Archief

Onder een stralende zon en zeer zachte temperaturen verzamelden 37 deelnemers rond 9:30 uur zich in de inkomhal van het Centraal Station Van Antwerpen voor een 5 uur durende rondleiding.

Onder leiding van ongelooflijk goede en gedreven gids, die nog werkzaam is bij het Gewestelijk Beheer Infrastructuur-Netwerk Antwerpen, gingen we op stap en kwamen we alles te weten over de Spoorwegkathedraal van Antwerpen.

Zo vernamen we o.a. dat het gebouwd werd tussen 1899 en 1905. Tot 2007 was het een kopstation maar toen werd er een tunnel met twee doorgaande sporen onder het station geboord. Nu zijn er 14 perronsporen verdeeld over 3 niveaus. Het station bestaat uit een stalen perronoverkapping en een stenen gebouw. De overkapping is 43 meter hoog en 186 meter lang en 66 meter breed.

In 2010 werd het Centraal Station gekozen tot het mooiste station van Europa.

Onze gids bracht ons tot in de nok en tot op de nok van het Centraal Station van waar we een prachtig zicht hadden over Antwerpen. Het weer was zo helder dat we zelfs de St. Romboutstoren in Mechelen konden zien.

Dit was nog niet alles want via de ondergrondse spoorwegkoker bereikten we het seinhuis in Berchem waar we nog een vakkundige uitleg kregen over hoe de treinen gestuurd werden over ons spoorwegnet.

Rond 15 uur spoorden we gratis terug naar Antwerpen Centraal.

Moe maar voldaan namen we afscheid van mekaar.

Iedereen vond het een prachtige activiteit. Bijgaande foto’s zullen dit bevestigen.

 

Hugo Geets  

Zomerwandeling “ Hoogboom “

 

 

Spijtig genoeg waren de weergoden niet met ons. Donkere wolken en af en toe wat regen hield ons niet tegen om er flink tegenaan te gaan. Na een heerlijke koffie of thee en voor sommigen zelfs een Duvel vertrokken we onder de vakkundige leiding van André Roeken, die voor ons deze wandeling had uitgedokterd, voor onze ochtendwandeling van +/- 8 km. Hij leidde ons langs mooie dreven richting “Kattekensberg”.

Na een heerlijk middagmaal in Taverne Bob’s Place draaiden we rondjes langs het landgoed “Oude Gracht” en door het domein “De Uitlegger”. Uiteindelijk bereikten we de manège “ St. Hubert” waar we onze dorst konden lessen. Na nog een klein halfuurtje stappen bereikten we terug ons vertrekpunt.

Wegens de natte weersomstandigheden zat er geen terrasje meer in.

Ik wist niet dat er zo goed kon gewandeld worden op een boogscheut van “De Stad”.

André bedankt. Ik zal volgende keer terug eieren naar de Klarissen dragen. Dan hebben we hopelijk de volgende keer beter weer.

 

Hugo Geets  

Gids : Kathleen JORIS

 

Het is een tentoonstelling die tot stand is gekomen door de samenwerking met drie andere Antwerpse musea : het KMSKA, het M HKA en het Museum Plantin-Moretus.

De volledige 3^de verdieping van het MAS werd hiervoor ingericht.

 

Bedoeling was vooral een beeld te krijgen van hoe Antwerpen zijn invloed uitgeoefend heeft en nog op de wereld.

Het thema is  vooral in functie van het BEELD  de stad als een CULTUURSTAD te erkennen. (16^de Eeuw)

Bij de intrede in de zaal werden we “ontvangen” met een MONTAGE (niet direct te ontdekken) van aan elkaar “geplakte beelden en geluiden van een viool”. Dit zou ons moeten doen nadenken wanneer we beelden en geluiden zien en/of horen. Het lijkt op een GEHEEL doch het is een aaneenschakeling van aparte beelden en geluiden, en als dusdanig valt dit niet op.

De volgende ruimte toont ons de MACHT IN GOUD.  Vooral de goddelijke verering en de onvatbare blijde intredes van vorsten (bv. munten van Alexander de Grote).  Het was vooral door Rubens dat de stadsdecoraties werden aangebracht. 

