MUSEUM

stilte gaat er rond op klakkende hakken

kucht tussendoor ergens droogjes,

op verre na: oren die wel uitkijken

neuzen roezemoezen in oeuvrecatalogi,

bewegen hoofden tot nobodybuilding

om zonderbare emoties in te lijven

bewaker geeft gemanierde vingerwijzing

schoolmeisjes giechelen maskertjes

op voor Ensor, af voor Renoir

hoogzomer staat heet rondom schaduw

briesje waait met kunstvlijtig oeuvre:

golvende gordijnen wijd en weer wit

Willy Nelissen

DIT LANDSCHAP DRAAGT

                  Bij werk van Jos Vanden Eynde

Dit landschap draagt tekens van pijn

bomen buigen als schaduw valt

het zijn eenzame bossen

zonder wandelaars,

zij roepen op zuurstof

dragen vergankelijkheid in zich

wij zoeken koortsig naar verbondenheid

ontdekken ijsvelden van onbegrip

bedelen om mildheid in ons bestaan

als opgejaagd wild

klemmen wij onze klauwen

in wat nog rest

en hopen op stilte 

want stilte is de slaap van sneeuw.

Edith Oeyen

Het

lijkt

alleen

maar

eenvoudiger

om

geschiedenis

te

schrijven

over

mensen

die

zelf

geschiedenis

schreven

© 2006 Alex A F Marut

VERGANE WEELDE

(bij leegstaande mijngebouwen)

Achter de coulissen van dit gebouw

begint tocht een reis

langsheen de open ramen

koelte brengt weer herinneringen

aan noeste arbeid

aan intense vriendschap,

hier werd met liefde gewerkt,

hoe zinloos prijkt de schoorsteen nu

in dit groene eiland?

In de helblauwe lucht

tekent een zwervende merel

oude woorden op:

heimwee

verbondenheid

en de warmte

van rode bakstenen

alleen de wind kan

naar de verte reizen.

Edith Oeyen

 Oktober

Oktober tovert in de bomen,

strooit gouden zonlicht op het plein

waar kinderen druk bezig zijn

de tijd te vullen met hun dromen.

Oktober en het deert hen niet

dat weer de zomer is vervlogen,

gaaf is hun spel en ingetogen.

Geen kind wat reeds de winter ziet.

Het vallend blad, het valt nog niet

en donkergroen het gras na regen,

de avond komt steeds zwaarder wegen,

uit late bloemen schreit verdriet.

Dit is de tijd van afscheid nemen,

nog even blijven of in de waan.

Wat woorden en wat zinnen schrijven.

Straks weer langs oude graven gaan.

Zwanen

Zeven zwaanblanke zwanen zweven
over het barend  leven van het hele hemelriet
Waarom zijn de blanke zwanen saamgeweven
tot niet-denkend leven en leven zij mijn denken niet

Zwaanblank zweven zeven zwanen
Hoe zal ik hen Licht-symbolen wanen
in hun Licht-vlucht van voorbijend streven
naar het tragisch schierland van mijn vragend geven

Zeven zwaanblanke zwanen zweven
met sier gespreide vleugelschermen om het rillen te beschermen
van mijn breidelloze handen en hun onbeteugeld beven
Laat gij, zuivere zwanen, mijn zuivere Moeder durend leven
                          

                                  Raymond Alberghs

Een mooie zomerdag.

De hemel

praalt heldergeel-blauw

en kust - teder – het bos,

onbeweeglijk en groen.

Ook het water van de rivier

streelt het spiegelbeeld

van de mooie bomen en struiken.

Ik snuif de geur op

van alle voorbije zomers,

tot een bries van geluk

door mijn hoofd waait

en me intens doet genieten

van deze mooie

zomerdag.

Daniël Depireux 

Leegte

Kilte in de kerker

zand der woestijn

diepste van de zee

weg zonder einde

voortbestaan

een eeuwige strijd

tevergeefs

in stukken vallen we uiteen

tot stof en as

als voedingsbodem

voor het zaad

een nieuw begin

Werner Blondia