeluk, waarbij D. VAN STEEN uit Leest ernstig gewond werd.
De Leestsesteenweg is de baan die vanaf Battelbrug vertrekt richting Leest.

Destijds kwam deze baan reeds in de belangstelling door het protest van de bewoners.

De riolering is er alles behalve, waardoor bij regenweer de baan eerder omgevormd wordt tot een waterloop. Vooral in de winterperiode gebeuren hier veel slippartijen door de plassen.

Vreemde autobestuurders worden hier dan ook regelmatig verrast door spiegelgladde wegen. Maar anderzijds is de Leestsesteenweg ook een druk bereden baan.

En veel te smal voor het verkeer dat ze dagelijks moet slikken.
Voor de fietsers en voetgangers zijn er geen stroken voorzien.

’s Nachts is het hier ook zeer donker. De schamele openbare verlichting verliest nog aan haar kracht door het gebladerte van de bomen.
Vele autobestuurders zien regelmatig plots enkele meters voor hun wagen een fietser of voetganger opdoemen.

Als er dan ook nog een tegenligger komt die de bestuurder gedeeltelijk verblindt, blijven de nefaste gevolgen niet uit.

Tot hier toe is er nog geen dode gevallen. Maar vele Leestenaren houden hun hart vast, dat dit vandaag of morgen toch eens zal gebeuren. Zij zien dan ook met angst hun kinderen dagelijks naar de scholen te Mechelen trekken.
Er wordt te Mechelen heel wat gedaan voor de bescherming van de zwakke weggebruikers.. De Leestsesteenweg is ook dringend aan een onderzoek toe en beveiligende maatregelen voor fietsers en voetgangers zouden te Leest in ieder geval geapprecieerd worden.

       PB”

 

Op 11 april blokletterde Het Laatste Nieuws : “Volgend jaar krijgt Leestsesteenweg te Mechelen nieuwe riolering.”

Deze krant liet ook enkele bewoners aan het woord ivm problemen met riolering en de veiligheid.

“Zoals de meeste mensen hebben wij 2 sceptische putten, die echter door de vochtige ondergrond overstromen in plaats van in de bodem leeg te vloeien. Toen we hier 6 jaar geleden kwamen wonen, werd ons weldra beloofd dat we konden aansluiten op de riolering. Door de vele woningen die er zijn bijgekomen, stroomt het afvalwater hier gewoon over de openbare weg. Wij kunnen onmogelijk onze putten steeds laten leegpompen, dat zou veel te hoog oplopen. Het ergste is dat de automobilisten veel te vlug  rijden, aan de bochten plots remmen en dan aan ’t slingeren gaan. Zo loopt er nog steeds een rechtszaak van een motorrijder die hier een rugletsel opliep en nu een proces voert tegen de zogenaamde eigenaar van het ijswater.

In februari gebeurde terug een ongeval, waarvoor nu zomaar 7 bewoners een brief kregen, waarbij ze verantwoordelijk gesteld werden.” 

 

1984 –10 april : Begrafenis Bertje VAN BUGGENHOUT

Bert was te Bonheiden geboren op 3 november 1977.

Toen hij op 5 april 1984 door de schoolbus werd afgezet aan zijn woning in de Kleine Heide, werd hij bij het oversteken van de straat aangereden door een wagen, met dodelijk gevolg. Het jongetje was nog geen zeven.

Op verzoek van zijn ouders werd de afscheidsrede in de kerk gepubliceerd  in de Schoolkrant van de Stedelijke Lagere School (jaargang 4, nr.2) :

 

Afscheidsrede naar aanleiding van het overlijden van BERT VAN BUGGENHOUT, leerling van de 1^ste klas.

Geachte ouders, achtbare familieleden, vrienden, beste kinderen,

 

’t Is hard te sterven als de lente komt ! Vorige week hebben we dat allen aan den lijve ondervonden ! Datgene wat donderdag ll. gebeurd is, heeft ons overvallen als was het een donderslag bij klaarlichte hemel. Wij hadden nooit kunnen denken dat zulk een ongeval hier bij ons zou kunnen gebeuren ook al wordt er elke dag minstens één in de kranten vermeld.

Aanvankelijk geloof je er niet in of kun je er niet in geloven ! En toch is het gebeurd en we kunnen er helemaal niets aan veranderen ! Het enige wat we kunnen doen, is hopen dat het zich niet meer herhaalt.

Als iemand op gezegende ouderdom van ons heengaat, tonen wij ons verdriet ! Maar zo’n heengaan kunnen we makkelijker aanvaarden en verwerken omdat de overledene dan toch nog een gevuld leven achter de rug heeft.

Het wordt al moeilijker als iemand in de bloei van zijn leven van ons moet heengaan. En deze keer zijn we samengekomen om afscheid te nemen van een jongetje dat pas aan zijn leven was begonnen. Als ouders kunnen we ons indenken wat de vader en de moeder van Bertje de voorbije dagen hebben doorgemaakt ! Woorden schieten hier tekort om onze gevoelens uit te drukken. Om eerlijk te zijn : het gaat niet met woorden !

Toen we donderdagavond laat het nieuws vernamen van één van de ouders van een leerling dat er omstreeks kwart over vier een ongeval was gebeurd en dat er een schoolkind bij betrokken was, vermoedden we niet dat het zo erg zou geweest zijn. Toen we dan omstreeks halftien de ware toedracht vernamen, zaten we er versteld bij en dan zeg je steeds tegen jezelf : Het kan niet ! Het is niet mogelijk ! Het mag niet !

Dan blijf je verslagen zitten en begin je te denken over het leven ! Dan worden alledaagse problemen en misverstanden tussen mensen tot hun ware belangrijkheid teruggebracht ! Dan pas ga je echt beseffen hoe kostbaar het leven is ! En dat beseffen we nu maar al te best…

De voorbije dagen hebben we Bert Van Buggenhout dikwijls in onze gedachten teruggezien ! Bertje was één van de vele zonnetjes in onze eerste klas. We kenden hem eerder als een stil ventje dat niet opviel door zijn hoog woord, daarvoor was hij te rustig en te kalm !

Bertje viel eerder op door zijn werkkracht en door zijn ijver ! Als hij tevreden was over zijn werk, als hij een schouderklopje kreeg van de juf, als hij plezier had, dan was er geen luide lach maar dan kwam er een eenvoudige, stille glimlach om zijn lippen en toen…begonnen zijn ogen te schitteren ! En dat greep je meer aan dan het luidruchtigste gelach !

Bertje,

uw ouders, uw zusjes, uw juf, uw klasgenootjes en wij allen zullen niet meer kunnen meegenieten van uw warme glimlach en van uw blinkende oogjes !  We danken U omdat we –ik zou het noemen- van deze eenvoudige geschenken hebben mogen genieten. We danken U voor uw werkkracht en voor uw inzet ! Uw ouders waren terecht fier op U, maar ook uw juf en alle personeelsleden van onze school. U ging een mooie toekomst tegemoet…tot deze door een ongelukkige samenloop van omstandigheden op donderdag ll. werd afgebroken. Dat is de droevige werkelijkheid en daarbij moeten we ons helaas neerleggen !

Duurbare familie,

Wij bieden U hierbij onze innige deelneming aan namens het Stadsbestuur van Mechelen en in ’t bijzonder namens de Schepen van Openbaar Onderwijs, namens de heer Huysmans, ere-schoolhoofd, namens alle leerkrachten, de leerlingen en hun ouders, namens de oud-leerlingen en de Vriendenkring van onze school.

Bij ’t einde van de lagere school zegt het schoolhoofd tot zijn leerlingen : ‘Kinderen, het gaat goed met jullie ! Wij hebben samen een fijne tijd gehad ! Ik zeg jullie geen vaarwel maar tot ziens !’

Tot ons groot spijt moeten we vandaag –nadat Bertje slechts een goede zeven maanden bij ons op school was- al zeggen : ‘Bertje, we danken U van ganser harte omdat we U gekend hebben en omdat U ons heeft laten genieten van uw eenvoudige, kinderlijke goedheid !