Beelden van grote landvoogden werden gemaakt van dure steensoorten (zoals witte marmer)

Contrasterend hiermede heeft onze JAN FABRE met zijn groene juweelkevers (uit Thailand) een beeld willen scheppen van de MENS ten opzichte van de KEVER.  De mens met zijn zachte buitenkant en harde binnenkant (botten, knoken) en de kever met zijn harde buitenkant en zijn zachte binnenkant.  Door die harde groene kevers in de vorm van een mensbeeld te creëren, maakt hij als dusdanig ook een menselijk beeld met een harde buitenkant.

Ook de dweil met de belgische driekleur en de tekst doet ons nadenken, filosoferen over bvb. ons vorstenhuis. Hij noemt dit “opneembare” kunst.  Jan (zonder namen te noemen) merkte direct op : “Voor België is dit effectief dweilen met de kraan open…”.

 

Vervolgens gaan we over naar een volgende episode in de schilderkunst (ikonenschilders) nl. de Byzanthijnse schilderkunst.  Die uitte zich vooral in het schilderen op goudkleurige achtergronden.  Het zijn nadien de vlaamse primitieven die een nieuwe visie in de schilderkunst brengen (nemen dus afstand van die gouden achtergronden) en dit vooral onder impuls van Rogier Van der Weyden.  Het werk van deze vlaamse primitieven werd vooral beïnvloed door de brabantse mystiek nl. het contact met God via het eerbiedige aardse.

Er is de zin voor realiteit doordat men ervan uitgaat dat alles door God is geschapen. We bevinden ons dan in de 14-15^de eeuw. In die werken zit vooral veel symboliek zoals bvb. een schilderij waarin vooral de lente te zien is, geeft ons symbolisch hoop.

Het is hier dat voor het eerst de schildertechniek met transparante OLIEVERF wordt toegepast met name door de uitvinder Jan Van Eyck.  (Door verschillende transparante lagen op elkaar aan te brengen, krijgt men donkere tinten.)

 

Zo komen we dan dichter bij de hedendaagse kunst. Pop art, Andy Warhol : bekend bij de hedendaagse kunstliefhebber, doch blijkbaar zou Vlaanderen hier niet echt van houden.

Het is echter door de boekdrukkunst (16^de eeuw) dat Antwerpen terug op het voorplan treedt. De verspreiding over de wereld van vooral prenten gebeurde door de jezuïeten.

Het was vooral Jeroen Cock die zich als een soort “manager/uitgever” van de prenten manifesteerde.

 

In de ruimte “KAMERS EN KASTEN VOL WONDEREN” is een ruime verzameling te zien van schilderijen, die bvb. ingelegd zijn in een kast met vakjes, deurtjes en schuifjes  (“wonderkabinet) of een verzameling van schilderijtjes in een schilderij.  Dit soort kunstkamers is exclusief ontstaan in Antwerpen met name door Frans Francken. Zijn schilderijen zijn meestal van een klein formaat (kabinetstukken) .Veel van zijn werken zijn met allegorische of bijbelse thema's met de nadruk op de menselijke figuur.

 

Op het einde van de 16^de eeuw krijgen we de opkomst van het protestantisme (in hun leer staat : Vereer geen beelden) en met het gekende gevolg : de beeldenstorm. Het is dan ook in 1585 dat de val van Antwerpen zich afspeelde.  Onder andere tol betalen om via de Schelde Antwerpen te bereiken enz…

Het is pas begin 17^de eeuw dat er terug een opleving is gekomen voor Antwerpen, door het zogenoemde 12-jarig bestand tussen de noordelijke en zuidelijke Nederlanden.  Voornamelijk het vrijmaken van de Schelde was het hoofddoel.

Door het schilderen van allegoriëen of beeldraadsels (Een allegorie betekent in de beeldende kunst een voorstelling waarin één of meer personificaties en/of meerdere personen of figuren zijn verwerkt die met elkaar in interactie kunnen zijn). Dit zou geholpen hebben om het verdrag kracht bij te zetten bij de ondertekening. Het is Rubens die dat alles te horen krijgt en zodoende krijgen we terug via de schilderkunst de macht van het beeld.

