04/09/2012 Citytrip Tallinn

.

.

Bezoek aan JAÏN Tempel

 

Na enkele wisselingen in de samenstelling van de groepen wegens misverstand omtrent het aanvangsuur, kon ons bezoek van start gaan.

Onze gids, mevr. De Lauwer, tevens conservator van de afdeling Indische Cultuur in het MAS, gaf ons in de ontvangstruimte van de tempel een korte uiteenzetting over het ontstaan van de tempel. Indische diamantairs, en tevens Jaïn volgelingen, zorgden voor het financieren en voor de realisatie ervan. Mevr. De Lauwer schetste ook waarvoor de Jaïn leer staat. Het is de oudste nog toegepaste religie met verrassend actuele waarden, nam. : geweldloosheid, respect voor de andersdenkende mens, en respect voor de natuur en alles wat leeft. De volgelingen zijn strikt vegetarisch.

Het embleem van het Jaïnisme is de Swastika, het teken van de levenscyclus. Zij geloven in de wedergeboorte.

Daarna bewonderden we de buitenzijde van de tempel. Hij is gebouwd in Noord- Indische  Putcherat stijl, uit de 10^e tot 15^e eeuw. De grote houten ingangsdeur toont de 4 vormen van leven waarin men kan herboren worden : mens, dier, god en hellewezen.

De beelden op de zijgevels tonen: duivels: staan voor woede; olifanten: staan voor ego en trots; paarden: staan voor energie en zelfdiscipline; en tot slot beelden van de mens: staan voor hebzucht. Ook versiering met  wielen met 16 spaken  komt veelvuldig voor: het symboliseert de levenscyclus en het wiel van de wet: de 4x4 te volgen wetten.

Boven op de massieve granieten toren staat een vlaggenmast. Die is het zinnebeeld van de overwinning van het spirituele op het wereldlijke. De vlag aan de mast wappert dag en nacht en wordt 1x per jaar, eind augustus, met grote feestelijkheden, vervangen.

Toen was de tempel zelf aan de beurt. Schoenen en handtassen bleven in de kleedkamer. Ook fotograferen in de tempelruimte was verboden.

De Jaïn religie kent geen priesters. We zagen wel 5 nissen met daarin Jinas, een soort Godheid. Van die 5 is de Moedergodin erg populair. Elke morgen worden de beelden ritueel gebaad, versierd en de ogen omringd met diamanten. De gelovigen raken de beelden aan met een soort pasta. Ze  houden een spiegeltje voor het beeld : zo kunnen ze via de godheid in de eigen ziel kijken.

Tot slot kwamen we op de bovenverdieping in de monumentale meditatiehal van 1.000 m2. Deze ruimte wordt vooral gebruikt om samen te mediteren en ook om te luisteren naar voordrachten van monniken of nonnen : zij zijn de gelovigen die de gelofte hebben afgelegd om de regels tot het uiterste, zelfs extreme toe te passen.   

Ook komen alle gelovigen daar samen om het einde van de vasten te vieren.( eerste week van september). De hal heeft heel mooie deuren met houtsnijwerk, en een marmeren vloer die prachtig inlegwerk in Pietra Dura techniek heeft, vooral van  bloem motieven.

We dankten onze gids voor haar uitstekende begeleiding bij dit bezoek.           

Zie ook aanvullend : verslag van 17-08-2011

LVS

 

Stadswandeling Venus & Madonna

 

Onze gids Hilde Eykens staat borg voor geslaagde wandelingen. Haar uitleg doorspekt met humor lijkt mij telkens een toneelstuk.

Deze keer ging het rond heiligen en mythologische figuren.

Generaties lang ging men met tandpijn naar de Heilige Apollonia, terwijl de Heilige Rochus aanroepen werd om zweren te genezen. Maar reeds lang voor er van onze christelijke heiligen sprake was, hadden de Grieken en de Romeinen hun eigen ‘idolen’: goden en godinnen, saters en bacchanten … ieder met hun eigen specifiek verhaal. Tijdens de wandeling gingen we op zoek naar de IDOLEN van vroeger. In de Carolus Borromeuskerk herkennen we de christelijke symboliek, voorgesteld in de beeldhouwkunst, geschilderd of geborduurd.