Vaarwel, Bertje ! Rust zacht in vrede na dit echt te korte leven !

       Dinsdag, 10 april 1984.

 

In dezelfde Schoolkrant verscheen een item over het schoolvervoer en hoe dat in de gemeente geregeld was en met een terechte sneer naar de Overheid die naliet voor een transparante wetgeving te zorgen.

 

SCHOOLVERVOER

“Elke dag rijden er duizenden schoolbussen in ons land die de leerlingen ophalen en terugbrengen. En toch bestaat er in ons land geen wetgeving op de taak van de leerkracht met toezicht op de schoolbus. Elke school regelt het toezicht op haar manier. Ook voor de leerkrachten van onze school hebben we zelf een omschrijving van de taak opgesteld.

Zo hebben wij bij de aanvang van het schooljaar in de informatiebrochure het volgende meegedeeld : ‘De ouders worden verzocht hun kinderen tot aan de halte  te begeleiden en deze daar ook te komen ophalen.’

Het is duidelijk dat de ouders hun kinderen mogen helpen bij het opstappen op de schoolbus. Voor het afstappen hebben wij de volgende regeling getroffen :

-Indien er grote kinderen (van 10 jaar en ouder) van de bus stappen en dat gebeurt in straten met heel weinig verkeer of in straten die smal zijn, dan mogen deze kinderen alleen afstappen.

-Indien de schoolbus stopt aan een drukke straat of aan een halte waarvoor nog een fietspad ligt dan dienden de leerkrachten van onze school eerst zelf van de schoolbus te stappen (dit is zo het geval voor de haltes aan de Juniorslaan).

-Indien de schoolbus stopt aan een drukke en gevaarlijke straat (b.v. de Kouter) dan stapt de leerkacht ook van de bus. Indien er aan deze halte geen ouders hun kinderen opwachten, dan worden de kinderen tot over de straat begeleid door de leerkracht met toezicht op de schoolbus.

Deze regeling wordt door de leerkrachten van onze school reeds jaren op deze manier toegepast.

Reeds een vijftal jaren dringen we bij het ministerie aan op een duidelijke wetgeving terzake. We weten echter niet waarom deze regeling er maar niet wil komen !

 

Van de Heer F.L. Lauwers, schoolhoofd van de S.L.S. Hombeek vernamen we een tijd geleden hoe het schoolvervoer in de Verenigde Staten van Amerika is geregeld. Een paar jaar geleden heeft hij een paar maanden in dat land verbleven en hij was ten zeerste onder de indruk van de regeling van het schoolvervoer aldaar.

In de eerste plaats zijn de schoolbussen daar bijzonder goed te herkennen. Zij zijn allemaal geschilderd in een oranjegele kleur met daarop langs alle zijden de tekst ‘schoolbus’. Deze schoolbussen vallen dan ook direct op.

Indien de Amerikanse schoolbussen aan een halte stoppen, beginnen er vooraan en achteraan op de bus grote rode knipperlichten te branden. Dan gaan de deuren open en kunnen de leerlingen zelf uitstappen. De Amerikanse leerkracht met toezicht blijft op de schoolbus.

Al het verkeer (wagens, fietsers, voetgangers,…) blijft stilstaan tot zolang de knipperlichten branden. De schoolbus wacht aan de halte tot de leerlingen de straat hebben overgestoken. Dan gaan de knipperlichten uit en rijdt de bus verder. Dan kan ook het gewone verkeer verder !

Misschien kan deze regeling in ons land worden ingevoerd, maar…!”

 

  

-Bert Van Buggenhout

-Brief van de school voor de ouders.

-Zijn ontroerende gedachtenisprentje.

 

1984 – 7 en 8 april : Toneel Rust Roest -  “De Dwaasheid heeft haar eigen Rechten”

Dit luimig spel in drie bedrijven van John Patrick werd door 11 acteurs van ‘Rust Roest’ opgevoerd telkens om 20 uur in de zaal Sint-Cecilia.

De regie berustte bij Guido Hellemans.

Toegangsprijs : 100 fr. (in voorverkoop 80 fr.)

 

“Rust Roest” stond weer op het podium

Als “Rust Roest” uit Leest een toneelwerk op de planken brengt is men zeker van de kwaliteit ervan. De toeschouwers weten dit ook, en velen van buiten de gemeente verheugen zich met recht en rede op een toneel gebracht door dit liefhebbersgezelschap. Ook ditmaal had regisseur Guido Hellemans weer zo’n speciaal stuk gekozen.

Een stuk waar plaats was voor een glimlach, maar een werk dat bij nader toezien eigenlijk iets droevigs in zich heeft.

Een vraag die gesteld wordt : zijn sommige mensen gek of is de maatschappij gek ?
Het hele gebeuren speelde zich af in een rusthuis voor zenuwzieken.
Willy Keysers had een mooi decor opgebouwd. Ook de personages werden goed vertolkt. Voor Wendy Van Steen en Jan Boecken was hun debuutrol wel de vuurdoop.

Zij leverden het bewijs dat er pit in hun toneelkunst zat.

Hilde De Kock kreeg een geknipte rol.
Zij wist hierin werkelijk gevoel te leggen en kreeg dan ook de sympathie van het ganse publiek met zich mee.

Renild Polfliet, Jan Emmeregs en Marc Windelen, allen patiënten in het rusthuis, vertolkten hun rol zoals het hoorde.

De hoofdrol Mw. Fortune vertolkt door Nicole Van Ginderachter, was goed, alhoewel hier misschien nog iets meer in te leggen was.

Een ondankbare rol werd aan Imelda Van der Hasselt en Toni Peeters gegeven. Zij moesten zich steeds vlak houden. Toch wisten zij de harten van het publiek te veroveren, en dit kon tenslotte maar door hun acteertalent.

Was er tenslotte nog Marcel Verwerft, een man die de klappen van de zweep kent en Liesbeth Cadeé ook voor niets vervaard.

Met de inbreng van het kleine figurantje, Joris Diddens, kan men stellen dat “Rust Roest”, dit toch moeilijk stuk, meer dan behoorlijk gebracht heeft.

Kwam de grime bij sommige personages wat hard over, en kwam er wel eens een ongewenst geluid van achter de schermen, toch werd daar goed werk verricht door Roger Janssens (teksthulp), grime (Vera Moernaut), klankbeeld (Karel Mertens), kostumes (Miloe Van Stijvoort), decorbouw (Willy Keysers en Frans Lamberts), decoraankleding (Stefan De Laet), belichting en technische leiding (Vic Diddens) en algemene regie : Guido Hellemans.

De regisseur zorgde trouwens ook voor enkele bindteksten, die het ganse gebeuren een extra-ondersteuning gaven.”

(GvM,12 april 1984)

 

-Het Leestse toneelgezelschap dat ‘De dwaasheid heeft haar eigen rechten’ tot een goed einde bracht.

1984 – April – ‘De Band’ : Leestenaars treden zo uit de oude doos :

 

                                 Een opstel van Petrus VAN HERP van 25 januari 1947.

 

Een arme klopt aan.

“’t Was op een koude winterdag, kort na de oorlog. De ijzige noorderwind blies fel genoeg om groot en klein binnen te jagen.

’s Middags zaten we rond de tafel geschaard, gereed om beginnen te eten. Er werd hard op de deur geklopt. Ik mocht gaan opendoen. Daar stond een stumperd voor mij ; hij vroeg om eten. Ik zegde tot deze bedelaar : ‘Kom gauw uit het gure weer man, ik zal eens gaan vragen of ge u moogt komen opwarmen.’

Mijn ouders stemden toe en moeder riep : ‘Kom hier bij de kachel u wat warmen.’

Een poosje later schoof moeder hem een tafeltje bij. Daar kwam dan nog wat warme soep met een paar boterhammen. Nieuwgierig ging ik er nogal kortbij staan. De man was tevreden, dat zag ik aan zijn gezicht, en hij moest zijn blijdschap laten blijken.
‘God zal u zegenen’, zeide hij. Moeder haalde daarna nog een afgedragen jekker van onze peter voor de dag en trok hem die aan.
De vreemde man ging opgewarmd en opgeknapt en gelukkig weg.

