16/02/2012 E.Van Mieghem Museum

Campus Vesta

Niettegenstaande het opleidingscentrum wel erg verscholen lag op het voormalige militaire domein van Emblem, slaagden de meeste deelnemers er toch in tijdig daar te geraken.

Bij aankomst op het centrale plein konden we alvast mee genieten van het zicht op een oefening van de oproerpolitie. Ook brandweerlui deden hun best om  een simulatie van een brand in een raffinaderij onder controle te krijgen.

Een lekker kopje koffie in de cafetaria warmde ons op. Dan trokken we, samen met onze gids van dienst, Bart Noyens, hoofdcoördinator praktijkopleidingen, naar een leslokaal op de bovenverdieping. Heel duidelijk, gedreven, en met af en toe een kwinkslag, maakte hij ons, aan de hand van slides,  wegwijs op het domein en in de gebouwen. Hij  schetste de evolutie van het centrum  tot het huidige Campus Vesta, een zeer modern opleidingscentrum voor politie, brandweer en ambulanciers, onder de vleugels van het Provinciebestuur van de provincie Antwerpen.

Voor alle mogelijke rampsituaties zijn er ter plaatse oefensites die bestaan uit gebouwen en installaties, dit alles zo natuurgetrouw als mogelijk nagebootst  .

Dat zijn dan sites voor o.a. : een woningbrand, voor kettingbotsingen, voor een vliegtuigramp, toxische uitstoten, instortingen, noodzaak tot inzet van een duiker, een dak dichten, overstromingen, rellen, evacuaties uit gebouwen, treinrampen en ga zo maar voort.

Zowel vrijwilligers  als beroepslui volgen dezelfde opleiding: brandweer, politie en ambulanciers krijgen les van vaste lesgevers en ook van  gastdocenten. Ook het aantal stage uren is niet onbelangrijk, en is voor de vrijwilligers zwaar in combinatie met hun beroepsactiviteit.

Na deze boeiende uiteenzetting trokken we met de gids het terrein op, en wandelden langs de verschillende installaties. Een groep brandweerlui zagen we in actie bij een oliebrand.

Het blus- of ander vervuilend, materiaal dat de oefenplaat vervuild tijdens een oefening,  wordt na schoonspuiten met water opgevangen in ondergrondse tanks. Een gespecialiseerde firma haalt op regelmatige basis die materie op.

Onze gids loodste ons ook langs sites in opbouw. Aan uitbreiding wordt ook al gedacht. Het nieuwe centrum, pas ingehuldigd in 2011, kampt  nu al met plaats tekort.

Terug aan het hoofdgebouw, werd onze gids hartelijk  bedankt. Bij een kopje koffie of thee

konden we nog even napraten. Weer wat wijzer dan voordien reden we huiswaarts.

L.V.S.

Commentaar van een deelnemer:

“Wij hebben gisteren genoten van die voordracht !!!!

’t was zeer goed voorbereid ( parking , binnen enz enz). Goede opkomst en voordrachtgever was fantastisch. Nogmaals dank en voor herhaling vatbaar…..

Vriendelijke groeten

Pol en Lia”

Plezant om zo’n commentaar te ontvangen.

Spreker ging voluit in het eerste gedeelte van zijn betoog en beschreef de soms ergerlijke toestanden die in de praktijk voorkomen.

In het 2^e gedeelte verwees hij naar de positieve evoluties die te merken zijn.

Romain

2^e Museumbezoek Red Star Line 

Dinsdag 29 april 2014

2 groepen om 10 uur en 1 groep om 14 uur

De groepen worden ingevuld naargelang de inschrijving. Je wordt verwittigd.

Je wordt verwacht 10 minuten voor aanvang van het vertrek van uw groep in de Montevideostraat 3 in Antwerpen. Te bereiken met openbaar vervoer (tram 7 tot St. Pietersvliet – bus 17 tot Rijnkaai –parking Waagnatie Limaplein) 

Het museum brengt u een ontroerend en pakkend verhaal en brengt u naar verschillende bestemmingen. Vanuit Warschau reist u via Antwerpen naar Amerika waar hopelijk een beter leven wacht.

Je treedt in de voetsporen van landverhuizers en ervaart hun enthousiasme en angst, hun spanning en onzekerheid.

