30/08/2011 Meesterwerken in het MAS

Het eerste deel van ons bezoek verliep in een ontvangstlokaal. De gids wees ons op het verschil tussen enerzijds het Hindoeïsme en het Boedhisme, en anderzijds het Jainisme.

Hieruit bleek dat het Jainisme binnen India wel de levensfilosofie met de kleinste groep aanhangers is, maar toch nog goed voor zo’n 7.000.000 leden binnen de grenzen van het land.

De voornaamste levensregels die Jainisten opvolgen zijn : geweldloosheid, de natuur en alles wat leeft, niet bezoedelen of schade toebrengen, vasten, mediteren en bezinning. Ze volgen een vegetarisch dieet. Volgens de leer van Jain leeft de geest eeuwig voort, door een kringloop van wedergeboorte en verlossing

De Jain gemeenschap in Antwerpen telt zo’n 400 à 500 gezinnen, ongeveer 1500 personen.

Ze werken bijna allen in de diamantsector.

Na deze inleiding bekeken we buiten de architectuur van de tempel en de bijgebouwen. De tempel is de grootste in zijn soort buiten India gebouwd. Hij werd opgetrokken in witte marmer, dezelfde soort die gebruikt is bij de Taj Mahal  tempel in India. De onderdelen van de toren zijn massieve blokken die in India werden bewerkt, dan verscheept en hier ter plaatse op elkaar werden gezet. Het  overvloedige beeldhouwwerk laat geen plaats onbenut, en leest als een boek, dat in verschillende etages, de symboliek van de leer van het Jainisme onderwijst. Boven op de toren staat een gouden kruik, het symbool van de drang naar onsterfelijkheid. En op de kruik wappert de goud met rode vlag, het symbool van de overwinning van het geestelijke op het materiële. Elk jaar wordt het vervangen van de vlag via opbod aan de meest biedende gelovige gegund, en gaat met een heel ritueel gepaard.

De deuren van de tempel zijn ware kunstwerkjes van houtsnijwerk en beelden de 8 gelukssymbolen uit die we ook op de torenvlag terugvinden. Ook een Swastika, een oud Arisch teken, is erop afgebeeld.

De bijgebouwen zijn ook alle in witte marmer. Ze herbergen een Cultureel Centrum, een bibliotheek, een leslokaal voor jonge kinderen, en een onthaalruimte waar sociale maaltijden voor minderbedeelden worden verstrekt.

Tot slot gingen we ook, zonder schoenen, binnen in de tempel een kijkje nemen. Deze was ook prachtig ingericht. De gelovigen wisselen van kledij vooraleer ze aan hun meditatie beginnen. Ze dragen een doek vóór de mond om de lucht van het heiligdom en de beelden niet te bezoedelen. Er wordt overvloedig wierook gebrand. Er zijn ook tempeldienaars aanwezig.Dit zijn leken die strikter de leer volgen dan de gewone aanhangers van het Jainisme. De leer kent ook religieuzen. Deze doen afstand van hun bezittingen, trekken rond en hebben geen vaste verblijfplaats. Ze eten 1 x per dag voedsel, dat ze zelf niet mogen bereiden. Ze dragen een minimum aan kledij, die wit van kleur is. Ze hebben alles opgegeven  en leven enkel voor de meditatie.

Tot slot bezochten we een grote meditatieruimte op de verdieping. Ze heeft 9 grote poorten en de vloer is van zeer kunstzinnig ingelegd marmer. Daar vindt eind augustus het jaarlijkse groepsfeest plaats, de Paryushana, en dit duurt 8 dagen. Het is een feest van vasten en bezinning. Sommige gelovigen eten of drinken niets gedurende die 8 dagen. Deze periode eindigt met een openbare vraag voor vergiffenis om het leed dat men bewust of onbewust een medemens heeft aangedaan.

Tot slot bedankten we onze gids voor haar zeer interessante uiteenzetting. Een beetje stil, en met veel stof tot nadenken, verlieten we het domein.

L.V.S

Belangstelling voor deze stadswandeling was er genoeg om in twee groepen, onder de kundige leiding van gids Hilde Heylen van Antwerpenanders, een stukje stad anders te bekijken.

Het bezoek aan het museum Rockoxhuis was een voltreffer zowel door de prachtige kunstwerken als door de humoristische benadering ervan door Hilde. Dit museum is werkelijk prachtig erfgoed waar de KBC bank heel wat in investeert. Dit twee uur durende bezoek vloog voorbij alsof het niets was. ’t Is niet te geloven waar Hilde haar anekdoten blijft halen.