(Als dusdanig wordt dan ook het protestantisme geweerd).

Het is ook van toen dat de KUNSTHANDEL IN DE SCHILDERKUNST veranderde.  Voorheen maakte men een schilderij in opdracht van iemand en voor een afgesproken prijs.  Dit veranderde in het maken van een stock in schilderijen, welke dan in bvb. het beursgebouw werden verhandeld.  Tussen haakjes : op een van de schilderijen is te zien waar vroeger het HANZEHUIS OF OOSTERSHUIS stond. Het is op exact deze plaats dat nu het MAS staat.

Onze wandeling eindigt bij een werk van Luc Tuymans.  Het is hij die aan de voet van het MAS het museumplein met de 1600 m² grote mozaïek ‘Dead Skull’ heeft laten uitvoeren.  De antwerpse kunstenaar grijpt daarvoor terug naar een gelijknamig schilderij uit 2002. Dat was op zijn beurt gebaseerd op de gedenkplaat voor Antwerpenaar Quinten Metsys (1466-1529) op de gevel van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Metsys was schilder en oprichter van de schildersgilde. Oprichter van de Antwerpse school en een van de laatste belangrijke vertegenwoordiger van de vlaamse primitieven.

‘Dead Skull’ legt een link tussen schilderkunst uit de Gouden Eeuw en een hedendaags Antwerps icoon. Het verbindt ook twee Antwerpse torens: het MAS en de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Het is het eerste publieke werk van Luc Tuymans dat permanent zichtbaar is.

Deze 1.5 uur durende rondleiding heeft naar mijn mening ons allen geboeid en dit vooral door de zeer goede gids, die ons via een chronologische opbouw(evolutie) in de geschiedenis het beeld in Antwerpen (vooral schilderkunst) heeft leren ontdekken.

Uw chinese vrijwilliger Achiel.

 

De JAIN tempel te Wilrijk

Het eerste deel van ons bezoek verliep in een ontvangstlokaal. De gids wees ons op het verschil tussen enerzijds het Hindoeïsme en het Boedhisme, en anderzijds het Jainisme.

Hieruit bleek dat het Jainisme binnen India wel de levensfilosofie met de kleinste groep aanhangers is, maar toch nog goed voor zo’n 7.000.000 leden binnen de grenzen van het land.

De voornaamste levensregels die Jainisten opvolgen zijn : geweldloosheid, de natuur en alles wat leeft, niet bezoedelen of schade toebrengen, vasten, mediteren en bezinning. Ze volgen een vegetarisch dieet. Volgens de leer van Jain leeft de geest eeuwig voort, door een kringloop van wedergeboorte en verlossing

De Jain gemeenschap in Antwerpen telt zo’n 400 à 500 gezinnen, ongeveer 1500 personen.

Ze werken bijna allen in de diamantsector.

Na deze inleiding bekeken we buiten de architectuur van de tempel en de bijgebouwen. De tempel is de grootste in zijn soort buiten India gebouwd. Hij werd opgetrokken in witte marmer, dezelfde soort die gebruikt is bij de Taj Mahal  tempel in India. De onderdelen van de toren zijn massieve blokken die in India werden bewerkt, dan verscheept en hier ter plaatse op elkaar werden gezet. Het  overvloedige beeldhouwwerk laat geen plaats onbenut, en leest als een boek, dat in verschillende etages, de symboliek van de leer van het Jainisme onderwijst. Boven op de toren staat een gouden kruik, het symbool van de drang naar onsterfelijkheid. En op de kruik wappert de goud met rode vlag, het symbool van de overwinning van het geestelijke op het materiële. Elk jaar wordt het vervangen van de vlag via opbod aan de meest biedende gelovige gegund, en gaat met een heel ritueel gepaard.

De deuren van de tempel zijn ware kunstwerkjes van houtsnijwerk en beelden de 8 gelukssymbolen uit die we ook op de torenvlag terugvinden. Ook een Swastika, een oud Arisch teken, is erop afgebeeld.

