Archief

RONDEEL

Hoe kan ik alles weer hervinden

Wat is zo onverhoopt verloor?

Het welluidend lachen in mijn oor:

De aanwezigheid en aandacht van beminden,

Gesprekken met getrouwe overoude vrinden.

’t Leven denderde en daverde maar door;

Ik won wel iets, maar veel wat ik verloor.

Hoe kan ik alles toch weer vinden?

Zo telkens weer moeten wij ons binden,

Op zoek naar opnieuw een ander spoor,

Verdwalen, keren, zetten toch maar door,

Laten ons door barre duisternis verblinden.

Hoe kunnen wij alles toch hervinden?

Hans Kilian

Met deze nodigen wij U uit op onze tweede Algemene Vergadering op zaterdag, 16 december 2006 om 18.30 uur in de herberg “ De slagmolen “ te Genk, Slagmolenstraat. Wij maken nadien een korte wandeling in “De maten “ onder de leiding van een natuurgids , de heer Roger Houbregts , die ons de nachtelijke sfeer van dit natuurgebied wil laten ontdekken. Er kunnen dan ook enkele griezelverhalen of sagen voorgelezen worden in dit kader. Wie zich geroepen voelt geeft een seintje aan de voorzitter edith.oeyen@telenet.be

Nadien is er nog een gezellig samenzijn in de herberg "De slagmolen”

****
Op donderdag 25 januari 2007 willen wij met onze vereniging weer een avond organiseren in het kader van de internationale poëziedag 2007.

De avond zal doorgaan in de Bibliotheek van Bilzen, Eikenlaan zn te Bilzen.We willen een poëziehappening organiseren rond het thema “Sneeuw en ijs”. Mogen wij U vragen uw naam op te geven indien u uw eigen gedichten wilt voorlezen in verband met dit thema.(drie gedichten per deelnemde auteur)en deze teksten dan te willen mailen aan Ingrid Lenaerts(ingrid.lenaerts@pandora.be) of op te sturen naar het adres Holt 103 3740 Bilzen.

Er is ook een muzikaal intermezzo voorzien en een vrij podium. Om te besluiten hebben we nog een gezellige babbel bij een kleine receptie.

Wij heten u van harte welkom op onze activiteiten

Allen Welkom

IK  HEB  JE  EEN  NAAM  GEGEVEN.

Jouw naam groeide in de ochtendnevel

ingestraald door het zonlicht

warm neergelegd op het dauwende mostapijt.

Jouw naam gloeide op zoenende lippen

aan de oevers van de Dijle

teder neergelegd in je moeders schoot.

Jouw naam prevelde ik zacht

toen jij vastberaden tokkelde op mijn handpalmen

 koesterend neergelegd op je warme nest.

Jouw en haar naam versmolt ik in elkaar

als bekroning van het liefdesspel

bij je sprong in het levenslicht.

 Ik heb je naam “ sterre der zee “

geschilderd op de snaren van je ziel

als getuige van mijn blijvend aandeel

in je levenstocht.

Jouw naam heb ik je met liefde gegeven.

Jules  geraerts    “voor mijn dochter”

Liefdesverrijzenis.

in het breekbare van al het echte wordt ons grootste verdriet geluk

en geluk wordt broosheid, die, net als wij, slentert over het strand, op de dijk, langs de gefluisterde-woorden-boulevard,

gearmd en kusjes, veel kusjes in je zachte hals -

wij hebben onze schaamte opnieuw bedekt, mekaar herontdekt,

zijn één en dezelfde boom,

waaruit, onder de geur van de bliksem, hars druipt,

die gaten van spijt zal opvullen en onder nachten van volle maan de vele ontwaakte sterren doet oprijzen -

en  al het dode van gisteren, ontwaakt mee,

in zweet van heimwee dat kamers van onze geest oppoetst in verstilde gedachte naar een genietende toekomst,

waarvan de openluchttrap alleen aan de wolken grenst -

als we dit klaarspelen en aan één lijn trekken, tot het brood zoet smaakt,

zullen we nooit meer alleen staan

en een verloren gisteren heel snel terugvinden,

alsof het altijd is blijven bestaan.

Daniël Depireux 

Hemelvlokjes

Iedere morgen word ik wakker

in de schaduw van je hart

dan zing ik uitgelaten

en schreeuw zo hard ik kan

Ik geloof niet meer in sprookjes

behalve misschien in jou

jij beschermt me met je vriendschap

en je voedt me met je trouw

Ook al kun je me niet horen

ik zeg duizend maal ik hou van jou

ik wil je zo graag bekoren

en hetzelfde zijn voor jou

 Luis Ruiz

KLAPROZEN

Sierlijk en rank

als een danseres pralen zij

de ochtend is jong

en lichtdonker van kleur,

met zachte vingertoppen

haal ik de dauw uit de kelk

teken ik helderheid op hun jurken

zij zijn zuurstof

en lachen naar de zon,

wanneer het kader beweegt

lopen zij elegant

naar het korenveld.

Edith Oeyen