WIJ WAREN OOK TEVREDEN, EN IK, IK WAS DE GELUKKIGSTE.”

 

De schrijver Petrus VAN HERP.

-Tijdens het schooljaar 1946-47 leerling in het 8^ste leerjaar.

-Geboren te Leest op 5 februari 1933.

-Zoon van Jaak Van Herp en Amanda (+) Roelants, Lindelaan 7.

-Gehuwd met Rits Maria (Heffen).

-Wonende te Heffen, Hooiendonkstraat 66.

-Beroep : werkt sinds 1950 bij COMET-Mechelen. Is ingeschakeld in de productie Butagasflessen en vanaf 1977 daarbij en in hoofdzaak productie biervaten (inox en aluminium). Hij werkt inzonderheid bij de onderhoudsdienst : ruimen en kuisen, nazicht en verzorging en reparatie machinerie.

-Studies na de 4^de graad : 3 jaar SITO Mechelen. Metaal A4 Werkpraktijk.

-Vertel wat over uw dagelijks werk Peerke.

-Wel, de grondstof voor de biervaten is inox en aluminium. Die kost wel 50 tot 65 fr. per kilo naargelang de soort. De productie bedraagt 1500 vaten per dag. Reken maar : 300.000 vaten per jaar. De vaten ontstaan uit grote rollen inox- en aluminiumplaten. Dat zijn rollen van 5 ton in banden van 150 meter lang en 1,20 m breed. Zo’n band passeert de fotocellen en klets, boem, twee halve potten zijn meteen geperst; daarna aaneen gelast en de bom erin gezet. Zo simpel gaat dat. Er zijn verschillende types vaten, bv type 66 is Heineken, ge hebt ook type 68 en type 80, en Cocacola-vaten.

-Gij zijt een trouwe Cometarbeider. Sedert 1950, zie ik. Heeft Comet al aan u gedacht ?

-Toch wel, in 1975 kreeg ik een gouden uurwerk.

-En vertel eens over uw hobby’s…

-Ik ben dikwijls graag gaan vissen in de Oosterschelde, in groepsverband. We huurden een boot af (15 tot 20 man). We lagen daar rustig op anker en voelden ons als vrije mannen met baarden, gelukkig als Piet en Joris en Korneel. Laatst zijn we nog op zee geweest. Azen met de lijn. We kunnen onze lijn afrollen tot 40 meter. Eens lagen we met onze boot in een grote school vissen. We hadden met onze gevieren 777 makrelen, juist geteld. En Peer wijst met zijn armen, in vissers-taal nogal ver open…

Ik ben ook altijd een enthoesiast supporter geweest van motocross. Hoe meer modderspatten en slijkklodders, hoe meer zwarte rook en stikkestank, hoe heviger genotsebots en geschok en gedaver, hoe hoger ze boven de grond razen, hoe schoner mij die sport overkomt. Man, da’s geweldig !

Ik ben ook een fan van de Speedway,  ge weet wel, die scrapers met die banden vol ijzeren pinnen (100 spikes van 3 cm). Ze wroeten met hun 55 CC in zeer bochtige assebanen tegen meer dan 100 kilometer per uur…

Dan nijpt ge bijtijds uw ogen, maar ook uw billen toe. We waren eens in een boom geklauterd, om van uit de hoogte een goed zicht te hebben als ze uit de draai gestormd kwamen. Maar opeens schoot zo’n vurig machine hitsig vooruit, als een catapult de hoogte in en stortte kort bij onze boom in een vlammenpoel neer. In minder dan 1 seconde waren we uit die boom weg. Sensatie, man !...

Tenslotte houd ik van een vrolijk babbeltje bij een smakelijk pintje bier, zo dagelijks een paar, met een heerlijk schuimend bandje. Met mate, een zeer gezonde kuur. ’t Is de gist, die ’t doet, geloof ik. Schol !

-Ja Peerke, en smaakt het beter als het uit een vat van Comet komt ?

Hier moet hij eens om lachen. Jawel, vertellen kan hij.”

In het Leestse heimatblad van mei ’84 verscheen het vervolg :

-Ge herinnert u nog wel wat hoe ge uw broek versleten hebt op de Leestse schoolbanken, veronderstel ik ?

-Och, zwijgt erover. Als ik daar nog aan denk ! Ik heb in Leest in alle klassen op de laatste bank gezeten, en steeds met dezelfde maat naast mij. Ook in uw klas was dat zo : 8 jaren op de laatste bank, altijd naast Frans Peeters, want die was ook nogal groot opgeschoten.

Niet dat we de domsten waren, maar de meester had ons van verre goed in ’t oog. Of weet gij niet meer, wat ge ons eens gelapt hebt ? Neen ? Allé-toe, ge haalde eens uit mijn zakken 2 sigaretten, ik weet het nog goed, VF (vuile foef, zegden we toen), en bij mijn maat, die had de stekskens, die haalde gij ook boven. En dien andere keer, ik zat eens op de grond achter mijn bank, misschien had ik mijn gom laten vallen, en ik hoorde u vragen : Frans, waarom zou de Peer hier vandaag niet zijn ? Is die ziek ? Want ik moet mijn register invullen. Jamaar, gij waart ook ‘ne fijne om iemand droog en verlegen boven water te doen komen.

-Ja Peer, de tijd vliegt, spijtig, en nu is de Frans Peeters ook al bij de doden…

-Och de Frans, hij was mijn goeie maat, en altijd gebleven, ook na onze schooltijd. Want later zijn we samen bij DE RITS in Heffen terecht gekomen. Frans koos er zijn Yvonne en Maria werd de mijne, en zo waren we beiden gesteld.

-En daar hebt ge ook geen spijt van. En wat goeds weet ge nog meer van uw schooltijd ?

-Goeds, goeds ? Och, weet gij nog dat de garde, den Huybrechts, ons eens uit de school komen halen is om ons in den bak te stoppen ?

-Neen Peerke, dat herinner ik mij niet meer. En hebt ge d’er werkelijk ingezeten ?

-Ge moogt gerust zijn. We hadden bij u als opstel een briefje leren schrijven. Dat ging over een hond. Schrijven om een jonge hond te bestellen. En ik had mijn briefje geschreven aan een zekere Louis Van Brempt in Londerzeel. En daarmee was ’t spel begonnen.

-Peer, dat moet ge verder vertellen…

-Wel, de dag dat we dat briefje hadden opgesteld in de klas, waren we na de school langs de kruisweg naar huis gelopen, ikke, de Lucien Van den Brande, Lowieke De Decker, Frans Verbruggen en zijn broer de Jokke, geloof ik. En aan de gevel van Jef De Decker gekomen, stonden we daar nog wat te giechelen en zottigheden te vertellen boven op den beerput. En ineens zeg ik, hoe dat opgekomen was, weet ik niet meer. En ik vroeg : willen we nu eens een briefke schrijven aan een boer…Ja, alleman was ’t akkoord. Ik zou een briefje schrijven aan Lowie Van Roey, ik weet het nog alsof het van gister is. Ik had erop geschreven : Louis, deze nacht, dat is de nacht die nu komt, ga ik uw varken komen pikken. En ik had eronder gezet : Louis Van Brempt, Londerzeel. Een andere schreef zo’n briefje aan Miel Verschueren en nog een andere een aan Fons van Bosses (Verbruggen) en die plaatste er ook een vreemde naam onder. En ieder zou zijn briefje in de brievenbus of onder de deur gaan stoppen. Zo gezegd, zo gedaan, en dan afwachten. Maar ’s anderendaags middags, als we weer naar huis liepen eten, en we kwamen daar aan Lowie Van Roey…Wat zag ons oog ? Die zijn varken hing daar aan de ladder, en de garde stond erbij. Ge kunt peinzen, we hielden ons lopen in, ‘k zal maar zeggen, ook onze adem, alle, we vielen bijkans stil en we MOESTEN daar voorbij. Die twee mannen hadden ons zien afkomen, Lowie bleef bij zijn varken staan, maar de garde kwam naar voren tot aan de baan. Maar die mannen, die zeiden niks, geen van beiden, alleen zo ons bekijken, precies of ze konden de misdaad van ons gezicht aflezen. Ik voelde zo een koude rilling langs mijn rug, alsof ik onder de lek van ’t dak had gestaan, en we fileerden zo achter mekaar, stillekens met een boogske voorbij de garde. En die zei begot maar niks. Eens hem voorbij begonnen we terug te rennen. Maar hiermee was het niet gedaan.

