Naar de inhoud

iedereen heeft zijn eigen stem

elk genre literatuur krijgt bij ons onderdak
seniorennet.beseniorennet.be

oostland

In decmber verschijnt een nieuw nummer van Oostland, daarin vindt men poëzie van Leopold Laarmans, Edith Oeyen, Emmy Swerts, Daniël Depireux, Willy Nelissen, Pierre Van Laeken en andere. Proza van Ingrid Lenaerts, Maurice Moors, Martin Wings en andere, ook Alex Marut schreef in dit nummer. Verder een intervieuw met Ugo Verbeke en boekbesprekingen.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Limburgse Schrijvers om 19:34 Reageer op dit bericht













Gedichten als medicijnen”; ze produceren gelukshormonen in de hersenen. Dit poëzieboek is bedoeld om mensen te laten proeven van fijnestoffelijke energieën die in gedichten verweven zitten. Gedichten kunnen een meerwaarde hebben voor ons allen, inzonderheid voor zieken. In deze dichtbundel zit een verscheidenheid aan thema’s over “stilte en rust, liefde, vergeving en verbinding, over schoonheid en kracht, over leven en dood, over pijn en vreugde, over mijn ouders en kleinkinderen”. Dit alles is geïllustreerd met mijn schilderijen en beelden.

Als arts en dichter

wil ik jouw gids zijn

jij, gehavend door het leven zelf

 

ik wil stille getuige zijn van

je beklijvend levensverhaal

 

ik wil je pijn zalven

sprakeloos bij je waken

in stilte bij jou zijn

ISBN/EAN 978-90-9022023-9                 prijs: 19,50 €

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Limburgse Schrijvers om 17:39 Reageer op dit bericht

 

Edith Oeyen schrijft verbluffend mooie liefdespoëzie. Het wordt tijd dat zij hiervoor de hemel wordt in geprezen. Haar vergelijkingen, beelden, metraforen blijven je boeien. Omdat zij het experiment schuwt en zich niet waagt aan woordspelletjes en spitsvondige taalcreaties waarop de experimentele poëzie in de jaren’50 - ’55 een patent had. Zij beweegt zich nooit op de rand van helderheid en ontoegankelijkheid. Haar gevoelens en gedachten verwoordt zij in een herkenbare beeldspraak en een eigen taalkoloriet. Zij exploreert natuur en liefde, geboorte en dood in een eigen stijl, waarin gevoel de eerste viool speelt.

 

….

 

Is de dichteres “een argeloze vrouw//is zij een twijfelaarster//of mogelijk iemand/die is uitgedanst/en wegvlucht uit de realiteit”? Die vraag stelt Edith Oeyen terecht in het gedicht “Mysterie”. Omdat zij verwacht dat de lezer ook reageert, is mijn antwoord: JA. Zij is argeloos; koestert haar twijfels en vlucht graag uit de werkelijkheid. Dank zij deze drie emotionele “kwaliteiten” schrijft zij inhoudelijk sterke poëzie in een duurzame taalmix. Zij weet bovendien haar gevoelens een universele dimensie te geven. Ja, dit is één van haar sterke punten: geen egotripperij, maar herkenbare liefdesgedichten die overal kunnen worden gesmaakt.

 

Ook in “woord en beeld hand in hand” word ik vaak getroffen door gevatte beschrijvingen van het plastisch werk van enkele (bevriende) kunstenaars. Edith Oeyen schrijft plastisch, zij beeldt uit; het werk van de bevoorrechte kunstenaars komt gevoelbaar nabij; de dichteres is betrokken partij, nauwnemend en zo gevoelig. Toch blijft haar gevoeligheid vatbaar voor indrukken. Edith Oeyen weet op een harmonieuze wijze argumenten die een beroep doen op gevoel te verzoenen met die op redenering. Haat sterke inleving en de wijze waarop zij het woord beheerst, maken van haar een van de beste liefdesdichters in Vlaanderen en Nederland.

 

 

Thierry Deleu, over de bundel ‘DE IJSLAAG DIE ONS DRAAGT IS DUN’

 

Waterbloemen

 

Verlaten door de kudde

weet hij hoe eenzaamheid

een naam kreeg

 

zijn rimpelloze schaduw

beweegt bij het horen

van een schalmei,

 

verlangen groeit

en roerloos wacht hij,

 

want wie twee

blauwe ogen liefheeft

ziet waterbloemen bloeien

 

aan de vijver.

 

 

Edith Oeyen




 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Limburgse Schrijvers om 00:25 Reageer op dit bericht




FLAPTEKST

Wat voor de bewust ongehuwde moeder Elvira begint als een doodgewone lentedag eindigt met een paar  schokkende ontdekkingen.
Tussen de regels door behandelt deze zesde roman van Jessy Maesen actuele thema’s zoals  politieke correctheid, het verschil tussen het leven in de stad en op het platteland, menselijke relaties, het verschil tussen verliefdheid en liefde, het huwelijk, het loslaten van volwassen kinderen, de dood, poëzie, enz.