Na een hartelijke lunch in een typische taverne tussen engeltjes en heiligen zetten we onze tocht verder.

Tijdens deze stadwandeling ontdekken we een bonte mengeling van mythologische figuren en heiligen. Ze maken naast elkaar een vaste waarde uit in het Antwerpen van nu.

Aangekomen op de binnenplaats van het Rubenshuis las zij een boeiend mythologisch verhaal. .. de grote meester laat zich hier kennen door de keuze van de beelden!

Na deze kennismaking met heksen, duivels, heiligen en mythische figuren gingen we toch met een gerust gemoed naar huis.

 

Romain.

Ten Duinen en Atlantikwall

 

 

Geen laatkomers, dus stipt om 07.15 startte de bus richting “‘t Zeitje”. Onze chauffeur Dirk bracht ons zeer rustig naar onze eerste halte. Op het  zonovergoten terras van het Gasterietje kregen we een lekkere tas koffie of thee met een smakelijke koffiekoek.

Twee gidsen haalden ons op om 10.00 uur, en loodsten ons door de overblijfselen van Abdij Ten Duinen, blootgelegd vanonder 2 à 3 meter duinenzand, waaronder ze voor enkele honderden jaren begraven lagen. Wat zeker opviel waren de wel erg grote afmetingen van de kerk en de verschillende abdijgebouwen. Dit was wel uit noodzaak zo gebouwd, vermits op het hoogtepunt van de abdij er zo’n 122 monniken en 355 broeders samen leefden.

En, er was ook geen moeite gespaard om de resten goed te conserveren. 

Eén van de gidsen had een wel heel speciale band met de site, want hij was opgegroeid in het oude vissershuisje op de site,  waar nu het Gasterietje gevestigd is. Zijn vader was medewerker geweest bij de opgravingen in de jaren ’50, ’60 en ’70 van de vorige eeuw.

Onze tocht door het interactieve museum bleef beperkt tot enkele bijzondere items, aangewezen door de gidsen. We kregen een beter inzicht in  hetgeen de monniken als hun dagtaak beschouwden, en ook over de hiërarchie tussen de monniken in het klooster. Misschien een idee om tijdens een regenachtige dag aan zee nog eens richting Ten Duinen te rijden en wat langere tijd daar te spenderen. Een korte speelfilm met o.a. een piepjonge Jelle Cleymans  besloot ons bezoek bij de “paterkes”.

In De Panne bij restaurant Cajou was het (voor KVE50+ de derde keer op rij!) weer heel lekker, en de bediening verliep vlot en vriendelijk.

En dan verder naar het Provinciaal Domein Raversijde waar de openluchttentoonstelling Atlantikwall op ons wachtte. Het was even wachten aan de kassa vooraleer we onze

audiofoon kregen, want we waren daar kennelijk niet alleen, wegens het mooie weer!

We konden een lang parcours (1^ste + 2^de  wereldoorlog) van circa 2 uur volgen, of een korter parcours van 90 minuten, met enkel de verdedigingslinies die gebruikt werden tijdens de 2^de wereldoorlog. We kregen een goed zicht op de wijze waarop de soldaten daar moesten leven in die krappe ruimtes. Het  geschut, de kanonnen en de loopgraven waren knap gerestaureerd en nog in goede staat. Ook vertelde de stem in de  audiofoon ons alles over de wijze van oorlogsvoeren. Een filmevocatie in een laatste vissershuisje gaf ons nog wat geschiedenis mee over het verloop van W.O. II.

Na twee uur trap op, trap af, in onderaardse gangen en  in de loopgraven vertoefd te hebben onder een wel heel warme zon, waren alle kelen erg droog en zakte iedereen af naar het terras van het cafetaria van het domein. Daar konden we onze kelen smeren, of, zoals sommigen, genieten van een lekker ijsje.

