Rust- en genietweek

Na een simpel etentje met mijn ouders ging ik nog even langs het kerkhof.
Ik had mijn zelfgemaakt bloemstukje bij me.
Ik moet eerlijk zijn, met enkele roosjes die ik gisteren van de markt heb meegebracht en wat groen uit de tuin is het simpel en mooi.
Hopelijk blijft het een week mooi.
Dat zal natuurlijk wel een beetje van het weder afhangen ook.
Maar de kwaliteit van de roosjes is ook goed en dat doet toch ook al heel veel.
Mijn man rust heel toevallig naast één van onze vroegere klanten.
Zijn vrouw heb ik vandaag voor het eerst gezien op het kerkhof.
Hebben wij nog een kleine babbel gedaan.
En eigenlijk is het raar, men kent elkaar niet en toch wordt er veel tegen elkaar gezegd op heel korte tijd.
Ik heb op deze korte tijd al veel personen leren kennen en ben veel te weten gekomen over hen.
Dat is een soort vertrouwen en dat doet deugd.
Voor ieder van ons is het hetzelfd, het alleen achterblijven.
En niemand is verlegen om het te zeggen.
De meesten hebben nog kinderen, kleinkinderen en daar trekken zij zich aan op.
Ik ben blij voor hen want zo iets heb je nodig.
Dat is natuurlijk niet voor iedereen weggelegd en dat is een spijtig gegeven.
Bij het heengaan kwam ik ook nog oude geburen tegen.
Wat deed dat deugd !
Ik denk dat ook zij blij waren om toch eventjes te kunnen bijpraten.
Mijn oren wisten niet wat ze allemaal hoorden.
Er zijn wel enkele gegevens die ik zeker moet onthouden.
En ja, mijn kerkhofbezoek heeft vandaag wel twee uurtjes geduurd.
Maar ja, het was dan toch een aangenaam weertje om nog een babbel te doen !
Ik had verder toch geen plannen voor vandaag.
Terug thuis heb ik me nog bezig gehouden met verstelwerk.
En nu kan ik ook met de naaimachine naar de winkel.
Er zit ergens iets niet juist want nu slaat het zo goed als alle steken over.
Weer kosten !
En dan de zondagavond.
Zondagavond, de zoveelste alleen.
En ja, ik zit opnieuw aan mijn keukenaanrecht.
Ik heb zelfs de formule 1 " Grote Prijs van Canada " op TV opstaan.
Button heeft juist gewonnen !
Ongelooflijk dat ik dat heb laten opstaan maar het was me de race wel.
Voor herhaling vatbaar !

Spijtig dat het weder nu toch volledig is omgedraaid.
Het mocht dan wel regenen maar de temperatuur had toch mogen blijven.
Nu is het momenteel wel een beetje aan de frisse kant en dat is helemaal niet zo aangenaam.
De regen mag nog enkele dagen doorgaan natuurlijk.
Er is teveel water tekort in de tuinen en op de velden.
Het bloemstukje dat ik vorige zaterdag op het kerkhof ben gaan zetten is nu volledig uitgeregend.
Ik heb het mee naar huis gebracht om morgen opnieuw te maken.
Dus dat wordt morgenvroeg  naar de bloemenwinkel om nieuwe roosjes te halen.
En opnieuw mijn best doen om er iets moois van te maken.
Ik heb er reeds alles voor  klaar liggen zodat ik snel verder kan werken na het winkelen.
Ook de ramen hebben ondertussen hun eindlaag gekregen.
Het is nu een totaal nieuwe aanblik.
Mooi opgefrist.
Wat een klein likje verf toch kan doen.
Volgende week kunnen we dan de ramen poetsen , de gordijnen terug hangen en  misschien de kasten een beetje opboenen.
Zo gaat dat ook nog volledig in orde komen.
Een soort van late grote kuis op die kamer.
Maar ja ,  beter laat dan nooit !