Voor de lunch wandelden we naar het restaurant Het Brandijzer waar ons een gezond slaatje was beloofd. Slaatje ??? We werden hier heerlijk vertroeteld met een lekkere uitgebreide sla met keuze tussen: heilbot – zalm en geitenkaas. Daar boven op konden we ook genieten van een lekker glas wijn en een koffie als toetje.

Met buikje vol waren we gewapend om de barre kou te trotseren. Een ijskoude wind maakte het er niet aangenaam op en toch is ’t zomer ?

Gewapend met paraplu’s volgden we onze gids, gelukkig regende het niet, om in de oude stad alles op te zoeken waar er maar enig verband kon gelegd worden met smullen, drinken en feesten.

Hilde had weer de vorm te pakken om met schitterende verhalen en dito anekdotes ons niet alleen te vermaken maar ook een en ander bij te brengen dat we nog niet wisten. Straf hé!

Om deze aangename dag af te sluiten werden we nog vergast op een heerlijke koffie ceremonie met de daarbij passende patisserie (om duimen en vingers af te likken). Sommigen gingen zelfs over tot het nuttigen van iets sterkere dingen. En vermits we onderweg gehoord hadden van de Antwerpse drank Elixir ‘d Anvers hadden verschillende deelnemers ‘kolieken’  voelen opkomen en die moesten bezworen worden.

Een fijne, gezellige dag (ondanks de koude) vonden de deelnemers die blij waren van meegedaan te hebben.

Meer van dat.

R.G.

Belangstelling was er zeker zodat we in 3 groepen het MAS bezochten.

We hadden al zoveel gelezen in de media over dit gloednieuwe museum dat de verwachtingen hoog gespannen waren bij de deelnemers. Het koude slechte weer kon het enthousiasme niet temperen.

We konden dit ontwerp van architect Neutelings – Riedijk zeker waarderen. De publieke wandelboulevard achter glas, die vanaf de ingang langs alle verdiepingen tot aan het dakterras leidt is een schitterende vondst. Je kan vanop elke verdieping in verschillende windrichtingen in de verte kijken. Het gebogen glas is knap gevonden en geeft een speels gevoel van golvend water.

Antwerpen is een stad aan een stroom met een haven. Dat zorgt al eeuwen voor ontmoeting en uitwisseling. In het MAS vind je dat terug.

De gidsen deden hun uiterste best en hadden moeite om binnen hun tijdsbestek te blijven.

We konden natuurlijk niet alles zien dus … reden om nog eens terug te gaan.

De lunch in restaurant DOUFEU verliep heel vlot en werd best gewaardeerd door de deelnemers.

In de namiddag hebben we beroep gedaan op Antwerpenanders om een rondwandeling op het Eilandje te verzorgen. En zoals we de gids Hilde Heylen reeds kennen verliep dat heel vlot, leerden we weeral heel wat bij en door haar gekende humoristische manier van vertellen vloog de namiddag snel voorbij.

Spijtig voor de eerste groep die de wandeling in soms gietende regen moest lopen.

Romain.

Bezoek Fort Liefkenshoek.

Rondrijden in het havengebied is niet zo simpel! Maar toch arriveerde iedereen tijdig aan

die” groene oase” in de haven. Die naam is het Fort zeker waard . Het wachten was op gids nr. 2!

Met 2 groepen startte onze rondleiding. Eerst ging het naar de dijk. Daar vertelde onze gids dat de naam van de plek niets te maken had met vrouwelijk schoon, maar wel iets met de naam van een middeleeuws riviertje dat de “Lieve” heette, en in vroegere tijden op die plaats(bocht) in de Schelde uitmondde.

Aan de overzijde van de Schelde was er nog een tweede fort, in Lillo. Het bereik van een kanon lag toen maar tot in het midden van de Schelde, dus waren er ook kanonnen nodig op de andere oever.

Daarna werd de buitenzijde van het Fort bekeken. De gebouwen worden nog volop gerestaureerd, en dit ook met de steun  van de Europese gemeenschap.

De “KAT”, het vroegere verblijfskwartier van de militairen, dat in een halve cirkel gebouwd is, met de opening landinwaarts , wordt nu ingericht als  logies voor studenten en jeugdgroepen. Het quarantainegebouw werd afgebroken.