Je beleeft het afscheid en de obstakels, maar ook het avontuur, de ontdekkingen en de hoop op een nieuw leven aan de andere kant van de Oceaan.

Het museum vertelt de geschiedenis van de landverhuizers aan de hand van menselijke verhalen. Het is een bijna vergeten geschiedenis, die u levend houdt door te luisteren en te reageren, door ze aan te vullen en te delen.

Zo boekt u bij het Red Star Line Museum niet alleen een tocht naar het verleden, maar ook naar vandaag en de toekomst. 

Opgelet! Wij hebben een beperkt aantal kunnen reserveren. Hou er rekening mee, want op = op !

Driedaagse Kerstreis naar Lille (Rijsel) en Omgeving

zondag 4 december:  Stipt om 7 u. vertrokken te Edegem met Peter aan het stuur richting Kortrijk om onze gids Philippe Despriet (door de meesten onder ons welgekend) op te pikken aan het Vlasmuseum waar we ook op een warme drank vergast werden.

Verder ging het dan vlot naar Rijsel waar we in een nog bijna verkeersvrije stad (zondagmorgen) een rondrit maakten om de eerste indrukken op te doen van het oude en nieuwe Rijsel.   Op de Place Rihour vlogen we uit de bus om met Philippe van naderbij Vieux Lille te bekijken. Aan bezienswaardigheden geen gebrek, teveel om op te noemen. ’s Middags trokken we naar restaurant ‘La Chicorée’ voor een uitgebreide lunch.  Nadat iedereen terug wat op krachten gekomen was zetten we onze ontdekkingstocht verder met een bezoek aan het Palais des Beaux Arts de Lille.  Hier gingen we eerst een kijkje nemen in de kelderverdieping waar zestien ‘Plans-Reliefs’ tentoongesteld staan.  Dit zijn maquettes van Franse, Belgische en Nederlandse steden op schaal 1/600 gemaakt in opdracht van de gekende fortenbouwer Vauban.  Het doel was om de militairen vertrouwd te maken met de plattegronden om mogelijke aanvallen te vergemakkelijken.  Nadat we even buiten moesten wegens een vals alarm konden we de rest van het museum bezoeken met zijn talrijke schilderijen, beeldhouwwerken, porselein, enz.  Anderen trokken al de stad in om aangekondigd als “één van de mooiste kerstmarkten van Frankrijk” te bezoeken.  Dit bleek echter lichtelijk overdreven.  Moe maar voldaan zochten we buiten Rijsel ons hotel Mercure Lille Aeroport op.  Even wat opfrissen en ons in avondkledij gestoken voor het diner.  De aangeboden kip zonder saus was de volgende dagen het gespreksonderwerp.

maandag 5 december:  Na het rijkelijke ontbijt dat de kip deed vergeten begonnen we aan ons bezoek van Frans-Vlaanderen.  We reden Douai binnen langs de Porte d’ Arras (XIV de eeuw) om halt te houden bij de Fonderie de canons.  Hier restte enkel nog een gebogen buitenmuur en één kanon.  Ook het vermelden waard: het  ‘beffroi’ (belfort 1380) met stadhuis (XV de eeuw).  We verlaten de stad voor een rit door het agrarische Artesië (Artois).  Stond niet in het programma vermeld maar dubbel de moeite waard om te bezoeken: het “Canadian National Vimy Memorial”, opgericht ter ere van de hier in WOI gesneuvelde Canadese soldaten.  Een 100 ha groot terrein waar nog de ontelbare bomkraters te zien zijn. De loopgrachten en tunnels kunnen onder begeleiding bezocht worden.  Op het in 1936 ingewijde indrukwekkende oorlogsmonument staan de namen gebeiteld van 11 285 in Frankrijk vermiste soldaten.  Na een korte fotostop aan een Duits soldatenkerkhof  waar 44 833 gesneuvelden lagen ging het verder terug naar Arras.  Voor ons middagmaal werden we verwacht in het restaurant l’ Astoria Carnot voor weer een lekker en uitgebreid diner.  Dat de wijn à volonté was kon men merken aan het geluidsniveau van de gevoerde gesprekken aan tafel.  Terug de bus op voor het vervolg van onze verkenning van Artesië. In Givenchy-Le-Noble kunnen we aan de inkompoort een blik werpen op het intussen leegstaande en vervallende kasteel van Givenchy.  Met de bus rijden we door een 4 km lange dreef omzoomd met langs beide zijden twee rijen lindenbomen.  Ze is de verbinding naar het kasteel van Lignereuil.  Prachtig! Intussen is de wolkenloze en zonnige herfsthemel van ‘s voormiddags veranderd in een donkere winterhemel met talrijke regen- en zelfs een hagelbui als gevolg.  Terug in Arras kregen we nog de gelegenheid om de marktplaats en omgeving te bezoeken.  Hier stond nu echt een mooie kerstmarkt met vasttapijt op de kasseien en vele houten verkoopsstalletjes met handwerk en streekprodukten.  Omdat de avond al aan het vallen was alles ook sfeervol verlicht.

