Laat mij...

Laat mij...   je lichaam raken
                   je lijn der vormen maken
                   de gulzigheid in ons ontwaken...

Laat mij...   je lippen kraken
                   je passie smaken
                   de hartstocht kleven op ons kaken...

Laat mij...   je buik bevaren
                   je storm bedaren
                   de zwaarte van ons geheim bewaren...

Geschreven door troubadour om 18:50 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 24 november 2005

Nu je gaat...

Sierlijk is niet de zwaan
maar het water
waarin de zwaan zich eindeloos in weerspiegeld waant...

                               Het warmst is niet jouw blik
                               maar de mijne
                               omdat jouw blik als harde marmer glanzen gaat...

Het zachtst zijn niet jouw armen
maar de mijne
omdat jouw armen mij als versteend alleen doen staan...

                             Teder zijn niet jouw woorden
                             maar de mijne
                             omdat jouw woorden in mij onhoorbaar wonden slaan...

Verdriet is niet de traan
maar de kilte
die ik als sjaal eeuwig omheen mijn schouders draag...

En toch...

Naast alles wat niet bleef, bleef jij mij over.
Want alles gaat voorbij, maar niets gaat over.

Geschreven door troubadour om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Kroniek van een minnaar

↑ Terug naar de berichten