Onder de dakrand werden kleine openingen gelaten in de buitengevel, en die voorzien ook in logies, maar dan voor kleine vleermuizen.

Ook het vroegere kruitmagazijn en de officierswoning zijn in restauratie. De latrines wachten hun beurt nog af!!!

Nu was het museum aan de beurt. In de eerste themazaal  stond de eeuwenlange strijd van de mens tegen het water centraal, met verhalen van overstromingen, inpolderingen, oorlogen, visserij en landbouw, en tenslotte het inpalmen van het gebied door de industrie. Daarna vernamen we van de gids alles over de “levensloop” van het Fort in de loop der eeuwen.

We gingen, “by night”, aan boord van een “Fluit”, dat was de nabootsing van een schip met die benaming uit de 18^de eeuw”, en we waanden ons midden in de nacht op de Schelde.

De resten van een oud schip, de “ Kogge”, in gebruik tussen 1200 en 1450, die bij de uitgravingen van het Deurganckdok werden gevonden, liggen er ook opgeslagen in grote kisten.

De opstelling van de tentoonstelling in het museum  bevat verschillende thema’s, chronologisch gerangschikt. Van de  80-jarige oorlog, naar Farnese en Bredero, Kallo als Staatse (protestantse) enclave, het eerste tolvrije schip met de naam van Marnix  van St.Aldegonde. Toen kwam Napoleon als bouwheer van de eerste gebouwen van het Fort (1810-1811). In de 19^de eeuw (1839) vertrekken de Nederlanders uit de Scheldeforten, en later wordt het Fort een quarantaine verblijf (1849-1952). Tijdens de 2 wereldoorlogen palmt de Duitse bezetter telkens weer het Fort in. Na W.O. 2  gebruikt de Belgische marine het Fort als uitkijktoren :  getuige hiervan het gebouw op de Scheldedijk.  Tussen 1964 en 1973 wordt het Fort gebruikt als vakantieverblijf voor Belgische militairen. En, vanaf 1985  wordt de gemeente Beveren eigenaar, het Fort krijgt de titel van  beschermd monument, en men start met de restauratiewerken.

Zo verandert een garnizoensplaats dus nu in een cultuur-historisch monument.

Speciaal voor onze groep was de cafetaria toch geopend op een sluitingsdag, en een drankje was meer dan welkom na de rondleiding door de zeer bekwame gidsen!!!

L.V.S

Museum van het Carnaval en het Masker te Binche

Met dank aan de vele omleidingen vertrekken we met enige vertraging. Aangekomen in het Internationaal Museum van het Carnaval en het Masker in Binche krijgen we een tasje koffie of thee.
We worden in 2 groepen opgesplitst :
groep 1 start bij het Carnavalgebeuren terwijl groep 2 met de andere gids alles te weten komt over maskers van over de hele wereld.
Daarna krijgen we een wissel van groep.
Ons wordt uit de doeken gedaan wat de betekenis is van het kostuum dat de Gilles dragen, alsook van de attributen die ze bij zich hebben.
Rond halfvasten beginnen de festiviteiten op zondag vóór Aswoensdag met de stoet van de carnavalgezelschappen, begeleid door trommels en draaiorgels.
Op vette maandag komen de jongeren op straat, samen met de muziekgezelschappen.
De grote dag is vette dinsdag, want dan komen de Gilles zelf buiten. Reeds van 4.00 uur in de ochtend drinken ze champagne! Rond 9.00 uur zijn het de Paysans, de Pierrots en de Arlequins die samen het spektakel maken en daarna ook op het stadhuis ontvangen worden.
De Gilles en de Paysans dragen het typische masker, en gooien met appelsienen naar het publiek!
’s Avonds eindigen de festiviteiten met een groot vuurwerk.
In het museum van het masker krijgen we een overzicht te zien
van de meest representatieve en kenmerkende maskers en vermommingen uit Afrika, Azië, Oceanië, Amerika en Europa.
Onze gids vertelt ons over de rituele functies, het verschil tussen de feesten op het platteland en in de steden, en over de link van de maskers met de natuur.
Na een korte wandeling bereiken we de plaats waar het middagmaal op ons wacht: restaurant La Binchoise,.
Het is gelegen in een oud brouwerijgebouw, waar het pittige biertje:
de” Binchoise” gebrouwen wordt.
Een nieuwe gids neemt ons daarna op sleeptouw : we wandelen rond de grote ommuring van de stad Binche.
De muur en de torens kennen een zeer oude geschiedenis.
Niettegenstaande de vele belegeringen, zijn de overblijfselen nog in redelijke goede staat, en worden ze door de stad ook prachtig onderhouden.
Hierna met z’n allen weer de bus in.We rijden nu naar Fontaine-l’Evèque. Hier bezoeken we eerst een” gazometer”.
Dit is een opslagtank waarin gas kon gestockeerd
worden, en waarbij water een rol speelde bij de afdichting van de gasbel.
Vervolgens naar het mijnmuseum! Hier vernemen we veel over de werking van de schachten, het stutten, de liften, vervoer in de mijngangen van de steenkool door paarden, de gevaren van het mijngas en nog veel meer.
Na nog een korte plas- en drankstop reed de bus
ons weer veilig naar Mariënborgh