Kan er mij iemand zeggen wanneer die pijn om het heengaan van iemand over gaat ?
Zoals ik momenteel mijn huisje aan het beredderen ben kan het niet meer.
Bij al mijn huishoudelijke taken is er vandaag weer een nieuwe waterval.
Die  van Coo heeft er niets aan.
Ik heb nog speciaal muziek opgezet om me op te monteren maar het helpt zo goed als niet.
In plaats van nu gedaan te hebben met mijn taken ben ik amper halverwege.
Ik stel me de vraag : hoe doen andere mensen het die iemand verloren hebben.
Ik in ieder geval niet zoals ik deze morgen nog heb gehoord van kennissen.
Een man heeft zijn vrouw ook in het begin van het jaar verloren, en hij is het voorbije weekend al zijn tweede vriendin komen voorstellen.
Ik begrijp dat allemaal niet.
Ben ik zo ouderwets ?
Ik ben nochtans de zestig nog niet gepasseerd en voel me nog jong.
Of is het omdat mijn man en ik zulk een hechte band hadden ?
Zoals men dikwijls zegt : “ twee handen op één buik “ !
Ook de specialist heeft me gezegd dat ik het heel moeilijk zou hebben.
Dat ik zou vallen en terug opstaan.
Maar tevens zegde hij me dat ik mijn man moest gedenken op de manier die mijn man zou willen.
En mijn man ging genietend en zingend door het leven.
Toch in de mate van het mogelijke.
Maar ik kan het nog steeds niet.
Het is me allemaal zo moeilijk om dat alleen te doen.
Met ons tweetjes was het toch zo gemakkelijk !
Alles vlotte, soms gemakkelijk , soms moeilijk.
Maar we waren met twee !

Wanneer er een  "zeven " op de kalender komt is er een rotdag.
Dan komt opnieuw die film naar boven.
Die laatste film die ik nooit zal vergeten.
Hij staat niet op een cd-rom.
Hij staat alleen in mijn geheugen gegrifd.
Het is niet dat ik op andere dagen niet aan mijn man denk,
maar het is toch raar dat het telkens op de zevende het ergste naar boven komt.
En ook het uur.
Wanneer keek ik op de klok vandaag?
Elf uur.
Het uur dat mij het ergste nieuws werd meegedeeld.
Wij kunnen Uw man niet meer helpen !
Dat was toen een donderslag bij heldere hemel.
Nu nog steeds.
Ik kan nog steeds niet begrijpen dat hij van me werd weggenomen.
Het was , is , jaren te vroeg.
Hij was maar 62 jaar en bruiste nog van plannen.
Plannen die nooit meer zullen worden uitgevoerd.
Plannen die hij met mij deelde.
En als ik nu aan één van die plannen denk, dan doet mij dat pijn.
Pijn , omdat het voor mij alleen zal zijn.
Pijn , omdat . . . . .

Dat ik twee weken geleden de auto heb laten nazien is me vandaag goed van pas gekomen.
Deze voormiddag met de auto naar de autokeuring geweest.
En ja hoor , we kunnen weeral een jaartje met dat beestje rijden.
Als ik er nu nog eens met een goede vernieuwer kon overgaan, dan was alles helemaal in orde.
Wel moet ik ook nog eens als een wervelwind door mijn garage gaan.
Tot voor een paar maanden stond ze nog helemaal aan de kant.
Nu is het niet meer om aan te zien.
Ik moet er dringend eens invliegen zodat deze terug mooi op orde komt te staan.
Gelukkig kan de auto er nog altijd in.
En als het één van de weken eens lukt dan gaat dat allemaal in orde komen.
Ik geef mijn tijd liever aan mijn bezoek.
De voorzitter van de biljartclub van mijn man heeft me deze namiddag gevraagd of  ik meedoe aan de jaarlijkse souper.
Ik heb geen nee gezegd en ga zeker paraat zijn.
De club is niet groot en ze hangt nog altijd goed aan elkaar.
Ik vind het tof dat ze mij er nog bij willen.
Dat de eerste momenten weer heel moeilijk gaan zijn, dat weet ik nu al.
Zoals het zelfs deze voormiddag moeilijk was om gewoon met de auto naar de keuring te rijden.
Normaal deden wij dat samen,  dat was een stomme jaarlijkse traditie geworden voor mij en mijn man.
Nu was het alleen, voor de allereerste keer in mijn leven.
Dat zijn zo allemaal van die normale dingen die toch telkens weer pijn doen.
Vroeger met twee , nu alleen.