Om half zes was iedereen present op de parking en kon de bus huiswaarts keren. ’t Was weer een mooie en leerrijke dag geweest!

 

L.V.S.

Alle deelnemers waren ruim op tijd. Even voor de start hebben de twee vrouwelijke gidsen (Ria Snykers en Inez Dechamps) zich aangemeld op de plaats van afspraak voor de museumshop. Daar werden twee groepen samengesteld, omdat de stad Antwerpen een maximum van 20 personen vooropstelt voor rondleidingen.

 

Het beeldenmuseum is vanaf dit jaar uitgebreid met de vroegere Rubenstuin aan de overzijde van de Middelheimlaan. Een aantal beelden kreeg een nieuwe standplaats en er werden twee nieuwe paviljoenen gebouwd. Het centrale paviljoen kreeg een nieuwe functie: men stelt er in het vervolg beelden tentoon die niet permanent staan opgesteld. Het museum verwelkomt in deze periode ook de Duitse kunstenaar Thomas Schütte die glazen en keramische werken selecteerde voor het nieuwe tentoonstellingspaviljoen ‘Het Huis’.

 

Thomas Schütte (1954) is één van de belangrijkste Duitse levende kunstenaars. Hij verwierf faam met een uitgebreid oeuvre dat bestaat uit installaties, sculpturen, maquettes, modellen, tekeningen en aquarellen. In het Middelheim exposeert hij fragiele werken in terracotta en glas die in de beschermende omgeving van ‘Het Huis’ perfect tot hun recht komen. Schütte is vooral gekend voor zijn architecturale modellen uit de jaren ’80, zoals bijvoorbeeld de ‘Bunker voor kunstenaars’. Zijn werk werd meermaals in het museum tentoongesteld en sommige creaties – waaronder ‘Duizend tongen’ (1993) maken ondertussen deel uit van de vaste collectie. Gedurende enkele weken krijgt de kunstenaar nu een platform voor een solotentoonstelling.

 

Onze gidsen bezochten met de twee groepen een zestal delen van het park en bespraken in elk deel enkele representatieve kunstwerken. Er was ruim tijd voor het stellen van vragen. Beide gidsen wisten boeiend te vertellen over het park, het museum, de beelden en de kunstenaars. Zij gaven blijk van visie en inzicht in de materie. Zo werd het een boeiende namiddag terwijl ook de weergoden ons gunstig gezind bleven. Naderhand kon worden nagepraat op het terras van het kasteel. Een rijk gevulde en leerzame namiddag!

.

De meeste deelnemers waren ruimschoots op tijd op Mariënborgh. Ook de bus was drie kwartier vóór de vertrektijd ter plaatse.

 

De heenreis verliep niet helemaal zoals gepland. Ter hoogte van Diepenbeek begon de bus te trillen en had de chauffeur moeite om te sturen. Hij heeft zich dan (met alarmlichten) op de pechstrook gezet en is stapvoets doorgereden naar de volgende uitwijkplaats, ± 500 meter verder. Daar heeft hij de bus geïnspecteerd en bleek dat er olie lekte uit het systeem voor stuurbekrachtiging. Met een dergelijk defect kon de reis niet worden voortgezet en heeft de chauffeur gebeld met zijn baas. Reizen Verhoeven heeft dan onmiddellijk contact opgenomen met een busmaatschappij uit Diepenbeek en die heeft in allerijl een chauffeur opgeroepen en een andere bus gestuurd. Ondertussen was de chauffeur nog 500 meter verder gereden over de pechstrook om de afrit Diepenbeek te nemen. Op die manier moesten de deelnemers niet op de autoweg overstappen.

 

Ondertussen hadden we contact opgenomen met de verantwoordelijke in Kanne, die onmiddellijk maatregelen nam om het programma aan te passen aan het verlate uur.