ANDALUSIË van 27/05 tot 04/06/2011

27 mei, in de vroege ochtend vertrokken we halfslapend maar welgezind met de bus naar Zaventem, waar Frans Verbruggen, de ons welbekende gids, ons opwachtte. Het vertrekuur was vervroegd, maar zouden meer tijd hebben om Malaga te bezoeken! Het opstaan waard. Een technisch defect besliste er anders over en het werd 11 uur.toen we in het warme Malaga toekwamen. Na het bezoek aan de overweldigende kathedraal zijn we, opeengepakt als sardines, tapas gaan eten in het restaurant Quitapenas Tapas. Aan het lekkers kwam geen einde en we werden ook nog getrakteerd op een extra drankje. Iedereen dik tevreden.

Na een rondwandeling in Malaga vertrokken we met de bus naar Granada, met in de verte de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada. We verbleven er 2 dagen en bezochten er de kloosters “San Juan de Dios” en“Cartuja”, de oude stadswijk, het “Capilla Real” met de praalgraven van Filips de Schone en Johanna de Waanzinnige, de kathedraal, het “Generalife” en het prachtige “Alhambra”. We leerden er ook het verschil kennen tussen de zoete en de bittere appelsienen. Als volleerde schoolkinderen werd daarna elk blad van de sinaasappelboom geanalyseerd.

Op 29 mei vertrokken we vanuit Granada door de eindeloze velden met olijfbomen naar Ubeda, waar we het “Palacio de las Cardenas en de kerk van de H. Maria en van “El Salvador” bezochten. We reden verder naar het toen niet overstroomde Baeza waar we de oude stadskern bezochten en zetten onze reis verder naar het prachtige Cordoba. Daar bezochten we de “Plaza de la Corredera”, waar vroeger stierengevechten werden gehouden, de Kerk van “San Miguel”, de Plaza de las Tendillas” met de mooie fonteinen en het standbeeld van Fernandez de Cordoba, de romeinse brug over de Guadalquivir en de joodse wijk, de Juderia. Maar het mooiste en indrukwekkendste was toch de “Mezquita-kathedraal”,. een enorme moskee met middenin een overweldigende katholieke kathedraal. Een voorproefje voor de toekomst voor onze “lege” kathedralen ? Iemand al gedacht aan een moskee in het midden ? In Sevilla toegekomen genoten enkele van onze reizigers van een deugddoend Kabouter Plopzwembad, Maar we sliepen heerlijk in ons mooi hotel.

In Sevilla verbleven we 2 dagen. De eerste dag bezochten we er de “Plaza de España” met de bekende “azulejo’s” en wandelden langs het “Palacio de San Telmo”,de “Puerta de Jerez” en de “Avenida de la Constitucion” naar het “Real Alcazar”,.een paleizencomplex van 10 ha. Verder bezochten we de oude stadswijk met witbepleisterde huizen en koele patio’s vol bloemen: de wijk “Santa Cruz”. Ook de kathedraal mocht niet ontbreken: de derde grootste kerk van de wereld, met een Vlaams altaar van 20 m. hoog, versierd met bladgoud,.en met het graf van Christoffel Columbus. De kranigsten onder ons beklommen ook nog de “Giralda”, een 96 m. hoge minaret, van waaruit er een prachtig panorama was op de stad. Na de middag splitste de groep zich in hotelblijvers en een harde kern museumbezoekers. s’ Avonds genoten de liefhebbers van een prachtige Flamencoavond, door velen beschouwd als de mooiste die ze ooit gezien hadden. De tweede dag reden we langs de paviljoenen van de wereldtentoonstelling van 1992 naar de kerk van de “Macarena”. Na de “Casa de Pilatos” werden we ingewijd in de wereld van de toreadors in het ”Real Maestranza”.

