Nu je gaat...

Sierlijk is niet de zwaan
maar het water
waarin de zwaan zich eindeloos in weerspiegeld waant...

                               Het  warmst is niet jouw blik                           
                               maar de mijne                              
                               omdat jouw blik als harde marmer glanzen gaat...
                             
Het zachtst zijn niet jouw armen
maar de mijne
omdat  jouw armen mij als versteend alleen doen staan...


                             Teder zijn niet jouw woorden
                             maar de mijne
                             omdat jouw woorden in mij onhoorbaar wonden slaan...

Verdriet  is niet de traan
maar de kilte
die ik als sjaal eeuwig omheen mijn schouders draag...

En toch...

Naast alles wat niet bleef, bleef jij mij over.
Want alles gaat voorbij, maar niets gaat over.