De bijgebouwen zijn ook alle in witte marmer. Ze herbergen een Cultureel Centrum, een bibliotheek, een leslokaal voor jonge kinderen, en een onthaalruimte waar sociale maaltijden voor minderbedeelden worden verstrekt.

Tot slot gingen we ook, zonder schoenen, binnen in de tempel een kijkje nemen. Deze was ook prachtig ingericht. De gelovigen wisselen van kledij vooraleer ze aan hun meditatie beginnen. Ze dragen een doek vóór de mond om de lucht van het heiligdom en de beelden niet te bezoedelen. Er wordt overvloedig wierook gebrand. Er zijn ook tempeldienaars aanwezig.Dit zijn leken die strikter de leer volgen dan de gewone aanhangers van het Jainisme. De leer kent ook religieuzen. Deze doen afstand van hun bezittingen, trekken rond en hebben geen vaste verblijfplaats. Ze eten 1 x per dag voedsel, dat ze zelf niet mogen bereiden. Ze dragen een minimum aan kledij, die wit van kleur is. Ze hebben alles opgegeven  en leven enkel voor de meditatie.

Tot slot bezochten we een grote meditatieruimte op de verdieping. Ze heeft 9 grote poorten en de vloer is van zeer kunstzinnig ingelegd marmer. Daar vindt eind augustus het jaarlijkse groepsfeest plaats, de Paryushana, en dit duurt 8 dagen. Het is een feest van vasten en bezinning. Sommige gelovigen eten of drinken niets gedurende die 8 dagen. Deze periode eindigt met een openbare vraag voor vergiffenis om het leed dat men bewust of onbewust een medemens heeft aangedaan.

 

Tot slot bedankten we onze gids voor haar zeer interessante uiteenzetting. Een beetje stil, en met veel stof tot nadenken, verlieten we het domein.

 

 

L.V.S

Heerlijk Genieten van Kunst
09 & 11 augustus 2011

Belangstelling voor deze stadswandeling was er genoeg om in twee groepen, onder de kundige leiding van gids Hilde Heylen van Antwerpenanders, een stukje stad anders te bekijken.

Het bezoek aan het museum Rockoxhuis was een voltreffer zowel door de prachtige kunstwerken als door de humoristische benadering ervan door Hilde. Dit museum is werkelijk prachtig erfgoed waar de KBC bank heel wat in investeert. Dit twee uur durende bezoek vloog voorbij alsof het niets was. ’t Is niet te geloven waar Hilde haar anekdoten blijft halen.

Voor de lunch wandelden we naar het restaurant Het Brandijzer waar ons een gezond slaatje was beloofd. Slaatje ??? We werden hier heerlijk vertroeteld met een lekkere uitgebreide sla met keuze tussen: heilbot – zalm en geitenkaas. Daar boven op konden we ook genieten van een lekker glas wijn en een koffie als toetje.

Met buikje vol waren we gewapend om de barre kou te trotseren. Een ijskoude wind maakte het er niet aangenaam op en toch is ’t zomer ?

Gewapend met paraplu’s volgden we onze gids, gelukkig regende het niet, om in de oude stad alles op te zoeken waar er maar enig verband kon gelegd worden met smullen, drinken en feesten.

Hilde had weer de vorm te pakken om met schitterende verhalen en dito anekdotes ons niet alleen te vermaken maar ook een en ander bij te brengen dat we nog niet wisten. Straf hé!

Om deze aangename dag af te sluiten werden we nog vergast op een heerlijke koffie ceremonie met de daarbij passende patisserie (om duimen en vingers af te likken). Sommigen gingen zelfs over tot het nuttigen van iets sterkere dingen. En vermits we onderweg gehoord hadden van de Antwerpse drank Elixir ‘d Anvers hadden verschillende deelnemers ‘kolieken’  voelen opkomen en die moesten bezworen worden.

 

Een fijne, gezellige dag (ondanks de koude) vonden de deelnemers die blij waren van meegedaan te hebben.

Meer van dat.