In Jerez de la Frontera gingen we – hoe kan het ook anders – een sherrybodega bezoeken en vooral grondig proeven en tapas eten. Tussendoor gingen we naar de “Real Escuela Andaluza del Arte Ecuestre” waar we een dressuurshow met Andalusische paarden te zien kregen.

Van Jerez de la Frontera reden we naar Arcos de la Frontera.en daarna zetten we onze reis verder naar Ronda. We liepen langs de stierenvechterarena, de oudste van Spanje, naar de “Puerte Nuevo”, een oude brug die een kloof van 100 m. diep overbrugt en zo het oude met het nieuwe stadsdeel verbindt. Het was een mooi stadje met witgeschilderde huizen en patio’s vol bloemen en “azulejo’s”. Na wat vrije tijd, reden we door de bergen naar Fuengirola. Hier konden de liefhebbers genieten van een “volwassenen” zwembad.

Op de laatste dag bezochten we Mijas, een pittoresk stadje in de heuvels met witte huizen en smeedijzeren hekken. We reden verder naar Marbella, het stadje van de Jetset. We bezochten er de oude stad en lieten ons een afscheidsdrankje op de “Plaza de los Naranjos” welgevallen. Met de bus reden we naar de “Puerto Banus”, de haven met luxueuze boten en exclusieve auto’s.

Na het middagmaal vertrokken we naar de luchthaven van Malaga. We zouden rond 21 uur in Zaventem aankomen, maar zoals bij de heenvlucht zat het ons weer niet mee. Uiteindelijk mochten we dan toch opstijgen en kwamen veilig en wel in Mariënborgh toe rond 1 uur zondagmorgen.

Frans, onze gids, heeft ons weer een mooie reis bezorgd en ons zoals steeds op een voortreffelijke en vaderlijke wijze begeleid. Maar ook Vic en Hilde hebben hun beste beentje voorgezet. Hartelijk dank voor deze mooie reis.

Magda en Tuur

ANDALUSIË 2011 door Marcella

Verslag rondreis Andalusïe vanuit Malaga naar Granada, dan Cordoba, Sevilla, Jerez de la Frontera tot Fuengirola van 27/05 tot 4/6/2011

Als we landen in Malaga, hebben we een vrij stresserende start achter de rug met technische mankementen en een passagier met overstapmoeilijkheden.

Maar eens ter plaatse worden we ondergedompeld in een mix van kathedralen en patio’s overgoten met een sausje van tapas en vino tinto, begeleid door de geuren en kleuren van bougainvillea’s en jacaranda’s.

Onze gids Frans leidt zijn schaapjes als een goede herder langs alle mogelijke bouwstijlen die de Andalusische cultuur rijk is. Zijn kennis is onuitputtelijk. Jaartallen,namen van belangrijke architecten en kerkvorsten, alle verschillende gebouwen die mee de geschiedenis hebben bepaald, passeren de revue en geven ons er een idee van hoe het er in vorige eeuwen aan toeging. En dat was niet altijd rozengeur en maneschijn. Door de eeuwen heen, hebben volkeren zich moeten aanpassen, zeg maar neerleggen bij situaties die toch een hele ommezwaai te weeg brachten. Moslims, christenen, joden hebben dit aan de lijve ondervonden. En dat heeft ook zijn sporen nagelaten op de gebouwen.

We zien kerken in Moorse stijl opgetrokken maar met barokke invloeden, sobere patio’s aan de buitenzijde, maar met binnenmuren met prachtige azuleo’s en fonteintjes. Het mooiste voorbeeld van die geloofsomwenteling is uiteraard de Mezquita-moskee in Cordoba. In de oorspronkelijke moskee met een oppervlakte van 80 ha is een kathedraal van 20 ha gebouwd.

En dan uiteraard de “paarden-en stierenkracht”van Andalusïe, we bezoeken een nog actieve stierenarena in Sevilla,we maken een show van paardendressuur mee in Jerez de la Frontera, jawel ook de thuishaven van sherry Tio Pepe met welgesmaakte proeverij. Uiteraard mag een flamenco-show niet op het programma ontbreken

Na cultuur en “sport en spelen”, ook oog voor de natuur. In Arcos, Ronda en Mijas dwalen we rond in de smalle steegjes met witgekalkte huisjes. Deze dorpen zijn gebouwd op de flanken van de rondomliggende sierra’s.