 

Bij aankomst werden eerst koffie en thee geserveerd met cake. Daarna leidde de gids het gezelschap door de deelgemeente Kanne en de groene zone buiten het dorp om te tonen waarvoor de mergel werd gebruikt bij de bouw van huizen, kastelen, kerken, omheiningmuren …  Hij liet niet na te wijzen op de specifieke eigenschappen van dit gesteente, maar had ook interessante weetjes over de architectuur, de natuur en de geschiedenis van de streek. Een toegevoegde waarde was dat hij ook elementen van de fysica, de scheikunde en van andere wetenschappen opnam in zijn uitleg, terwijl het toch voor iedereen begrijpelijk bleef.

 

Een deel van de verloren tijd werd teruggewonnen doordat de bus aan het einde van de wandeling stond te wachten en de terugweg dus niet te voet moest worden afgelegd. Het middagmaal was voortreffelijk en werd vlot en vriendelijk geserveerd. Om nog een deel van de verloren tijd in te halen, werd het dessert verschoven naar het tijdstip voor het vieruurtje.

 

Kort na de middag werden we dan naar de mergelgrotten gebracht waar de gids ons toonde hoe vroeger de steenblokken werden uitgekapt en getransporteerd. In de 16 km ondergrondse gangen is onder meer een feestzaal ingericht, een tentoonstelling over fossielen, een champignonkwekerij, een opslagplaats om het streekbier te laten rijpen en zijn talrijke muurschilderingen en bas reliëfs te bewonderen. De gids bracht haar verhaal met veel gevoel voor humor en debiteerde anekdotes in een sappige mengeling van Limburgs en Hollands.

 

Bij onze terugkeer in het Mergelhuis werd ons - naast het uitgestelde dessert van ijs en chocomousse - nog heerlijke Limburgse fruitvlaai geserveerd met een ruime keuze aan fruitsoorten. Er werd niet op een tasje koffie of thee meer gekeken. Na een gezellige babbel aan de koffietafel werd rond 17.00 uur de aftocht geblazen en kwam de vervangbus rond 18.30 uur aan in Mariënborgh.  

.

.

Het was een beetje bang afwachten of er, met de start van de jaarlijkse verlofperiode, wel voldoende deelnemers zouden opdagen, maar iets na twee werden met speelkaarten ploegen van 2 deelnemers gevormd , en konden we van start gaan, telkens met een pauze van 2 minuten tussen elke startende ploeg. Gewapend met schrijfgerief en aan de hand van  een bundeltje met  24 foto’s, zochten de ploegen zich de juiste richting op het af te leggen parcours. Het was af en toe hard zoeken om via macro opnames toch het juiste voorwerp van de foto te vinden. Ook tellen en meten( iemand toverde zelfs een rolmetertje tevoorschijn!) kwam er aan te pas, en, soms zat er wel een addertje onder “ de vraag”! Al bij al werd het toch bijna 90 minuten speurwerk voor de deelnemers!

Na het verbeterwerk werden de oplossingen van de  vragen op groot scherm getoond. De prijsjes voor de verliezer en de winnaar werden uitgereikt. . Heel moeilijk was het niet geweest, want het puntenverschil tussen de winnende  en de laatste ploeg bedroeg amper 6 punten.

Daarna werd nog wat nagepraat bij pot en pint. Al bij al een gezellige namiddag, wat toch de bedoeling was geweest !

 

 

 

LVS

Hieronder de ijverige en rechtvaardige jury !

Samenkomst parking Mariënborgh op zondag 3 juni 2012 om 6.30 uur. Iedereen stipt aanwezig en tijdig vertrokken.  Enkel het weer was een tegenvaller (regen/wind)

Niet getreurd : vakantie is begonnen.

Vervoer naar Luchthaven Zaventem verloopt prima en de ontvangst door de Ictam-verantwoordelijke heeft ervoor gezorgd dat we allen op tijd ingecheckt werden en tijdig met Adria airways richting Ljubljana konden vertrekken.

Voor de beschrijving van de reis verwijs ik best naar ons programma, waarin duidelijk elke dag netjes beschreven werd. 

Het ganse programma is kunnen afgewerkt worden, op één kerkje na.  Echter dit korte bezoek overslaan, woog niet op ten opzichte van de extra tijd die we in Portoroz kregen om te relaxen (= deze rust kwam gepast omdat de 2 volgende dagen behoorlijk gevuld waren).