Terug naar ons hotel voor ons diner met als verrassingsdessert een chocolade ijsblok waar enkelen hun lepel op dubbel geplooid hebben.  Na nog een slaapmutsje was het tijd om de koffers in te pakken

dinsdag 6 december:  Tijdens het weer overvloedige ontbijt vernamen we via Kris’ iPod dat we eindelijk een nieuwe regering hadden.  Niet dat er velen van wakker gelegen hadden. Nadat Peter alle koffers in de bus geperst had namen we afscheid van Rijsel. De zon was ook weer paraat.  Onze eerste stop was in het schitterend gerestaureerde dorpje Terdeghem (600 inw.) met als bezienswaardigheid de kerk van Saint-Martin (XII de eeuw) met zijn talrijke kostbare kunstwerken.  We tuften verder door het liefelijke landschap richting Volckerinckhove voor onze lunch in ‘Herberge in d’Hope’.  Het was weer af.  Op de weg naar Saint-Omer konden we in Wormhout en Esquelbecq telkens de prachtige kerk bezoeken gevuld met schilderijen, houtsnijwerk, glasramen, enz.  In Saint-Omer brachten we een bezoek aan de kathedraal van Notre-Dame des Miracles (XIII-XVI de eeuw).  Ook hier weer tijd te kort om alles grondig te bekijken ; de ‘Kruisafneming’ van Rubens, een astronomisch uurwerk, reuze grote orgels, praalgraven, epifaten (grafschriften) enz. Onze fotografen hadden werk. Het begon al een beetje te duisteren als we in Cassel aankwamen voor een aperitiefje aangeboden door een milde sponsor.  Hierna was het zéér rustig op de bus tijdens de rit naar Ieper waar ons nog een broodmaaltijd wachtte.  In Kortrijk moesten we noodgedwongen afscheid nemen van onze zeer gewaardeerde gids Philippe, zelfs chauffeur Peter had nog nooit zo een goede gids gehad tijdens zijn 12 jarige loopbaan. Na een vlotte rit kwamen we omstreeks 20.30 u. aan in Mariënborg.

’t Was weer tof.  Met dank aan Romain voor al het voorbereidende werk.

Afspraak voor een bezoek aan Verdun en omstreken???  

Na een ietwat verlate start staken onze dames de handen uit de mouwen. Bloemen, geknipt tuingroen, takken, bladeren, schaaltjes, potjes stonden te wachten om gebruikt te worden. Eens de keuze van het model en de te gebruiken materialen gemaakt, had onze vlijtige “lerares” Jeaninehanden, oren en ogen tekort om iedereen met raad en daad bij te staan, suggesties te geven, en even een techniek aan te leren. Stilaan groeiden de verschillende creaties uit tot prachtige bloemstukken, die beslist in een uitstalraam niet zouden misstaan. Spijtig genoeg was er tijd tekort om aan een witte kerstboomcreatie met piepschuim en watten, een idee van Jeanine, te beginnen. Dat sparen we dan voor volgende kerst.

Nadat alle werkjes samen uitgestald werden, kon de fotograaf van dienst de vlijtige dames vastleggen op de gevoelige” kaart”.

LVS

Spreker : Leo Segers

Inhoud : opera “Porgy and Bess”,  componist George Gershwin (geboren als

            Jacob Gershowitz) en voor de eerste maal uitgevoerd in New York.

            Alle rollen werden gezongen door zwarte acteurs en actrices..

            De componist stelde dit als eis.