Op onze rondreis gaan we ook de zon-zee-strandtoer op. Vanuit de badplaats Fuengirola brengen we een bezoek aan het mondaine Marbella en flaneren langs luxejachten, peperdure cabrio’s en “optrekjes” voor de meerbegoede onder ons. Liggen deze laatsten wakker van de grote wereldproblemen of eerder van de vraag wat ze vandaag zullen aantrekken voor een partijtje golf?

We nemen afscheid van een betoverend stukje Spanje , weeral een ervaring rijker.

Marcella

Reeds om 13.30 had Maria een uitgebreid assortiment aan gesorteerde parels in alle tinten en afmetingen uitgestald op een grote tafel. Ook de nodige slotjes, ringetjes, gekleurde rijgveters, ijzerdraad, lijm, tangetjes, enz. , dit alles lag te wachten op vaardige vingers. Rond 14.15 uur kon Maria starten met de demonstratie van de verschillende stappen en technieken, nodig voor het samenstellen van het halssnoer.

Dankzij de camera van Jean-Pierre konden de deelnemers aan deze workshop op groot scherm alle handelingen zeer goed volgen.

Daarna was het de beurt aan" de leerlingen", om dit alles in de praktijk om te zetten.

"Juf" Maria kwam soms handen, ogen en oren te kort om de gretige dames ( heren gaven verstek), te helpen met kiezen van parels, vastmaken van slotjes en met de knijp- en kleeftechnieken alles stevig vast te maken. Bijna 3 uur lang was het in de zaal van Mariënborgh een gezellige drukte. En het resultaat van al die ijverige handen mocht best gezien worden! Het was al ná vijven toen met het opruimen werd gestart.

Fotograaf van dienst, Etienne, legde enkele "juweeltjes" vast op de gevoelige plaat.

L.V.S

Het was een mooie zomerdag om samen te komen aan de ingang van het luchthavengebouw in Deurne.
Nadat allen aanwezig waren en elkaar begroet hadden werden we voorgesteld door Vic Goelen aan de gidsen die ons de luchthaven zouden laten zien. Daar er zoveel belangstellenden waren( in totaal 47 ), werden er 2 groepen gevormd, die dan via de bagage , incheckbalie door de veiligheidscontrole ( zakmessen e.d. afgeven) om zo het eigenlijke luchthaventerrein te betreden.
Wat ons opviel was dat het werken en controleren hier veel soepeler gaan dan in die grotere luchthavens. Langs de tarmac gingen we naar de verschillende loodsen,waar de gidsen ons vertelden dat er ongeveer een 100 tal sportvliegtuigjes gestationeerd zijn, buiten enkele grotere van bedrijven voor zakenvluchten. Hier staan ook vliegtuigen voor fotografie en digitaliseren van de wereld ,want voor het ogenblik is men bezig in India met één van die vliegtuigen.De brandweerwagens waren reuzen om te zien in vergelijking met de normale brandweerwagens.
Vervolgens gingen we om af te sluiten naar het STAMPE & VERTONGEN museum,om er de evolutie van het vliegwezen te zien tot wat het geworden is

We danken de gidsen voor deze rondleiding en ook de organisator. Het was een aangename dag, die we afsloten met een drankje in de bar.

Robin Verbist

We vertrokken met de bus vanuit Mariënborgh, na een fel gewaardeerde tussenstop aan de Park & Ride in Melsele, naar Wervik. Het weer was mooi, maar wel frisser dan de vorige dagen. Dat kon de sfeer echter niet bederven. Ons eerste bezoek was het nationaal tabaksmuseum in Wervik, waar we verwelkomd werden met een tas koffie en een heerlijk gebakje in de vorm van een tabaksblad. Het museum zelf is gedeeltelijk ondergebracht in een prachtig geklasseerde bakstenen stellingmolen, die gelijktijdig graan en lijnzaadolie kon produceren. We werden verdeeld in twee groepen en de gidsen vertelden ons de geschiedenis van de tabaksplant, de minuscule zaadjes, het telen, het verwerken tot tabak en het ontstaan van een werkelijke tabakscultuur in onze westerse wereld. Ook de tabaksteelt en - nijverheid in de omgeving van Wervik kwam aan bod. In de loop der tijden had tabak zowel een medicinale, als een religieus-maatschappelijke functie en werd het als genotsmiddel gebruikt. We werden geleid door een pijpengalerij, langs snuifraspen, snuifdozen - en potten in allerlei vormen en materialen. Langs allerlei rokersattributen, o.a. kauwtabakspotten, spuwpotten, asbakken, sigarenetuis, aansteekmateriaal, enz. … Verder zagen we reproducties van schilderijen met rokerstaferelen, een rokerskroeg, een tabaksfabriek en - winkel, allerlei vormen van reclame voor rookwaren.