 

Het is dan ook vooral het goede weer dat ons blijgezind heeft gemaakt, alsook de vriendelijke, behulpzame gids Mojca.  Een minpuntje voor haar taalvaardigheid, echter ruimschoots gecompenseerd door haar pro actieve inzet, goede afspraken, contact met onze reisgenoten enz…

 

Volgende morgen stond Kroatië en Italië op het programma.

Ook hier mogen we spreken van geslaagde trips.  Het kwam zelfs zo ver dat de reisgenoten in de bus onze nostalgische oude Vlaamse liedjes ten gehore brachten.  Bedoeling was om aan onze gids te laten horen dat we ook wat in onze mars hadden (zij had haar Sloveense zangkunsten ook al laten horen).

 

Van een lekker avonddiner met aperitief aan de adriatische kust hebben we flink genoten en diende als afsluiter van ons bezoek aan deze mooie kuststad Portoroz.

 

Als kers op de taart hebben we ’s anderendaags in de voormiddag een boottocht gemaakt met een vislunch + wijn aan boord + een crèmeglaske op de hoek. Dit werd door quasie iedereen als de perfecte afsluiter van een geslaagde achtdaagse genoemd.

 

Terugtocht naar het vliegveld werd aangevat en na nog een plasstop op ongeveer een uurtje van de luchthaven, zijn we om 16.00 uur aan de luchthaven aangekomen.

 

Afscheid nemen van gids en chauffeur , inchecken en vertrekken naar Brussel.

Bus van Verhoeven wacht ons om 8.50 uur op in Zaventem en brengt ons moe maar tevreden naar Marienborgh.

Deelnemers : een voorbeeldige groep, steeds stipt op tijd, waarvoor bedankt.

 

 

Misschien op enkele kleine ongemakjes na, mogen we spreken van een naar mijn mening, zeer geslaagde meerdaagse.

 

Vriendelijke groeten

Achiel Christiaens

.

.

.

 Afspraak op parking in het fort 13.45 u..iedereen natuurlijk , zoals gewoonlijk, goed op tijd. Klein probleemke was dat er die namiddag in de St Benedictuskerk een huwelijksfeest was, wat natuurlijk zorgde voor een overvolle parking. Iedereen had dan toch een plaatsje gevonden, zodat we tijdig met de rondgang konden vertrekken.

Vertrekken onder de deskundige leiding van onze gids Werner Bril . En, vermits Werner een geboren inwoner van Lillo is, wat garantie staat voor de nodige grappen en anekdotes,

(gene gewone hoor, trouwens de verantwoordelijke van deze uitstap, de Leo, is ook afkomstig uit Lillo, en dat zegt dan genoeg), werden onze lachspieren al voldoende op de proef gesteld.

Verder kregen wij dan uitvoerig de geschiedenis met ontstaan,en verder verloop van de opeenvolgende oorlogen en belegeringen van het fort te horen.

Want  Lillo was niet alleen een vissersdorp, het diende tevens samen met Fort-Liefkenshoek ter verdediging van Antwerpen.  Willem van Oranje en Aartshertog Matthias zagen na hun nederlaag in 1578 Antwerpen als uitvalbasis tegen de Spanjaarden.

In 1580 Was het Fort voltooit. Ongeveer 200 jaar zou het fort in handen van de Hollanders blijven.

Dan kwamen de Spanjaarden onder leiding van Alexander Farnèse Antwerpen belegeren.

Daarna werd het fort nog aangevallen door de Fransen, om in 1748 terug in Hollandse handen te vallen. Daarna kwamen dan nog de Oostenrijkers , ook de Engelsen om dan uiteindelijk weer in Hollandse handen te vallen.

Tijdens de laatste twee wereldoorlogen werd het door de Duitsers gebruikt.

Die ganse geschiedenis kregen wij zo , zij het doorspekt met de nodige anekdotes, te verwerken van onze gids Werner.