            De opera is na zijn dood pas populairder geworden.

            In 1959 is er een filmversie van gemaakt. 

Enkele bekende melodieën : “Summertime”,” A Woman is a sometime thing”

                                               “ Leaving for the promised land”

Boeiend verhaal over “de mannen van Catfish Row”

Jef De Vos

Uitstap Leuven - Tienen

41 deelnemers, zoals gewoonlijk goed op tijd, voor onze dagtrip naar Leuven en Tienen.

Gelukkig die morgen, geen mist , maar de dagelijkse files richting Brussel en omgeving kun je niet ontwijken hoezeer onze chauffeur van dienst ook z’n best deed.

Zo kwam het, dat we na anderhalf uur rijden (nou ja…),  in Salons Georges, nabij het centrum van Leuven, konden  genieten van een welgekomen kopje koffie of thee met begeleidende rozijnenkoek. Rond de klok van 10 vertrokken 2 groepen met gids naar het centrum voor een wandeling langs enkele universiteitsgebouwen.

In de Universiteitshal, oorspronkelijk de Lakenhalle met enkel een benedenverdieping gebouwd in gotische stijl, werd in 1432 de pas gestichte universiteit ondergebracht. In de 17^e eeuw verkocht de stad het gebouw volledig aan de universiteit en werd de eerste verdieping opgetrokken in barok stijl. De diensten van het rectoraat zijn er nu nog in ondergebracht.

Kanunnik Pieter van Dale uit Antwerpen en oud-student van de universiteit, stichtte het Van Dalecollege om arme studenten uit Antwerpen en Aalst de gelegenheid te geven theologie, filosofie en kerkelijk recht te studeren. Een mooi gebouw in renaissance stijl met gotische kenmerken. In dit gebouw bevinden zich de sociale diensten voor de studenten.

Paus AdrianusVI, oud-professor, stichtte het pauscollege in de 16^e eeuw, het werd later herbouwd in classicistische stijl. Nu is het gebouw een pedagogie voor studenten.

Het was al snel middag en dus tijd voor de lunch, een uitgebreide broodmaaltijd.

Vermits er nog wat tijd was vóór het vertrek naar Tienen, en het zonnetje intussen volop van de partij was, maakten velen gebruik om nog een stapje in de omgeving te zetten.

Leuven, een levende en aangename stad!

Een klein halfuurtje rijden richting Tienen, en daar stonden de suikergidsen te wachten om ons rond te leiden in de raffinaderij.  De Tiense suikerraffinaderij, marktleider in België, maakt sinds 1989 deel uit van de de groep Südzucker AG die 17700 werknemers telt.

 We troffen een fabriek in volle werking en volgden het proces van biet tot suiker. De werkelijke suikerwinning begint nadat de bieten werden gewassen en in kleine stukjes geraspt.  Deze snijdsels worden in een grote cilindervormige trommel, de diffusor, gebracht en tegen een sterke waterstroming in voortgestuwd. De uitlogingsvloeistof, dit is het water met de opgenomen suiker, wordt aan het einde van de trommel opgevangen waarna het proces van de scheiding van de suiker en het water kan beginnen. De diffusor, ontwikkeld in de Tiense raffinaderij,  wordt nu nagenoeg in alle suikerfabrieken ter wereld gebruikt. Toch iets om fier over te zijn! Via kalkzetting, carbonatie en verdamping wordt de vloeistof verder gezuiverd en de suikerconcentratie verhoogd. Na verdere verdamping in de kookapparatuur, waar suikerkristallen worden gevormd, bekomen we eindelijk na droging onze kristalsuiker.

Het grootste gedeelte van de geproduceerde suiker wordt opgeslagen in silo’s en van daaruit verdeeld in bulk of via de verpakkingswerkplaats, dit alles automatisch.

Voorwaar een indrukwekkend bedrijf, een bezoek waard.

Het was rond de klok van 6 wanneer onze bus, met, naar ik meen, 41 tevreden deelnemers, terug de parking van Mariënborgh opreed na een “dagje cultuur met een vleugje suiker.”