’s Namiddags terug in de school. Tingeling, de bel. We stonden pas in de rij, klaar om de klassen binnen te gaan, en wie komt daar op de koer ? De garde, den Huybrechts. Recht naar meester De Leers, en hij praat daar wat mee, maar wij stonden er wat ver af om iets duidelijk te kunnen opvangen. Meester De Leers trad in actie en beval : al de kinderen van de Tiendeschuurstraat en van de Winkelstraat komen hier bij mij staan. Dat gebeurde. Een heel troepke. Ik plaatste mij toch wat van achter, Lowieke De Decker ook, en de Lucien van Teunkes stond nog achter mij. Ja, de grote baas had ons in de gaten. Die drie daar achteraan blijven staan, de anderen mogen naar hun plaats terug. Nondestomme, hoe wist hij het ?    

Om kort te zijn, ik heb bekend dat wij de schrijvers van de varkensbriefkens waren. De garde nam ons mee naar het gemeentehuis. Daar zat nog iemand op ’t bureel. Miel van Lowie de metser, als ge die kent, die was door met de oorlog bediende geworden zeker. Wel, die had er veel plezier in, dat zagen we. De garde zei iets, we konden het niet verstaan, de andere pinkte precies terug. Ja-ja, we vlogen de bak in. Amaai ! Tot ’s noenens, als de schoolrij om halftwaalf voorbij kwam, werden we gelost. Ja-ja, komt dat tegen.

Maar d’historie was hiermee niet af. Een jaar of twee daarna, kwam ik eens van de vakschool terug met mijne velo, en ik ging bij Lowieke de coiffeur in de Scheerstraat om mijn haar te laten knippen. En wie zat daar binnen ? Weer die Miel Vloebergh. En wat zei hij tegen de coiffeur ? Zeg Lowie, zei hij, snijdt gij ook het haar af van varkensdieven ? Ja, dat zei die, om me te treiteren. Ik had hem wel kunnen doodzien, maar ik zweeg maar, want er volgde nog nen hele parool met uitleg, den hele lange uitleg, want de coiffeur speelde niet mis, hij moest er het fijne van weten, en den andere loste maar met stukskens. En dan lachtten ze me nog uit ook.

Van toen af wist ik, dat we in den bak hadden moeten zitten, niet alleen een beetje, omdat we zo’n deugnietenstreken niet meer zouden uithalen, dat zou ik nog kunnen aannemen, maar ook wel omdat die mannen er heimelijk deugd van hadden, en dat vind ik nu nog altijd niet plezant.

’t Kan geen kwaad Peer, ’t is voorbij en ’t staat toch niet op uw strafregister.”

 

Naschrift.

Ik ben Peer zijn geval verder gaan uitzoeken. Daarom ben ik eens dieper gaan kijken in de oude doos. Daar vind ik tot mijn verrassing het ontwerp-opstelletje (=briefje) van Peer Van Herp aan Louis Van Brempt, voor aanvraag van een hondje. En dat briefje wil ik hier nog graag afdrukken. Want ’t is weer een interessant geval apart. Peer Van Herp met zijn 13 jaar van toen, -het was toen nog de preutse tijd van voor het Concilie, toen de kinnekes nog uit de roo-kolen kwamen. Maar Peer wist wel beter. Zoek zelf maar uit. Misschien was dat de reden waarom ik zijn briefje heb bewaard.
De Peer toch. Waar is de tijd van toen ???

 

“Leest, 28 april 1947.

 

Aan Louis Van Brempt, Brusselse steenweg 107, Londerzeel,

 

Mijnheer,

 

In het dagblad : Het Nieuws van den Dag, heb ik vernomen, dat gij jonge rashondjes verkoopt. Wilt ge me laten weten wanneer ik mag komen zien en kopen. Liefst zou ik een schoon teefke willen. Want een reu breekt altijd op, zeggen ze.

In afwachting van uw antwoord mijn beste groeten.

   Petrus Van Herp, Lindelaan 7 Leest.”

 

-De drie kwajongens in de Leestse Amigo. (Tekening Susse Teughels)

-Veldwachter Jan Theodoor Huybrechts (°Leest 3/10/1888, +Leest 3/10/1953).

1984 – 30 maart : Edith Coppens won Kaarttoernooi van SK Leest (foto onderaan)

            Het chalet van SK Leest dat gedurende de laatste maaanden verschillende

            malen  ongewenst bezoek kreeg, vormde de laaste drie weken het centrum van

            de kaartliefhebbers.

            Op de verschillende kaartavonden kwamen steeds zo’n kleine honderd man

            opdagen.

            Op de eerste avond gingen de speciale prijzen naar Louis De Bleser, Viktor

            De Maeyer en Julien Huys uit Hombeek.

            De tweede avond werd een nipte overwinning van Julien Huys voor Edith

            Coppens en Louis De Bleser.

            De derde avond stond er geen maat op Edith Coppens.

            Dat was voldoende om het eindklassement in de wacht te slepen.

            Tweede werd Jules Huys en derde Louis De Bleser. (GvM)

 

1984 – Vrijdag 30 maart : De MARATHON

 

“Op een vrijdag in maart toen onze meester middagmaaltoezicht had, hebben we een marathon georganiseerd. We mochten zoveel rondjes rond de speelplaats lopen als we wilden. Ook de kinderen van de eerste klas liepen mee. Zij mochten echter niet zolang lopen als wij. Na een goede tien minuten moesten de jongsten ermee stoppen. De kinderen van de tweede klas mochten iets langer lopen. De leerlingen van de klas van meester Hendrickx mochten nog langer en wij moesten ermee stoppen vijf minuten voor de bel ging.

De kinderen van de 5^de klas konden niet meedoen want zij waren aan zee. Toen iedereen gestopt was, gingen we aan meester Gobien vertellen hoeveel rondjes we hadden gelopen. De meester telde alles op en berekende het gemiddelde per klas. Natuurlijk hadden wij het hoogste gemiddelde, voor de leerlingen van de 3^de klas. De kinderen van de 1^ste klas waren zelfs de derde want zij hadden allemaal meegelopen en Jos had wel meer dan vijftig rondjes gemaakt. Samen legden wij juist 43 km 120 m af. Al de kinderen van de school legden deze middag samen meer dan 100 km af !

Toen het afgelopen was, waren we allemaal vermoeid ! Dat was dan de marathon van Leest.”

(Verslag van Dominiek en Stefan in de’Schoolkrant’ nr.2 jaargang 4 van de Sted.Lagere School)

 

In dezelfde periodiek verscheen ook een verslag van Daniëla Verheyden (foto onderaan) :

 

Werken met klei

“De meester had voor klei gezorgd. Op een donderdagnamiddag na het speelkwartiertje gingen we werken met klei. De klei was geen echte boetseerklei en later zouden we dan wel last hebben om klein figuurtjes netjes af te werken. De meester verdeelde de klei. Het was een grote, dikke worst van ongeveer 60 cm lang en die ongeveer acht kilo woog. Met een meetlat werd alles netjes verdeeld. Zo had iedereen ongeveer even veel klei. De meeste kinderen gingen een asbak maken omdat het stuk dat we kregen ongeveer deze vorm had. Andere kinderen maakten een huis. Nog anderen zorgden dat ze potjes, diertjes, ventjes, fruit en bomen konden maken. We hadden heel veel last om de verschillende delen samen te houden. Als de vormpjes opgedroogd waren, vielen ze soms terug in stukjes. Dan hebben we die deeltjes maar aaneen gelijmd.