Een vlot geschreven verhaal dat iedereen zal aanspreken.


Fragment:

“Elvira had Gust kunnen afbrengen van zijn idee om een gazontapijt aan te leggen. Ze verkoos de vele groene en blauwe schakeringen van de wilde grassoorten en de verschillende bodembedekkers die spontaan groeiden.

Minkel begon haar T-shirt te bewerken, en Elvira begreep dat de kater zich even zalig voelde als zijzelf. Maar toen het dier zich als een levende stola rond haar nek kwam nestelen en aan haar oor begon te likken, beschouwde ze haar dutje als bekeken. Voorzichtig zette ze Minkel op de grond.

En toen rinkelde de telefoon. Het was Richard.

‘Mama, je antwoordt niet op mijn mail!’”

 

ISBN: 978-90-8539-686-4

Prijs: € 15,95

Dit boek kan besteld worden:

- in de boekhandel

- via www.freemusketeers.nl

- via  knaepen-moens@telenet.be

 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Limburgse Schrijvers om 09:16 Reageer op dit bericht

 

Voorwoord.

 

 

Ik ben Pierre Van Laeken

geboren op 29 november 1938 te Gingelom.

 

Als er slechts één iemand is die zich kan vereenzelvigen met de bundel,

dan heb ik deze niet tevergeefs geschreven.

Toch geeft deze bundel enkel een overzicht van de jaren dat ik schrijf.

Elke lezer kan zich een beeld vormen en door zijn eigen levenservaring

toetsen in hoe ver de realiteit wordt benaderd.

 

Veel plezier met het lezen.

 

 

Stiller worden onze dagen.

 

 

Ontwijkend stellen wij de vragen

doorheen de jaren aangeleerd.

En stiller worden onze dagen

nu ’t vuur tot sintels is verteerd.

 

 

En trager worden onze schreden

in maanden, jaren die maar gaan,

wijl dromen uit een ver  verleden

onzeker in het heden staan.

 

 

En steeds maar zachter wordt het zingen.

Van ‘t  lied dat eenmaal heeft vervoerd

resten alleen herinneringen.

En weemoed die het hart beroert.

 

 

 

Pierre Van Laeken

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Limburgse Schrijvers om 00:00 Reageer op dit bericht

BETERSCHAP

 

Voor Magda

 

Soms neemt het leven zomaar een keer

En kunnen wij de weg niet meer verstaan.

We weten ’t wel, toch verrast dit ons weer,

’t Nieuwe pad dat wij aldus moeten gaan.

 

Onverwacht verwacht is het er dan, eer

We ons en anderen bevrijd hebben van de waan

Dat ‘t ook nu wel los zal  lopen, en zo meer.

Stil maar, zeggen we, het zal wel gaan.

 

Bij ziekte en bij dood is alles wat we doen

Ter harte nemen wat we elkaar vaak zeiden

En doorgaan met wat wij altijd al deden toen.

 

Diep in ons willen wij de duisternis mijden,

Maar wij moeten aan onze opdracht voldoen:

Het diepe dal door naar achter het lijden.


Hans Kilian

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Limburgse Schrijvers om 16:09 1 reactie Reageer op dit bericht

Tussen gisteren

Tussen gisteren en nu
tussen vinden en zoeken
tussen vragen en antoord
tussen leven en dood

ligt het eeuwig streven
zichzelf te zijn


boven hoge wolken
leeft verbondenheid
daar woont de vrede
die mijn hart bewoonde

daar wacht ik

op jou


Edith Oeyen

Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
Geschreven door Limburgse Schrijvers om 13:10 Reageer op dit bericht

Wij waren

wij waren bij de bron
kinderen van het licht
in eenheid volmaakt
geen wereld had ons aangerand

zover ons oog kon reiken
zagen wij ongerept land
wisten dat wij het betreden zouden

het water steeg
dreef ons uiteen

toch weten wij elkander
aan de overkant


Willy Balyon

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Limburgse Schrijvers om 10:43 Reageer op dit bericht

Rennen doen de








Rennen doen de wijzers naar 't verschiet
mee rent het leven, als een snelle vliet.

Wij nemen licht de dag en tellen niet,
tellen niet, het jaar dat ons ontvliedt.

Al de vreugde, al 't verdriet
dat ons eenzaam achterliet

weerspiegelt in de tijd zijn lied,
de tijd, die onafwendbaar henen schiet...

Wij nemen maar en tellen niet,
nemen wat het uur ons biedt

en fluiten als de vogel aan de vliet
die niet het wijkend water ziet.



Emmy Swerts

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Limburgse Schrijvers om 20:48 Reageer op dit bericht

Meer van iedereen heeft zijn eigen stem

↑ Terug naar de berichten