 

R.G.

Mas-tour en wandeling Eilandje
26 en 28 juli 2011

Belangstelling was er zeker zodat we in 3 groepen het MAS bezochten.

We hadden al zoveel gelezen in de media over dit gloednieuwe museum dat de verwachtingen hoog gespannen waren bij de deelnemers. Het koude slechte weer kon het enthousiasme niet temperen.

We konden dit ontwerp van architect Neutelings – Riedijk zeker waarderen. De publieke wandelboulevard achter glas, die vanaf de ingang langs alle verdiepingen tot aan het dakterras leidt is een schitterende vondst. Je kan vanop elke verdieping in verschillende windrichtingen in de verte kijken. Het gebogen glas is knap gevonden en geeft een speels gevoel van golvend water.

Antwerpen is een stad aan een stroom met een haven. Dat zorgt al eeuwen voor ontmoeting en uitwisseling. In het MAS vind je dat terug.

De gidsen deden hun uiterste best en hadden moeite om binnen hun tijdsbestek te blijven.

We konden natuurlijk niet alles zien dus … reden om nog eens terug te gaan.

De lunch in restaurant DOUFEU verliep heel vlot en werd best gewaardeerd door de deelnemers.

In de namiddag hebben we beroep gedaan op Antwerpenanders om een rondwandeling op het Eilandje te verzorgen. En zoals we de gids Hilde Heylen reeds kennen verliep dat heel vlot, leerden we weeral heel wat bij en door haar gekende humoristische manier van vertellen vloog de namiddag snel voorbij.

Spijtig voor de eerste groep die de wandeling in soms gietende regen moest lopen.

 

 

Romain.

Bezoek Fort Liefkenshoek.

 

Rondrijden in het havengebied is niet zo simpel! Maar toch arriveerde iedereen tijdig aan

die” groene oase” in de haven. Die naam is het Fort zeker waard . Het wachten was op gids nr. 2!

Met 2 groepen startte onze rondleiding. Eerst ging het naar de dijk. Daar vertelde onze gids dat de naam van de plek niets te maken had met vrouwelijk schoon, maar wel iets met de naam van een middeleeuws riviertje dat de “Lieve” heette, en in vroegere tijden op die plaats(bocht) in de Schelde uitmondde.

Aan de overzijde van de Schelde was er nog een tweede fort, in Lillo. Het bereik van een kanon lag toen maar tot in het midden van de Schelde, dus waren er ook kanonnen nodig op de andere oever.

Daarna werd de buitenzijde van het Fort bekeken. De gebouwen worden nog volop gerestaureerd, en dit ook met de steun  van de Europese gemeenschap.

De “KAT”, het vroegere verblijfskwartier van de militairen, dat in een halve cirkel gebouwd is, met de opening landinwaarts , wordt nu ingericht als  logies voor studenten en jeugdgroepen. Het quarantainegebouw werd afgebroken.

Onder de dakrand werden kleine openingen gelaten in de buitengevel, en die voorzien ook in logies, maar dan voor kleine vleermuizen.

Ook het vroegere kruitmagazijn en de officierswoning zijn in restauratie. De latrines wachten hun beurt nog af!!!

Nu was het museum aan de beurt. In de eerste themazaal  stond de eeuwenlange strijd van de mens tegen het water centraal, met verhalen van overstromingen, inpolderingen, oorlogen, visserij en landbouw, en tenslotte het inpalmen van het gebied door de industrie. Daarna vernamen we van de gids alles over de “levensloop” van het Fort in de loop der eeuwen.

We gingen, “by night”, aan boord van een “Fluit”, dat was de nabootsing van een schip met die benaming uit de 18^de eeuw”, en we waanden ons midden in de nacht op de Schelde.

De resten van een oud schip, de “ Kogge”, in gebruik tussen 1200 en 1450, die bij de uitgravingen van het Deurganckdok werden gevonden, liggen er ook opgeslagen in grote kisten.