V. Goelen

SD Worx bezit een rijke en door kenners hooggeprezen verzameling iconen. Het gaat om een 900-tal iconen, zowel op hout als in metaal. Het zijn voorwerpen uit een tijd en een context die de onze niet is. De iconen schilderkunst ligt ingebed in een eeuwenlange traditie waarin mensen een afbeelding proberen te maken van iets wat hen in het diepste van hun wezen raakt. De oudste wortels van de iconen kunst liggen in Egypte.

Het eerste beeld dat je krijgt wanneer je de museumzaal betreed is indrukwekkend. Al die iconen die je tegemoet kijken. Allemaal kundig opgehangen en weggeborgen achter glas in een gekoelde ruimte. Nog meer verwondering als je de wanden ziet opendraaien. Wanden die nog een grotere schat aan iconen verbergen.

Een deskundige uitleg over het ontstaan, de verschillende culturen, het beeld, de lectuur voor ‘ongeletterden’, het perspectief, enz werd zeer boeiend gebracht door onze gidsen.

Ook de creatie van een icoon vertrekkende van een harsvrij houten stuk, zijn versterking, de ondergrond met zijn in lijm gekleefde doek bestreken met gemalen krijt, het aanbrengen van de contouren – het bladgoud – de kleuren met een beschermende olie-harslaag (de olifa) werden met woord en beeld begrijpbaar uitgelegd.

Als aandenken werden we verwend met een prachtige folder met veel kleurenfoto’s.

Voor hen die er niet bijwaren: “gemiste kans”!

Romain.

Een stralende lentenamiddag in de herfst bracht een schare enthousiaste deelnemers bij elkaar die, gewapend met snijgereedschap, motiefpapier en lijm het voornemen hadden genomen hun eigen wenskaartje te maken.

De scharen gleden door het papier en de figuren en motieven werden op de kaartjes gelijmd dat het een lieve lust was.

Algauw was duidelijk dat er veel geduld en toch wat ervaring nodig is wil  je het werk tot een goed einde brengen.

Creatief bezig zijn, onze dames zijn niet aan hun proefstuk, getuige de mooie resultaten op het einde. Bekijk maar eens de foto’s. Knap ook het afgewerkte kaartje en de motivatie van onze jongste deelneemster. Bomma en bompa zagen dat het goed was.

Voor herhaling vatbaar?

Natuurlijk,en niet alleen voor wenskaartjes.

Heb je een hobby die je met anderen wil delen, geef een seintje en je komt zeker aan de beurt.

Heb je nog wat drempelvrees en wil je enkel kijken, dat kan ook, kom alvast eens af op vrijdag 2 dec want dan maken we bloemstukjes.

V. Goelen

In de gietende regen kwamen de deelnemers in de loop van de voormiddag toe in Hotel Restaurant Villa Nova te Zorgvlied in de provincie Drenthe in Nederland. De weersvoorspellingen volgens verschillende computerprogramma’s waren maar bedenkelijk. Ze varieerden tussen de 45 en 90 % regen.

Gelukkig waren de weergoden met ons en vertrokken we voor ons eerste wandeling met een waterachtig zonnetje. Na een prachtige wandeling werden de wandelaars vergast op de klassieke zelfgemaakte citroenjenever of een drupje Obsler. De hoteleigenaar was ook uitgenodigd en maakte er dankbaar gebruik van.

De volgende dagen werd er elke voor- en namiddag een fikse wandeling gedaan. De kilometers schommelden tussen de 8 en 11 km.

Op woensdag trokken er 4 niet wandelaars met een “fiets met ondersteuning” op uit. Om 13:30 uur (een uur te laat!!) verwelkomden we ze terug als “waterkiekens”. De weergoden waren toen tegen hen.    

Op donderdag gingen we traditioneel op schoolreis. Ditmaal naar het dorpje Veenhuizen waar we begeleid het Gevangenismuseum en een echte gevangenis “de Rode Pannen” bezochten. Na een uitgebreid lunchbuffet brachten we een bezoek aan het glasmuseum met demonstratie glasblazen. Ten slotte sloten we deze prachtige schoolreis af met een bezoek aan  de elektrische centrale van Veenhuizen die behoort tot de eerste generatie centrales. Al onze “elektriciens” trokken grote ogen bij het zien van de turfgestookte Crossley zuiggasmotor met vliegwiel (1919) en een Kromhout dieselmotor met dynamo (1934) .