De volgende dagen hebben we onze vormpjes geschilderd. Dat ging heel goed. Het water van de verf drong gemakkelijk in de klei.

Dan hebben we alles uitgestald voor de tentoonstelling en toen de tentoonstelling voorbij was, mochten we alles mee naar huis nemen.”

 

1984 – Zaterdag 31 maart : Prijsuitreiking KWB-Kaartkampioenschap 1983-1984

            Programma:

            -19 u : Etentje bestaande uit kalkoengebraad,aardappelblokjes,exotisch fruit en

            groenten, wijn en koffie.

            -20u30 : Uitreiking der prijzen.

            -21u30 : Gezellig samenzijn met muziek en dans.

            Deelnameprijs (met gratis tombola) bedroeg 200 frank.

            Er waren steeds tussen de 15 en 20 tafels per wedstrijd en de prijzentafel ter

            waarde van 30.000 fr alsmede de twee hoofdprijzen per avond en de kip per tafel

            vormden de inzet.

            Winnares werd de Leestse Gerd De Prins met 932 punten , op één punt gevolgd

            door Victor Smets.

            Jozef Vloeberghen werd derde.

 

In ‘De Band’ van mei ’84 verscheen daarover volgend (ingekort) verslag :

“Zaterdag 31 maart werd het kampioenschap ‘83-84’ besloten met de prijsuitreiking, een etentje, een gratis tombola en een dansavond. Een honderdtal personen waren hiervoor ingeschreven. Ook een verslaggever van ‘Gazet van Mechelen’ was tegenwoordig.

Tijdens de avond werden ook de dames die steeds belangloos meehielpen met een bloemetje bedacht.

Dit kaarttornooi  werd  betwist  over 12 avonden waarvan de acht beste uitslagen in aanmerking kwamen voor de einduitslag. 111 personen hebben aan één of meerdere van deze kaartavonden deelgenomen en elf onder hen hebben er zelfs geen enkele gemist.
58 kaarters waren achtmaal tegenwoordig en mochten hun prijs komen afhalen.

Het gemiddeld aantal tafels per avond bedroeg 16, één keer werd 19 tafels genoteerd.

Elke avond was er een hoofdprijs te winnen en een speciale attentie voor de 2^e geklasseerde, de andere tafelwinnaars hadden een kip.

Voor het eindklassement werden 58 prijzen uitgereikt voor een totale waarde van plus minus 30.000 fr. Als voornaamste prijzen vermelden we : een fiets, een deken sole-mio, een work-mate, een cassetterecorder, een reiskoffer, barometers…enz…

Buiten zijn prijs mocht de overwinnaar ook nog een herinneringstrofee in ontvangst nemen.

 

Eindklassement :

1.De Prins Gerd          6.Van de Sande Angèle

2.Smets Vic                 7.Jacobs Frans

3.Vloeberghen Jozef   8.Van Praet Ferdinand

4.Van Loo Frans          9.Publie Jaak

5.Geerts Alfons           10.Van Medegael Marcel

 

Tot slot ook nog hartelijk dank aan de ‘prijzenschenkers’ voor het eindklassement en de tombola namelijk :

-NV Pol Piessens, vloerbekleding, behang, verven, Battelsesteenweg Mechelen.

-Nuytkens-Van Zaelen, ceremoniewagens, fietshandel, kapsalon, Dorpstraat Leest.

-Boutique ‘Brigitte’, Kapelle-op-den-Bos.

-Beenhouwerij Jan Van de Sande-Somers, St.Katelijne Waver.

Aan alle kaartliefhebbers : dank voor uw aanwezigheid…tot de volgende maal.

   Fons Geerts.”

 

1984 – Aprilnummer van ‘De Band’ : De lente nadert !!!

“Weldra wordt het lente ! We kunnen deze nakende seizoenwisseling waarnemen aan de welluidende fluitconcerten van onze gevleugelde vrienden.

De botten der vruchtbomen zwellen. Hier en daar schieten de eerste kruiden schuchter op. De dagen worden langer. Zon- en buitenlucht zijn aangenamer. De lange winterzit komt stilaan ten einde. De natuur trilt, als gevolg van de toenemende, licht- en zonnekracht.

Haar opborrelende schoonheid ontdekken we in ieder plantje en zelfs de mens ontsnapt niet aan deze geheimzinnige invloeden. Er zit kracht in de lucht, dat ervaart iedereen, men zou als het ware kunnen dansen, fluiten of zingen, het uitjubelen van vreugde.

Alles is zo heerlijk, zo goed !

Aan dit hemelsgeschenk kan men niet ongemerkt voorbijgaan, maar erg dankbaar wezen, voor dit steeds terugkerend ritueel met zijn oneindige uitstraling en openbloeiende heerlijkheid.”

(Henri Labio in een poëtische bui) 

 

Foto’s :

-Edith Coppens ontving als winnares van het kaarttoernooi van SK enkele mooie geschenken uit handen van feestleider “Vikke” Van den Avond.

-Daniëlla is de dochter van de laatste gemeentesecretaris van het autonome Leest : Jean Verheyden. Toen zij debuteerde in het eerste leerjaar van de Stedelijke Lagere School was zij het eerste en ook enige meisje tussen allemaal jongens.

1984 – Zaterdag 10 maart : Algemene Statutaire vergadering N.S.B Leest

Bij afwezigheid van voorzitter André Walschaers opende secretaris Georges Veiller om 19 u. de vergadering in het lokaal Sint-Cecilia.

Een veertigtal oudstrijders, sympathisanten en gelijkgestelde wapenbroeders vergezeld van hun dames woonden de vergadering bij.

“Bij deze gelegenheid heeft het uittredend bestuur een gratis eetmaal geschonken aan haar aangesloten leden en hun dames.

Gewoontegetrouw gaf de secretaris een kort maar volledig verslag  over de activiteiten van het voorbije jaar 1983. Bij de verkiezing van de kandidaten voor een functie in het dagelijks bestuur is dit samengesteld als volgt :

Voorzitter : Van Beersel Eugeen. Ondervoorzitter : Van den Heuvel Louis.
Secretaris-penningmeester : Veiller Georges. Feestbestuur : De Bruyn Frans.

Kommissaris : Walschaers  André, Nuytkens August en De Smedt Albert.
Vaandeldrager : Spoelders René.

Oudstrijders – krijgsgevangenen – oorlogsvrijwilligers – gewapende weerstanders en gelijkgestelden.

De nationale strijdersbond van België, Koninklijke maatschappij, gesticht sedert 1919, overweegt en tracht in de mate van het mogelijke tegemoet te komen aan de materiële en morele eisen van oudstrijders en gelijkgestelden.

Het is in uw belang dat u zich in vertrouwen wendt tot uw plaatselijke afdeling die uw problemen zal trachten  op te lossen, zoals U al meermaals hebt vernomen.

Voor alle inlichtingen begeef U naar de zitdagen van de secretaris op de :

-1^ste vrijdag van de maand bij ons lid De Laet Frans.

-2^de vrijdag van de maand bij ons lid De Laet Georges.

-3^de vrijdag van de maand bij ons lid De Maeyer Victor.

-4^de vrijdag van de maand bij ons lid Van Steen Emiel.

Telkens van 15 tot 16 uur.

       De secretaris-penningmeester Veiller Georges.”

(‘DB’, mei ’84)

 

1984 – 11 maart : VU Hombeek en Leest bezocht Heemkundig Museum.

            De Volksunie-afdeling Hombeek Leest bezocht het Heemkundig Museum van

            Kontich.