Nog een kleine rondgang langs het haventje, de schansen en de verschillende gebouwen, en het was tijd om de innerlijke mens van het nodige vocht te voorzien in een plaatselijke dorpsherberg.

Daar werden wij dan nog door Werner op een reeks moppen vergast zodat ook het slot van deze uitstap in een gezonde , naar Lillose gewoonte, kon eindigen.

Kortom een zeer geslaagde, leerrijke en aangename uitstap is het geweest.

En, wie nog niet in Lillo-Fort geweest is, het is een aanrader. Een gezellige mooie oase aan de rand van het industriegebied, met prachtig uitzicht op de Schelde.

Daarbij nog de mooie huisjes , straatjes en om niet te vergeten de mogelijkheid voor enkele prachtige wandelingen. Hebt ge dan nog het poldermuseum met zijn historie.

Maak er gerust eens een mooie dag van.

 

Willy W.

Ruim voor het vertrekuur waren de meeste deelnemers op het afgesproken adres: het huis Guillette, getekend door Le Corbusier (Populierenlaan 62, 2610 Antwerpen).

Eén ingeschreven koppel kwam niet opdagen.

 

De gids begon met de situering van de wijk die we gingen bezoeken en gaf tevens een woordje uitleg hoe de wijk er vóór en na de wereldtentoonstelling van 1930 had uitgezien. Hij vertrok daarbij van de vaststelling dat wat wij nu het ‘Kiel’ noemen voorheen eigenlijk begon aan een inham van de Schelde (in de vorm van een kiel van een boot) maar dat de wijk stelselmatig vanuit de kernstad werd verkleind en weggeduwd door de militaire versterkingen die in dat gebied werden opgericht en later door de aanleg van wegeninfrastructuur (zoals de singel en de ring).

 

Hij kondigde aan dat hij bij de wandeling doorheen de wijk de architectuur zou spiegelen aan de geschiedenis (onder andere die van de wereldtentoonstelling en de nieuwe woonbestemming van de wijk nadien) en aan de sociale en politieke omstandigheden die destijds in Antwerpen bestonden. Deze belofte heeft hij ruimschoots ingelost. In zijn inleiding gaf hij ook een verhelderende uitleg over het wonen in ‘herenhuizen’ vóór 1930 en de nieuwe ideeën over wonen en over het omspringen met woonvolumes daarna.

 

De nadruk lag

·         op enkele overblijfselen van de wereldtentoonstelling (Christus Koningkerk, school aan de Pestalozzistraat, enkele restanten van oude paviljoenen en de pas gerestaureerde bruggen over de Mastvest);

·         op het ontstaan van de wijk na de wereldtentoonstelling, een periode waarin jongen architecten uit het interbellum doorbraken en hun kunnen wilden tonen;

·         op de invloeden vanuit het buitenland (voornamelijk Nederland) inzake architectuur met stromingen als de ‘nieuwe zakelijkheid’, het modernisme …

·         het behoud van zoveel mogelijk groen in de wijk, bijvoorbeeld door de aanleg van groene pleinen, door het uittekenen van gemeenschappelijke binnentuinen op onverwachte plaatsen …

 

Kenmerkend voor de wijk zijn ook de vele verwijzingen naar het maritieme karakter van de stad (vensters in de vorm van patrijspoorten, gevels die doen denken aan een boeg van een schip, balustrades in de vorm van een reling …). De gids liet niet na in alle straten die we doorliepen enkele juweeltjes van huizen te tonen.

 

Het was een heel boeiende uiteenzetting, waardoor je de wijk in de toekomst met heel andere ogen bekijkt. De wandeling werd afgesloten aan de vroegere BP -building, een vrijwel uniek gebouw in Antwerpen dat volledig is opgehangen aan een centraal gedeelte in beton.

 

Dit gebouw ligt op een 200 meter van het gloednieuwe gebouw aan de Singel en Radio 2, waar je vanuit het ‘Grand Café’ de Antwerpse ring en de omgeving kunt overzien. De meeste deelnemers dronken daar nog een koffie of een biertje alvorens naar huis te keren.