De opstelling van de tentoonstelling in het museum  bevat verschillende thema’s, chronologisch gerangschikt. Van de  80-jarige oorlog, naar Farnese en Bredero, Kallo als Staatse (protestantse) enclave, het eerste tolvrije schip met de naam van Marnix  van St.Aldegonde. Toen kwam Napoleon als bouwheer van de eerste gebouwen van het Fort (1810-1811). In de 19^de eeuw (1839) vertrekken de Nederlanders uit de Scheldeforten, en later wordt het Fort een quarantaine verblijf (1849-1952). Tijdens de 2 wereldoorlogen palmt de Duitse bezetter telkens weer het Fort in. Na W.O. 2  gebruikt de Belgische marine het Fort als uitkijktoren :  getuige hiervan het gebouw op de Scheldedijk.  Tussen 1964 en 1973 wordt het Fort gebruikt als vakantieverblijf voor Belgische militairen. En, vanaf 1985  wordt de gemeente Beveren eigenaar, het Fort krijgt de titel van  beschermd monument, en men start met de restauratiewerken.

Zo verandert een garnizoensplaats dus nu in een cultuur-historisch monument.

Speciaal voor onze groep was de cafetaria toch geopend op een sluitingsdag, en een drankje was meer dan welkom na de rondleiding door de zeer bekwame gidsen!!!

 

L.V.S

Museum van het Carnaval en het Masker te Binche

Met dank aan de vele omleidingen vertrekken we met enige vertraging. Aangekomen in het Internationaal Museum van het Carnaval en het Masker in Binche krijgen we een tasje koffie of thee.
We worden in 2 groepen opgesplitst :
groep 1 start bij het Carnavalgebeuren terwijl groep 2 met de andere gids alles te weten komt over maskers van over de hele wereld.
Daarna krijgen we een wissel van groep.
Ons wordt uit de doeken gedaan wat de betekenis is van het kostuum dat de Gilles dragen, alsook van de attributen die ze bij zich hebben.
Rond halfvasten beginnen de festiviteiten op zondag vóór Aswoensdag met de stoet van de carnavalgezelschappen, begeleid door trommels en draaiorgels.
Op vette maandag komen de jongeren op straat, samen met de muziekgezelschappen.
De grote dag is vette dinsdag, want dan komen de Gilles zelf buiten. Reeds van 4.00 uur in de ochtend drinken ze champagne! Rond 9.00 uur zijn het de Paysans, de Pierrots en de Arlequins die samen het spektakel maken en daarna ook op het stadhuis ontvangen worden.
De Gilles en de Paysans dragen het typische masker, en gooien met appelsienen naar het publiek!
’s Avonds eindigen de festiviteiten met een groot vuurwerk.
In het museum van het masker krijgen we een overzicht te zien
van de meest representatieve en kenmerkende maskers en vermommingen uit Afrika, Azië, Oceanië, Amerika en Europa.
Onze gids vertelt ons over de rituele functies, het verschil tussen de feesten op het platteland en in de steden, en over de link van de maskers met de natuur.
Na een korte wandeling bereiken we de plaats waar het middagmaal op ons wacht: restaurant La Binchoise,.
Het is gelegen in een oud brouwerijgebouw, waar het pittige biertje:
de” Binchoise” gebrouwen wordt.
Een nieuwe gids neemt ons daarna op sleeptouw : we wandelen rond de grote ommuring van de stad Binche.
De muur en de torens kennen een zeer oude geschiedenis.
Niettegenstaande de vele belegeringen, zijn de overblijfselen nog in redelijke goede staat, en worden ze door de stad ook prachtig onderhouden.
Hierna met z’n allen weer de bus in.We rijden nu naar Fontaine-l’Evèque. Hier bezoeken we eerst een” gazometer”.
Dit is een opslagtank waarin gas kon gestockeerd
worden, en waarbij water een rol speelde bij de afdichting van de gasbel.
Vervolgens naar het mijnmuseum! Hier vernemen we veel over de werking van de schachten, het stutten, de liften, vervoer in de mijngangen van de steenkool door paarden, de gevaren van het mijngas en nog veel meer.
Na nog een korte plas- en drankstop reed de bus
ons weer veilig naar Mariënborgh