            Inschrijvingen bij Ann Swartenbroeckx, Heike Hombeek. (DMW, 8/3/84)

 

1984 – 11 maart : Schitterende prestaties voor jonge Leestse muzikanten

Die dag namen twee jonge muzikanten van de Kon.Fanfare St.-Cecilia deel aan het 2^de Nationaal Kampioenschap van Vlaanderen voor koperblazers-solisten. Beiden traden ze op in de categorie van 15 tot 18 jaar en allebei behaalden ze een schitterende uitslag.

Luc Vertommen, cornet, behaalde 84% en werd vice-kampioen van Vlaanderen.

Johan De Win, ook cornet, behaalde 79%  en eindigde op een verdienstelijke 4^de plaats.
Eén van de juryleden was Kenneth Dennison, een bekende Britse brassbandfiguur.
Het kampioenschap werd georganiseerd door de V.B.B.F.

(‘Van Toeters en Trompetten’, juli 1984)

 

In ‘Het Laatste Nieuws’ stonden de resultaten van de muziekacademie van Willebroek gepubliceerd. Er werd één regeringsmedaille toegekend en vijf gemeentelijke medailles.

Van deze in totaal zes medailles gingen er drie naar muzikanten van St.-Cecilia Leest.

-De regeringsmedaille aan Michel Leveugle (94%, althoorn).

-Een gemeentelijke medaille aan Johan De Win (94% cornet) en Luc Vertommen (91% cornet).

Ingrid Polspoel, die niet vermeld werd in het artikel, behaalde met 80% het diploma in de hogere afdeling A. Ook zij speelde cornet.

 

1984 – 12 maart – Uit Schakel Informatieblad van de Vriendenkring v.d. Sted.Lag.School

            “Geachte Ouders, beste Oud-Leerlingen, beste Vrienden,

(...)

In de eerste plaats moeten we u meedelen dat het contract van Mej. Linda Vansant, klassetitularis van de 5^de klas, beëindigd is. Zij wordt tot het einde van het schooljaar 1983-84 vervangen door Mej. Carina Vercammen. Wij bedanken  Mej. Vansant voor de bewezen diensten en wensen Mej. Vercammen alle succes toe.

De leerlingen van de 5^de klas gaan allen met hun nieuwe juf van maandag 26 maart e.k. tot en met zaterdag 7 april e.k. op zeeklassen. De Vriendenkring betaalde per deelnemende leerling 1.000 fr. van het deel dat ten laste viel van de ouders. Dit is een traditie en wanneer de financiële toestand van de Vriendenkring in de toekomst zo rooskleurig blijft, zal deze traditie in de toekomst ook aangehouden blijven.

Het stadsbestuur heeft een perceel grond naast de school en achter het oud-gemeentehuis ter beschikking gesteld. Wanneer dit terrein is opgeruimd, zullen we samen aanplantingen doen, een speelgazonnetje aanleggen en een schooltuin inrichten. De materialen en planten worden door het stadsbestuur ter beschikking gesteld.

(...)”

 

1984 – 12 maart : Fysieke klachten voor Leestse dirigent.

“…Onze dirigent (noot : J.P. Leveugle) had de laatste tijd al wat klachten over zijn fysische toestand. Na een grondig onderzoek heeft men een rugletsel vastgesteld. Hij dient tijdens de komende weken al zeker rust te nemen en over een maand of misschien nog later zal hij beslissen of hij nog verder zal dirigeren. Ondertussen werd er een voorlopige regeling getroffen en wordt de fanfare gedirigeerd door André Van Driessche. Onder zijn leiding wordt het komende Palmzondagconcert voorbereid.”

(‘Van Toeters en Trompetten’, maart-april ’84)

 

1984 – 13 maart – Het Laatste Nieuws : Voetballers gewond.

            “Op het terrein van S.K. Leest werden twee voetballers tijdens de wedstrijd

            gewond en naar het St Jozefziekenhuis te Mechelen overgebracht.

            Het gaat om Eddy Lefebvre, Wilgenstraat 59 Mechelen, die zware letsels

            opliep, en Jan Van Hemelrijck, K. Van Doorslaerelaan 54 Bornem, die

            licht gewond werd.”

 

1984 – Donderdag 15 maart : Open Wijkvergadering SP-afdeling Leest

 

“Beste Leestenaars,

 

De SP-afdeling Leest heeft op donderdag 15 maart 1984 om 20.00 u. in zaal St. Cecilia te Leest een ‘OPEN WIJKVERGADERING’ gepland voor ALLE inwoners van Leest.

De Heer Burgemeester, Jef RAMAEKERS en de SP-schepenen Mevr. VANDERAERSCHOT, de heren G. JORIS, F. NASON en J. VAN DER SANDE  zullen die avond op al uw vragen trachten te antwoorden.

Heeft u problemen, heeft u opmerkingen, heeft u kritiek op het gevoerde stadsbeleid, kom uw vragen afvuren op ons SP-panel.

Werk mee aan de democratie, geef uw noden en verzuchtingen te kennen, onze SP-mandatarissen MOETEN  ze ook kennen !

Met deze avond lossen wij een belofte in van ons SP-verkiezingsprogramma !

HET STADHUIS MOET EEN GLAZEN HUIS WORDEN !

DURF DEZE UITDAGING AAN ! KOM – EN VRAAG !

      De Voorzitter SP-afdeling Leest, Daniël Nuytkens

     De Secretaresse SP-afdeling Leest, Tinneke Vloeberghen.”

(Omzendbrief)

 

En de periodiek van de socialisten ‘Voor Allen’ van 24 februari  daarover :

“Inleveren noemt men het ! Reeds meer dan 2 jaar nationaal, nu ook op gemeentelijk vlak. De meeste mensen zijn bereid om in te leveren, als ze weten waarom en als dit ten goede komt aan hun medemens die het minder goed heeft. Nationaal is het geweten : het geld gaat naar de investeerders (…) en die zijn niet minder gegoed; wij worden er voorlopig (?) niet beter van. Anderzijds schuift de regering ook moeilijkheden op de rug van de steden en gemeenten. Wist je dit ? Jawel, maar je zou wel eens willen weten wat het Mechels stadsbestuur er aan doet ? Om je toe te laten het eens rechtstreeks van een vertegenwoordiger van dit stadsbestuur te horen, hebben wij een open wijkvergadering ingericht. Op donderdag 15 maart zal schepen Francois Nason je het stadsbeleid komen toelichten. Wil je het juist weten ? Kom dan eens luisteren in ons lokaal St.-Cecilia, Dorpsstraat 6. Iedereen is welkom.”

 

1984 – 28 februari : Samenkomst Jong-KVLV

Thema : ‘agressiviteit bij kinderen’. (‘DB’, maart ’84)

 

1984 – Maart : Advertentie in  ‘De Band’ :  Uit de band in de hand !

“Goede zangvogels te koop aan 300 fr. stuk (kweekbaar).

Poppen 150 fr. stuk.
Te bevragen bij Jos Vanlaerhoven, Leestsesteenweg 120 Mechelen.”

 

1984 – Maart : Die maand kregen de Leestenaars een folder in hun bus waarin

            Anita & Theo van de gelijknamige frituur hun hygiënische vleeswaren voorstelden.

            (Folder onderaan)

 

1984 – Maart - De Gazet van Willebroek :  V.Z.W. ’t SEEL

“In mei van verleden jaar, werd alhier, een vereniging zonder winstoogmerk opgericht, waarvan de statuten verschenen in het Belgisch Staatsblad van 8 december 1983 onder het identificatienummer 10718/83.

-waarbij hierbij

Een van de doelstellingen is jonge kunstenaars de kans geven om hun werken ten toon te stellen. Wij denken aan schilders, tekenaars, etsers, beelhouwers enz.

Voor de voordrachtkunst staat een zaaltje ter beschikking, om deze beoefenaaars de gelegenheid te geven hun toneel, muziek, zang of dans aan een beperkt publiek voor te stellen. Ook exotische en folkloristische zang en dans kunnen hier beoefend worden.