Elke avond was het ook een gezellige boel. De dinsdagavond werd er bijgepraat. Op woensdagavond genoten we van een gezellige leerrijke quiz in mekaar gestoken door Willy De Boeck en prachtig geleid door Luce.

Na de quiz en ook nog op donderdagavond vergastte Leo ons nog met foto’s en filmpjes van onze vroegere activiteiten die prachtig in beeld werden gebracht door onze kunstfotografen van KVE 50+. We keken precies naar uitzendingen van “Vlaanderen Vakantieland”.

Om af te sluiten wil ik nog vermelden dat het een prachtig hotel was met lekker eten en heel vriendelijk en bereidwillig personeel.

Ik wil ook nog wel kwijt dat ondanks de prijs den “Duvel” in aanbieding was.

De klassieke afsluiter blijft nu ook zeker van toepassing: moe maar voldaan trok iedereen vrijdagnamiddag terug richting Vlaanderen.

Uw reislei(ij)der vond het fijn om zo’n toffe groep te mogen begeleiden maar was ook heel tevreden als iedereen naar huis ging.

Hugo

Via onderstaande link zie je de Kromhout dieselmoter in werking !

http://youtu.be/u52sBiQQ_PU 

Door toedoen van al die omleidingen in de buurt werden de laptops van Mevr. Jennes, onze lesgeefster, pas op het laatste moment binnengebracht.

Maar, dankzij de hulp van  Leo en Jean-Pierre stond alle apparatuur toch op tijd klaar in ons “les” lokaal  te Mariënborgh.

Onze “ leerlingen” keken wel een beetje zenuwachtig voor het begin van de les. Maar spoedig waren deze absolute beginners flink aan het oefenen met de muis. Zo  zochten ze naar de cursor op het toetsenbord, probeerden  de “gom” uit, en wisten al spoedig wat de functie van de  verschillende toetsen was.

Na de pauze werd even de werking van het internet uitgelegd.

Achteraf was iedereen erg enthousiast en vol lof over de lesgeefster Mevr. Jennes.

Ze hadden de smaak te pakken, en vroegen om een vervolg op deze les.

En, wat heel belangrijk was na deze les, ze wisten het nu wel degelijk :

                                            EEN   COMPUTER   BIJT   NIET!!!

L.V.S

Citytrip Istanbul      19 september – 23 september 2011

Het was een bewogen vertrek op 19 september. Vooreerst was er een wijziging van het vluchtschema aangekondigd. Vervolgens kwamen er twee koppels een half uur te laat op de afspraak ten gevolge van een accident op de weg  en de vele omleidingen naar de Doornstraat als gevolg van wegeniswerken.  Geen probleem want alles werd door de KVE leiding in goede banen geleid.  De tocht naar Düsseldorf verliep goed en het inchecken ging vlot tot ieders tevredenheid. Na de onvermijdelijke controles zaten we in het vliegtuig naar Istanbul. Een goed maal met Turkse wijn vulde onze lege magen.

Het uitchecken verliep zonder bagageproblemen. We gingen niet direct naar het hotel maar met een kabellift naar Piere Loti. Het snackje vooraf was een echt Turks gerecht maar zeker niet slecht. Het uitzicht boven op de stad was buitengewoon prachtig en zeker met de verlichting bij valavond.

Ons hotel Ikbal De Luxe was degelijk. Maar zoals alle Oosterse accommodaties met hier en daar de nodige gebreken zoals een niet werkende douchekop, liften die het soms lieten afweten, handdoeken vergeten en lawaai, typisch Oriëntaals. Globaal genomen was het goed en waren de meeste kamers volledig in orde. Het ontbijt was uitgebreid en gevarieerd. Het eerste en enig  avondmaal was goed. De Turkse wijnen zijn best te drinken.

Onze plaatselijke gids DEHA sprak perfect Nederlands. Hij verbaasde iedereen met  zijn uitgebreide historische kennis en was ook een spraakwaterval.. Hij wist ons feilloos door de historische sites te leiden en gaf een duidelijk beeld van wat zich daar had afgespeeld. Het was waarlijk de moeite om al de pracht en praal te bewonderen. Vragen ontweek hij niet en stond steeds paraat om te helpen in moeilijke situaties o.a. bij een armbreuk.