Na dit interessante bezoek vertrokken we met de bus naar Menen, waar we bij “Deleu” een lekkere warme maaltijd aangeboden kregen.

Daarna vertrokken we met een gids voor een rit langs de Belgisch-Franse grens. We reden in Menen langs een gedempte Leiearm en ’t Schippershof, een gerestaureerde wonig uit de 17^de eeuw naar de Hollandse kazematten van Menen. In opdracht van de Zonnekoning Lodewijk XIV maakte Vauban van Menen een versterkte stad. (1679-1689) Deels door de herhaaldelijke belegering van de stad en deels door bouwkundige ingrepen, bleven van de oorspronkelijke vestingen enkel de fundamenten bewaard. De huidige “Hollandse” vestingen (1817-1830) werden bovenop de fundamenten van de Vaubanversterking gebouwd. Menen lag toen aan de zuidgrens van het Koninkrijk der Nederlanden en diende tegen Frankrijk te worden beschermd.

Verder reden we door Halluin (Fr), Rekkem, Lauwe en Wevelgem en zagen er kerken, kleine werkmanswoningen, molens, de L.A.R.-haven, het monument van de seizoensarbeiders langs de E17, de oude sluizen op de Leie, de Guldenbergabdij en we brachten een bezoek aan het Duitse Kerkhof.

Het Deutscher Soldatenfriedhof van Menen is de grootste militaire begraafplaats van België uit de Eerste Wereldoorlog. Er rusten ruim 47.864 Duitse soldaten, gesneuveld tijdens de Grote Oorlog, maar ook enkele joden en vrouwen die voor het leger werkten. In het midden van het kerkhof staat een achthoekige herdenkingskapel die samen met de toegangspoort in 1957-‘58 werd opgetrokken. De oude eiken en kastanjebomen bezorgen de begraafplaats een serene sfeer.

Na dit bezoek zetten we onze reis verder naar Dadizele waar we in de Pompeschitter het pompeschitterbier konden proeven. Ook hier werden we in twee groepen verdeeld voor een bezoek aan de basiliek en het kasteeldomein

Dadizele was reeds in de 14e eeuw een bekend bedevaartsoord. De Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele is opgetrokken in neogotische stijl.De eerste steenlegging gebeurde op 8 september 1857. Paus Leo XIII kende het statuut van basiliek toe. Naast de Heilige Bloedkapel te Brugge is dit de enige basiliek in het bisdom Brugge. De basiliek verving een 15^e-eeuwse laatgotische bedevaartskerk. Ze werd gebouwd ter gelegenheid van de afkondiging van het dogmaverklaring van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria in 1854 op initiatief van bisschop Joannes-Baptista Malou. Het 15e-eeuws albasten beeld van Onze-Lieve-Vrouw met Kind (genoemd: Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele) is prominent in de kerk aanwezig. De basiliek wordt druk bezocht tijdens de bedevaarten in de maanden mei en september. In de crypte van de basiliek bevindt zich het praalgraf van Jan van Veerdeghem, die beter bekend is als Jan van Dadizele. Hij werd in 1479 tot ridder geslagen door aartshertog Maximiliaan van Oostenrijk en werd in 1481 te Antwerpen op laffe wijze vermoord. Verder bezochten we het Rosarium en het park met het beeldje van Torreke de Pompeschitter.

Na dit bezoek genoten we nog in “de Historic” van een, volgens sommigen, “sobere” broodmaaltijd met paté en salade.

Rond 19 u. vatten we de terugtocht naar Mariënborgh aan. Gelukkig was er toch een afstapplaats aan de Kiss & Ride in Melsele en kon een interessante en zonnige dag prettig worden afgesloten.

Tuur.

.