Mensen die leiding kunnen geven zijn welkom.
Een bijzonder doel is, gezellige avonden organiseren voor NIET ROKERS en deze, die pas opgehouden hebben te roken, om ook eens in een omgeving te kunnen zijn waar de rookwalm helemaal afwezig is, zowel bij een pintje bier, als bij een tasje koffie.

Deze activiteiten zijn niet alleen bedoeld voor mensen uit de streek, maar ook voor alle geïnteresseerden uit het ganse Vlaamse Land.

Alle inlichtingen over werking en lidmaatschap kunnen bekomen worden bij de voorzitter van de vzw ’t Saal : Tony Baarendse, Juniorslaan 114, 2931 Mechelen Leest. Tel. 015/71.10.21 na 18 u. of de week-einden.”

 

1984 – 1 maart – De Mechelse Week : Bibliotheek in Leest.

            “Gust Emmeregs (CVP) vroeg naar aanleiding van het agendapunt dat de

            verbouwing en uitbreiding van het bibliotheekcomplex goedkeurde, hoever

            het nu staat met de plannen voor een afdeling van de bibliotheek in Leest.

            Goed nieuws voor de Leestenaren, die bibliotheek komt er wel degelijk.

            De plannen voor de bouw van een filiaal in het Oud-Gemeentehuis van Leest

            zijn rond, en wachten nog enkel op de goedkeuring van ons aller

            brandweercommandant Hendrickx.” 

 

1984 – Zaterdag 2 maart : KWB Snoeien van fruitbomen

            Om 14 had bij Wilfried De Bondt, Kouter 62 Leest, een theoretische en

            praktische les plaats over snoeien van fruitbomen.

            Organisatie : KWB Leest.

 

1984 – Dinsdag 6 maart  : Pannekoekenavond in ’t SEEL

“Leest is een dorp dat leeft ! Leest kent een weelde aan verenigingen. En er komen er nog altijd bij : de jongste telg is de VZW ’t Seel.
Gesticht in mei vorig jaar heeft ze haar zetel bij Tony Baarendse, Juniorslaan 114.

Roex Guy, een onderwijzer uit Lint, is penningmeester en Karel Verelst, bediende uit Bornem, secretaris.

Deze vereniging beoogt een volks trefpunt te zijn en wil volgende activiteiten ontplooien :

Inrichten van tentoonstellingen, dia-, film, videoclub, folkloristische ontmoetingen, danskunst, kleinkunst, muziek, toneel, toerisme, binnenvaart, streekgerechten, volkskunst, ecologische problemen, micro-processing, elektronica en zelfs gezellige ontmoeting van niet-rokers.

De pannekoekenavond : vanaf 18 uur.”

(‘DB’, maart 1984)  

 

1984 – Vrijdag 9 maart : 2^de Grote Kaartwedstrijd van PVV.

In het lokaal van Victor De Maeyer organiseerde P.V.V.Wijk (Hombeek, Heffen en Leest) een 2^de grote kaartwedstrijd.

Deelname : 50 frank.

Prijzen : 1 kip per tafel en de hoofdprijs een kalkoen.

 

Martin Tourné won de kaartwedstrijd van de Brandweer.

Dezelfde dag organiseerde de Mechelse Brandweer ook een kaartwedstrijd te  Leest :

“Al hadden de organisatoren, met name de sportkring van de Mechelse Brandweer, voor een prijzentafel gezorgd ter waarde van 20.000 fr., toch konden zij de massa niet lokken.

Men had voor Leest geopteerd, omdat daar regelmatig kaartwedstrijden gebeuren.

Winnaar van deze kaartavond werd Martin Tourné. Hij haalde het voor Eddy Van den Berghe, De Ridder, Theo Van Moer en Willy Van Hoof.

Na de wedstrijd werd in de wandelgangen gefluisterd dat de Mechelse brandweer goed kan blussen, als men het aantal afgetapte vaten aanschouwde…” (GvM, 9 maart ’84)

 

Leestenaar Martin Tourné was te Willebroek geboren op 4 april 1946 en hij overleed na een langdurige ziekte te Duffel op 21 augustus 1986. Hij was een zoon van Albert en van Jeanne Van Hoof uit de Blaasveldstraat.

Hij was gehuwd met Paula Schaerlaecken, echtgescheiden en samenwonend met Lena Verschooten. Twee kinderen : Chris en Nancy Tourné.

Zoals zijn vader werkte Martin jarenlang in de buizenafdeling van Eternit en nadien bij de zegeldienst van de Post.

“…Wij hadden nooit gedacht dat Martin het zo vroeg zou opgeven. Het leek wel of hij zeven levens had, zo hebben wij, zijn leeftijdsgenoten van de Leest-Heide, dat toch ervaren.

Martin was kampioen in het koerslopen. Hij kon tevens erg goed in bomen klimmen. Bij dit laatste is hij een paar keer op het nippertje aan erge dingen ontsnapt. Daarom dachten wij dat hij zeven levens had…”

(Stan Gobien in de folder n.a.v. een reünie van de Leestse vijftigjarigen in 1996)  

 

Bijgevoegd :

-De folder van Anita en Theo.

-De folder van de PVV-kaartwedstrijd.

-Een jonge Martin Tourné.

-De familie Tourné op de huwelijksdag van Martin.

Van l. naar r. : José Tourne, Miel Ceuppens, Paula Schaerlaecken, Martin, Ludo Tourné, moeder Jeanne Van Hoof, vader Albert Tourné.

Onderaan : grootmoeder Florentien ‘Tien’ De Schoenmaeker, haar tweede man Louis Diddens en Frieda Tourné.

-Martin op rijpere leeftijd.

1984 – 28 februari – Gazet van Mechelen :

 

                                            Leest krijgt eigen Sportcentrum

“Met een aantal fiere tremolo’s in de stem kondigde Gust Emmeregs gisteren tijdens een persconferentie de bouw van een sportcentrum te Leest aan.

De realisatie ervan moet in een bliksemsnel tempo gebeuren want de eerstvolgende Leestse Volksfeesten, aangekondigd met start op 31 mei, moeten als eerste activiteit in het nieuwe complex kunnen doorgaan.

Het “Sportcentrum Leest” beslaat 15 are bebouwde oppervlakte met een grote zaal van 42 x 23 m, waar buiten sport ook andere manifestaties kunnen plaatsgrijpen.

Gedacht wordt hierbij aan (handels)beurzen, tentoonstellingen, muziekwedstrijden en diverse feestelijke bijeenkomsten.

Een compartimentele vloerverwarming laat het opsplitsen van de zaal in kleinere ruimtes toe.

Vanzelfsprekend is er voorzien in dienstlokalen, berging, sanitair en kleedkamers ;

er is echter ook een ruime keuken voorzien die een capaciteit van de ganse feestzaal aankan, (500 zitplaatsen) naast een restaurant en een cafetaria.

Het complex is toegankelijk voor minder-validen.

De sportzaal met haar bijna 1.000 m2 oppervlakte wordt voorzien voor zaalvoetbal, minivoetbal, handbal, korfbal, tennis, volley, basketbal.

Het gebouw zelf wordt opgetrokken uit een staalconstructie met asbestcementpanelen.

De eerste spadestreek is nog voor deze week gepland.

Met de aankoop van de inplantingsgronden aan de Dorpstraat te Leest, voor de terreinen van VV, en de bouw van het complex is een investering van 15 miljoen gemoeid.

“Uiterst goedkoop”, meent Gust Emmeregs, die het ook nog had over de stroomversnelling waarin de bouwplannen terechtkwamen na de tentenramp van vorig jaar.

Om de plannen te kunnen realiseren leent een opgerichte “NV Sportcentrum Leest” (opgericht 9/2/1984 bij notaris Schotte te Mechelen) een bedrag van 9 miljoen dat over 15 jaar dient te worden terugbetaald.

De “NV Sportcentrum Leest” heeft haar maatschappelijke zetel aan de Tisseltbaan 34 te Leest.

De vennootschap heeft tot doel het ten dienste stellen en de commercialisatie van het gebouwencomplex ter beoefening van sporten en vrijetijdsbestedingen in de ruimste zin aan personen, verenigingen en handelsmaatschappijen.