De lunches en diners waren steeds zeer goed verzorgd en lekker. Wij Westerlingen konden de Turkse keuken zeker appreciëren. Een nieuwigheid was dat elk warme maaltijd die steeds uit drie gangen bestond, vergezeld was door twee dranken naar keuze. Dit hield in dat niet individueel moest afgerekend worden wat een aanzienlijke tijdsbesparing betekende. Dit was wel nodig gezien de hectische toestanden in het verkeer.

Na enkele dagen hadden we nog  niet de tijd gekregen om de omgewisselde euro’s naar Turkse Lira’s  uit te geven. De trip was werkelijk  All – In.

De boottocht op de Bosphorus was ondanks het minder goede weer de moeite waard. We zagen de Bosphorus brug die Europa met Azië verbindt langs de onderkant. In het donker is deze brug prachtig verlicht.

Na een defilé van knappe jonge mensen die de laatste ledermode showden kregen de liefhebbers de gelegenheid om de VISA kaarten boven te halen.

Het haman bezoek was voor velen een openbaring.

Een laatste bezoek aan het archeologisch museum van Istanbul sloot deze prachtige reis af. De terugtocht verliep even bij het inchecken een beetje chaotisch maar uiteindelijk viel alles terug in de plooi. Vroeger dan gepland waren we vermoeid maar voldaan in Mariënborgh  aangekomen.

Een hartelijke proficiat voor de KVE begeleiding.

Karel

Onder een stralende zon en zeer zachte temperaturen verzamelden 37 deelnemers rond 9:30 uur zich in de inkomhal van het Centraal Station Van Antwerpen voor een 5 uur durende rondleiding.

Onder leiding van ongelooflijk goede en gedreven gids, die nog werkzaam is bij het Gewestelijk Beheer Infrastructuur-Netwerk Antwerpen, gingen we op stap en kwamen we alles te weten over de Spoorwegkathedraal van Antwerpen.

Zo vernamen we o.a. dat het gebouwd werd tussen 1899 en 1905. Tot 2007 was het een kopstation maar toen werd er een tunnel met twee doorgaande sporen onder het station geboord. Nu zijn er 14 perronsporen verdeeld over 3 niveaus. Het station bestaat uit een stalen perronoverkapping en een stenen gebouw. De overkapping is 43 meter hoog en 186 meter lang en 66 meter breed.

In 2010 werd het Centraal Station gekozen tot het mooiste station van Europa.

Onze gids bracht ons tot in de nok en tot op de nok van het Centraal Station van waar we een prachtig zicht hadden over Antwerpen. Het weer was zo helder dat we zelfs de St. Romboutstoren in Mechelen konden zien.

Dit was nog niet alles want via de ondergrondse spoorwegkoker bereikten we het seinhuis in Berchem waar we nog een vakkundige uitleg kregen over hoe de treinen gestuurd werden over ons spoorwegnet.

Rond 15 uur spoorden we gratis terug naar Antwerpen Centraal.

Moe maar voldaan namen we afscheid van mekaar.

Iedereen vond het een prachtige activiteit. Bijgaande foto’s zullen dit bevestigen.

Hugo Geets  

Zomerwandeling “ Hoogboom “

Spijtig genoeg waren de weergoden niet met ons. Donkere wolken en af en toe wat regen hield ons niet tegen om er flink tegenaan te gaan. Na een heerlijke koffie of thee en voor sommigen zelfs een Duvel vertrokken we onder de vakkundige leiding van André Roeken, die voor ons deze wandeling had uitgedokterd, voor onze ochtendwandeling van +/- 8 km. Hij leidde ons langs mooie dreven richting “Kattekensberg”.

Na een heerlijk middagmaal in Taverne Bob’s Place draaiden we rondjes langs het landgoed “Oude Gracht” en door het domein “De Uitlegger”. Uiteindelijk bereikten we de manège “ St. Hubert” waar we onze dorst konden lessen. Na nog een klein halfuurtje stappen bereikten we terug ons vertrekpunt.

Wegens de natte weersomstandigheden zat er geen terrasje meer in.

Ik wist niet dat er zo goed kon gewandeld worden op een boogscheut van “De Stad”.

André bedankt. Ik zal volgende keer terug eieren naar de Klarissen dragen. Dan hebben we hopelijk de volgende keer beter weer.

Hugo Geets