Het maatschappelijk kapitaal bedraagt 4,5 miljoen frank,(verdeeld over 4.500 aandelen van elk 1.000 frank) volgestort door 18 aandeelhouders.

De raad van beheer is samengesteld uit Gust Emmeregs, Guillaume Seeldrayers, Louis Vloebergh, Jos Roosemont,(architect van het complex) Frans Tuyaerts (ex-voetballer van KV Mechelen) en Emiel Spruyt.

Commissaris is Camiel De Loose.

Gust Emmeregs is tot afgevaardigde-beheerder aangesteld.

Door de initiatiefnemers werd een kosten-baten analyse uitgewerkt die voorziet in het financieel zichzelf bedruipen van het nieuwe sportcentrum, cafétaria, restaurant en het verhuren van de sportaccommodaties moeten hier hun niet te versmaden rol spelen.

Voor het meer dagelijks en bestendig werk zal van bij de start één full-time en één parttime persoon in dienst genomen worden. (FOJ)”

 

In ‘De Band’ van maart 1984 verscheen een vraaggesprek met Gust Emmeregs :

-“Gust gaat er nu een sporthal komen ?”

-“Ja natuurlijk, wat dacht je wel, als we iets beginnen moet het er ook komen.”

-“Hoe ben je op het gedacht gekomen zelf een sporthal te bouwen ?”

-“De Leestse Volksfeesten is mijn levenswerk. Door de stormramp van verleden jaar konden ikzelf noch mijn vrienden het risico lopen van nogmaals een tent te nemen.  Gezien hier in Leest geen geschikte zaal is, moesten wij er iets op vinden om de feesten in de toekomst te laten doorgaan. Dan maar zelf een sporthal bouwen. Maar er is ook een tweede reden : ondanks het feit dat er in Mechelen stad goed uitgeruste sportaccomodaties zijn, zullen de jeugd en de sportliefhebbers van Leest en omliggende zich weer thuis voelen in een sporthal in eigen midden en georganiseerd door eigen mensen.”

-“Goed en wel, iets willen en iets realiseren zijn twee verschillende zaken. Zo iets neerzetten betekent toch een investering van enkele tientallen miljoenen.”

-“Tientallen miljoenen : dat kan waar zijn voor sportpaleizen gezet door openbare besturen met geld van de belastingbetaler. Dat is hier niet het geval. Sinds oktober van vorig jaar heb ik mij zeer intens geïnformeerd naar de kost- en uitbatingsprijs van een sporthal die aan de behoefte voldoet maar die ook betaalbaar en leefbaar is. De laatste maanden heb ik 15 sporthallen over gans Vlaanderen bezocht, ik heb er gekeken en met de verantwoordelijke personen gesproken. Daaruit is b.v. het besluit genomen geen globale aanbesteding –sleutel op de deur- te doen maar post per post aan te besteden.”

-“Ja, maar hoeveel gaat het nu kosten ?”

-“Ik zou eerst willen zeggen dat het hier niet enkel om een sporthal gaat maar om een zaal die geschikt is voor vele doeleinden, waar dus naast sport ook vergaderingen, manifestaties als feesten in kunnen georganiseerd worden. Hiermede rekening houdend heeft architect Roosemont een plan opgesteld dat volledig overeenstemd met dit polyvalent gebruik.”

-“Wat gaat er dan allemaal komen ?”

-“Op het gelijkvloers is er vooreerst de sporthal zelf met 42 m op 23 m geschikt voor : zaalvoetbal, handbal, volleybal, basketbal, tennis en korfbal. In de inkomhal is er een sanitair voor gehandicapten, er is een trap en een lift, ook een restaurant-frituur, een keuken en nog twee sanitaire installaties. Op de verdieping is er dan een groot chalet van 15 x 6 m. met een glaswand en met rechtstreeks zicht op het sportgebeuren in de zaal, verder zijn er 5 kleed- en 5 douchekamers. Aan de voorzijde is er de conciërgewoning en bureel en lokaal EHBO.”

-“Dat is fantastisch ! Wanneer begint de bouw en wanneer moet hij klaar zijn ? Dat kan toch niet meer tegen de komende Leestse Volksfeesten ?”

-“Het blijkt misschien wel onmogelijk, maar het is nog gebeurd dat in Leest zaken kunnen die vooraf ondoenbaar geacht werden. De aanbesteding heeft al plaats gehad, de grondwerken zullen beginnen eind februari – begin maart. Met elke aannemer werd de timing afgesproken. Tegen 25 mei moet alles kant en klaar zijn. Het gebouw bestaat uit metalen gebinten en prefabmaterialen zodat alles vlug kan gaan.”

-“En wat gaat dat nu kosten Gust ?”

-“Op basis van de toegewezen werken die de volledige afwerking inhouden en rekening houdend met de waarde van de grond zal het geheel rond de 15 miljoen kosten. Ter vergelijking met de andere sporthallen is dit minder dan de helft. Ik ben er fier op dit te kunnen realiseren zonder dat dit de Mechelse belastingsbetaler ook maar 1 fr. zal kosten.”

-“15 miljoen is nog veel geld, van waar gaat dat komen ?”

-“Dit is inderdaad een grote investering die een gezonde en brede financiële basis moet hebben. Daarom werd er een naamloze vennootschap gesticht ‘N.V. Sportcentrum Leest’ op 9 februari 1984 bij notaris Schotte te Mechelen. Het kapitaal van deze vennootschap bedraagt 4,5 miljoen en voor de realisatie van het gehele complex werd verder een lening aangegaan. Ik wil hier alle aandeelhouders danken voor hun financiële inbreng, het zijn er niet minder dan 18 die hun vertrouwen stellen in de zaak.”

-“Maar gaat de uitbating al die kosten kunnen drukken ?”

-“Zoals gezegd ben ik veel sportcentra gaan bezoeken. Ik heb een kosten-baten analyse opgemaakt. Op basis van te verwachten zaalbezetting en verteer is rendement verzekerd.

Alle Leestse sportverenigingen zullen wij bij voorrang ten dienste staan zodat zij niet meer moeten uitwijken. Anderzijds zullen wij voldoende initiatieven aan de dag leggen om het geheel te laten renderen : alle grote sportmanifestaties maar ook familiefeesten zoals bij communie, huwelijk, jubileum, maar ook bals en dansavonden, bijeenkomsten voor bedrijven, gepensioneerden, onthaal bij eendagsreizen kunnen wij piekfijn verzorgen met eten, drank en amusement. Vanzelfsprekend zullen ook de Leestse Volksfeesten, de handelsbeurs en hopelijk ook de andere grote Leestse manifestaties zoals de Ceciliafeesten en de Vevoc-cross welgekomen gasten zijn. Verenigingen die bepaalde grote manifestaties plannen zullen wij graag ontvangen en onze diensten aanbieden.”

-“Dat zal toch veel volk vragen, wie gaat dat allemaal doen ?”

-“Kijk maar naar het verleden : wat hebben wij allemaal al gerealiseerd dank zij het enthousiaste medewerken van zovele mensen. Op hen blijven wij natuurlijk verder rekenen want de sporthal zal ook een stukje van hen zijn.. Voor het meer dagelijks en bestendig werk zal wel iemand in vaste dienst genomen worden, dat helpt dan de tewerkstelling.”

-“Gust, dank je voor de uitleg. Wij wensen u oprecht veel succes toe.”

-“Dank U ! Ik ben er van overtuigd dat U en alle Leestenaren en mensen uit de omgeving blij zullen zijn met dit gedurft privé-initiatief.”

-“Gust, de wereld is aan de durvers !”    

 

(Meer over ‘Sportcentrum Leest’ : 3/8/1984 in deze Kronieken.)

 

Foto’s :

-Op deze plaats, de parking van V.V. Leest, werd de sporthal gebouwd.

-De beheerraad van Sportcentrum Leest.

-Zo moet het Sportcentrum Leest er gaan uitzien.